45. Bölüm

Ne olduğunu anlamasam da kalbim göğsümde çırpınmaya başlamıştı. İçimde bir şeyler kıpırdadı. Umut muydu o? Yoksa çoktan un ufak olmuş bir hayalin yeniden kabuğundan çıkışı mı? Peşinden yürüdüm. Eski bir binanın arka girişinden girdik. Her şey sessizdi. Koridorlar hastane gibi kokuyordu ama burası hastane değildi.
Yasin bir kapının önünde durdu, eli kapının kolunda bekliyordu.
“Emin misin?” dedi gözümün içine bakarak.
“Hiç emin olmadığım kadar.”
Gözlerimi kırpmadan başımı salladım.
Kapıyı açtı.
Odasında yalnızdı. Loş ışık altında, pencerenin önüne konmuş tekli bir koltukta oturuyordu. Sırtı bana dönüktü. Kafası hafif eğikti. Derin bir nefes aldım. Titreyen adımlarla yaklaştım. Kalbim sanki ciğerlerimi sıkıştırıyordu.
“Sermet...” dedim neredeyse fısıltıyla.
Başını yavaşça çevirdi. Göz göze geldiğimizde içimdeki tüm kırılmış parçalar birbirine çarptı. Bir sanrı mıydı bu? Aldığım o ağır ilaçların beynime oynadığı kanlı bir oyun mu? Gözleri kan çanağı gibiydi. Yüzü zayıflamış, rengi solgundu ama bakışlarındaki o yıkıcı ateş yerli yerindeydi.
Ayağa kalktı. Adımları temkinli ama bir o kadar da açtı. Aramızdaki mesafeyi kapattığında bir saniye duraksadı; sanki bana dokunursa camdanmışım gibi kırılacağımdan ya da bir hayal gibi yok olacağımdan korkuyordu. Sonra dayanamadı.
Kollarını belime öyle sert bir şekilde sardı ki, kemiklerimin sızladığını hissettim. Bedenimden bağımsız gibi iki yanda sallanan kollarımı boynuna doladım, parmaklarımı saçlarına, ensesine geçirdim. Gerçekti. Yaşıyordu. Kokusunu ciğerlerime kadar çektim. Bir yılın tüm çaresizliği, boğazımızda düğümlenen o nefessizlik bu kemik kıran sarılmayla paramparça oldu. Boynuma gömülen yüzünden derin, titrek bir nefes aldığını hissettim.
Bir süre oksijensiz kalmış gibi birbirimize tutunduktan sonra geri çekilip yüzümü avuçlarının içine aldı. Elleri titriyordu.
“Sadece korumaya çalıştım. Onu da beceremedim.”
Gülümseyip o özlediğim buz mavisi gözlerine baktım.
“En azından...” lafımı bitirmeden Yasin’e döndü.
Elini uzatıp “Teşekkürler,” dedi. Yasin, Sermet’in eline baktı ama tutmadı. Gözlerini kaldırıp Sermet’in yüzüne kilitledi.
“Senin için yapmadım. Teşekkür etme.”
Sermet başını olumlu anlamda sallayıp, “Zaten benim için yapsan teşekkür etmezdim,” dedi. Yasin, Sermet’in yaralı koluna kasıtlı ama hafifçe vurup gülümsedi. Sermet canı yansa da yüzünde tek bir mimik bile oynamadı. Aralarındaki o zehirli gerilimi anlamıştım ama müdahale etmek istemedim. Yasin bir şey demeden kapıya yönelip gitti.
Sermet yeniden bana döndü. Başını geriye atıp elini saçlarında gezdirdi. Bana doğru bir adım daha attı. Aramızdaki boşluk sanki hiç kapanmayacakmış gibi hissettirse de elleri tekrar avuçlarıma dokunduğunda zaman bir anlığına tamamen durdu.
“Bana ne kadar kırgın olduğunu biliyorum…” dedi, sesi çatallı ve karanlıktı. “Ama bu hayatta seni kendimden daha çok düşündüğüm tek an, seni vurduğum andı.”
Bakışlarını yere indirdi.
Bir adım daha attım. Aramızda artık nefes alacak tek bir milim bile kalmamıştı.
“Ben seni affetmeye çalışmadım Sermet,” dedim usulca. “Çünkü hiç kızamadım. Kızmam için önce yaptığının hata olması gerekirdi.”
Sertçe yutkundu. Elini uzattı, parmakları tenimi yakarcasına çenemi kavradı. Gözlerindeki o kontrolsüz fırtına nihayet zincirlerini kırmıştı.
“Seni kaybettim sandığım her saniye cehennemi yaşadım,” diye fısıldadı. Sesi yırtıcı, sahiplenici ve çaresizdi. “Ben seni seviyorum Sinem. Bütün bu karanlığı, ölümü, kanı hiçe sayarak... Aklımı kaybedecek kadar çok seviyorum.”
Sözünü bitirmesine bile fırsat kalmadı. Beni belimden sertçe kavrayıp kendine çektiğinde, dudakları dudaklarıma adeta bir yangın gibi kapandı. Hiçbir nazik yanı yoktu bu öpüşmenin; bir yıllık açlığın, korkunun, ölümün eşiğinden dönmenin hıncını çıkarıyordu. Sırtım soğuk duvara hızla çarparken, ellerimi ensesine geçirip onu daha çok kendime çektim. Soluksuz, vahşi ve birbirimizi kanatırcasına öpüşüyorduk. Sanki dudaklarımız ayrılırsa birbirimizi tekrar kaybedecekmişiz gibi çaresiz bir savaştı bu. Bedeni bedenime yaslanmış, dışarıdaki tüm gürültüleri içimizdeki bu sağır edici tutkuyla bastırmıştı.
Nefes nefese geri çekildiğinde başını eğip alnını alnıma yasladı. Göğsü hızla inip kalkıyordu. Gözleri dudaklarımda takılı kalmıştı.
“Eve gidelim mi?” diye fısıldadım.
“Gidelim de baskın yiyelim.”
Gülümseyip yüzünü okşadım. “Sanki burada yemeyeceğiz.”
Alnını alnımdan çekmeden dudaklarıma küçük ama tutkulu bir öpücük daha bıraktı.
“Sen ne istersen prenses. Ben her şeye varım. Seninle olan her şeye.”
“Kürşat’tan biraz mühlet isterim. Sonrasına bakarız. Dünyanın sonuna gitsek de bulur bizi.”
“Öl de öleyim prenses.”
Gözlerine o karanlık ama yıkılmaz inançla baktım.
“Ölme Sermet. Ne yaparsan yap, sakın ölme.”