41. Bölüm

Eve yürüyemeyecek kadar bitkin olduğumdan evdeki korumaları aradım. Zaten buradan oraya yürümek neredeyse yarım günümü alırdı. Korumaları beklerken arabanın yanına çöktüm. Soğuktan buz tutmak üzereydim. Daha önce hiç hastalandığım olmamıştı. Ellerimi birbirine sürterek ısınmaya çalıştım. Uzun bir süre bekleyişten sonra gelen korumaları fark ettim. Sedat Uğur’un günlüğünü sımsıkı tutup arabaya bindim. İçlerinde daha önce beni mezarlığa bırakan şoför de vardı. Arabanın sıcaklığı bile beni ısıtmaya yetmiyordu. Ellerimi birbirine sürterek ısınmaya çalıştım.
Soğuktan üşümüyorsanız ısınmanız çok zordur. İçim katmanlara ayrılmıştı. Yanmayı donmak sanıyor olamazdım ya… Çocuk da değildim artık. İçi kirlenen kaybediyormuş çocukluğunu. Kaç yaşında kaybetmiştim çocukluğumu? O evden kaçtığım zaman mı, o adamı öldürdüğüm zaman mı, annem gözlerimin önünde öldüğü zaman mı? Annemin yüzü yine silinmişti hafızamdan. Her şeyi sığdırdığım beynim annemi çiğneyip tükürüyordu. Beni öldürmek kolay olmalıydı. Beni öldürmek çok kolay olmalıydı. Annesini unutan aciz bir beyne sahiptim. Aslında zor olmalıydı. Sonuçta kininden, öfkesinden beslenen bir canavardım. Ben insan olamazdım. Hep kandırıyorlardı beni, hep insanmışım gibi davranıyorlardı. Yalan olduğunu bilerek kanmıştım ben de.
“İyi misiniz Sinem Hanım?”
Beni geçen gün mezarlığa bırakan adama döndüm. Sermet’in adamı olmalıydı ama beni koruması imkânsızdı. Daha önce de babamın evinden çıkmıştı. Neler döndüğünü bilmiyor olmalıydı.
“Karaaslan koruma ve güvenlikte çalışmak için arkanda dağları delebilen bir adam olmalı. Ki bu, sizin yaşınızda oldukça zor. On yaşından beri eğitiliyor olmalısınız veya sistemin içine doğmalısınız.”
Adam gülerek dikiz aynasından beni süzdü.
“Bu bir soru muydu, hakaret miydi?”
“Ne anlamak isterdiniz?”
“Sermet’i tam tanımıyorsun anlaşılan.”
“Evet, genelde hiç var olmayan ilişkimizi tekrar etmek için bir araya geliyoruz. Sanırım siz de Karaaslan koruma sistemini pek bilmiyorsunuz.”
“Anlamadım.”
“Durun size göstereyim.”
“Emrimle öldürün onu.”
O hariç diğer tüm korumalar silahlarını çıkardı. Adam hayretler içinde bana döndü.
“Bu hiçbir şey. Daha fazlasını kanıtlamamı ister misiniz?”
“Daha fazlası ne olabilir ki?”
“Tam yetki.”
Şoför arabayı kenara çekti. Adam hâlâ ne yapacağımızı merak ediyordu. Şoför dâhil korumaların hepsi silahlarını çıkardı.
“Yetkimle kendinizi ve tüm bilgilerinizi imha edin.”
Tüm korumalar silahları çenelerine yerleştirdi. Adam daha fazla dayanamayıp arabadan indi.
“Yetki alınmıştır. İşinize dönebilirsiniz.”
Arabadan inip adamın yanına ilerledim. Kusmak üzereydi. Gülümseyerek omzuna dokundum.
“Telefonu ver.”
Adam düşünmeden telefonunu uzattı.
“Bilinçsiz robotlar mı yetiştiriyorsunuz?”
“Bir gün kendilerini imha etmek zorunda olacaklarını bilerek girdiler bu işe.”
“Kaç yaşında?”
Telefondan Sermet’in numarasını tuşladım. Çok uzatmıştık; bu karamsar dünyamıza son vermeliydik. Telefon kulağımdayken adamın sorusunu yanıtladım.
“Konu Karaaslan varisi bile olsa bilgi sızdırmamız yasaklanmıştır. Yapan herhangi bir insan ya da Karaaslan soyadına dâhil biri olsa bile cezası ölümdür.”
Telefon açılınca arabaya yöneldim.
“Efendim?”
“Bakıyorum da pek çok efendin var.”
Sermet sesimi duyunca afallamıştı. Cevap vermesi için birkaç saniye bekledim.
“Adamlarını şirketten çekmek zorundasın Sermet. Sonu ölümle bitebilir bir oyun oynama artık. Çok güçlü olduğunu sanıyorsun ama daha çocuksun. Etrafında dönen hiçbir şeyden haberin yok.”
“Adamlarıma çekilmesini emredeceğim.”
Telefonu yüzüme kapattı. Bu kadar kolay pes edeceğini düşünmemiştim. Biz elinde bombayla gezen çocuklardık. Sandığımız kadar akıllı değildik, inatçıydık ve istediğimiz her şeye sahip oluyorduk. Bu olmamalıydı. Daha çocuk yaşında olan birinin eline bu kadar büyük bir güç geçmemeliydi. Ne yapacağımızı bilmeden oraya buraya saldırmaktan vazgeçmeliydik. Telefonu Sermet’in adamına uzattım.
“Sanırım sana burada kalma emri verildi.”
Adam itiraz etmeden telefonu alıp uzaklaştı. Eve giderken gözlerim mezarlıkta gezinse de durmadım. Bu durulmamın başlangıcıydı. Eve varır varmaz kendimi mutfakta ilaç ararken buldum. Elimdeki ilaçları masaya koyup odama yöneldim. O ilaçlara bağımlı olmamalıydım.
Telefonumu elime alıp yatağa uzandım. Bildirim ekranından KGS mesajını görünce oturur pozisyona geldim. Mesajda Sermet’in V.I.P. sisteme dâhil edildiği yazıyordu. Sinirle telefonu komodinin üzerine bıraktım. İçimden bir ses şimdi olayların daha çok karışacağını söylüyordu. Bu sistem Sermet’in öğrenmemesi gereken bir sistemdi. Onun gibi ruhunu kaybetmemiş insanlar bu işe dâhil olamazdı. Yoksa ben ve Aral gibi yapmak istemediği şeylerde kaybolurdu. Benim dâhil olmak için bir sebebim vardı ama Sermet’in yoktu. Bu da Sermet’in üzerinden oyunlar oynanacağı anlamına geliyordu. Babam için sevdiğim adamdan vazgeçmiştim ama bu ona yeni bir oyuncak vereceğim anlamına gelmezdi. Sermet’i bu saçma oyuna kurban edemezdim. O, yaşadığı iğrenç hayata sinirlenip Kürşat Karaaslan dâhil herkesten intikam almak isteyen bir çocuktu. Evet o bir çocuktu ve hayatı onun oyuncağıydı. Oyuncağı elinden alınınca ağlayıp sızlanması normaldi.
Sinirle mutfağa gidip masaya bıraktığım ilaçları içtim. Savaşa hazırlanmak istiyorsam kendime bakmam gerekirdi. Yatağıma dönüp ilaçların verdiği mayışma hissiyle uyuyakaldım.
“Hatırla.”
Gözlerimi aralayıp başımda dikilen anneme baktım. Kollarını birbirine dolamış beni izliyordu. Bu sözleri daha önceden hatırlamıyordum. Gerçi annesiyle hiçbir anısını hatırlamayan biri için pek de garip sayılmazdı.
“Bir kurban daha vermek istemiyorsan onu hatırlamalısın.”
“Kimi?”
Arkamdan dokunan elle irkildim. Arkamı dönmeme fırsat vermeden ellerini boğazıma geçirdi.
“Beni unutsan bile onu nasıl hatırlamazsın? Ölümümü hatırla!”
Boğazımdaki ellerin kime ait olduğunu bilmeden çekiştirmeye çalıştım. Nefes alamıyordum. Bilincimi kaybetmek üzereydim.
“Rüyanda ilk defa doğru bir şey hatırladın kızım.”
Konuşan annem değildi. Boynumdaki ellerin sahibiydi. Bana 'kızım' diyordu. Sedat dışında başka kimse olmazdı.
“Sedat’ı unutmadım ki anne.”
Annem beni umursamadan yanındaki bardaktan bir yudum su aldı.
“Sadece beni sildiğini mi zannediyorsun?”
Sedat’ın kişiliklerinden birini unutmuş olabilir miydim? Kendimi öne atıp ellerin sahibine bakmaya çalıştım. Tahmin ettiğim gibi karşımdaki Sedat’tı. Annemin öksürüklerini duyunca ona döndüm. Kan kusmaya başlamıştı. Bardakta su olduğuna emindim.
“Hatırlaman gereken Jarin değil. Hatırlaman gerekeni hatırla.”
Karşımdakinin Jarin olduğunu anlayınca çığlık attım.
“Ne verdin ona?”
“Su.”
Boğazımdan ellerini çekince koşarak annemin yanına gittim. Yine her zamanki gibi çok geç kalmıştım. Altı yaşında bir çocuk neye geç kalmış olabilirdi ki? Daha hayatının başında, hayatıma bile geç kalmıştım. Jarin’in arkasından yaklaşan birini görünce irkilip geriye doğru süründüm. Yavaşça elindeki silahı kaldırıp Jarin’e ateş etti. Üzerime kan sıçrayınca gözlerimi kapattım. Gözlerimi geri açmak istiyordum ama önüme gizli bir perde yerleştirilmiş gibi hiçbir şey göremiyordum.
“Seni kurtardım. Hatırlaman gereken sadece bu.”
Alnımda hissettiğim soğuklukla silahın bana doğrultulduğunu anlamıştım.
“Tam yetki. Sakın gözlerini açma.”
Karşımdakine inat gözlerimi tekrar açmaya çalışınca silah sesi tekrar duyuldu. Fırlayarak yataktan kalktım. Sadece rüya olmadığını biliyordum. Zihnimin her hücresi kuşatılırken kuruyan dudaklarımı birbirine bastırdım. Sonunda annemin nasıl öldüğünü hatırlıyordum. Annem hakkında hatırladığım ilk şeyin bu olması çok korkutucuydu. Soğuktan üşüyen bedenimi biraz dahi olsa ısıtmak için kollarımı bedenime sardım. Başımı kaldırıp kırılan aynanın duran parçasına baktım. Ayağa kalkıp aynanın köşesine oturdum. Sadece yüzümün yara olan kısmı görünüyordu.
“Jarin…”
Kahkaha atıp aynaya bakmaya devam ettim. Sanki benim yansımam değil gibiydi. O evden çıktığımda içimde olan tüm lanet ruhlardan kurtulacağımı düşünmüştüm ama yanılmıştım. Dokunulması yasak duvarlara dokunup tırnaklarımı parçalamıştım.
“Sen nasıl bir şeytanın parçasısın?”
Kahkahamı bastırmak için ellerimi dudaklarıma götürdüm. Dudağımdaki kanı yalayıp gülümsedim. Kandan görünmeyen kırmızı dişlerimle aynanın karşısında sırıtmaya devam ettim.
“Üzgünüm baba… Sen mükemmeli değil, iblisi yarattın.”
Ayağa kalkıp yutamadığım kanı odamın ortasına tükürdüm. Dolabımdan montumu alıp garaja indim. Arabalarım hakkında Aral’a söylediklerim aklıma geldi. Sanırım gitmeden önce sözünü tutacaktı. Arabaların üstünde fiyatlarını yazan kâğıtlar vardı. En sevdiğim arabama yaklaşıp yazılan fiyata baktım. Yanındaki arabaya yaklaştım. Üzerindeki kâğıdı buruşturup yere attım. Biraz insaf etmeliydi. Bu arabadan sadece yirmi tane üretilmişti. Üzerini silip gülümsedim.
“Yine de eskidin. Seninle farklı bir şeyler deneyelim.”
Arabanın şifresini tuşlayıp anahtarını aldım. Telefonumu çıkarıp Yasin’i aradım. Hava zifiri karanlıktı. Saatin ne kadar geç olduğuna bakmadan Yasin’in evine sürdüm. Alacaklı gibi ziline bastım. Uzun süre açılmayınca kapıyı tekmelemeye başladım.
“Hey!”
Kapı açılınca tekmelerimden biri Yasin’in bacağına denk geldi.
“Bunun için seni öldüreceğim.”
Bir iki adım geri çekildim. Başını kaldırıp yüzüme baktı. El sallayıp gülümsedim.
“Hey brother!”
“Siktir.”
“Bizim ailede küfür kullanan pek olmaz, nereden öğrendin?”
“Sinem, gecenin bir yarısı kapıma dayanıp beni öldürmeyi mi planlıyorsun?”
“Katiller kapı çalmaz.”
“Hırsızdır o, katil olsa duramazsın.”
Omuz silkip içeri girdim.
“İçeri girmene kim izin verdi?”
“İzin almadım. Kardeşin gecenin bir yarısı, yılın en soğuk aylarında giydiği kısacık şortla kapında ölmesini mi tercih edersin?”
Yanıma yaklaşıp belimi tuttu. Başını boynuma yaklaştırıp belimi kendine çekti.
“Hani kardeşim?”
“Çıplaksın Yasin.”
“Yani?”
“Üzerinde bir şey yok.”
“Şortum var.”
Geri çekilmeye çalışıp söylendim.
“Kombini biraz kısmalısın, ev biraz sıcak mı ne?”
“Şirkete gelen en yüksek fatura sana ait.”
“Benim evim dağ başında, soğuk oluyor.”
“Ben de çıplak gezmeyi seviyorum.”
Geri geri yürüdüm. Sırtım duvara çarpınca bağırarak konuştum.
“Manyak mısın?”
“Biraz.”
Başımı onaylamaz anlamda sallayıp gözlerimi devirdim. Köşeden bakan hizmetliyi görünce tedirgin olup duruşumu düzelttim. Yasin baktığım yere bakıp gülümsedi.
“Kardeşim gibidir kendisi.”
“Hangi kardeşin?” dedim intikamımı alır gibi sırıtarak.
Yasin beni arkasına alıp dudaklarının arasından anlamadığım küfürleri sıraladı.
“Zehra abla, açıklayabilirim.”
“Gecenin bir yarısı, biriniz yarı çıplak, tam olarak neyi açıklayacaksın?”
Yasin bana döndü. Suçsuz gibi gözlerimi kaçırıp olayın benimle alakası yok gibi yaptım.
“Zehra abla acilen Türk dizisi izlemeyi bırakmalısın.”
“Sen de eve kız atmayı, üç gün önce getirdiğin kızın umutla senin onu hatırlaman için bıraktığı eşyaları toplamayı bitirmedin.”
Kadın golü atıp zaferle odadan ayrıldı. Kahkaha atıp Yasin’den uzaklaştım.
“Kadın öyle söyleyince bana da fazla erotik geldi.”
“Gösteririm erotiği!”
“Bir de ilk geldiğimde pek arkadaş getirmez diyordu. Sana da yardımcı oluyor iyiymiş.”
Yasin gerçekten sinirlenmişti sanırım. Susmak için dudaklarımı birbirine bastırıp kanepeye oturdum. Ev pek temizlenmiş gibi durmuyordu. Yerde bira tenekeleri ve içki şişeleri vardı. Masanın üstü yıkanmamış bardaklarla doluydu. Evin içi de leş gibi alkol kokuyordu.
“Çalışanlarla hep bu kadar yakın mısın?”
Yasin tekli koltuğa yayılıp olumlu anlamda başını salladı. Saçları darmadağınık, yüzü çökmüş durumdaydı. Dün olanları hatırlayınca böyle olmaması anormal olurdu diye düşündüm. Onun yanında olmam ne kadar doğruydu bilmiyordum. Yıllarca aynı evde yaşayıp birbirimizi hiç görmeden geçirmiştik tüm zamanımızı.
“Bahse varım hiçbir çalışanının adını bilmiyorsun.”
“Evime hiçbir çalışanım giremez. Korumalardan birkaçının adını biliyordum ama sistemle değiştirildiler. Şu olaydan sonra…”
Yasin gülümseyip gözlerini açtı. Elini yumruk yapıp avucunun içine aldı. Beni iyi tanımıyordu ama varsayıyordu. Varsayılmayacak gibi biri değildim ki. Dışarıdan bakınca soğuk, depresif, sürekli dalan birisiydim.
“Neyle besleniyorsun? Yemek yapabilen birine benzemiyorsun.”
Yemek konusunda kötü olduğumu biliyordu.
“Yemiyorum.”
Başını sallayıp masadaki bardaklardan birini tepesine dikti. Susadığım için bardaklardan birini aldım. Koklayarak bir yudum aldım. Yasin kaşlarını kaldırıp yüzüme baktı.
“İçmediğini sanıyordum.”
“İçmiyor değilim, içemiyorum. Sarhoş olmak gibi bir âdetim yok, alkolün veya sigaranın vücudumda bıraktığı şey sadece fiziksel acı. Zaten alkole intoleransım var.”
“Morluklar?”
O evde yeterince içtiğim için olmuştu.
“Haklısın.”
“Değişik.”
Yasin bir şey hatırlamış gibi bardağını hiddetle masaya koydu. Yüzünü buruşturup bana yaklaştı. Dudağımda kalan içkiyi yalayıp yüzüne odaklandım.
“Gecenin bir yarısı benimle sevişmeye gelmediğine göre niye geldin?”
“Bana kötü davranmanın sebebi dün olanlar mı?”
“Ben sana genel olarak kötü davranıyorum.”
Gözlerimi devirip kanepeye yattım. Ayaklarımı kendime çekip boşu boşuna çalışan televizyona baktım.
“Dün seni kullandığımı saymıyorsun yani.”
“Evet, o adama bu kadar bağlı olman beni biraz afallattı. Yine de kendini sevmen için beni kullanman gerekiyorsa beni kullanıp at. İnsan doğası gereği bencildir.”
Başımı çevirmeden Yasin’e baktım. Bana hisler mi besliyor yoksa benimle oynuyor mu anlamıyordum. Omuz silkip telefonunu aldım.
“Aynı mesajdan almışsın.”
Yasin kolumdan tutup kaldırdı. Yanıma oturup yüzüme dokundu. Hâlime acıyor gibi görünüyordu.
“Söyleyeceklerim mideni bulandıracak.”
Yasin gözlerini kaçırdı. Niye geldiğimi ben bile bilmiyordum. Kimsem kalmayınca ona başvurmuştum.
“Yanımda oturan katilden daha fazlasını göreceğim.”
“Öğrenmekte geç kalmamışsın.”
“Hayır Sinem, bunu yapmana izin vermeyeceğim.”
Olumsuz anlamda başımı sallayıp ellerime baktım. Kılcal damarlarım belli olmaya başlamıştı bile. Nasıl durabilirdim? Annemin ölümünü hatırlıyordum.
“Ben izin vereceğim Yasin. Eğer bir kere katil olursan diğerlerini öldürmek daha kolay olur. Bildiğini biliyorum. Cat’le konuşmak istiyorum.”
“Sen direkt kendini öldürmek istiyorsun!”
Sinirle ayağa kalktım. Gözlerim dolmuştu. Buna hazır olmadığımı ben de biliyordum. Bu çöplüğe girmek için kimse asla hazır olmazdı.
“Annemin nasıl öldüğünü hatırlıyorum. Annemin yüzünü, kokusunu, acısını hatırlıyorum. Günlük sahte değil mi? Sedat Uğur’un günlüğü sahte. Buna dikkat çekmek istedin.”
Yasin hayretler içinde ayağa kalktı. Kolumdan tutup gerçeği söyleyip söylemediğime baktı. Baksa da anlamazdı. Ben suyun altında yanan bir alev topuydum. Beni yenmek imkânsızdı. Başımı göğsüne koydum. Elleri kısa saçlarımın arasına gitti. Artık saçlarıma o kadar da kızgın değildim.
“Arkasında biri var değil mi? Sedat’tan başka biri; günlüğü bulmamı ve yazanlara inanmamı isteyen biri.”
Yasin çenesini başıma koydu. Günlüğü ilk okuduğumda içinde yazanlara inanmıştım ama Yasin benim kadar saf değildi. Gerçeği görmemi istiyordu. Yaşadıklarımın arkasında Sedat dışında başka biri vardı.
“Anlatacaklarımı duyunca kusmak isteyeceksin.”
Geri çekilip yüzüne baktım, oldukça ciddi görünüyordu. İlk defa benim kadar bencil biriyle tanışıyordum. Demek gerçekten aslanın avını parçalaması kadar içgüdüsel bir şeydi bencillik. Mutlu olmak için değil, yaşamak için birilerini kullanmak kaçınılmazdı. Yanlış işlemiştim her şeyi. İnsanın insandan kaçması yerine birilerine sokulması gerekiyordu.
Yalnızlığın içine çektiği karanlık çocuklar arasındaydım. Eviniz bir uçurum kenarındaysa ölümünüz ıssız orman kadar yalın oluyordu. Yasin’in dediği gibi bir katilde, katilden daha fazlası görülmeliydi. Bir seri katil potansiyeli… Çünkü bir kez katil olduğunuz zaman başkalarını öldürmek çok daha kolay oluyordu. Katil olmanın bilinmez kabuğunu sıyırıp atmıştım. Artık arkasındaki acının zehir tadı dudaklarımdaydı. Kimse beni öpmeye kalkmamalıydı. Bu, ölüm demekti. Birilerine zarar gelmesi umurumda değildi. Bir iblisle nasıl Tanrı’ya şükretmesi gerektiğini anlatamazdınız. Çünkü o, kendini Tanrı’nın yarattığını bilirdi.
Bu yüzden beni yok edeceksiniz…
Kendimi yok edeceğim…
İçimdeki benliği imha edeceğim…