16. Bölüm

“Fazla sakinsin. Bu hiç iyi değil.”
“Artık bir şeylerin iyi olmasını isteyecek kadar umursamıyorum hayatı.”
“Asla umursamadın ki.”
“En azından denedim.”
“Asla denemedin. İnsanların gözlerinin içine baktın ve şöyle dedin; aman tanrım bir insan, kesinlikle iğrenç biri olmalı. İnsanları sadece insan oldukları için bile yargılıyorsun.”
“Belki sebebim vardır.”
“Herkesin sebebi var Sinem. Ama sen kendi dünyanda her şeyi o kadar büyütüyorsun ki, kendi tahtın ve krallığın hariç kimse umurumda değil. O kadar körsün ki gözünün önünde olanları bile görmüyorsun.”
“Belki de böyle olmalı.”
“Belki de. Ben seninle savaşmayı bırakalı çok uzun zaman oldu. Artık seni kurtarmaya çalışmıyorum. Kimse seni kurtarmaya çalışmıyor çünkü sen kimseye bu gücü bahşetmiyorsun.”
“Kurtarılmaya ihtiyacım yok.”
“Var ama bunu sadece kendin yapabilirsin. Ancak kendini gördüğünde yapabilirsin.”
Hasan’la çok da hoş olmayan sohbetimizi bitirip bizimkilerin yanına geçtim. Herkes yemeğini bitirmiş yediklerini topluyordu.
“Senin evin, senin kuralların sanırım.”
Sermet’e başımı sallayıp elimdeki son tabağı makineye koydum. Aral bulaşık deterjanını yerleştirip çalıştırdı.
“Dört gün sonra doğum günüm.” Hasan’a dönüp 'ciddi misin' der gibi baktım.
“Ah evet unutmuşum. Ay dur unutmamışım, hiçbir şeyi unutamıyorum da.”
Sermet elini başımın arkasına koydu.
“Arka bellekte falan kalmış sanırım. Önemli olmayan şeyleri oraya koyuyor.” Dokunduğu yeri öpüp geri çekildi. Hasan’a baktım.
“Aldırma sen ona ya da aldır. En son spor salonunda demediğini yan cebine koymuştun.”
“Daha iki gündür tanıdığın biri için bana laf sokmak zorunda mısın?”
“Sen zamanın değerini ne anlarsın?”
“Beni sevmiyor olabilirsin ama Asel’in sana yaptıkları için beni suçlamayı kes. Artık çocuk değiliz Sinem.”
“Büyü o zaman Hasan. Büyü, gözlerini aç ve öyle konuşalım. Ben her yaptığı vakada ailesinin kudretinin altına sığınan biriyle konuşmak istemiyorum.”
Zamanın geriye kalanı Asel ve Hasan’ın babamla ne diye kavga etmem hakkında sorularıyla geçti, cevap vermedim. Aral bu konu hakkında hiçbir şey sormadı ama herkesten önce kendinin öğreneceğini biliyordu. Aral benim dert ortağımdı. Onun da sıkıntılarını hep ilk ben dinlerdim. Onun da kendine göre içine attığı şeyler vardı. Mesela ailesine çok uzakta büyümüştü, aynı evde... Atilla fazla otoriterdi. Çocuklarının mükemmel yetişmesini isteyen bir adamdı. Onun için Aral bu kategoriye dahil değildi. Asel her zaman düzenli ve disiplinliydi. İkizler zıt olur işte. En azından Aral farklıydı. Giyim tarzından konuşmasına kadar farklıydı. O kesinlikle mafya olmak için doğmamıştı. Annesini çok küçük yaşta kaybetmişti, benden büyük olsa da. İstemediğim anılar beynime doluşunca yüzümü buruşturdum. Burnumdan akan kanı kimseye göstermeden sildim.
“Kaşar gel kızım buraya!” diye bağıran Hasan’a döndüm.
“Kaşar demeyin kızıma onun adı Kaxar.” diye çıkıştım hemen. Kaxar eğitimli bir polis köpeğiydi. Aral’a doğum günü hediyemdi. Kaxar’ın yanına gidip başını okşadım.
“Biz sevgiliyiz,” dedi Asel aniden, konuyu kendine çekmek ister gibi. Bıkkınlıkla yüzüne baktım. Bana nefretini anlamadığım gibi bu saçma tavırlarını da anlamıyordum.
“Ne güzel.”
Hasan sinirle Asel’e baktı. Bir şey diyecek gibi oldu ama susup ayağa kalktı. Kapıyı çarpıp çıkınca Asel arkasından gitti. Aral omuz silkip ayağa kalktı.
“Sanırım gidiyoruz. Görüşürüz gül güzelim.”
Elimle bay bay işareti yaptım. Gülümseyip başımdan öptü. Herkes gidince kendimi koltuğa bıraktım. Dün sinirle komodinin üzerine fırlattığım telefonu alıp açtım. Babam, Hasan, Aral, Efşan Hanım aramıştı. Aral mesaj atmıştı.
“Ne oldu gül güzeli?”
“Telefonun neden kapalı?”
“Allah’tan telefonunu açmanı dilemekten başka bir şey yapamıyorum. Çok sağ ol.”
“Güzelim pek sevmediğin iki tiple sana geliyoruz.”
Mesajlarına bakıp gülümsedim.
“Bir şeyim yok babamla atıştım sadece.” diye mesaj attım. Sanki mesaj atmamı bekliyormuş gibi hemen cevap verdi.
“Telefonunu açman için evden gitmem mi gerekiyordu.”
“Yüz yüze de konuşabilirdik.”
“Gözlerine bakınca konuşmamam gerekiyormuş gibi geliyor.”
“Sadece bugünlerde iyi hissetmiyorum. Sonra konuşuruz.” yazdım.
Ve bir anda telefon elimden çekildi. Kafamı kaldırınca buz mavisi gözlerle karşılaştım. Ne zaman o gözlere baksam etkileniyor gibi hissediyordum. Babamla aynı göz rengine sahip olmak zorunda mıydı sanki?
“Ne yapıyorsun ver telefonumu!” diye çıkıştım.
Hiçbir şey söylemeyip yatağın diğer yanına oturup beni kucağına çekti. İri ellerini belime dolayıp bana sıkıca sarıldı. Karşılık vermedim. Kendimi geri çekmeye çalışınca beni kendine bastırdı. Kolaylıkla yatağa yatırıp üstüme çıktı.
“Gözlerini ve avuçlarını kapat. Konuştukça ellerini sıkma canın yanar.”
“Ne yaptığını sanıyorsun sen?” diye çığlık attım.
“Hep aksi olmak zorunda mısın?”
“Evet.”
“Lütfen, bir kez kendin için sakin kalır mısın?”
Sesindeki huzura tutunup gözlerimi kapattım.
“Üstündekileri çıkarabilir misin?”
Gözlerimi açıp yüzüne baktım.
“Hayır.”
Gözlerini devirip yanıma yattı.
“Lütfen desem?”
“Hayır.”
“Yaralarını görmek istiyorum.”
“Neden?”
“Ben sana sormuş muydum?”
“Yaralarının nasıl olduğunu anlatırsan. Belki yaparım.”
Peki deyip tişörtünü çıkardı. Bacaklarını birleştirip sırtını bana çevirdi. Belindeki yaraya dokundum.
“Kardeşim yaptı.”
Elimi kaldırmadan omzuna ilerledim.
“Eski sevgilimin eseri ama başkası yaptı.”
Gözlerimi kapattım. Bana dönüp çenemden tuttu.
“Çok sert görünmeye çalışsan da kalbin çok narin.”
Gözlerimi açıp gözlerine baktım. Alnımı alnına koydum.
“Hayır, normalde böyle değilim. Sadece sana karşı oluyor. Nedenini bilmediğim bir his. Acımak değil, acımayı biliyorum. Acımaktan çok farklı bir şey.”
Burnunu burnuma sürttü. Elimi kalbine götürdüm.
“Buradan başlayan bir bağ gibi. Sanki benim kalbimde son buluyor.”
“Benim için üzülme. Ben buna değmem.”
Ellerini belime doladı. Boynuna sarıldım. Soğuk kokusunu içime çektim. Her şeyi huzur doluydu.
“Neden öyle dedin?”
“İnan bana, sandığın gibi biri değilim.”
“Sandığım gibi biri olmanı istemiyorum zaten. Sandığım kişiyi sevmek istemiyorum.”
Bacaklarımdan tutup beni kucağına çekti.
“Beni sevmek istemezsin. Kimse beni sevmek istemez.”
İki elimle çenesini tuttum.
“Kimse umurumda değil. Seni sevmek istiyorum.”
Dudaklarıma hafif bir öpücük kondurup geri çekildi.
“Sen kimse değilsin zaten.”
“Öyleyse sevebilirim seni.”
“Sevme beni. Benim yolum yol değil, benim yoluma uğrama kadın.”
Dudaklarını öpüp geri çekildim. Tişörtümü çıkardım. Kollarımı gösterdim.
“Şırınga izleri. Bir şırınga izi nasıl yıllarca kalabilir deme. Günde on şırınga, beşi yaşatmak için, beşi deney için. İnan ben de bilmiyorum vücudum nasıl dayandı.”
Elleri şırınga izlerine gitti. Derin bir nefes alıp başını göğsüme gömdü.
“Jilet izleri, onlar kalır. Evet yıllarca kalır. Nedenini bilmediğim bir ilaç. Yarayı daha çabuk iyileştiriyor. Önce ilaç, sonra jilet. Ve gerçekten mükemmel bir ilaç. Sigara izlerinde bile işe yarıyor. Şu an yanıklarda kullanılıyor. İnanılmaz bir uyuşma hissi. Kanı on saniyede durduruyor. Bir gün geçmeden tedavi ediyor.”
Eli bacağımdaki yaraya gitti. “O cam,” dedim gülerek.
“Bu kadar çabuk iyileşmesinin sebebi...”
“Evet, ilaçların etkisi çok uzun sürmüyordu. Ama ben o ilaçlardan tahmin bile edemeyeceğim kadar çok kullandım. Şimdi hasta olmuyorum, yaralarım normalinden on kat daha hızlı iyileşiyor, hiçbir şeyi unutmuyorum. Bu sana mükemmel gibi gelebilir ama.”
“Ama bu işkence.”
Elimle yüzümü kapayıp hıçkırdım. Birinin beni bu kadar iyi anlayabileceğini asla düşünmemiştim. Belimden kavrayıp yatağa yattı. Başımı okşayıp sıkıca sarıldı.
“Geçti.”
“Geçmedi, asla geçmeyecek.”
Başını saçlarıma gömdü. Bir elimi tutup diğer elinde kadeh varmış gibi kaldırdı.
“Ölümüme...” Bunu söylerken gerçekten ölüyormuş gibiydi.
Hâlâ duygusuz yüzünü koruyordu ama ben gözlerinden acı çektiğini anlıyordum. Elindeki yalancı kadehi bana uzattı. “Ölümüne...” diye fısıldadı.
O bunu söyleyene kadar gerçekten öldüğümü hissetmemiştim. Herkesin söylediği derin dipsiz bir kuyuya taş atmaktı. Ama o dipsiz kuyunun dibini bulmuştu ve onun taşı kalbimde tok bir ses bıraktı.
Elimde kadeh varmış gibi yapıp onun kadehine uzandım. “Ölümümüze...” diye fısıldadım.
İşte o an ikimizin de ruhu bedenlerimizi terk etmişti. Bizse yaşamak için direnen, zamanla çürüyecek bedenlerimizin arasında hapsolmuştuk.