13. Bölüm

Bazen duvarlarımın ardına sığdıramadıklarımı ufak bir tabuta sığdıracak gibi hissediyorum. Öldükçe düşünüyorum, düşündükçe ölüyorum... Fiziksel bir ölüm yok ortada, sanki ruhum yok olmuş gibi. Kafamın içinde kocaman bir kasırga var. Hissediyorum çünkü dalgalandırıyor denizimi. Kalbimin üstündekinin acı olduğunu bilmeseydim, orada bıçak var derdim. Yürüdükçe batıyor, sustukça batıyor, hissettikçe batıyor...
Sedat Uğur yani biyolojik babam bazen ayağımın altında sigara söndürüp ayakta beklememi isterdi. O zaman anlamıştım aslında, acı çeksem bile ayakta durmam gerektiğini. Şimdi durum pek de farklı değildi, şimdi sigarayı kalbimin üstünde söndürüyorlar ve yaşamamı istiyorlar. Sadece bedenden ibaret gibiyim. İçimde hiçbir organım kalmamış gibi. Kalbim, beynim, midem, ciğerlerim hiçbiri yok gibi hissediyorum. Bomboş bir beden...
Sanki ölü doğan bir bebek gibi... Doğmuş ve hemen gömülmüşüm...
Hissizleşmiş gibi değilim aslında. Acıyor ama söylemiyorum... Ağlıyorum ama içime... Sanki yağmur göz kapaklarıma yağıyor. Ben değil doğa benim için ağlıyor. O kadar yokum, sıfırım, hiçim. Özdemir Asaf’ın dediği gibi bazen saatime bakıyorum üç, bazen bakıyorum hiç. Şu an o hiçlerden birindeyim. Geceden beri çıldırmak üzereydim. Daha önce hep ben baskın olmuştum hayatımda. Ama dün gece yabancının biri hayatıma girip alt üst etmişti dengemi. Kimsenin yanından geçemediği duvarlarıma dokunmuştu. Yıkamamıştı duvarlarımı ama sesi girmişti içeri. Duvarlarımda yankılanıp sert bir tokat atmıştı.
Saat sekize gelmek üzereydi ve ben bir saat bile uyumamıştım. Saatlerdir resim çiziyordum. Çocukluğumdan beri resmim iyiydi. Gördüğüm şeyleri birebir çizebilirim. Şu an ne mi çizdim? Sermet’i. Allah benim belâmı versin ki şu an aklımda ondan başka tek bir şey yoktu. Saatlerdir üzerinde çalışıp resme son kez bakıp yırttım. Bir şeyin üstünde bu kadar çalışıp sonra hiç umursamadan yırtmak hoşuma gidiyordu. Bana cesaret veriyordu, biri hayatımda ne kadar yer ederse etsin, bir resim gibi karalayabilirdim üstünü. Kâğıt parçalarını çöpe atıp üstümü giyinmeye başladım. Üstüme siyah omuzlarından açılıp kollarına kıvrılan şeritli bir bluz geçirdim. Altına mus çorap geçirip kalçamda biten şortumu giydim. Üstüme kızıla çalan deri montunu alıp Hasan’ı aradım.
“Hayret kızım başına taş mı düştü? Nasıl geç kalmadın?”
“Sana da günaydın Hasan.” deyip gözlerimi devirdim. Odamdan çıkıp oturma odasındaki koltuğa yerleştim.
“Günaydın Sinem?” dedi soru sorar gibi. “Ne yapıyorsun?”
“Aral’la seni almaya geliyoruz. Malum Asel birkaç gün eğitime falan gitmez.”
Asel gitmezdi ama ben giderdim. Sistem böyleydi, güçlü olan her şeyi üstlenirdi. En azından sonucu kötü değildi. Zayıf olan bir şekilde kaybederdi. İnsanlar sizi ne kadar tanıyorsa o kadar zayıfsınız, bir o kadar da ölmeye mahkûm...
“Beni almaya gelmeyin şirkette birkaç işim var, onları hallettikten sonra geçeceğim eğitime.”
“Kürşat Baba’nın haberi var mı?”
“Var.”
“Tamam o zaman. İstersen biz bırakalım şirkete.”
Şirkette birkaç işi biliyordum bazen uğrar her şey yolunda mı diye bakardım. Ama bugün şirkette işim yoktu. Bugün tüm işim düşünmekti. Oturup düşünmeye dinlenmeye ihtiyacım vardı.
“Yok, gerek yok. Ben depoda paslanan arabalarımdan biriyle giderim.”
“İyi o zaman. Yasin’le kavga etme hadi görüşürüz.”
Yasin, Kürşat Karaaslan’ın öz oğluydu. İstanbul’daki şirketin kollarını yönetiyordu. Beni çok sevdiği söylenemezdi. İşkolik, soğuk insanın tekiydi. Ben bazı işlere karışınca sinir olur kavga çıkarırdı. Yine de en azından diğerleri gibi çocukluk travmalarımda yer almıyordu. Beni görmezden gelmişti hep. Benim istediğim gibi ben yokmuşum gibi yaşamına devam etmişti.
“Görüşürüz.” deyip telefonu kapattım. Elimi hamileymişim gibi karnıma götürdüm. Burada tarif edemediğim bir his yatıyordu dün geceden beri. Sanki Sermet midemdeki aslanı besleyip gitmişti dün gece. Bir şeyler paramparça oluyordu içimde, garip bir histi. Acıtıyordu üstelik, ama haz da veriyordu. Başımı koltuğa yaslanmıştım ki telefonum çalmaya başladı. Telefonumu alıp kimin aradığına baktım. Faruk Bey arıyordu. Telefonu açıp kulağıma götürdüm.
“Buyurun, Faruk Bey ne oldu sabah sabah?”
“Hastane de eleman kalmamış çalışmak ister misin diye aradım.”
“Sabah sabah bir mutluluk, bir espri.”
“Duyan da sabah sabah aslan besledin sanır.”
“Onun gibi bir şey.”
“Neyse ne kızım, ben seni geçen gün için aradım. Hastalığınla alakalı birkaç şey buldum. Bugün bana uğrayabilir misin?”
“Tamam. Birazdan çıkarım görüşürüz.”
Telefonu kapatıp uğraşacak bir şey bulmanın bahanesiyle kalktım. Asansörle garaja indim. Uğraşmadan ilk sıradaki arabaya yanaştım. Garajdaki tüm arabaların farklı ve karmaşık giriş şifreleri vardı. Hipertimezim sayesinde hepsini ezbere biliyordum, benden başka kimsenin aklında tutamayacağı kadar uzun şifrelerdi. Arabayı çalıştırdım. KGS'nin beni takip etmemesi için telefonumdaki yazılımla GPS sinyalimi şirkete sabitledim. Tam ilerleyecektim ki dikiz aynasına yansıyan buz mavisi gözlerle karşı karşıya geldim. Arabadan inip arkamı döndüm ama yoktu. Ellerimle şakaklarımı ovuşturup arabaya yaslandım.
“Buradasın, hissediyorum.”
Etrafıma son bir umutla bakınıp tekrar arabaya girdim. Hastaneye varmam yaklaşık bir saat sürmüştü. Evi şehir merkezine uzak tutmamın bir sebebi de direksiyon başındaki bu yalnız yolculukları çok sevmemdi. Birkaç dakika kendime saçma uyarılarda bulunulup hastaneye yöneldim. Hastanelerden nefret ederdim. Kendimi kontrol edip Faruk Çelik yazan odanın kapısını bile çalmadan odaya daldım. Masasındaki birkaç dosyayla uğraşan Faruk beni görünce gerilmiş gibi gözlüğünü çıkarttı. Eliyle koltuğu işaret etti. Onun gerilmesine gerilmiştim ama karşılık vermeyip karşısındaki tekli koltuğa oturdum.
“Hoş geldin.”
“Hoş bulmadım, kusura bakma hastanelerden nefret ederim. O yüzden direkt konuyu anlatırsan sevinirim. Gitmek istiyorum.” diye söylendim.
“Hastanelerden neden nefret ediyorsun?”
Sorusu karşında donup kaldım. Sonra soruyu kendime sordum. Cevap arandı, bulundu ama Faruk’a söylemeyip geçiştirdim
“Bilmem.”
Sesim fısıltı gibi çıkmıştı çünkü beynim hala içerde kaos yaratmakla meşguldü. Elindeki dosyayı bana uzattı.
“Sedat Uğur. İstanbul’un en iyi hastanelerinden birinde değeri sayılır bir doktormuş. Belki hastane korkun onun doktor olmasından geliyordur.”
Sedat? Sedat Uğur? Annem? Çığlıklar? Dokunma Sedat... Sedat yapma... Bütün anılarım tek tek sıralanırken ellerimin titrediğini dosyayı alınca fark ettim.
“Nereden biliyorsun?” diye tısladım.
“Kürşat söyledi. Geçen sen buraya getirildiğinde çok korktu. Acaba bu adamla bir alaka...”
“Kürşat?”
Kulağımın çınlamasına engel olamıyordum. Elimdeki dosyayı açtım. Aslında resmini görünce çıldırırım sanmıştım ama öyle olmadı. Genzimi yakarak midemden gelen acı hissini bastırıp dosyaya göz attım. Hakkındaki bütün bilgiler vardı. Ben ve annem hariç hepsi. Ünlü Prof. Dr. Sedat Uğur çocuklardaki sağlık sorunlarına çare buldu. Bunun gibi bir ton ıvır zıvır yazan dosya en son Ünlü Prof. Dr. Sedat Uğur evinde ölü bulundu diye bitiyordu. Ölü bulundu. Evinde... Sedat Uğur... Sanki beynim geçmişini tekrar etmekle meşguldü, başımda inanılmaz bir ağrı vardı. Yoksa acı mı demeliyim. Çünkü onu ben öldürmüştüm. Evine Kürşat babamın adamları bırakmıştı. Gerisini bilmiyorum, davanın nasıl kapandığını hiç araştırmamıştım.
Dosyayı masaya fırlatıp “Ne demek istiyorsun!” diye hırladım. Şu an hiç iyi değildim. Kendimi nasıl kontrol edebilirdim bilmiyordum. Midem bulanıyordu ve kulağımdaki uğultuların sesi durmadan artmaya devam ediyordu. Geçmişe dönüp gelecekten haber salıyordum. Bu işin sonunda ölüm var diye bağırıyordu iç sesim.
“Sinem sakin olmalısın. Bak sana baban hakkında bazı bilgiler vereceğim beni anlayacaksın.”
“Yalvarırım o şerefsizden baban diye bahsetme!”
Yalanlarla dolu yaşadığım hayatı biri daha öğrenmişti Kürşat babamdan sonra, biri daha... Belki benim kim olduğumu bilmiyordu ama artık Kürşat Karaaslan’ın kızı olmadığımı biliyordu. Ünlü bir iş adamının gayrimeşru çocuğu olmaktan daha pis bir geçmişten bahsediyorum üstelik. Dünkü gibi gözlerimi sıktım. Kirpiklerime kadar sızlayacak kadar kapadım gözlerimi. Belki dünkü gibi hayal görüyorumdur ve birazdan geçer diye düşündüm ama öyle olmadı. Faruk hala karşımda bir şeyler konuşuyordu ama maalesef kulaklarım onu duymuyordu. Hiç düşünmeden aklımda olan soruyu Faruk’un yüzüne yapıştırdım.
“Ne zamandır planlıyorsunuz?”
Anlamamış gibi yüzüme baktı.
“Neyi?”
“Benimle alay mı ediyorsunuz? Size dedim ki hiçbir şeyi unutmuyorum! Bu da gözünden hiçbir şey kaçmıyor demek! Kürşat babamla anlaşma içindesiniz. Bu konuyu ne zamandır planlıyorsunuz?”
Sesim hastaneyi inletmişti. Belki şu an yer benim sesimden titriyordur. Yer titremiyor ki bacaklarını sallıyorsun dedi iç sesim. Sesime birkaç kişi içeri doluşurken Faruk eliyle gidin işareti yaptı. Beni bir denizin en ücra köşesine bırakmışlar ölümüme birkaç saniye kalmış ama hareket etmiyormuşum, kurtulmak için çaba sarf etmiyormuşum gibi hissettim. Çırpınmıyordum işte, ben boğulmayı çoktan göze almıştım zaten.
“Birkaç aydır seninle konuşmaya çalışıyoruz ama sen...”
Soğuk, metalik bir kahkaha attım.
“Birkaç aydır…” diye mırıldandım. Faruk’la değil kendimle konuşuyordum.
“Derdiniz ne?” dedim sesimin en sakin tonunu kullanarak.
“Sedat Uğur birkaç kez psikolojik tedavi almış. Hastane kayıtlarında işimize yarar bir şeyler var mı diye baktım ve buldum. Bu adamla neler yaşadığını inan ki bilmiyorum Sinem ama sana neler yaptığını tahmin edebiliyorum. İki tane psikoloğa görünmüş. Onun hakkında yazdıkları şeyleri tahmin bile edemezsin.”
“Haklısın tahmin edemem. Yaşarım.” dedim buruk bir gülümsemeyle.
“Okumak istersen, anlattığı ifadelerin kopyaları burada.” dedi.
Çekmeceli masasının en alt kolunu kaldırıp iki dosya daha çıkardı. Aslında onun hakkında bir şey duymak istemiyordum yine de öfkemde boğulmamak için sebebe ihtiyacım vardı. Faruk doğruyu söylüyor olabilirdi. Dosyaları alıp yanıma koydum. Şu an incelemeyecektim. Her şeyin zamanı vardı. Faruk konuşmasına devam etti.
“İlk doktoru bipolar bozukluktan şüphelenmiş. Ağır bir depresyonla hastaneye başvurmuş.”
Gözlerine bakıp gülümsedim. Onun hastalığını biliyordum, sadece saklamıştım, geçmişimden kalan diğer her şey gibi.
“Sonraki doktoruna hayatında hatırlamadığı kesitler olduğunu söylemiş. Sanırım DKB tanısını koyan ikinci doktoru. Alter kişiliklerinden birkaçıyla tanışma şansı olmuş. Benim dikkatimi çeken diğerlerinden baskın iki kişilik. Biri acı çektirmekten, aşağılamaktan zevk aldığını ve merhametsiz olduğunu küçük bir çocuk olsa bile acımadığını söylemiş. Diğeri bir kişilikte mükemmeliyetçi alt kişilik. Birbirleriyle bağlantısı olduğunu düşünüyorum. İlk doktoru alter kişilikleri hiç tanık olmadığından anlamamış olabilir. Aslında ikinci doktoru babanda…” derken yine sözünü bölüp “Yapma, daha ne kadar sakin kalabilirim, inan ben de bilmiyorum.” dedim.
“Tamam, kusura bakma. Bu adamda kişilik bozukluğu olduğunu anlayan ilk kişiymiş. Bu anlattığım iki kişilik de gerçek kişiliğe karşı savaşan kişiliklermiş. Gerçi doktorda baskın alter kişilikleri tanıştığı için korktuğu çok açık. Bir an önce dosyayı kapatmak istemiş. Buna gerek kalmamış çünkü ölmeden dokuz sene önce bir anda iyileştiğini söyleyip tedaviyi bırakmış.”
Yine sözünü kestim.
“Annemi o kafese kapattığı tarih.”
“Annenle resmi olarak bile evlenmemiş Sinem. Annemden en ufak bir iz bile yok, senden de.”
“Hastalığını biliyordum zaten. Onun hakkında bilgi edinmek isteseydim KGS’yi kullanırdım. Senin ucuz yollarını değil.”
Faruk hiç şaşırmışa benzemiyordu. Onun hastalığını bildiğimi babam bile bilmiyordu. Bu işte bir iş vardı ama ben çözmek istemiyordum. Yamacından adım dahi atmak istemiyordum ama hep buna sürükleniyordum. Ne olduysa olmuştu işte, benim ne intikam alacak gücüm ne de bu işi araştıracak ruhum vardı.
“Nasıl?”
“Alter kişiliklerin biriyle tanışmıştım.”
Konuşmaya devam etmek için yutkunma ihtiyacı duydum.
“Annemin öldüğü gün ve evden kaçtığım gün, bana yardım eden on altı yaşında bir çocuktu. İntihara meyilli alt kişilik. Adı Jarin’di. Değişik bir isim değil mi? Haykırmak anlamına geliyormuş, sonradan öğrendim. Anneme onun yardımcı olduğundan eminim. Ölmesi için, kurtulması için ona yardım etti. Bana da evden kaçmam için yardım etmişti. Eğer Sedat’ın kişiliklerinden biri olduğunu bilmesem iyi biri derdim.”
Ellerimin o kadar sıkmıştım ki tırnaklarım etime batıyordu. Fiziksel acıyı hissediyordum ama ruhumun ıstırabını bastırmıyordu. Elimin boğumları bembeyaz olmuştu. Karanlıkta parlayan mum ışığının ilk defa bu kadar söndüğünü hissediyordum. Ben pes etmeye hiç bu kadar yaklaşmamıştım.
“Peki ya sen? Vücudun seni ölümden korumak için bahaneler üretir. Gerekirse seni parçalarına ayırır. Beynin bazen senden habersiz çalışır yani...”
“Yani zihin yaşamak istediği için benliğini öldürebilir mi diyorsun? Aptal değilim, ona hak verdiğini gözlerinde görebiliyorum. Zaten öyle biri olmak için parçalarına ayrılmak gerekiyor değil mi? Alter kişiliklerde insandır. Öyle bir insan olmak için çok acı çekmesi gerekiyor değil mi?”
“Bunu ben değil, sen bilmelisin.”
“Karşımda ukalaca konuşabilmenin sebebi Kürşat babam mı?”
Başını sallayıp acı şekilde gülümsedi.
“Yani?” dedim umursamaz bir sesle. Boğazını temizleyip gözlüklerini düzeltti.
“Tecavüz, taciz, şiddet, baskı, aşağılama, dışlanma bunlar genelidir, bir de çocuk istismarı.” dedi ama sanki devam etmek istemiyor gibi gözlerime baktı. Birkaç saniye sustu. Sonra sözüne devam etti. “Sinem bana anlatmadığın şeyler de mi var?”
“Eğer bu hastalığa sahip olsaydım nasıl olurdu? Hiçbir şeyi unutmaz mıydım yoksa sadece kendimdeyken olanları mı hatırlardım? Bir doktor olarak bunu öğrenmek istemez miydin? Eğlenceli olabilirdi.”
“Bir nevi, insan içgüdüsüyle hayatta kalınmaz.”
“İnsanların hepsinin iğrenç düşünceleri olmasına katlanamıyorum.”
“Evet her insan iğrenç şeyler düşünür ama çoğu uygulamaz.”
“Uygulayanlara da sesini çıkarmaz.”
“Seyirci kalmak en rahatıdır.”
“Beni kimsenin görmediğine yemin edebilirim. Alt kişilikleri dışında… Alt kişilikleri bile şerefsiz insanlardı. Bunu bildirirlerse başlarına ne geleceklerini biliyorlardı. Susup sadece zaman öldürdüler.”
“Böyle olmamış olabilir. Zamanla ihtiyacı kalmadığı alt kişilikler artık ortaya çıkmayı bırakmış olabilir.”
“Gerisini ben öğrenirim. Artık işime karışma.”
Bir şey söylemesine fırsat vermeden kapıyı çarparak çıktım.