31. Bölüm

SERMET’TEN
Elimi uyumadığını bildiğim Sinem’in saçlarına götürdüm. Çok kötü durumdaydı. Ölüyor olmalıydı ya da ölmüş... Benim amacımın da bu olmasına bir kez daha küfür savurdum. Ben yapamazdım. Onu bir kez daha öldüremezdim. Merhamet değildi bu; ben merhametsizdim. Bu farklı bir histi, ona acı vereceğine emin olduğum bir histi. Daha önce bir kadın tarafından hayatımdaki en büyük ihaneti yemiştim. "Bir kadına daha güvenim yok" derken beni içerden yiyip bitiren bir histi bu. Onu yaşatma isteği gün geçtikçe daha çok büyüyordu içimde. Onun bu dünyadaki herkesten çok yaşamaya hakkı vardı. Bizim dünyamız karanlıktı; o ise pili bitmiş bir fener gibi bir ışık tutmaya niyetleniyor, yine de karanlıkta bırakıyordu bizi.
Kurtuluş ondaydı. Kurtuluş biletim ondaydı. Ama ben kurtulmak istiyor muydum? Seneler önce belki ama şimdi asla. Şimdi geri dönüşüm yoktu. Bir deniz vardı önümde; ya dalgalandırıp geçecektim ya... Ben de diğerleri gibi görmezden gelip onu öldürecektim. İlk anda anlamıştım onu öldüremeyeceğimi, tetiğe ilk kez elim titrerken anlamıştım. Şimdi onu kurtarsam da bir işe yaramazdı ki... Ben onu kurtarsam da ondaki en önemli şeyi alacaktım. Oysa o beni defalarca ölmekten kurtarmıştı.
Yanımda yatan küçücük bedeni kendime çektim. Uyumuyordu. Nefesi düzenli değildi ama gözleri kapalıydı. Belki ağlamak istiyordu. Ben buradayken yapamazdı, biliyorum. Kimsenin yanında ağlamak istemiyordu. Bu, onun için zayıflıktı. Zayıf olduğunu da biliyordu. Kimseye göstermediği, yastığıyla arasında geçen gözyaşlarını biliyordum. Ben onu her saniye takip ederken amacım öldürmekti. Şimdi bu yaşatma isteği niye?
Saçlarını öpüp yanından kalktım. Onun yanını ben hak etmiyordum. Benden başka kimse de hak etmiyordu. İşte bu yüzden yalnızlık çok şanslı. Odadan uzaklaşıp Poyraz’ı aradım:
“Alo Poyraz, neredesin?”
“Dediğin yerdeyim.”
“Tamam, bekle, geliyorum ben.”
“Ben beklerim. Ben hep beklerim.”
Telefonu kapatıp üstüme gömleğimi geçirdim. Son defa Sinem’e baktım.
Uyu güzel kadın, gözlerin sana çok yakışıyor ama ben görmesem de olur. Yeter ki iyi olsunlar.
Kapıyı yavaşça aralayıp dışarı çıktım. Görmesem de olur demiştim ama görmeyince tedirgin oluyordum. Bu bir çeşit bağımlılık ya da bencillikti, ne derseniz deyin işte. Evden ayrılıp depoya gittim. Sigaramı yakıp dudaklarımın arasına yerleştirdim.
“Bu kaçıncı av?”
“Avcı sen olunca tabiki...”
Başımı sallayıp Sinem’in peşinde olan adamların yanına yaklaştım. Hepsinin ağzı burnu kan içindeydi.
“Kimin adamısınız?”
“Kimin değil, hangisinin diyecektin sanırım.”
Sinirle dişlerimi sıkarak Poyraz’a döndüm.
“Neyi ima ediyorsun sen?”
“Estağfurullah, ben ima etmem, söylerim. O konuşmayı yaparken de biliyordun ama onu durdurmadın. Kaç kişi sardın Sinem’in başına hatırlıyor musun? 5, 6? Valla ben hatırlamıyorum artık. Hem yem ediyorsun hem kurtarıyorsun, ne iş?”
Sigaramdan bir nefes daha çekip gülümsedim. Sinem’den öğrenmiştim bu gülümsemeyi; acı vardı içinde ama herkes alay sanıyordu. Kendi bile aynaya bakınca görmüyordu acıyı. Sigarayı başparmağımın arasına sıkıştırıp orta parmağımla fırlattım. Ellerimi cebime koyup Poyraz’a yaklaştım.
“Kastettiğin şey eğer...”
“Kast etmiyorum. Soruyorum. Âşık mısın Sinem’e?”
Silah sesi... Duyduğum yere düşen mermi sesleri... Kafamın içinde miydi hepsi? Yoksa gözüm mü kararmıştı? Yok, yok, bu göz kararması değildi. Bu başka bir şeydi. Elimi ağrıyan başıma götürdüm. Âşık mıydım? Evet, hem de beni kurtardığı ilk andan beri. Çocukluk rüyalarım onun gözleriyle doluyken nasıl âşık olmazdım ki?
“Bazen senden çok korkuyorum. Ama sadece bazen.”
Kafamı, silahın şarjörünü boşalttığım adama çevirdim.
“Gözüm karardı, sadece gözüm karardı.”
Ellerimi saçlarımdan geçirdim. Başıma ağrı saplanmıştı, daha doğrusu bitmeyen baş ağrım artmıştı.
“İlk ne zaman adam öldürdüğünü hatırlıyor musun Poyraz?”
Köşedeki kirli koltuğa oturdum. Poyraz elindeki şişeyi köşeye koyup yanıma oturdu.
“Hatırlıyorum. Senin içindi.”
Başımı salladım. Kendi pis yoluma çektiğim temiz insanlardan biriydi Poyraz.
“Ben artık sayamıyorum. O kadar çok can aldım ki artık sayamıyorum. Bir yandan da gözlerinin içine baka baka kafalarına sıkmak o kadar iyi geliyor ki... Öyle avımın gözüne bakmak, öyle ölüm korkusu o kadar hoşuma gidiyor ki. Çünkü ben yaşamadım. Ben o ölüm korkusunu hiç tatmadım. Ama o kızda bir şey var. Saklıyor gibi görünüyor, kimse görmüyor sanıyor ama en keleş adam bile anlıyor. Sanki acı içinde doğmuş ve gözleri acı için yaratılmış. Elimdeki silah eriyip kayıyor ellerimden. Hatırlıyor musun? O kadar kinliydim ki önüme geleni öncekilerin yanına gönderiyordum ama onun omzuna başımı koyunca sanki geçiyor bütün kinim. Hem masum gibi hem de en büyük suçlu o gibi. Yapamıyorum, anlıyor musun? Sanki o ölürse nefes alamayacak gibiyim. Evet, başında ne kadar bela varsa hepsini ben sardım başına. O korkmadığım ölüm var ya, onu bulursa...”
Ellerimi yumruk yapıp kafama geçirdim. Geçmiyordu baş ağrım. Geçmeyecekti. Ayağa kalktım. Benimle beraber kalkan Poyraz’ı elimi kaldırarak durdurdum. Bilirdi o, ne zaman durması gerektiğini bilirdi. Ben bilmezdim. Arabama atlayıp mezarlığa gittim. Yıkılmaz Ailesi yazan mezarlığa yaklaştım. Mezarlığın yanına çöktüm. Elimle toprağı okşadım.
“Ben geldim anne. Biliyorum, hissediyorsun. Biliyorum, anneler hisseder; sen hep duyarsın. Evet anne, evet... Yine işim düştü sana. Ben... Anne, ben kayboldum. Sen yoksun, kardeşlerim yok. Bir başıma bıraktınız beni. Yapamıyorum anne. Diyorum ki öleyim, bitsin bu acı. Sonra o geliyor, her şeyi altüst ediyor. Yok annem, o Zeliha gibi değil; tanısan çok seversin de tanıtmaz ki kendini, inatçı işte. Biliyorum, alınması gereken bir intikam var. Sen olsan şimdi karşıma geçer, 'Böyle yapma Sermet, kinlenme bu kadar, kin seni öldürür, bırak bu işleri, yok mu benim bir tanecik oğluma iş derdin' derdin. Keşke aç kalsaydık annem; açlık, ölüm kadar yakmazdı canımı. Geldim, sen ne dersen o dedim. O kızı istedin, hiç düşünmeden evlenme teklifi ettim. Oysa sen bir yetimi korumak istemiştin, senin sözünü dinledim de ne oldu anne? Şimdi hiçbiriniz yanımda değilsiniz. Gerçi korumaya çalıştığın bir yetimin bizi sırtımızdan vuracağını nasıl bilebilirdin... Senin yüzünden değil, benim yüzümden…”
Elimle toprağı avuçladım. Toprak iyi gelmiyordu bana; ne kadar sevdiğim varsa almıştı benden. Belki de ben severek toprağa vermiştim onları.
“Benim gölgemde bile ölüm var,” dedim kendi kendime.
“Benim sevdiklerim ölür. Onu sevemem anne. Onun hepimizden çok yaşamaya hakkı var. Belki kendi bilmiyor ama o kadar temiz bir kalbe sahip ki bütün siyahları beyaza çevirir. Ama kendi yok olur anne, anlıyor musun? Anlıyorsun. Kimse anlamaz ama sen anlarsın. Sen... Sen hep anlardın.”
Gözyaşlarımı sildim. Ayağa kalkmaya çalıştım. Sendeleyerek arabaya bindim. Şimdi tek sığındığım limana gidecektim. Belki onun haberi yoktu ama ben her bu mezarlıktan çıktığımda onu izlemeye giderdim. Evi buraya çok yakındı, evine en yakın ilk yer burasıydı belki. Benim sığınağımın evine yakın yeri mezarlıktı. Ama o gül bahçesiydi. Bu mezarlıkta bir yakını var diye çok araştırdım, her seferinde elim bomboş döndüm. Buraya arada sırada geliyordu, boş boş mezarlıkları seyredip gidiyordu. Bu yüzden araştırdım, acaba bir yakını burada mı yatıyor diye ama yok; hiç kimsesi yok. Hem hayatta hem mezarlıkta... Kürşat’tan öncesi hayalet gibi, hiç var olmamış gibi. Düşünüyorum, acaba kendisi de yok mu, ben mi uyduruyorum diye. Çünkü o, gerçek olamayacak kadar güzel. Teni tenime temas edince her şey geçiyor gibi, beni hayatta tutması için yaşaması yetiyor gibi.
Düşüncelerimden sıyrılıp bir tane daha sigara yaktım. Arka girişten evine girdim. Yatak odasına ilerledim, yoktu. Mutfağa gittim, salona, banyoya, evdeki bütün odalara girdim. Gece yarısı olmuştu, belki de gece yarısı kaybolma vakti geldi. Yarım saat evin içinde dolandım. Elimle boğazımdaki görünmez halatı yokladım. Gitmişti.
SİNEM’DEN
Evden çıkmak için Sermet’in gitmesini bekledim. Uyuduğumu sansın diye gözlerimi kapattım. Alnımdan öptüğünde gözümden bir damla yaş düştü. İşte o an anladım ki sandığımdan da zor olacaktı. Sermet gider gitmez yataktan kalktım. Aynanın karşısına geçip saçlarımı toplamaya çalıştım. Gözlerim kan çanağına dönmüştü yine. İhanet yemek benim için kolaydı; gözümden bir iki damla yaşı siler geçerdim ben, ben Zeliha’ydım, acımasızdım. Ama Sinem kaldıramazdı ihaneti, biliyorum.
Gözümden akan birkaç damla yaşı âlâsele sildim. Hasan’a hesap sormaya hakkın yok, dedi iç sesim. Doğru söylüyordu, ben kimseydim. Şimdi kimsesizliğe gidecektim.
Garaja inip lükse kaçmayacak, dikkat çekmeyecek eski arabalardan birine bindim. Bacaklarım titriyordu, ellerimle bacaklarımı tuttum. Hem gülüyor hem ağlıyordum.
“Kim olduğumu bilmiyorum…”
Birkaç dakika kendimi sakinleştirmeye çalıştım. Pek başarılı olmasam da arabayı çalıştırdım. Garajdan ayrılıp evin bahçesine geldim. Korumalar arabanın etrafını çevreleyince arabayı durdurmak zorunda kaldım. Sinirle arabadan inip kapısını çarptım.
“Ne yaptığınızı sanıyorsunuz?”
“Sinem Hanım, kusura bakmayın. Kürşat Bey’in kesin emri var, sistemden onay almadan kimse dışarı çıkmasın dedi.”
Gözlerimi korumalar üzerinde dolaştırdım. Hava buz gibiydi, nefret ettiğim gibi... Ama burnuma dolan soğuk kokusu düşüncemle tezatlık oluşturuyordu. Korumaların üstünde göz gezdirince hiçbirini daha önce görmediğimi fark ettim. Dilimi kuruyan dudaklarımın üstünde gezdirip elimi silahıma götürdüm. Asla sıkamazsın dedi iç sesim. Asla sıkamazsın... Bu, katil olduğumu değiştirmezdi ki.
“Siz kimsiniz?”
Diğerlerine göre genç olan bir adım öne çıktı.
“Yeni atandık, Sinem Hanım.”
“Ne zamandır? Sınav olmadı ki?”
“Yaşanan kargaşadan dolayı sistem kişileri farklı yerlere atadı.”
Elimi başıma vurup sırtımı arabaya verdim. Şımarık bir kız çocuğu gibi davranmak istemiyordum ama babam beni buna itiyordu. Telefonu çıkarıp babamı aradım.
“Alo.”
“Sistemi V.I.P. üyeler için bile değiştirdin mi?”
“Sen artık V.I.P. değilsin Sinem.”
Babamın sesi eskisinden soluk geliyordu, son olaylardan bıkmış gibiydi.
“Harika! Bu, artık kızın olmadığım anlamına geliyorsa çıkıp gidebilir miyim?”
“Saçmalama, sen hâlâ benim kızımsın. İnsan tedavisinden vazgeçer mi? Sen beni tedavi ediyorsun Sinem.”
Sesi o kadar samimiyetsiz gelmişti ki kusmamak için elimi yumruk yapıp mideme koydum.
“Bana sistemden onay yollar mısın? Biliyorsun, sen izin vermesen de çıkacağım.”
Telefonu suratıma kapattı. Kendimi hayatımı kurtaran adama karşı suçlu hissettim ama emindim; bu sefer emindim. Samimiyetten yoksun ve duygusuz konuşmuştu. Bu bile canımı yakmadıysa artık hiçbir şey canımı yakamaz diye düşündüm. Telefonu kapattıktan iki dakika sonra sistemden izin mesajı geldi. Babamın neden böyle davrandığını düşünmeden arabaya geri bindim. Ne olursa olsun bugün gidecektim; bu yüzden babamın samimiyetsizliğini ya da bana olan tavrını umursamadım. Sonuçta beni Sinem olarak görmüyordu, ben ona göre Efsun’dum. Belki de artık Efsun olmadığımı anlamıştı, belki de vazgeçmişti o gün beni kurtarmaktan. Sahte kimliğimle bile sahteydim. Üç kişiydim; kimi Sinem’i, Efsun kimi Zeliha’yı Sinem sanıyordu. Peki ben ne sanıyordum? Kim olduğunu bile bilmeden yaşayan bir zavallı... Belki kendimi bulmak için, belki kendimi gömmek için gidiyordum. Artık hiç mühim değildi. Bu kafayla artık daha fazla yaşayamazdım. Korkularımdan biri o adama benzemekti, Sedat Uğur’a...
Evden ayrılıp ormanlığa girdim. Radyoyu açtım, birkaç şarkı sonra sevdiğim şarkılardan biri çalmaya başladı. Sesi artırıp camı açtım, soğuk kokusunun içeri dolmasına izin verdim.
“Gidiyorum, kokun hâlâ üzerimde...”
Şarkı bitene kadar şarkıya eşlik ettim. Eve birkaç metre kalınca arabayı durdurdum. Hazır değildim ve biliyordum ki ölene kadar da hazır olmayacaktım. Bu eve gelmeye karar verdiğimden beri kullandığım sigarayı dudaklarımın arasına yerleştirdim. Daha ilk çekişte deli gibi öksürmeye başlamıştım. Arabadan inip elimdeki poşetlerle geri kalan yolu yürüdüm. Kapıyı zorladım ama kilitliydi. Hiçbir şey olmamış gibi belimden silahımı aldım. Biri var mı diye sağıma soluma baktım. Oysa kimsenin olmadığını, asla olmayacağını biliyordum; çocukluğumdaki gibi... Sigarayı dişlerimin arasına sıkıştırıp iki elimle silahı tutarak kilitte iki el ateş ettim. Kapı açılınca gülümseyip elime poşetleri aldım.
Gülümsemem kapıyı açar açmaz solmuştu. Tek kaşımı kaldırıp cehennemime baktım. Yutkunup elimdekileri köşeye koydum. Hıçkırık tutmuştu. Sigarayı alıp siyah zemine attım. Bir an içimden çıplak ayakla basmak gelse de ayakkabımın ucuyla ezdim. Ellerim titreyerek kendi odamın kapısını tuttum. Gözlerimi kapatıp kapıyı açtım. Hiçbir şey değişmemişti, her yer son bıraktığım gibiydi. O adamı öldürdüğüm günkü gibi... Gözlerimi bir saniye kapattığımda boynundaki camla gözlerimin önünde belirdi. Hemen kendimi dışarı attım. Dizlerimin üstüne çöküp kustum, içimdeki zehri atıyor gibi kustum. Kısa olduğu için önüme düşen saçları geriye attım. Derin bir nefes alıp titreyen dizlerimle kalkmaya çalıştım.
Buraya gelmemeliydin, diyordu iç sesim. Gelmemeliydim. Getirdiğim poşetlerden şaraplardan birini aldım. Alkole karşı intoleransım vardı ama zaten ölecek olan biri için vücudunun verdiği tepki pek de önemli değildi. Kapağını açar açmaz kafama diktim. Ağzımın kenarından akan şarap göğsümden geçiyordu. Daha girmeye hazır olmadığım ve asla olmayacağım kapının önüne geldim. Annemin odasının önünde durdum. Gözlerim artık dolu değildi, hüngür hüngür ağlamaya başlamıştım. Şarap olan elimle gözlerimi sildim.
“Ben geldim anne, hissediyor musun? Kızın geldi.”
Gözyaşlarımı durduramıyordum. Oysa gelmeden ağlamayacağım demiştim. Elimdeki şarap şişesini masaya koyup ellerimi masaya dayadım. Gözlerimi kapatıp birkaç dakika öyle bekledim. Arkamda hissettiğim elle donakaldım. Burayı kimse bilmiyordu, gelirken kimse takip etmemişti. Derin derin nefesler almaya başladım. Arkama bakmaya deli gibi korkuyordum.