15. Bölüm

Yoğun baş ağrısıyla uyanacağımı düşündüğüm uykumdan sanki 40 yıllık uykuya yatmışım gibi ferah uyandım. Yıllar sonra ilk defa kabussuz bir uyku nimet demekti. Dün olanları hatırlamıyorum desem yalan olur çünkü beynim resmettiği her şeyi kaydettiği için her şeyi eksiksiz hatırlıyordum. Tabii şu an üstümde olan kıyafetlerin dışında. İç çamaşırlarım bile değişmişti. Apar topar ayaklanıp etrafıma baktım. Kimse olmadığını fark edince enfes lezzetli gelen yemek kokusuna gittim. Koku mutfaktan geliyordu. Mutfağa girince kahvaltı hazırlayan Sermet’i gördüm. Kapının önünde birkaç dakika izledim. Benim izlediğimi fark etmiş olacak ki bana döndü.
“Daha ne kadar orada bekleyeceksin?”
“Kıyafetlerimi sen mi değiştirdin?”
“Günaydın prenses.”
Ağzına doğradığı salatalıklardan birini atıp yüzünü buruşturdu.
“Sermet delirmemi istemezsin, sana soru sordum,” diye çıkıştım.
“Ne yaparsın yine, gözüme parmağını mı sokmaya çalışırsın?” diye dalga geçti. Dünkü olayla alakalı dalga geçeceğini biliyordum.
“Sorumun cevabı bu değil! Sen hangi hakla üstümü değiştirirsin? İnsanlar böyle şeyler yaparken birbirlerine sorarlar!”
Birkaç adımda yanıma gelip tek kaşını kaldırdı.
“Mm, aslında sordum prenses. Sen de cevap vermedin.”
“Yapma ya. Uyurken nasıl cevap verebilirim söyler misin?”
“Aslında cevap vermedin sayılmaz.”
Taklidimi yapıp gözlerini kapattı.
“Ah, kusacağım galiba. Öğğğ.”
“Hayır öyle bir şey yapmadım. Yapsam hatırlarım. Pislik.”
Bıkkın bir şekilde gözlerini devirip beni belimden tuttu ve tezgâha oturttu. Üstüme eğilip dudaklarımın üstünde konuştu.
“Sende olandan onlarca kadında gördüm zaten. Tabii seninki biraz daha eşsizdi ama aynısı sonuçta,” deyip omuz silkti. Yüzümü buruşturup omuzlarından ittim.
“Pislik herif.”
Nefesi nefesime çarptığı için doğru düzgün cümle kuramıyordum. Oflayıp geri çekildi.
“Islak kıyafetlerle yatamazdın prenses. Hasta olurdun.”
“En son hasta olduğumda, hmm düşündüm de... Ben hiç hasta olmadım.”
“Dayanıklıyım diyorsun.”
Kol kasımı gösterip “Baya,” dedim. Kahkaha atıp fırına yöneldi.
“Saat kaç?”
Bana dönüp hâlâ tezgâhta olmama sırıttı. Tezgâhtan tek başıma inemezdim çünkü bardaklar hemen aşağıdaki raftaydı. Telefonundan saate baktı.
“12.30”
Bugün cumaydı. KGS'nin cehennem gibi eğitim alanına gitmediğim ikinci gündü.
“Kaç saat uyudum ben?”
Hayatımın en dinlendirici uykusunu almış gibiydim.
“10”
“Gerçekten en dinlendiricisiymiş.”
Anlamamış gibi yüzüme baktı. Konuşmayıp omuz silktim.
“Sen yemek yapmasını nereden biliyorsun?”
“Yedi kardeştik biz. En büyükleri bendim.”
“Aşiret çocuğu musun?” deyip güldüm. Gözlerine yansıyan üzüntüyle gözlerini kaçırdı.
“Yanlış bir şey mi söyledim?”
Dudaklarını birbirine bastırıp kaçırdığı gözlerini yumdu.
“Neyin doğru ki?”
Bak işte bunda haklıydı. Yüzüme bakmadan masayı hazırlamaya devam etti. Başımı eğip ellerimle oynamaya başladım.
“Sen benim evime nasıl girdin?”
Böbürlenir gibi yaparak ellerini iki yana açtı.
“Koskoca Sermet Yıkılmaz senin evinin anahtarını mı bulamayacak?”
“Soyadın Yıkılmaz mı?”
“Çok çabuk konu atlıyorsun.”
“Doğru, evime nasıl girdin?”
“Dün yedek anahtarını ecza dolabında buldum.”
Bunun koca bir yalan olduğunu biliyordum. KGS'nin A-Protokol evlerinin kapısında anahtar deliği bile yoktu, her şey dijital ve şifreliydi. Dünkü o lanet frekans bozucuyla girdiğini biliyordum ama ileride bunu yüzüne vurmak için şimdilik sessiz kaldım. Kapı çalınca ikimiz de birbirimize baktık. Sermet gelip beni kucağına çekerek indirdi. Güven veren soğuk kokusunu bir saniye de olsa içime çekip aşağı indim.
“Birini mi bekliyorduk?”
Hayır anlamında başımı salladım.
Sermet bir eli silahında arkamdan geldi. Kapıyı açtım. Gelenler Hasan ve ikizlerdi. Ve tabii bir de Kaxar. Kaxar Aral’ın köpeğiydi. Alman çoban köpeği, diğer adıyla K-9 köpeğiydi. Uzun tüylü ve oldukça büyük bir köpekti. Koşup boynuma atlayınca dengemi kaybetsem de ben de ona sarılıp kucağıma aldım. Hasan yüzünü buruşturdu.
“İtin seni özlemiş.”
Bakışlarımı Kaxar’dan çekip Hasan’a 'seni parçalarım' bakışı attım.
“Burada tek bir it görüyorum. Kucağımdaki değil, karşımdaki,” dedim.
Hasan’ın bakışları benden kayıp Sermet’i buldu.
“Ne işi var bunun burada?” diye tısladı Hasan.
Hasan’ın söylediğini duymamış gibi yanıma gelen Sermet’e bir bakış attım. Gerilim büyümesin diye bir şeyler söylemek istedim ama susup Sermet’in yanına gitmek daha iyi bir çözümmüş gibi hissettim.
“Sana ne Hasan? Senin mi evin?”
Asel’in burada olmaktan pek memnun olmayan suratına baktım. Gözlerimi devirip “Girmeye niyetiniz yoksa Aral’ı içeri alıp kapıyı kapatacağım,” dedim.
Sermet kolumdan tutup öne geçti.
“Ev soğumasın diye yani. Buyurun.”
Asel Hasan’ı içeri çekiştirirken ben de deri montuyla duvara yaslanmış Aral’a baktım. Hiçbir şeye tanık olamamış gibi sigarasını yere atıp söndürdü. Yanıma gelip boynuma minik bir öpücük kondurdu. Kulağıma kimsenin duymayacağı şekilde “Şımarık kız seni,” deyip içeri geçti. Evet her zaman böyleydi. Umursamaz ama sevecen.
Herkes içeri geçtikten sonra derin bir nefes aldım. Hayır yani biriyle zar zor uğraşırken dört oldular. Gerçi Aral’ı saymamak lazım. Olsun, üç oldular. Biriyle uğraşmam zevkliydi ama üçüyle aynı anda uğraşmak çok yorucu. Olabildiğince yavaş adımlarla içeri geçtim. Sermet hariç hepsi aynı koltuğa oturmuş Sermet’i izliyorlardı. Kaxarla uğraşan Sermet beni görünce oturmam için yana kaydı. Herkes benden açıklama bekler gibi otururken, sanki hiçbir şeye tanık olmamışım, konu ben değilmişim gibi oturmaya devam ettim. Kimseye açıklama yapacak değildim. Bende kalmak istedi, seve seve kabul etmiştim.
Sonunda sessizliği Asel bozup birkaç şey mırıldandı. Kimse dinlemeyince yüksek sesle konuştu.
“Ne bu Hint dizisi bakışma sahnesi mi?”
Cırtlak sesi evimi doldururken yüzümü buruşturdum. Her zamanki gibi yapmacık ve itici kız tavırları. Hasan sorusunu yineleyip “Ne işi var bunun burada?” dedi. Ben tam 'sana hesap mı vereceğim' naraları atmaya hazırlanırken Sermet sakince başını kaldırıp gözlerini Hasan’a dikerek konuştu.
“Sevgiliyiz.”
“Ne?” diyebildim sadece.
Hasan beni duymamış gibi ayağa kalktı.
“Ne diyorsun lan sen!”
Hasan’a 'sen bir dur ben olayı anlayayım' bakışı attım ama bana bakmıyordu. Aral ayağa kalkmadan Hasan’ı kolundan çekip geri oturmasını sağladı. Hasan’dan daha kalıplı olduğu için Hasan yalpalanarak gri rengin hâkim olduğu koltuğa sendeledi.
“Haddin olmayan her şeye burnunu sokmasan keşke,” dedi Aral.
“Aral aşkım, çok özür dileyerek olaya seni de dahil ediyorum. Ve siz birbirinizi yiyin. Ben yemek yemeye gidiyorum,” deyip mutfağa geçtim.
Çok geçmeden Aral arkamdan geldi. Masadan aldığı tüm poğaçayı ağzına attı.
“Sistemin kendi içerisinde olan herkese karşı birbiriyle çıkma yasağı yok mu?”
Tek kaşımı kaldırıp ağzı doluyken konuşmaya çalışan Aral’a baktım.
“Kurallara ne zamandır uyuyorsun?”
“Sen ne zamandır uymuyorsun?”
“Kırıcı konuşuyorsun.”
“Hep böyleydim.”
“Doğru.”
“Seviyorsun beni.”
“Düşünmem lazım.”
“Çok düşünme delirirsin.”
“Fısıldaşmanız bittiyse yemek yiyelim.”
Sermet’e dönüp başımı salladım.
“Ben yaptım yemez misiniz?” dedim masayı göstererek.
“Sen yaptıysan yemeyiz tabii kızım, deli miyiz biz? Diğerlerini bilmem ama benim ölmek gibi bir niyetim yok.”
“Sen yumurta kıramazsın yumurta,” diye atladı Asel. Asel’e bakıp sırıttım.
“Kafan dışında başka bir şey kıramıyorum, evet.”
Sermet’le Aral göz göze gelip güldü. Gözümden kaçmış gibi yapıp masaya oturdum. Herkes afiyetle kahvaltı yaparken, herkesten kastım ben, Aral ve sinir ikizi... Sermet ve Hasan arada birbirlerine kötü kötü bakıp geri dönüyorlardı. Asel Hasan’ın yemek yemediğini görünce ondan beklenmedik bir şekilde elindeki lokmayı Hasan’a uzattı. Hasan hiç sorgulamadan Asel’in elindeki lokmayı ağzına atıp göz kırptı.
Sermet boynuma eğilip “Kaşların çatıldı, hoşlanıyor musun şu çocuktan?” diye fısıldadı. Herkesin gözü bizim üzerimizde olduğu için terslemedim. Kulağına eğilip “Hayır, sadece çok garip. Yemek yerine birbirlerini yiyor olmaları lazımdı. Şimdi birbirlerine yemek yediriyorlar.”
“Bunca yıldır insanları hiç mi tanımadın? Neyse kaşlarını düzelt ve yemeğine dön. Çünkü şu kendini beğenmiş 1.60 seni yanlış anlamaya çok meyilli.”
Ben daha cevap vermeden geri çekilip yemeğine döndü. Ayarlarımla bu kadar oynamak zorunda mıydı? Biz yemek yemeye devam ederken Hasan’ın telefonu çaldı. Kaşlarını çatıp bana baktığında babamın aradığını anlamıştım. Hasan bir şeyler homurdandı. Telefonu bana uzattı.
“Kürşat baba seni istiyor, çok sinirli.”
Alayla gülümseyip telefonu aldım. Ağzıma son bir salatalık atıp ağzım doluyken konuştum.
“Benim kadar olamaz,” deyip masadan kalktım.
Telefonum kapalı olduğu için toplanıp buraya geldiklerini biliyordum. Benim evime sadece Aral kendi rızasıyla gelirdi. Herkesin gözü benim üzerimdeydi. Kimsenin duymaması için üst kata çıkıp odalardan birine girdim.
“Efendim.”
“Kızım delirdin mi sen? Korumaları kovmuşsun evden. Hem dünden beri niye ulaşamıyorum ben sana? Cümbür cemaat eğitime de gitmemişsiniz.”
“Deli olduğum için yapmadın mı zaten bunu? Baba, çocukları bana senin gönderdiğini biliyorum. Lütfen benimle oyun oynamayı kesin. Dün Faruk’la konuştum. Kim hakkında biliyor musun? Sedat Uğur hakkında! Babam hakkında... Ona baba demem kalbini kırıyor mu? Benimkini paramparça ediyor da.”
Dudaklarımdan bir hıçkırığın kaçmasına izin verdim. Babam biraz bekledi.
“Kızım iyi misin?” diye sordu.
Elimi yumruk yapıp dudaklarıma bastırdım.
“Birilerine beni yenebilecek gücü veriyorsun baba.”
“Böyle düşünmedim.”
“Düşündün. Sen her şeyi düşünürsün. Bunu saatlerce, günlerce düşündün. Ellerinle hayat verdiğin kızın, hayatını mahveder mi diye de düşündün. Ama yine de konuştun bu konuyu. Çünkü senin için akıl sağlığım kendime olan saygımdan daha önemli değil mi baba?”
“Görüşürüz Sinem.”
“Keşke beni azat etsen. Ve ben bir gün gözlerimi kapayıp asla açmasam.”
“Sanırım ben de en az senin kadar bencilim.”
“Görüşürüz baba.”
Kelimeler dudaklarımı yakıyordu resmen. Ayağa kalkıp aynadaki aksime baktım; ne kadar ağlarsam ağlayayım gözlerim kızarmazdı. Gözlerimi silip kendime çeki düzen verdim ve aşağı indim. Telefonunu Hasan’a uzatıp gülümsedim. Sermet hariç herkes dehşete düşmüş gibi bana bakarken ben hiçbir şey olmamış gibi yemeye devam ettim. Sermet umursamadan yemeğini yemeye devam etti. Sanki hiçbir şey yok gibi. Benim gibi...