7. Bölüm

Bazı tarlalara nadas yapmazsanız verim alamazsınız. Sanırım benim nadas zamanım gelmişti. Bir süre dinlenmem lazımdı. Çok yıpranmıştım. Bilinçsizce bir şeyler yapacak kadar çok...
Fark etmeden kim olmuştum ben?
Kötü olsa bile insanları incitmeyen biriydim ben. Hiç olmasa bile anılarımın hatırına… Hasan gözümün önünde birini dövdüğünde bile midesi bulanan narin biri gibi davranırdım. Ya da farklıydım işte ama bu değildim. Gereksiz yere birine silah çekecek kadar aşağılık biri değildim. Belki de hep böyleydim. Belki kapatılmalıydım tımarhaneye. Kime dönüştüğümü biliyordum. Canımı yakıyordu, hiç olmadığı kadar canım yanıyordu.
Çünkü bu, kalabalığın arasında yalnız kalmaktan daha iğrenç bir şey. Kendi yalnızlığında kalabalıklaşmak gibi... Sanki tanıyamadığınız siz ve gerçek siz yalnızlığınızı işgal ediyor. Ne yalnız kalabiliyorsunuz ne sohbet edebiliyorsunuz. Sohbet edemiyorsunuz çünkü küsmüşsünüz birbirinize... Ben yalnız kalmak için kendimi o kadar dinlememişim ki şimdi iki ayrı cepheyiz. Kendime karşı savaşacağım. Ve kazandıkça kaybedeceğim... Zamanında bastırdığım bütün duygular, Sedat'ın o lanetli ilaçları gibi şimdi yavaş yavaş gün yüzüne çıkıyordu belki de. Kimseden nefret edemediğim için kendimden nefret etmiştim.
Arabaya bindiğimizde normalde hiç susmayan Asel’den ses çıkmıyordu. Arada bana dönüp ne kadar iğrenç bir insan olduğumu hatırlatan bakışlar atıyordu. Az önceki davranışımı gözden geçirdim. Sanki hayvanat bahçesinden kaçan bir aslanın, karşısına ne çıkarsa içgüdüsel olarak parçalaması gibi bilinçsiz yapmıştım. Benim vücudum yapmıştı ama ben değildim işte, zihnimi yönlendiremiyor gibi hissediyordum. Tamam, sinirlenince çok fevri biri olabiliyorum. Lanet olsun! Az önce sinirlenmemiştim bile. Zihnimde dönüp duran o tek cümle, "Babana söyle..." diyen o ukala ses beni kontrolden çıkarmıştı. Sanırım fazla dolmuştum. Vurulan ilk yerden kırılmıştım. Hep içime atardım ben. Normalde ne Asel’in ne başka birinin hareketleri umurumda olmazdı.
Telefonumu alıp ısrarla arayan Efşan Hanım’ın aramasına cevap verdim.
“Alo.”
“Alo Sinem.”
“Efendim.”
Telefonla konuşurken Asel’in delici bakışlarını üstümde hissedebiliyordum. Bana kızdığı belliydi ama az önceki benden korktuğu için bir şey söylemiyordu.
“Telefonlarımıza bakılmaz olmuş.”
“Bakmamı istemediğinizi biliyorum Efşan Hanım. Sorun mu var?”
Ne kadar çok beni sevmeyen insan vardı etrafımda. Kürşat Karaaslan’ın kızı olabilmek bana çok pahalıya patlamıştı.
“Bugün Sadık’la Atilla gelecek. Asel senin yanındaymış sanırım, onu da al. Bizim eve geçin, tamam mı?”
“Babam zorla arattı değil mi?”
“Evet.”
Evde büyük kalabalık olacaktı. Arada toplanılır, yemekte KGS'nin gidişatı hakkında konuşma yapılırdı. Ne kadar gitmek istemesem de herkes orada olmak zorundaydı. Telefon elimden kayınca kapıyla koltuğun arasına düştü. Düşen telefonu elime almak için uzandığımda dikiz aynasına tanıdık bir plaka yansıdı. Telefonu elime alıp tekrar kulağıma götürdüm.
“Tamam geleceğim. Şimdi müsait değilim.”
“Ne oldu, bir sorun mu var?”
Gerçekten önemsediği için sormuyordu. Sesim ne kadar tedirgin çıktıysa merak etmişti. “Arayacağım sizi,” deyip telefonu kapattım.
Arkamızdaki plakayı anımsamaya çalışıyordum. Asel de bir şey olduğunu anlamış gibi bana döndü.
“Sorun ne?”
Sesi buz gibi çıkmıştı. Sinirlenince Asel de farklı bir kişiliğe bürünüyordu. Sadece deliren ben değildim belki de.
“Arkadaki araba biz ormana giderken de bizi takip ediyordu.”
Asel tedirgin olmuş gibi hemen dikiz aynasına döndü.
“Ortalığı yumuşatmak için şaka yapıyorsan hiç komik değil,” diye mırıldandı.
“Sence ben bunu yapacak biri miyim? Tamam, beni sevmiyorsun da yıllardır beraber yaşıyoruz, bir şeyler öğrenmiş olman lazım.”
Asel önüne döndü. Biraz önceki sakinliği, boşlukta kalan endişesini ateşe vermişti.
“Asel, emniyet kemerini bağla.”
Ses tonumun sakin çıkmasına özen göstermiştim. Eğer benim telaşlandığımı fark ederse tamamen korkuya kapılırdı.
Asel emniyet kemerini taktığı anda gazı kökledim. Arabanın altındaki zemin çığlık atarak kaymaya başladı. Asel dehşet içinde yapacaklarımı izliyordu.
“Asel, telefonu al ve babamı ara.”
Asel hemen dediğimi yaptı, telefonu hoparlöre aldı. Telefon ikinci çalışında direkt açıldı.
“Alo.”
Sesim biraz önceki soğukluğunu koruyamadı. Babamın yanında kendim olabiliyordum. Babam sesimdeki endişeyi hemen anlamıştı.
“Ne oldu?”
Sesi sertti. Konuşmaya bile başlamadan bir aksilik olduğunu anlamıştı.
“Baba, şu an peşimizde beyaz bir Opel var. Ben hızlanınca o da hızlandı. Okul çıkışında da aynı arabayı görmüştüm.”
“Arabayı spor salonunun oraya sür.”
“Baba, ters yoldayım. Dönersem dikkat çekerim ya da önümüze kırıp kaza yaptırabilir.” “Korumalarınız nerede sizin?”
Babamın sesi uyarı doluydu. Asel’le bakıştıktan sonra Hasan'a gelmemesini söyleyen dilime küfrettim.
“Ben...”
Ama kelimeler çıkmamıştı.
“Biriniz telefondan sisteme girsin ben de v.ı.p kod...”
Babam cümlesini bitirmeden dışarıda sağır edici bir silah sesi duyuldu. Asel çığlık atıp donup kalmıştı. Arkamızdaki arabadan biri kafasını camdan çıkarmış ateş ediyordu. Babamla Asel’in sesi birbirine karıştı. Ben soğukkanlılığımı koruyordum ama içimdeki korku büyüyordu. Neden bu kadar korktuğumu bilmiyordum; ölümden mi yoksa KGS'nin o yenilmez zırhının çatlamasından mı? Eğilip torpidodan tabancamı elime aldım ama hem arabayı kontrol edip hem ateş edemezdim.
“Asel, tabanca mı araba mı?”
“Sen bugün bana soru sorma kotanı doldurdun!” diye haykırdı.
“Asel, tartışmanın sırası değil. Ölmek istemiyorsan dediğimi yap çünkü iki işi aynı anda yapma gibi bir lüksüm yok!”
Direksiyonu bırakıp kafamı camdan sarkıttım. Arkadaki arabanın tekerine sıkmaya çalıştım ama çok hızlı gittiğimizden hedefi tutturamıyordum. Elime silah alacak kadar cesur olsam da birini öldürecek kadar delirmemiştim. Ben ellerimi direksiyondan çeker çekmez Asel direksiyona sarıldı. Birkaç kere daha sıktım ama isabet ettiremiyordum. Aslında arabanın hızı değil, içimdeki o zehirli endişe yüzünden vuramıyordum. Eğer tekerleği vurursam büyük bir kaza yapıp ölebilirlerdi. Sadece onlara verilen emri yerine getirdikleri için birini öldürmek istemiyordum. Emir beni öldürmek olsa bile…
Araba aradaki farkı kapatınca sürücü koltuğunda oturan adam dikkatimi çekti. Ona odaklanacağım derken az kalsın vuruluyordum. Adamı o saniye tanımıştım.
“Kazım...” diye mırıldandım.
Asel direksiyonu bana teslim ederken arabanın arka camına bir kurşun isabet etti. Cam tuzla buz olurken ikimiz de öne doğru eğildik. Sonra aklıma dank etti. Kazım, Karaaslanlara ve KGS'ye kafa tutabilecek kadar güçlü bir adam değildi. Birileri onu piyon olarak kullanıyordu. Acaba okula yeni giren o buz mavisi gözlerle Kazım'ın bir ilgisi olabilir miydi? Bunu sonra tekrar düşünmek için aklımın bir köşesine yazdım.
Ormanlık alandan çıkınca araba olarak avantajlı olduğum için daha kıvrak hareketlerle arabayı solladım. Arabanın bizi takip etmediğine iyice emin olunca yavaşladım ama durmayı göze alamazdım. Asel soluk soluğa kalmıştı. Kırılan arka camdan süzülen hava tenimize işliyor, bizi ürpertiyle karşılıyordu. Asel krize girmiş gibi titriyordu. Dikkatini dağıtmak için telefonu ona uzattım.
“Tekrar babamı arar mısın?”
Sesim biraz önceki paniğini tamamen kaybetmişti. Asel sadece başını sallayıp telefonu aldı. Babam telefonu açar açmaz gürledi.
“Neredesiniz?”
“Spor salonunun oraya doğru geliyoruz. Arabayı atlattık ama hâlâ takipte olabilirler.”
Telefonu kapattım. Asel titriyordu, arkaya koyduğum kabana uzandım. Araba hızlı gitmediği için bu sorun olmamıştı. Cama bulaşan kabanı silkeleyip Asel’e verdim. Böyle şeylere bünyesinin alışık olmadığını biliyordum. O, KGS'nin o kanlı yüzünden uzak, hayatın tatlı tarafında kalmaya çalışanlardandı. Babamın hep olmamı istediği ideal kızdı ama sırf Aral’la yarışmak için koruma eğitimine katılmıştı.
Spor salonuna daha varmadan etrafımızı dört siyah zırhlı araba çevreledi. Bizim adamlardan olduğunu biliyordum. Asel arabaları ilk gördüğünde telaş yapsa da ona bizim adamlar olduğunu söyleyip sakinleştirdim. Spor salonuna vardığımızda herkes bizi bekliyordu. Arabayı yavaşça durdurup olduğum yerde, direksiyonun başında bekledim. Asel direkt arabadan inip kendini Hasan’ın kucaklarına attı. Hasan ona sarılıp alnına küçük bir öpücük kondurdu. Asel, Hasan’ın kollarına girer girmez sarsılarak ağlamaya başladı. Hasan benim iyi olup olmadığımı kontrol etmek ister gibi beni taradı. İyi olduğumu görünce Asel’i içeri götürdü. Benim böyle bir şeyde sarsılmayacağımı biliyorlardı ya da öyle zannediyorlardı. Onlara göre duygu yoksununun tekiydim. Bana yaşattıklarından sonra bile böyle düşünüyorlardı.
Ben hâlâ arabada bekleyince babam kapıyı açıp beni dışarı sürükledi. Tahmin ettiğim gibi sistemin bütün kurucuları buradaydı. Babamın arkasına takılıp yanlarına gittim. Atilla ağabey, Sadık ağabey ve babam spor salonunun alt katındaki çalışma odasında konuşuyorlardı. Hasan, Asel’i sakinleştirmek için başka odadaydı. Babamlar olayın rengini anlamaya çalışıyorlardı. Tartışma konusu bizdik ve her ağızdan bir ses çıkıyordu. Ben sadece odanın karanlık bir köşesinde onları izliyordum. Sessizliğimi fark eden Atilla ağabey oldu.
“Kızım, görmediniz mi bir şey?” dedi.
Onunla odadaki herkes bana dönmüştü.
“Kazım,” dedim. Başka bir şey söylemeye gerek duymamıştım çünkü kendi kafamdaki kaosla ilgileniyordum. Kafamda odadakilerden daha çok insan vardı. Onların sordukları soruları cevaplamaya çalışıyordum.
“Ne demek Kazım?” diye kükredi Sadık ağabey.
Kazım, Sadık ağabeyin eski düşmanlarındandı.
Gözlerimi yüzüne diktim. Hasan’ın yaşlanmış versiyonu gibiydi. Aynı yüz hatlarına, aynı gözlere sahiplerdi. Onları birbirlerine benzer kılacak hareketlere sahiplerdi. Hasan küçüklüğünden beri babasını idol almış biriydi. Babasının her şeyini taklit ederdi. Büyüdüğünde de aynı onun gibi olmuştu. Aral ise Atilla ağabeye hiç benzemiyordu. Aral daha moderndi. O da bilirdi bir takım elbise çekip ağır ağabey gibi davranmayı. Ama o bunu tercih etmek yerine kendi hayatını seçmişti.
“Aynı adamı okul çıkışında Kazım’ın yanında görmüştüm,” dedim, sesim boğuk ama kendine hâkim çıkmıştı. Aslında okuldan çıkarken o adama ya da beyaz Opel'e dikkat bile etmemiştim. Ama zihnim, arka plandaki o plakanın ve adamın yüzünün her bir detayını fotografik bir kare gibi kaydetmişti. Unutamama hastalığım (hipertimezi) ilk defa sadece acı çekmeme değil, işe de yarıyordu.
“Nasıl bir cüret lan bu?” diyerek ortaya atıldı babam.
Ben tekrar kafamın içindeki o gürültülü sessizliğime çekilmiştim. Onlar kendi aralarında konuşmaya tekrar başlamışken, zihnimdeki o devasa satranç tahtasında bir jeton atılıp oyuna başlandı.
“Anlamıyorsunuz değil mi?”
Ben konuşunca herkesin bakışı bana odaklanmıştı.
“Atilla ağabey, kaç şirketimiz var bizim? Sadece Türkiye'de değil. Rusya, İtalya, Almanya, İngiltere, Fransa... Kaç kolonumuz var?”
Atilla ağabeye döndüm, cevap gelmeyince Sadık ağabeye döndüm.
“Sadık ağabey, bankada ne kadar paramız var? Ben cevaplayayım: Torunlarımızın torunlarının ve hatta onların da torunlarını refah içinde yaşatacak kadar. Hatta belki daha fazla.”
Babamın üzerine diktim o simsiyah gözlerimi.
“Baba, kaç koruma kolluyor bizi? Korumalara yılda ne kadar veriyoruz? Türkiye'de bile ayrı ayrı kollara sahibiz; birini patlatsalar diğeri çıkar. Diğerleri gibi bataklık şehirlere hizmet vermek yerine, kendi şehrimizde işimizi yönetebilecek güce sahip tek biz varız. Kazım denen adamın sadece bir şirketi var. Sizce gerçekten KGS'ye kafa tutabilir mi? Türkiye’nin en zengin insanlarıyız. Gerçekten bize kafa tutabilir mi? Yoksa sadece arkadaki bir elin piyonu mu?”
Satranç tahtasında olduğumuzu hastaneden çıktığımız gün fark etmiştim. Başka güvenli bir mekâna gidebilirdik ama biz spor salonuna yerleşmiştik. Neden? Diye sordu iç sesim. Cevabını biliyor olmasına rağmen benimle dalga geçmek için sormuştu: Çünkü soytarıların gözü hep kralın tahtındaydı. İç sesimin o acı kahkahasını umursamazlıktan gelip babama döndüm.
“Bu işin içinde bir iş var, fevri davranmamamız lazım.”
Etraftaki gerginlik içime kum saati taneleri gibi akıyor, zihnimdeki kaosu iyice ateşe veriyordu. Kafamdaki sorular bir türlü susmuyordu. Kendime gelmem lazımdı.
“Başlatmayın lan fevrisine! Benim kızıma lan! Benim, kızlarıma ateş açacak şerefsizin ben ecdadını...”
Atilla ağabey benim odada olduğumu iyice kavrayınca son sözünü yuttu.
Gözlerimi devirip, “Kızların? Düşman edinirken kızını düşünmüyordun, koruma sistemine yazdırırken düşünmüyordun. Şimdi ne oldu, Asel ölümle burun buruna gelince mi kızın oldu? Size yetemiyoruz zaten, Atilla Bey illa Sadık Bey'le illegal koşturacaksınız,” dedim.
Babam bana bakarak sus işareti yapınca “Tamam,” dedim şakaklarımı ovuşturarak. Belki Asel kadar yıpranmamıştım ama ben de az önce çatışmadan çıkmıştım.
Gerçekten Asel kadar yıpranmadın mı? dedi iç sesim. Onu duymazlıktan gelerek tekrar soğuk maskemi takındım. Başımı dikleştirerek babama döndüm.
“Tamam, bildiğinizi okuyun,” dedim.
Farkında değildim ama ellerim belli belirsiz titriyordu. Hiçbiri beni yadırgamayıp konuşmalarına devam ettiler. İşte ben bu kadardım. Kimsenin çok dikkatini çekmezdim. Hep ayakta kalmak zorundaydım ben. Asel gibi dehşete düşüp ağlayamazdım. Ben karanlığın kızıydım... Ben karanlıkta kaybolurdum. Karanlıkta yaşadığım sürece görünmezdim. Benim yıkılmaya vaktim yoktu.
Genzime sızan o demir tadıyla burnumun kanadığını fark edince hızla tuvalete girdim. Neyse ki kimse fark etmemişti. Sedat'ın ilaçları, o iğrenç deneyin yan etkileri vücudumun iflas bayrağını bir kez daha çekiyordu. Burnumdaki kanı temizledikten sonra, korkudan titreyen bacaklarıma inat lavabonun iki köşesinden tutup yüzümü aynaya çevirdim.
Kaç gündür uyumayan gözlerim kızarmamıştı ama beyaz kısmı hafiften sararmıştı. Gözaltlarım morardığından tıpkı o eski zamanlardaki gibi bir uyuşturucu bağımlısı gibi görünüyordum. Yüzüm çöktüğünden, yanağımdaki yara izi daha bir belli duruyordu. Aslında vücudum yaralara karşı da savunmadaydı. Diğer insanlara göre çok daha çabuk iyileşiyordu ama izleri kalıyordu işte.
Gözüm hâlâ aynadayken arkamda beliren o karaltı, o bir çift buz mavisi göz donup kalmamı sağladı. Olduğum yere çivilenmiştim sanki... KGS'nin kurucularının toplandığı, etrafı ordularla korunan bu mahrem spor salonuna nasıl girmiş olabilirdi?
“Onun burada ne işi vardı?”
Hayal görüyor olmalıydım. O burada olamazdı. İçimden bir ses onun buraya ait olmadığını söylüyordu. Öyle olmalıydı.