10. Bölüm

Arabaya bindiğimizden beri konuşmayacak hâldeydim. Gördüğüm şey neydi? Cidden ne ara yıpratmıştım kendimi böyle? Uyumadan da kâbus görüyordum resmen. Uykulardan kaçıyordum da yaşamaktan nasıl kaçacaktım? Bacağım hâlâ kanıyordu. Sermet bacağıma bakıp torpidodan peçete çıkardı.
Soru soran gözlerle bakınca, “Yarana bastır. İki litre kan kaybettin,” dedi.
Peçetenin hepsini katlayıp bacağıma bastırdım, acıyordu ama kafamın içi kadar hissetmiyordum acısını. Sermet sanki düşündüklerimi duymuş gibi mırıldandı.
“Çok acıyor mu?”
O kadar umursamaz sormuştu ki sanki umurumda değil ama gene de sorayım der gibiydi.
“Acımıyor,” diye mırıldandım.
Hiçbir şey söylemeyip omuz silkti. İnsanların umursamazlığı canımı sıkmayalı çok olmuştu. Cama dönüp dışarıyı izlemeye başladım. Gözlerimi dışarıdan çekip siyah cama düşen yansımama baktım; üstümde kurumuş kan lekesi vardı. Sanki yanımdaki herkesin elinde benim kanım vardı.
Kan vardı ellerinde... Benim kanım! Alkış tuttular, kan sıçrayıp bedenlerine çarptı ama onlar sadece alkış tuttular. Tenlerindeki kanı hissetmediler bile, öylece izleyip sadece alkış tuttular.
Şimdi Sermet de onlardan biri oluyordu. Bir kısmım öyle olmasını istemiyordu. Nedenini bilmediğim bir şekilde onu benim safımda istiyordum. Hayat benim için yaşamaktan ibaret değildi. Güçlü bir savaştı ve ben tek başıma savaşabileceğimi düşünsem de onu benim safımda istiyordum. Sanırım bana karşı savaşırsa yenilirim diye korkuyordum. Çok insan tanımıştım ama hiçbirinin gözlerinde benimki kadar acı yoktu. Sermet hariç. Ona baktığınızda buz mavisi gözlerinde acının en koyu tonunu görebilirdiniz. Görüyordum, umursamadığımı sanmıştım başlarda ama şimdi kan revan olan dizlerime dokununca anlamıştım. Görüyordum ve hiç umursamadığım kadar umursuyordum acısını.
“Evinde kaç koruma var?”
Sermet’in sorusuyla sanki hiçbir şey düşünmüyormuşum gibi boş bakışlarla ona döndüm.
“Bilmiyorum ama babam korumaları yanımıza almadığımızı duyunca artırmıştır.”
“Başka giriş yok mu?”
“Ne yapacaksın?”
“Çünkü ben de geliyorum prenses. Kralın şatoya girdiğimi duymaması lazım. Yoksa kellemi alır.”
“Ne kadar da espritüelsin.”
“Öyleyimdir. Yaralısın, kendine bakacak birine benzemiyorsun. İyi olur diye düşündüm.”
“Hem espritüel hem düşünceli. Sizin gibisini bulmak zor ama sadece sıyrık, domdom kurşunu değil.”
“Ha ve ha. Çok komiksin prenses. Şimdi evinize başka giriş varsa tarif edebilir misiniz?”
Ona bakıp arabanın loş ışığında, benim kanımla tamamen kızıla boyanmış o beyaz gömleğini süzdüm. Benim de ondan kalır yanım yoktu. Bu cinayet mahallinden çıkmış hâlimizle hizmetlilere veya nöbetçilere görünürsek, KGS'nin alarmları saniyeler içinde çalar, babam da o şatoyu başımıza yıkardı.
“Evin otopark kısmında geçiş var. Çıkarken sorun değil ama girerken viraj alman gerekiyor ve kenarında uçurum var, düşme olasılığımız oldukça yüksek,” dedim.
“Fiziksel korumaları atlatırsak KGS'nin dijital gözlerini, o kameraları kör etmem gerekecek. Telefonumdan sistemin o bölgesini birkaç dakikalığına uyku moduna alabilirim. Kör noktaları biliyorum. Ama daha önce bu kadar delirmediğim için oradan girmeyi hiç denemedim.”
“Güzel, ben bayağıdır deliyim. Ben girebilirim o zaman.”
“Yol senin canım.”
“Canını yerim. Evini tarif etsene.”
“Tövbe! Bu arada evimi bildiğini biliyorum.”
“Nasıl?”
“Çıktığımızdan beri sormadan evime doğru gidiyorsun.”
“Yakalandım.”
“Yakalandın. Evimin bu kadar sapa olduğunu bilmeden bu yola girmezdin.”
“Evet, senin gibi, sana giden yollar da sapa. Ne sen olması gereken yerdesin ne evin olması gereken yerde.”
Olması gereken yer... Mesela Ruh; bedende olmalı. Lamba; tavanda olmalı, perde; camda olmalı, dağ; denizlere paralel olmalı... Ne saçma, ama saçmalamanın bile bir yeri olmalı. Peki ya ben? Olmam gereken bir yerim bile yoktu ki benim. Gemi bile o koskoca okyanusta limana aşıktı. Ben? Kayıptım ben. Kanımın bile damara aşkı yoktu. Belki de bu dünyaya ait değildim. Ben hep bu düşüncelerle büyüdüm.
Vasıfsız biri olarak gelip, vasıfsız gidecekmişiz gibi yaşanılıyor hayat. Ortalama 60 yıl yaşıyoruz... Ve bir anda ölüyorsun.
‘Bizi hatırlayan son kişi de öldüğünde, aslında var olmamış olacağız.’
Yeryüzünün senin için en değerli varlığısın ve biraz yaşadıktan sonra yok olacaksın. Yok olmak... Gerçek anlamda hiç var olmamış olmak. Bu kulağa ne kadar güzel geliyor... İnsan yok olmayı düşündükçe intihar edermiş aslında. Ama ölüm bir yokluk değil. Bir var oluştur derler. Gül tohumu koyun pisliğine benzer ama toprağa girince... Adına şiirler, şarkılar yazılası bir hâle geliyor. Demek ki var olmak için önce ölmek gerekir.
Gerçekten ölmek, gömülmek...
Var olmak için, hiç var olmamış olmak gerekir önce.