30. Bölüm

Etraf kararmıştı. Karanlıktan ne çok korkardım öyle! Kalkıp camı açtım. Soğuk beni iliklerime kadar içine çekerken gülümsedim. Bu, öyle bir gülümsemeydi ki; ölürken huzura kavuştuğunu düşündüren ama kimsenin mutlu mu, mutsuz mu olduğunu bilmediği bir gülümsemeydi. Bu, bir ölünün dudaklarında son anda filizlenmiş bir gülümsemeydi.
Karla karışık yağmur yağıyordu. Kaç gündür uyumadığımı bilmiyordum ve gözlerim kan çanağına dönmüştü. Camdan sekip üzerime düşen yağmur damlalarını seyrettim. Çalışma masasına geri dönüp bir sigara daha yaktım. Bu kaçıncıydı? Üçüncü paket mi, dördüncü paket mi? Bilmiyordum ama ciğerlerim bu lanet şeye bir türlü alışamamıştı. Derin bir nefes çekip tekrar tuşuna bastım.
Sağım solum sobe, saklanmayan ebe!
Ebe...
Ebe...
Ebe...
Sigaramdan derin bir nefes alıp saklambaç oynayan küçük kızın gözlerine odaklandım. Kameranın etkisiyle simsiyah çıktığını biliyordum. Çünkü kızın gözleri yeşildi; siyaha en yakın yeşil... Ne zaman ağladığımı bilmediğim gözyaşımı sildim ve tekrar tuşuna bastım.
Sağım solum sobe, saklanmayan ebe!
Ebe...
Ebe...
Ebe...
Dudaklarımı birbirine bastırıp hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.
Saklandım ama ebe bendim...
Biliyordum, ebe bendim...
Bilmiyordum, neden ebe bendim...
Ekranda parmaklarımı gezdirdim. Usulca dökülen gözyaşlarımdan net göremiyordum.
“Bana ne de çok benziyorsun anne... Seni ben sandım. Sağım solum sobe sandım.”
Dizlerimin üstüne çöktüm. Sigara istemsizce elimden düşmüştü. Kül parçaları elimi yakıyordu ama benim tek hissettiğim acı kalbimdeydi. Ellerimi saçıma götürüp koparmak istercesine çektim.
“Anne…”
Karanlık beni içine çekip teselli etmeye çalışıyordu. Korktuğum karanlıkta, korktuğum evdeydim. Simsiyah odada ufacık bir karartıydım ben... Ruhumun bedenimden çıkmasını istercesine tekrar haykırdım.
“Anne! Ne yaptılar sana? Ne yaptılar bana?”
Başımın geriye düşmesine izin verip bacaklarımı kendime çektim. Öyle bir ağlıyordum ki etrafındaki elli ev duyardı; ama etrafımda bir ev bile yoktu. Sesimi duyacak kimse yoktu. O kulübeye şimdi ben kendimi hapsetmiştim.
“Anne...”
Sayıklaya sayıklaya rutubetli, simsiyah odada uykuya daldım.
1 HAFTA ÖNCE
Şirketten apar topar ayrılmıştım. İçimde nedenini bilmediğim bir korku vardı. Beni içine hapseden, korktukça ciğerlerimi paramparça eden bir korku... Kimseye bir şey demeden çıkmıştım. Kimse de sormamıştı. Kimse de sormazdı. Kimse senin kim olduğunla ilgilenmezdi. Herkesin derdi kafalarında yarattıkları bendim. Herkes Efsun’u sevmişti, beni değil. Ben hiç kimseydim. Onlar beni hiç sevmemişti; onlar kafalarında kurdukları beni sevip gerçek beni görmeyi reddetmişlerdi.
Efsun asiydi, ben asiydim. Efsun güzeldi, ben güzeldim. Efsun zekiydi, ben zekiydim. Efsun neyse o olmaya çalışıyordum. Kendimi kaybediyordum. Bana Sinem demelerinin anlamı yoktu. Sinem, Zeliha’yla Efsun arasına koyulmuş bir köprüydü. Ben o köprüde kaybolmuştum. Derin bir nefes alıp kafamdakileri dağıtmaya çalıştım. Otoparka indiğimde arabamı almadığım yeni aklıma gelmişti.
Otoparktan çıkacağım sırada biri karşıma geçip sertçe kolumu kavradı. İstemsizce kolumu kendime çekmeye çalıştım. Kim olduğuna bakmak için kafamı kaldırdığımda Aral olduğunu görüp sakinleştim. Benim sakinliğimin karşısında afallamıştı. Gözlerinde bunu görmediğinin farkındaydım. Eli tekrar kalbine gidince yine sakinliğimi koruyarak gözlerine baktım.
“İyi misin? Kalbinde bir şey mi var?”
Kafasını alay eder gibi iki yana sallayıp gülümsedi.
“Bu gerçekten umurunda mı Sinem?”
“Bunu bana soracak en son insan sen olmalıydın.”
Evet, umurundaydı. Gerçekten onu seviyordum ama bunu asla kabul etmeyecekti. Zaten onu sevmem, pisliğin teki olduğum gerçeğini değiştirmiyordu. Biliyordu ki herkesin bir çıkarı vardı. Benim gibi olmadan önce normal bir çocuktu o da. Şimdi ise benim gibi kapalı, rafta tozlanmış, siyah bir kutu olmuştu. Benim gibi olmasını istemezdim ama bu, benim gibi olması işime geliyordu. İğrenç bir insandım. Bencildim. Benimle olmasına ihtiyacım vardı. Birilerinin benim gibi olmasına ihtiyacım vardı. Yoksa bu şatafatlı hayatta Asel ve Hasan gibilerle sadece yok olurdum. Kimse beni görmezdi. Ben görünmez olmak istemiyordum.
“Özür dilerim,” dedim. Özür dilerim ama ben buyum. Özür dilemem hiçbir şeyi değiştirmeyecek, ben hep böyle kalacağım.
İşte tam o an fark ettim gitmem gerektiğini. Arkasındaki arabaya yaslandı.
“İyi değilsin Gül Güzeli. Hiç iyi değilsin. Bir doktora görünsen en azından. Ne dersin?” dedi temkinle, soru sorar gibi.
“Sen ne dersin?” dedim alay eder gibi. İkimiz de iyi değildik. Birbirimizi kurtaramazdık. Kimse bizi kurtaramazdı. Biz ölüme ne de yakındık öyle! Sanki bir ayağımız hep uçurumun kenarındaydı.
Yüzünü buruşturup dişlerini sıktı. Çene kasları belirginleşmişti.
“Yapma. Bunu ikimize de tekrar yaşatma.”
“İlk yaşadığımda umurunda değildi Aral. Çünkü...”
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Çünkü önceden sen bu değildin. Demedim, demedi. Her şeyi öyle yarım bırakıp yürümeye başladım. Kürşat Karaaslan tarafından ilk evlatlık alındığımda vasat durumdaydım. Bitmiştim. Ve bu Aral, o Aral değildi. Birileri beni görmemek için yemin etmiş gibi tek başımaydım. Yalnız, yapayalnız... Şimdi de öyle olmasını istiyordum.
“En azından karanlıktan korkma,” dedi arkamdan.
Arkamı dönmedim ama gülümsemiştim. Ben geldiğimde o da vasat durumdaydı. Ben de herkes gibi onu görmemiştim. Birbirimizi görene kadar epey zaman geçmişti. Birbirimizi ilk gördüğümüzdeki sözü "Karanlıktan korkma" olmuştu. Arkamdan yetişip arabasının anahtarını uzattı. Gideceğimi biliyordu. İkna edememişti. Yardım ediyordu. Teşekkür bile etmeden arabasına yöneldim. Arabayı çalıştırıp otoparktan çıktım. Nereye gittiğimi bilmeden gaza yüklendim. Yaklaşık iki saat sonunda nereye gittiğimi fark edip ani frenle arabayı durdurdum.
Hızla arabadan indim. Ciğerlerim nefes almamak için direniyor gibiydi. Bu taraftan kimse geçmediği için kar pürüzsüz görünüyordu. Kefen gibi... Arabanın camındaki yansımama baktım. Kendinden emin bir duruş ve yenilmezlik hissi... Eskisi gibi toplanmaya çalışılmış kısacık saçlar, göz yanılması gibi görünen siyah gözler... Elimi yansımama koydum.
“Bunu yapamam. Kendime bunu yapamam. Çok çabaladım böyle olmak için, şimdi aptal bir oyun için bunu yıkamam.”
Sırtımı arabaya yaslayıp yavaşça yere çöktüm. Kar, çıplak bacaklarımı esir almıştı. Ellerimle yüzümü kapattım. Kendime cevap verir gibi mırıldandım:
“Yapmak zorundasın, yoksa kaybolursun. Kendini asla bulamayacağın o dünyada yok olursun. Seni sırf kendi çıkarları için seven insanların içinde harap olursun. Tekrardan aynı şeyleri yaşamak ister misin?”
Hayır anlamında başımı salladım. Hem haklıydım hem haksızdım. Kimseyi kullanamazdım kendimi bulmak için. Hem denesem de olmazdı. Ben artık yorgundum. Titreyen bacaklarıma rağmen zorda olsa arabaya bindim. Arabayı çalıştırıp evime döndüm. Evet, yapacaktım ama şu an doğru zaman değildi. Şu an o kafese girmeye gücüm yoktu.
Titreyen ellerimle kapıyı açmaya çalıştım. Kapı bir anda açılınca sendeledim. Kapıyı açanı görünce büyük bir hayal kırıklığına uğradım. Şu an buz mavisi gözlerin sıcaklığına ihtiyacım vardı; yapmacık kahvelere değil. Asel sırıtarak ellerini belime doladı. Karşılık vermeyip robot gibi eve girdim. Asel bozuntuya vermeden arkamdan geldi. Hasan oturma odasına yayılmış oturuyordu. İkisini de umursamadan mutfağa geçtim. Hâlâ titriyordum. Kendime sıcak çikolata yapıp masaya oturdum. İkisi de mutfağın kapısında ruh görmüş gibi bana bakıyorlardı. Tek yadırgamayan, Kaxar gelip kucağıma oturdu. İşte böyleydi; hayvanlar sizi ruh halinize göre yadırgayıp dışlamazlardı. Ellerimi Kaxar’ın kadife tüylerine koydum. Sonunda gücümü toplayıp kafamı kaldırdım. İkisi de göz göze gelmeyi beklemiyor gibi ellerini nereye koyacaklarını şaşırdılar.
Dudaklarımda sahte bir gülümseme parladı. Onların sahteliğe ihtiyaçları vardı. Ben gerçekçiydim ama yaşadığım sahte dünya beni yiyip bitiriyordu. Gitmek için bir artı daha... Sonunda sessizliği bozan Hasan oldu.
“Sinem, sen iyi misin?”
Kaşlarımı kaldırıp düşünüyor gibi yaptım. Ama düşünmeye ihtiyacım yoktu.
“Neden soruyorsun ki? Umurunda mı? Yine ağzımı açtırma.”
Asel kindar gözlerini bana çevirdi. Bana hep böyle bakıyordu. Asel dayanamayıp söze atladı.
“Sinem, sınırını aşma.”
Ona cevap vermeyecektim çünkü Hasan ona cevap verecekti. Kendimden emin bir şekilde gülümsedim ve kupamdan bir yudum aldım. Beklediğim gibi Hasan, Asel’in kolunu kavradı.
“Sen sınırını aşma istersen.”
Kaos... Aslında daha kaos bile yok ama insanlar işine gelmeyen bir şeyler olduğunda kaos varmış gibi davranırlar. Hasan’ı vurmuştum. Hasan’ı vurmam Asel’in zoruna gitmişti. Ama Hasan onu kullanmayı tercih etti. Gülümseyerek ayağa kalktım. Mideme kramp giriyordu ama umurumda değildi. Yavaş yavaş Hasan’ın yanına geldim. Günlerdir içimi yiyip bitiren sorulardan birini, biraz da Asel’i bitirmesi için ortaya attım.
“Bana aşık mısın?”
Bunu Hasan’a sormama rağmen Asel’in gözlerine bakarak sormuştum. Bana savaş açmıştı; ben bir savaşı daha kaybedemezdim. Asel’in gözlerinin dolduğunu görmek hoşuma gitmişti.
“Sen ne dersin Asel? Sence bana aşık mı? Ya da şöyle sorayım; onu öpsem geri çekilir mi?”
Tıpkı küçükken beni sıkıştırdığı gibi, dedi iç sesim. Tıpkı küçükken beni aşağıladığı gibi. Fark etmeden çok şey biriktirmiştim içimde. Onlar yavaşça büyüyüp kine dönüşmüştü. Şimdi ise ölmemek için direnmeye geçmiştim. Bu ben değildim, biliyordum ama şimdi sadece direnmeliydim. Zamanında beni çıkarları için kullanan insanları yıkmak da bir başlangıçtı. Asel hıçkırarak mutfaktan çıktı. Hasan arkasından gitmek yerine bana döndü. Yutkunup gözlerime baktı. Bir şeyler arıyordu; onun işine yarayacak bir şeyler... ama bulamadı. Gözlerim o kadar soğuk bakıyordu ki, karşısında ruhtan farksız ama kendinden emin duruyordum.
“Sinem,” dedi önce bir şeyleri toparlamak ister gibi. Asel’in arkasından baktığını görünce gülümsedim.
“Ona da aşıksın.”
Sözlerim tekrar bana dönmesine yardımcı oldu. Tekrar gözlerime baktı. Gözlerime bakarken konuşmayacağını anlayıp gözlerini kapattı. Derin bir nefes alıp dişlerinin arasında konuştu:
“Eskiye dönüyorsun,” dedi kendinden emin bir sesle. Oysa kendinden hiç emin değildi.
“Hiçbir insan ölmek istemez ama herkesin bir yerlerde kefen parası vardır.”
Elini, kırmaktan korkar gibi kaldırıp yüzüme koydu. Hissettiğim tiksintiyle yüzümü çektim.
“Sen iki kadın arasında kalmış bir zavallısın.”
Yıkıldığını hissediyordum bir şeylerin. Ben harabenin altında kalacaktım. Ama içimden biri yalnız ölmek istemiyordu. Onlar benim gibi günahın elçileri değildi. Masum değillerdi ama benim suçumu işlememişlerdi. Tek suçlu bendim. Kürşat Karaaslan’ın bana bahsettiği hayata seve seve kanan bendim. Şimdi onlara yara bırakmalıydım. Beni hatırlamalılardı. Bana yaptıklarını anımsamalılardı. Hepsinden çıkarlarım vardı. Onlar yapmacık ama gerçeği yaşayandı. Ben gerçeklerden yaratılmış bir hayalin içinde kayboluyordum.
“Kim söyledi? Aral mı?”
Aral’ın haberi olmasına şaşırmamıştım.
“Utanmadan, kardeşini kullandığın adama beni mi anlattın?”
Kafamı onaylamaz anlamda salladım. Ben de beni alakadar etmeyen şeylere kördüm. Zamanla bencilleşmiştim. Başka bir şey demeden mutfaktan çıktım. İmkânsız olduğunu biliyordu. Ben sevemezdim. Benim kalbimin yeri boştu. Ardımdan kapıyı çarparak gitti. Perdeyi açmadan arabanın evden çıkışını izledim. Ben onu görüyordum ama o beni görmüyordu.
Her zamanki gibi, dedi iç sesim. Her zamanki gibi gördüğünü sandığı şeye âşık olmuştu. Bana değil. Bana kimse aşık olamazdı.
Aynanın karşısına geçip Sermet’in dokunduğu gibi şakaklarıma dokundum.
“Senin kusurun burada, Zeliha Uğur.”
Aynayı sertçe ittim. Ayna önümde paramparça olurken hiçbir tepki vermedim. Kırılan aynada dağılan yansımama baktım.
“Şimdi daha çok beni yansıtıyorsun.”
“Seni yarı yolda bırakmaktan vazgeçmeyecekler.”
“Onlar hakkında hiçbir şey bilmiyorsun.”
“Sitelerin kime ait olduğunu öğrenmek ister misin?”
“Kapa çeneni!”
Ne zamandır orada olduğunu bilmiyordum. Sermet elindeki belgeleri bana uzattı. Benden daha çok şey bilmesi sinirimi bozuyordu. Sinirle elindeki belgeleri aldım. Sitelerin sahibini görene kadar Sermet’e sinirli olduğumu sanıyordum. Kırıldığımı, paramparça olduğumu biliyordum ama bu kadarını değil. Dosyaları alıp yatağın üstüne oturdum.
Sekiz yaşında çocuklar bile vardı. Sağlık raporları vardı.
“Böbrek için mi?”
Evet anlamında kafasını salladı. Dosyayı bırakıp diğerine geçtim. Bunda da 18, en fazla 20 yaşında kızlar vardı. Bedenlerini sergiliyorlardı. Ellerim titreyerek diğer dosyaya geçtim. Burada da yaşı büyük olmayan satıcılar ve kullanıcılar vardı.
“Uyuşturucu kullananların belgelerini mi tutuyorlar?”
“Ölmemeleri için. Ölmemeleri işlerine gelmiyor. Hem polis, hem para.”
Tamam anlamında kafamı salladım. Daha fazla konuşsun istemiyordum. Yatağa yatıp gözlerimi kapattım. Uyumak istiyordum ama uyuyamayacağımı biliyordum.
“Kaçamazsın.”
Sinirle kalkıp omuzlarından ittim.
“Amacın ne? Beni delirtmeye mi çalışıyorsun!”
Yerinden bir santim bile kıpırdamadı.
“Sadece kaçma, prenses. Herkesten çok kendine ihtiyacın var. Kendinden kaçamazsın.”
Gözlerimi sıkıca kapatıp arkamı döndüm. Evet, kaçıyordum. Her şeyden çok kendimden kaçıyordum. Bu savaşı kazansam bile kaybedecek de bendim.
“Yasin yaptı sanmıştım,” dedim pişmanlıkla. Hemen nasıl da onu suçlamıştım. Sadece benden nefret eden biriydi. Benden nefret etmesi onu suçlu yapmazdı.
“Çünkü herkese çok güveniyorsun.”
“Ben kimseye güvenmiyorum.”
Arkamdan sarılıp boynumda derin bir nefes aldı.
“Sana neden bu kadar yakın olmaya çalıştığını anlıyorum. Hem paran için, hem güven için... Karaaslan’ın kızına dokunabilecek sayılı insan var. Bu işleri yaparken kendini güvenceye almalılardı.”
Hasan’ın ve Asel’in küçükken yaptığı aşağılamaları ama ben büyünce bana yakın olmaya çalıştıklarını biliyordum. Kürşat’ın kızı olmak güçtü.
“Asel’in haberi var mı bu işlerden?”
“Bilmiyorum. Sadece Hasan’ı ve babasını buldum. Eminim Asel’de de vardır.”
Bütün bu işlerin başında Hasan vardı. Karaaslanların asla böyle bir şey yapmayacağını biliyordum. Çünkü babamın buradan gelecek iki üç kuruşta gözü yoktu. Ama bu dosyalar bu kadar açıkta olmasına rağmen nasıl görmemişti hayret ediyordum.
“Sadık, sanırım Hasan’ın babası, o da bu işte.”
“Sadık ağabey, babamın yıllardır arkadaşı.”
“Yıllar, güven veren şeyler arasında değildir. O zaman babanın bir şeylerden haberi olma zamanı gelmiş.”
Kafamı hayır anlamında sallayıp yüzünü görmek için uzaklaştım.
“Çıldırdın mı sen? Babam hepsini öldürür.”
“Onurunu korumak istiyorsa zaten öyle yapması gerekiyor.”
Karasızlık seziyordum yine kendimde. Emin olamıyordum. Dedim ya, ben ikilemde kalandım; o ise kararlar verirdi. Doğru veya yanlış olmasıyla ilgilenmezdi. Düşünmezdi bile, hükmünü verirdi.