29. Bölüm

Tam bacağına tekme atacağım sırada kolumdan kavradı. Bileğimi çevirdiği için canım yansa da umursamadım. Havalanmamla yere düşmem birkaç saniye sürdü. Yere yavaş bir iniş yaptığım için ne kadar minnettar olsam da beni düşürdüğü için sinirlenmiştim.
“Kalk üstümden!”
Ringin ortasında iki elimi yukarı sabitledi. Mükemmel gamzelerini göstererek sırıttı. Başını sağa eğerek bacağını üstümden geçirdi.
“Mızmızlık yapma,” dedi cezbedici ses tonunu kullanarak.
“Biraz daha üstümden kalkmazsan kasıklarına tekme atacağım.”
Başını eğerek dudaklarıma ufak bir öpücük kondurdu. Geri çekilip haince sırıttı.
“Hayır, kasıklarıma tekme atmayacaksın.”
Üstümden kalkarken beni de kaldırdı.
“Hile yapıyorsun!”
Ringden inip eline su şişesini aldı. Ben de peşinden inip kendimi hemen siyah masanın yanındaki koltuğa attım.
“Hile mi yaptım?”
Suyunu bitirip başparmağıyla dudağını sildi. Gözlerini gözlerime dikip her zamanki gibi soğukça konuştu. Buna alışmıştım sanki konuşma tarzı böyle gibiydi.
“Hadi oradan. Hile yapan sensin, yüzüme yumruk attın resmen, bak morardı.”
Aslında koluna vurmak isterken aniden geri çekildiği için yüzüne gelmişti. Tabii ki yüzünde hiçbir şey yoktu ama benim elim çatlak veya kırık olabilirdi. Kızaran elimi havaya kaldırdım.
“Elim kırıldı sanırım.”
Yüzünü buruşturup gerçekten acıyan elime baktı. Kırık olsa bile birkaç saat içinde iyileşeceğini bildiği halde içi burkulmuştu. Bu his beni o kadar tatmin etmişti ki o an beni daha önce hiç kimsenin sevmediğini fark ettim.
“Ne yalan söyleyeyim, bu kadar olmanı beklemiyordum prenses.”
İki haftadır pazar günleri Sermet’le spor salonuna geliyorduk. Bugün sabahın altısında gelmiştik ve saat neredeyse dokuza gelmek üzereydi. Ankara’dan Aral’dan kaçar gibi kavga ettiğimiz gün dönmüştüm. Hatta gibisi fazlaydı, ondan kaçıyordum. Bir de Ankara’da bulduğum dosyalar hakkında bir şeyler bulmalıydım. Ben döndükten iki gün sonra Sermet dönmüştü ve hiçbir şey olmamış gibi yapmaya başlamıştık. Benim uğraşacak işlerim vardı, onunsa bir türlü toparlanamayan Poyraz’ı... Bu yüzden böyle yapmak işimize geliyordu.
“Önceden babam haftada iki kere spora getirirdi. Ayrı eve çıkınca bıraktım. Sistemde koruma değilim sonuçta,” dedim kendimle övünerek.
“Baban deyince aklıma geldi. Bugün sizin şirkete gideceğim, gelecek misin?”
İki haftadır sistemdeki gereksiz ve saçma sınavlar yüzünden eğitimi ekememiştim. Ne kadar kurucunun kızı da olsam sınavı geçmem gerekiyordu. Sistem kimseye öncelik tanımıyor, herkesi eşit görüyordu. Belki diğerleri gibi sıfır olmazdım ama görünmez olurdum. Babamdan da o aptal dosyaları gizliyordum. Bilirse kan akardı. Çok kan akardı. İşin gerçeğini bilmeden babama bahsetmek istememiştim.
“Neden olmasın?”
Elim acıdığı için yüzümü buruşturup telefonumu aldım. Sermet sanki bana gülümsemek yaptığı en iyi şey gibi gülümseyip salonun duşuna girdi. Babama mesaj attıktan sonra ben de duşa girdim. Hızlı olmak için fazla oyalanmadan çıkıp üzerimi giyindim. Üstüme toz pembesi bir tişört, altıma şort giymiştim. Yanıma aldıklarıma bakıp gülümsedim. Genelde giyindiğim bir renk değildi ama beyaz tenli olduğum için yakışmıştı.
“Senin kumaşlarla sıkıntın ne?”
Şortuma bakarak azarladığı için gözlerimi devirdim. Aslında bir yandan haklıydı; kar yağmasa da havalar hâlâ buz gibiydi.
“Uyku sersemliği,” deyip omuz silktim.
Takım elbise onu daha olgun gösterdiği için yanında çocuk gibi kalmıştım. Hızla arabaya yürümeye başladım. Sermet’i geçmiştim. Sinirle takım elbisesinin ceketini çıkarıp omuzlarıma koydu. Sanırım ondan hızlı yürümem için elini belime yerleştirmişti. Ceketi omzumdan alıp geri verdim.
“Gerek yok, ben zaten üşümüyor...”
Lafımı bölüp, “Bir kere de kendini açıklama da normal insanlar gibi davranalım,” dedi. Başımı sallayıp ceketi geri omzuma yerleştirdim.
Arabaya bindiğimizde koltuklar da ısınmaya başlayınca hem yorgunluktan hem de sıcağın etkisiyle mayıştım.
“Uykun mu var?”
Sesi fazla sert çıkmıştı sanki bir şeye sinirlenmiş gibi. Hayır anlamında başımı sallayıp yolu izlemeye başladım. Sermet boğazını temizleyince istemsizce bütün dikkatim ona gitti. Siyah gömleğinin kollarını bükmüş, göğsündeki düğmeleri de yarıya kadar açmıştı. Eğilip sigarasını aldı. Dudaklarına götürüp derin bir nefes çekti. Yanaklarında sigaranın etkisiyle çukurlar oluştu. Çok nadir içiyordu ama fevkalade yakışıyordu. Tek eliyle direksiyonu tutarken tek eli camdaydı. Ona dikkatli baktığımı görünce kaşlarını çatıp bana döndü.
“İyi misin?”
Neden sorduğunu anlamasam da evet anlamında kafamı sallayıp, “İyiyim. Neden?” diye sordum.
Gülümseyerek bana baktı.
“Böyle soruların bir nedene ihtiyacı olmaz Sinem.”
Araba durduğu için cevap verme gereği duymadan arabadan indim.
“Hasan da burada sanırım,” diye mırıldandım.
“Çok mu özledin?”
“Neden bu kadar sinirlendin? Bana aşık diye korkuyor musun?”
“Korkuyor olsaydım, şu an benim yanımda olur muydun?”
“Olmazdım.”
“Olmazdın.”
Nasıl bu kadar emin konuşuyordu? İki haftadır eğitimlere gelmiyordu. Eve de bir kere uğramıştı. Sisteme sonradan girmek yoktu; ya sistemin içine doğuyordunuz ya da sistem tarafından büyütülüyordunuz, bu yüzden gelip gelmemesini ya da sınava girip girmeyeceğini önemsemedim. Büyük ihtimalle formalite gereği eğitimlere katılmıştı. Sadece pazar günleri salonda görüşmüştük. Nasıl oldu bilmiyorum ama ona çoktan kapılmıştım. Eve gelmediği zamanlar camda onu bekleyecek kadar aptallaşmıştım. Düşüncelerimi bir kenara bırakıp şirkete yürüdüm. Yanıma gelip elimi tuttu. Şirkete girmeden elini bıraktım. Düzgün bir ilişkimiz yoktu. Aramızdaki şeyin ne olduğunu ikimiz de bilmiyorduk. Yine de sakindim. Buna neyin sebep olduğunu bilmediğim bir şekilde rahattım. Beni rahatsız edecek kadar rahat... O geldiğinden beri beni bir şeylerin değiştirdiğini biliyordum. Kontrol delisinin tekiydim oysa; her şey planlı olmalıydı. Kaybedecek çok şeyim yoktu, yaşamayı pek sevdiğim de söylenemezdi. Beni ayakta tutan şey kontrolün bende olmasıydı. Şimdi hayatıma ışık hızında giren birine güvenmeyecektim. Şimdi gerçek ben olma zamanıydı: Hissiz, kimsenin yanında ağlamayan, soğuk, gerekmedikçe konuşmayan o Sinem’e geri dönme vaktiydi. O da bunu anlamış gibiydi. Artık daha çok kaybetmiş gibi davranıyordu. "Bilinmezlik bildiğin her şeyden kötüdür" demiştim. Kötüden de ağırdı.
Uzun zamandır gelmediğim şirkete baktım. Ankara’dakinden daha büyüktü; şehrin yarısı diyorlardı. Ben de fazla gelmezdim önceden. Babam bu işlerle uğraşmamı istemiyordu. Kendi başımın çaresine bakabileceğim başka işlere yönelmemi istiyordu. Şirkete girdiğinde benden çok Sermet’le ilgilenmişlerdi. Umurumda değilmiş gibi gözlerimi devirip asansöre bindim. Beni tanımadıkları için sorun etmemiştim. Yürüdükçe genişleyen koridora baktım; gri ve altın rengi kolonlar koskoca beton parçalarını sırtlanıyordu. Sanki gideceğim yeri ezberlemişim gibi asansöre bindim. Pazar olduğu için neredeyse kimse yoktu. Gözlerim asansörün aynasına kaydı. Duştan çıktığım için saçlarım karışmıştı. Artık zayıflamam ölüm derecesine doğru gidiyordu. Yüzüm çökmüştü. Sanki birkaç ayda yaşlanmıştım. Belki de büyüyordum ve büyümek öldürüyordu.
Sermet arkamdan asansöre bindi.
“Kaçıncı kat?”
“25. kat.”
“Bilerek mi seçtin?”
“Nereden anladın?”
“Söylerken yüzünü buruşturuyorsun. Ayrıca salonunda kitabını gördüm.”
Balkondaki Ölü Bedenler kitabından bahsediyordu.
“Okudun mu?”
“Senin evinde okumuştum, sen uyurken.”
Sanki normal bir şey söylemiş gibi başımı salladım. Çok sevdiğim bir kitaptı. 25. katta oturan iki genç arasında geçiyordu. Yirmi beşin anlamı çok yüklüydü benim için.
“Sence onlar gibi yalan söyleyerek doğrulara kavuşur muyuz?”
“Kitaplarda olur ancak.”
“Sonları değiştirebilecek tek şey yalanlardır.”
“Sonlar değişmez.”
“Pişman olmaktan korkmuyor musun?”
“Bilmiyorum, kendime sormadım.”
“Hep emin konuşurdun, şimdi ne oldu?”
“Kazanamazsam bile yenilgiyi kabul ederim.”
Asansör 23. kata geldiği için seviniyordum. Birkaç saniye bile olsa onun acı çektiğini görmek istemiyordum. Yukarı çıkmadan Sermet asansörü durdurdu. Ona doğru dönmeye çalışınca belime sarılıp dönmemi engelledi. Sırtımı göğsüne yaslayıp arkamdan sarıldı. Dudakları boynuma dokununca geri çekilmeye çalıştım ama kendini iyice bana bastırdı.
“Benim yüzümden mi?”
“Senin yüzündense çekip gidecek misin?”
“Gidersem duracak mısın?”
Benim için vaz mı geçecekti? Bunu yapması için aptal olmalıydı.
“Kaybedeceğini bilsen bile savaşmalısın.”
“Çok geç fark ettim. Sana karşı savaşamam.”
Sözleri öfkemi bir gram hafifletmemişti. Bu onunla ilgili değildi, bunu kendime ben yapıyordum. Geri çekildim. Hayal kırıklığına uğramış gibi gözlerimin içine baktı. Asansörü çalıştırmak için uzandım.
“Bunu ben başlatmadım.”
“Hatalı olduğumu biliyorum. Yine de canın bu kadar tatlı olmamalı.”
“Teselli et o zaman beni. Hadi yalanlar söyle bana.”
Elini yara izime götürüp okşadı. Niye sürekli bunu yaptığını bilmiyordum ama canımı yakmaktan korktuğunu hatırlatıyor gibi hissediyordum. Artık kontrolü ele almam gerektiğini anlayıp geri adım attım. Sırtım aynaya değince durup gözlerimi kapattım.
“Yapamazsın. Sen gerçeklerin adamısın.”
“Neden bir kör düğüm yaratıyorsun? Bir kere kendini düşünsen olmaz mı?”
“Kendimi düşünürsem, herkese zarar veriyorum. Aral’la neden böyle olduk sanıyorsun? Çünkü ben çıkarlarım için onun yaşamasını istedim. Oysa benden de çok ölmek isterdi. Benden nefret ediyor olmalı. Ne zaman kendimi düşünsem birini kaybediyorum. Benim yüzümden kaç insan öldü biliyor musun?”
Sanki ikimiz farklı farklı hayatlar yaşıyorduk. Baktığımız yön aynıydı ama gördüklerimiz çok farklıydı.
“Yine de masumsun.”
Yanlış biliyordu. Ben en kirlisinden daha kirliydim. Benim mahkemem doğduğum gün olmuştu. Annem bazen duvarlara bakarak nasıl beni doğurmak zorunda kaldığını anlatırdı. O günler de anlamıştım benim üzerimdeki beyazlığın kefen olduğunu. Alt dudağımı ısırıp ağlamamak için geri yasladım. İri bedenini aynaya yaslayıp asansörün tuşuna bastı. Bir şey söylemeden asansörden indi. Benimle savaşmıyordu. Anlatamayacağını anlamıştı belki de. Herkesin doğrusu kendine, dedim kendi kendime.
“Hoş geldiniz Sermet Bey. Dün istediğiniz evrakları ayarladım. Bugün işe gelmezsiniz sanıyordum.”
Sarışın, göğüslerini daha da belli etmek için Sermet’e eğilerek konuştu. Sermet umursamadan sağ üst köşesinde siyah mat renklerle Sermet Yıkılmaz yazan odanın kapısını açtı. Bu kata mı yaptırmıştı odasını? Biliyordum, o da yalanlara inanıyordu. Sermet odasına girerken ben de babamın odasına ilerledim. Kapıyı çalmadan babamın odasına girdim. İçeride Yasin vardı. Beni görünce yüzünü buruşturup hiç yokmuşum gibi elindeki dosyalara döndü.
“Hoş buldun ağabeyim,” dedim yapmacık çıkan sesimle. Gözlerini devirip elindeki dosyaları sinirle masaya vurdu.
“Midemi bulandırıyorsun.”
Kıvılcım atan ela gözleri beni süzüp alay eder gibi sözüne devam etti.
“Hâlâ evcilik oyununa devam mı?”
Gözlerimi devirip karşısındaki koltuğa oturdum.
“Seni çöpten bulduk diyen bir ağabeyi tercih ederdim.”
Omuzlarını dikleştirip gözlüğünü çıkardı.
“Seni zaten çöpten bulduk.”
Haklıydı aslında. Bana aşırı sinir oluyordu. Efsun’la çok yakınlarmış, kardeşini kaybedince ağır bir depresyon geçirmişti. Hâlâ kullandığı psikolojik ilaçlar vardı. Kardeşini özlediğini biliyordum ve insanların beni onun yerine koymasına aşırı sinirleniyordu. İkimiz de ölüm sessizliğine gömüldük. O dosyalarla ilgilenirken ben de yüzünü inceledim. Tombul yanakları göz altlarına inat çok hoş görünüyordu. Ela gözlü ve ince dudaklara sahipti. Kürşat Karaaslan’ın oğlu deseler hayatta inanmazdım ama Efşan Hanım’ın birebir kopyasıydı. Bazen çocukluk fotoğraflarında Kürşat babamı andırıyordu ama büyüyünce iki yabancı gibi olmuşlardı.
Gözlerim yüzünden elindeki dosyalara kaydı. Baş şüphelim tabii ki Yasin’di. Onu ellerimle boğarak öldürebilecek kadar sevmiyordum. O ve onun hiç bitmeyen alaylı cümleleri... Çekici biriydi; zengin, yakışıklı, en önemlisi çok zeki biriydi. Zeki olması beni korkutuyordu. Onun kendine ait garip bir düzeni vardı. Kendi düzeni değil, beyninin sistematik bir düzeni... Muhtemelen Efsun öldükten sonra kafasını yormak için yaptığı şeylerdi. Sabahları saat 5’te uyanırdı. Geceleri uyumadığım için günlük ritimlerini biliyordum. Asla sapma yapmazdı. Önce aşırı sağlıklı bir kahvaltı sonrası... Sonrası iş. Gece geç saatlere kadar iş yapmazdı, zaten bunu yapmasına gerek yoktu çünkü saat 5’te kalktığınızda zaten yeterince vaktiniz olurdu. Çok bilmiş olarak görülürdü ama sorun şu ki zaten çok bilmişti; sistemdeki sınavını birincilikle tamamlamıştı. Gerçek anlamda, atladığı bir şey yoktu. Tamam, insan beyni her şeyi bilemezdi ama işine yarayandan çok bilgiye sahipti. Tek varis olduğu için zaten işi belliydi, yine de sistem sınavına girip kendini kanıtlamıştı. Bölümünü birincilikle tamamlamıştı.
Fazla asosyaldi. Gizemli, yalnız ve zeki... İşte beni bu korkutuyordu. Kendi kararlarını sadece kendisi bilirdi. Arkadaşlık her zaman zayıflıktır ve siz ihanetin asla kimden geleceğini bilemezsiniz. O arkadaşsızdı. Hatta ailesi bile yok gibi davranırdı. O kadar korkulması gereken biriydi. Onu kendisi hariç kimseden öğrenemezdiniz. O çok gizli, kilitli, kilidi bile şifrelenmiş dosya gibiydi. Anahtara ulaşsanız bile şifresi sadece onda mevcuttu. Bu onu zaafsız kılıyordu. Unutmayın ki zaafı olmayan biri asla kaybetmez.
Benim dosyalara baktığımı fark edince sertçe elindeki dosyayı kapattı. Diğer tüm sakladıkları gibi... Gülümsedim. Güçlü olmam onu deli ediyordu. O istemese de birbirimize oldukça benziyorduk.
“O aptal kafanı kullan ve işlerime burnunu sokma!”
Sinirle kapıyı çarparak çıktı. Dosyaları masada bırakmıştı. İstediğim dosyalar bu değildi. Biliyordum. Masaya göz bile atmadan odadan çıktım. O dosyaları bulmalıydım. Kanıtım olmalıydı. Yoksa onunla savaşamazdım. O savaş istiyordu. Belki de hakkı olanı geri istiyordu. Bilmiyordum. Ama ona istediğini vermeyecektim. Yaşamaya mecburken beni öldürenlere yeniden izin vermeyecektim.
Kapıyı bile çalmadan Sermet’in odasına daldım. Buz mavisi gözleri önce bedenimde sonra gözlerimde dolaştı. Göz göze gelince yüzleşmem gereken gerçeği anladım. Ona izin veriyordum. Belki bu savaşa o da dahildi ve ben ona istediğini veriyordum. Yaşamım bir minnet borcuna bağlıydı. Ve onu tutan tek kişi Kürşat Karaaslan’dı. Ne Yasin ne Efşan ne de Sermet’ti. Kürşat Karaaslan için vardım. Onun için, onun istedikleri için... Şimdi hayatıma çat kapı giren birine itaat etmeyecektim. Kürşat olmasa ölürdüm ama diğerleri olmasa hiçbir şey değişmezdi. Belki de ölmeliydim. Belki de bu canavar kafesinden hiç çıkmamalıydı.
Kafamdaki sesi bastırmaya çalıştım. Ama bu başka bir şeyi tetiklemiş gibi sesler uğultuya döndü. Sermet’in buz mavisi gözleri kopkoyu bir mavi rengini aldı. Gerçek mi hayal mi seçemiyordum. Yüz hatları bulanık görünüyordu. Bir saniyeliğine gözüm karardı. Sadece bir saniye içinde bütün mekân değişti. Her yer simsiyah olmuştu. Karanlıkta olsam hiçbir şeyin varlığını hissedemeyeceğim kadar karartılmıştı. Burayı biliyordum. Ölüm yuvam... Gece karanlıkta kalacağım için her satırını ezberlediğim odam... Titrek bir nefes aldım.
İç çekiş...
Kendi etrafımda dönüp yaşam belirtisi aradım. Tam arkama döndüğüm sırada mavi gözlerini gözlerime kilitledi.
“Bugün nasılsın kızım?”
Elinde şırıngasıyla bir adım daha yaklaştı. Gerçek mi değil mi seçemiyordum. Sedat kanlı canlı karşımdaydı. Elindeki şırınganın kapağını çıkarıp kenara koydu. Bir adım daha atınca geri çekilmek istedim, koşarak kaçmak... Bedenim bana ihanet edip olduğu gibi bekledi. Tıpkı çocukluğumdaki gibi. Sedat yanıma gelip şırıngayı koluma sertçe sapladı. Gözlerimi kapattım. Acıyla kısık sesli bir feryat döküldü dudaklarımdan. Ağzımı bile açmamıştım. Sanki benim çığlığım değildi. Sanki içimden koparılan o kişinin çığlığıydı.
Kolumu tutan elle gözlerimi açtım.
“İyi misin?”
Gözlerim Sermet’in mavilerine ilişti. Mekân yine değişmişti. Gerçek miydi? Bu ilahi güzellik gerçek miydi yoksa ben mi kafamda yaratıyordum onu?
İyi miyim?
Duvarlarımda kan izleri görüyorum, göz altlarım gezegenin en koyu noktası... Gerçek mi hayal mi ayırt edemediğim şeyler yaşıyor, hiç ummadığım bir anda geçmişe dönüyorum.
İyi miyim?
Duvarlarımdan hava girmiyor, nefes alamıyorum. Ciğerlerim hava diye feryat ediyor. Daha da kötüsü beynim ciğerlerimin acı çekmesinden zevk alıyor. Ben kötü oldukça içimdeki ben daha iyi oluyor. Daha da güçleniyor.
İyi miyim?
Değilim. (İyisin...)
Başımı salladım. “İyiyim. Evet, iyiyim,” dedim. Ama ayakta zor duruyordum. Bacaklarımın titrediğinin farkındaydım. Derin soluklar alıp yaşadığımı kontrol ettiğimin farkındaydım. Cinayete hazırlandığımın, azılı bir katil olduğumun farkındaydım. Ne zaman geldiğini bilmediğim Aral, sebebini ararcasına değil, beni savunmak istercesine soru sordu.
“Yasin’le mi kavga ettin?”
Aral’ın burada ne işi olduğunu bilmiyordum. Buraya uğramazdı. O bu işlerin hiçbirine uğramazdı. Donuk gözlerimi Aral’a çevirdim. Gördü. Sermet’in göremediğini, tek bir bakışta gördü. Önceden de böyleydi. Ne zaman ondan kaçmak istesem bana izin verirdi. Ona dönen ben olurdum. Çünkü beni gören oydu. Tek bir bakışıyla paramparça olduğumu hisseden oydu. Diğer herkes bu savaşın askeriydi. Biz kraldık ama aynı ülkelere sahip değildik. O benim müttefikimdi. Tek çatışmayacağım, asla savaşa girmeyeceğim tek devletti o. Onunla savaşırsam kaybederdim. Hiçbir şeyimi bilmeden her şeyi gören tek kişiydi.
Elini yavaşça kalbine götürdü. Beni böyle görmekten nefret ettiğini biliyordum. Sızlamıştı, kalbi sızlamıştı. Benim için annesinden emanet aldığı kalbine zarar vermiştim. Hissediyordum. Evet anlamında başımı salladım.
Yalan...
Çok yalan söyler olmuştum ama istedikleri buydu. Aral bana, eğer gücün kalmadıysa yalan söyle, demişti. Onları tatmin edecek tek şey buydu. İkimizin de yarası çok ağırdı. Hatta yaradan çok daha fazlası...
Ölüm gibi...
Ölmek gibi...
Birbirimizin yaralarını saramazdık. Çünkü en çok birbirimizden korkardık. Bilirdik ne kadar ileri gidebileceğimizi. Bizim sınırımız yoktu. Biz sınırsızdık.
Gülümsedim...
Gülümsedi...
Dünyam durdu...
Dünya yok oldu...
Bir yandan da beni anlamayan herkesten uzaklaşmak istiyordum. Hâlâ dilediğim kadar yalnız değilim. Çok yalnız kalmak istiyorum, yerin altında gibi karanlık, tabutta gibi tek kalmak istiyorum. Çok severek yazdığı bir kitabı yıllar sonra yakan bir yazarın ellerine düşmek istiyorum.
Ben... Ben ölmek istemiyorum aslında. Ben hiç var olmamış olmayı istiyorum.
Annem gibi...
Benim gibi...
Ben gibi...
Bir deli gibi...