Bölümler 30Şu an: Birinci Kısım: Madenin Gümüşü — Birinci Bölüm
- 1 Yazarın Notu1.759 kelime
- 2 Birinci Kısım: Madenin Gümüşü — Birinci Bölüm1.144 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 İkinci Bölüm1.332 kelime
- 4 Üçüncü Bölüm1.229 kelime
- 5 Dördüncü Bölüm2.367 kelime
- 6 Beşinci Bölüm1.999 kelime
- 7 Altıncı Bölüm8.901 kelime
- 8 Yedinci Bölüm1.841 kelime
- 9 Sekizinci Bölüm7.894 kelime
- 10 İkinci Kısım — Isabel’ler — Birinci Bölüm1.902 kelime
- 11 İkinci Bölüm1.368 kelime
- 12 Üçüncü Bölüm1.755 kelime
- 13 Dördüncü Bölüm2.705 kelime
- 14 Beşinci Bölüm7.114 kelime
- 15 Altıncı Bölüm3.100 kelime
- 16 Yedinci Bölüm10.216 kelime
- 17 Sekizinci Bölüm7.058 kelime
- 18 Üçüncü Kısım: Deniz Feneri — Birinci Bölüm3.250 kelime
- 19 İkinci Bölüm4.250 kelime
- 20 Üçüncü Bölüm3.942 kelime
- 21 Dördüncü Bölüm4.280 kelime
- 22 Beşinci Bölüm2.053 kelime
- 23 Altıncı Bölüm1.710 kelime
- 24 Yedinci Bölüm2.114 kelime
- 25 Sekizinci Bölüm5.621 kelime
- 26 Dokuzuncu Bölüm6.858 kelime
- 27 Onuncu Bölüm6.612 kelime
- 28 On Birinci Bölüm3.860 kelime
- 29 On İkinci Bölüm4.537 kelime
- 30 On Üçüncü Bölüm4.275 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Nostromo
Birinci Kısım: Madenin Gümüşü
Birinci Bölüm
İspanyol yönetimi sırasında ve onu izleyen uzun yıllar boyunca Sulaco kasabası —portakal bahçelerinin coşkun güzelliği, kasabanın ne kadar eski olduğuna tanıklık eder— ticaret bakımından hiçbir zaman yerel öküz derisi ve çivit ticaretinin epey geliştiği bir kıyı limanından daha önemli olmamıştı. Hareket edebilmek için canlı bir rüzgâra ihtiyaç duyan fatihlerin hantal, açık deniz kalyonları, modern, makas tipi gövdeli gemilerin yelkenleri hafifçe çırpınarak yol alırken durgunluğa kapılırdı; Sulaco’ya, uçsuz bucaksız körfezinde hüküm süren durgunluklar yüzünden giremezlerdi. Dünyada kimi limanlara erişimi, sinsi sualtı kayalıkları ve kıyılarındaki fırtınalar güçleştirir. Sulaco ise ticaret dünyasının ayartılarından, derin Golfo Placido’nun ağırbaşlı sessizliğinde, sanki okyanusa açılan, çatısız, yarım daire biçiminde devasa bir tapınağın içindeymişçesine, dokunulmaz bir sığınak bulmuştu. Yüksek dağ duvarlarına, yas örtülerini andıran bulutlar asılıydı.
Costaguana Cumhuriyeti’nin dümdüz kıyı çizgisindeki bu geniş kıvrımın bir yanında, kıyı sıradağlarının son çıkıntısı Punta Mala adlı önemsiz bir burun oluşturur. Körfezin ortasından karanın bu ucu hiç görünmez; ama gerideki sarp bir tepenin yamacı, gökyüzünde bir gölge gibi belli belirsiz seçilebilir.
Öte yanda, ufkun parıltısı üzerinde yüzen, yalıtılmış bir mavi sis parçasını andıran bir şey görülür. Burası Azuera Yarımadası’dır: keskin kayalardan ve dikine derin yarıklarla bölünmüş taşlı düzlüklerden oluşan vahşi bir karmaşa. İnce bir kum boynunun ucunda, dikenli çalılıklarla kaplı yeşil kıyıdan denize doğru uzanan kaba bir taş başı gibidir. Tamamen susuzdur; yağmur suları her yana akıp hemen denize karışır. Lanetlenmiş gibi, söylendiğine göre, tek bir ot bile bitirecek toprağı yoktur. Yoksullar, teselli arayan belirsiz bir içgüdüyle kötülükle zenginliği bir tutup, yasak hazineleri yüzünden buranın ölümcül olduğunu anlatır. Çevrede yaşayan sıradan insanlar —estansiyalardaki peonlar, kıyı ovalarının vaqueroları, üç penilik şeker kamışı demeti ya da mısır sepetiyle pazara gelmek için kilometrelerce yol yürüyen uysal Kızılderililer— Azuera’nın taşlı düzlüklerini yaran derin uçurumların karanlığında yığınla pırıl pırıl altın bulunduğunu iyi bilir. Rivayete göre eski zamanlarda pek çok maceracı bu altını ararken can vermiştir. Anlatılanlara bakılırsa, yaşayanların belleğinde, belki Amerikalı ama kesinlikle bir tür gringo olan iki gezgin denizci, kumarbaz, işe yaramaz bir mozo’yla anlaşmış; üçü de yanlarında kuru çubuklar, bir su tulumu ve birkaç gün yetecek kadar erzak taşıması için bir eşek çalmış. Tabancalarını bellerine takıp bu yoldaşlarla birlikte yarımadanın boynunu kaplayan dikenli çalılıkları palalarıyla keserek ilerlemeye koyulmuşlar.
İkinci akşam, Azuera’nın taşlı çıkıntısındaki bıçak sırtı bir sırtın üzerinde, göğe doğru belli belirsiz yükselen dik bir duman burgacı görüldü; insan belleğinde ilk kez oluyordu bu. Dumanın kamp ateşlerinden yükseldiği belliydi. Kıyı boyunca sefer yapan bir uskuna, kıyıdan üç mil açıkta rüzgârsız kalmıştı; mürettebat, hava kararana dek şaşkınlıkla dumana baktı. Yakındaki küçük bir koyda, ıssız bir kulübede yaşayan siyah bir balıkçı, başlangıcı görmüş ve bir işaret beklemekteydi. Güneş batmak üzereyken karısına seslendi. İkisi de bu tuhaf alameti kıskançlık, kuşku ve hayranlıkla izledi.
Tanrı tanımaz maceracılar bir daha hiç işaret vermedi. Denizciler, Kızılderili ve çalınan eşek bir daha görülmedi. Mozo’ya gelince, Sulacolu bir adamdı; karısı birkaç ayin parası ödedi. Günahsız zavallı dört ayaklı hayvanın ise muhtemelen ölmesine izin verilmişti. Ama iki gringonun, hayalet gibi ama hâlâ canlı, başarılarının uğursuz büyüsü altında bugüne dek kayaların arasında yaşadığına inanılır. Keşfettikleri hazinenin başında nöbet tutan bedenlerinden ruhları kopup ayrılamaz. Şimdi zengin ama aç ve susuzdurlar: İnatçı gringo hayaletlerinin, Hristiyan birinin vazgeçip kurtulacağı yerde, meydan okuyan kâfirlerin açlıktan ve susuzluktan kavrulmuş bedenlerinde acı çektiğini anlatan tuhaf bir inanış.
İşte Azuera’nın yasak zenginliğini koruyan efsanevi sakinleri bunlardır. Bir yanda göğe düşen gölge, öte yanda ufkun parlak eteğini bulandıran yuvarlak mavi pus lekesi, Golfo Placido adını taşıyan kıvrımın en dıştaki iki ucunu belirler; çünkü sularında şimdiye dek hiç kuvvetli rüzgâr estiği görülmemiştir.
Punta Mala’dan Azuera’ya çekilen hayalî çizgiyi aşınca, Sulaco’ya giden Avrupa gemileri okyanusun kuvvetli rüzgârlarını bir anda yitirir. Bazen otuz saat boyunca onlarla oynayan değişken esintilerin insafına kalırlar. Önlerinde, sakin körfezin başını yılın çoğu günü hareketsiz, kapkara bulutlardan oluşan büyük bir kütle kaplar. Nadir görülen açık sabahlarda körfezin üzerine bir başka gölge düşer. Şafak, Cordillera’nın yükselen, testere dişli duvarının ardında söker; kıyının hemen kenarından yükselen yüksek orman kaidesi üzerinde, sarp yamaçlarıyla doğrulan koyu renkli doruklar apaçık görünür. Aralarında Higuerota’nın beyaz zirvesi, mavi göğe görkemle yükselir. Kocaman kayaların çıplak kümeleri, karla kaplı pürüzsüz kubbeyi küçük kara beneklerle serpiştirir.
Öğle güneşi körfezin üzerinden dağların gölgesini çekince bulutlar aşağı vadilerden yükselmeye başlar. Ormanlık yamaçların üzerindeki çıplak uçurum kayalıklarını kasvetli yırtıklar gibi sarar, dorukları gizler, Higuerota’nın karları üzerinde fırtınalı izler halinde dumanlanırlar. Cordillera gözden kaybolur; sanki büyük gri ve kara buhar yığınlarına dönüşmüş, yavaşça denize doğru ilerleyip günün yakıcı sıcağı altında körfezin ön cephesi boyunca ince havada eriyip gitmiştir. Bulut kümesinin dağılıp incelen kenarı hep körfezin ortasına ulaşmaya çalışır ama pek seyrek başarır. Denizcilerin deyişiyle güneş onu yiyip bitirir. Arada bir kasvetli bir fırtına bulutu ana kütleden kopup bütün körfezde dolanır, Azuera’nın ötesindeki açık denize ulaşır; orada birden alev alıp ufkun üzerinde demirlemiş, denize saldıran uğursuz bir hava korsan gemisi gibi gürültüyle patlar.
Geceleyin gökyüzünde daha da yükselen bulut kütlesi aşağıdaki sessiz körfezi geçit vermez karanlığa boğar; sağanağın sesi ansızın başlayıp ansızın kesilir, şimdi şurada şimdi burada işitilir. Nitekim bu bulutlu geceler, büyük kıtanın bütün batı kıyısı boyunca denizciler arasında atasözüne dönüşmüştür. Dendiği gibi, Placido kara pançosunun altında uykuya daldığında gök, kara ve deniz dünyadan silinip gider. Gökyüzünün denize doğru sarkan kasvetli kaşının altında kalan birkaç yıldız, kara bir mağaranın ağzına düşmüş gibi cılız parlar. Geminiz uçsuz bucaksız karanlıkta ayaklarınızın altında görünmeden süzülür; yelkenleri başınızın üzerinde görünmeden çırpınır. Koyu bir küfürle eklediklerine göre, Tanrı’nın gözü bile orada insan elinin ne iş çevirdiğini göremezdi; böylesine kör bir karanlık şeytanın kötülüğünü bile boşa çıkarmasaydı, insan onu yardıma çağırmakta özgür olurdu.
Körfezin çevresindeki kıyılar her yanda dik ve derin sulara iner. Bulut örtüsünün hemen dışında, güneşin altında ısınan ve Sulaco limanının girişinin karşısında sıralanan üç ıssız adacığa “Isabel’ler” denir.
Büyük Isabel, yuvarlak olan Küçük Isabel ve en küçüğü Hermosa.
Sonuncusu en fazla bir ayak yüksekliğinde, yaklaşık yedi adım genişliğindedir; yağmurdan sonra kızgın bir kor gibi duman tüten gri bir kayanın dümdüz tepesinden ibarettir. Gün batmadan kimse oraya çıplak ayağını basmaya kalkmaz. Küçük Isabel’de, dikenlerle pürtüklü, kalın ve şişkin gövdeli, palmiye ağaçlarının arasında bir cadıyı andıran yaşlı, püsküllü bir palmiye, kaba kumların üzerinde ölü yapraklardan kasvetli bir demeti hışırdatır. Büyük Isabel’de, bitki örtüsüyle kaplı bir yarıntının yamacından tatlı su kaynağı fışkırır. Denizin üzerine yatırılmış, bir mil uzunluğunda zümrüt yeşili bir kama gibi duran adada, düzgün gövdelerinin dibinde geniş bir gölge oluşturan iki orman ağacı yan yana yükselir. Adanın boydan boya uzanan yarıntısı çalılarla doludur; yüksek kesimde derin, girift bir yarık oluşturan bu yarıntı, öteki yanda sığ bir çöküntüye yayılır ve küçük bir kumluk kıyıya dayanır.
Büyük Isabel’in alçak ucundan bakınca, kıyının düzenli çizgisinden baltayla kesilmişçesine birdenbire ayrılan bir açıklığın içinden, iki mil ötede Sulaco limanı görünür. Liman, gölü andıran dikdörtgen bir su parçasıdır. Bir yanında Cordillera’nın kısa, ormanlık çıkıntıları ve vadileri dik açıyla kıyıya kadar iner; öte yanında Sulaco’nun geniş ovası, kuru pusun örttüğü uzaklıkların opal renkli gizemine karışır. Sulaco kasabasının kendisi—duvarların tepeleri, büyük bir kubbe, uçsuz bucaksız bir portakal korusu içinden göz kırpan beyaz seyir balkonları—dağlarla ova arasında, limanından hayli uzakta, denizden doğrudan görülemeyecek bir yerde uzanır.
Bölüm etkileşimi
