Bölümler 36Şu an: Xxxı.
- 1 İkinci Kitap38 kelime
- 2 Birinci Kitap — I.1.691 kelime
- 3 Iı.1.457 kelime
- 4 Iıı.1.565 kelime
- 5 Iv.1.261 kelime
- 6 V.2.142 kelime
- 7 Vı.1.884 kelime
- 8 Vıı.1.501 kelime
- 9 Vııı.1.812 kelime
- 10 Ix.2.846 kelime
- 11 X.2.222 kelime
- 12 Xı.1.875 kelime
- 13 Xıı.2.585 kelime
- 14 Xııı.1.443 kelime
- 15 Xıv.1.669 kelime
- 16 Xv.2.284 kelime
- 17 Xvı.2.203 kelime
- 18 Xvıı.2.233 kelime
- 19 Xvııı.2.587 kelime
- 20 İkinci Kitap — Xıx.2.482 kelime
- 21 Xx.2.786 kelime
- 22 Xxı.3.070 kelime
- 23 Xxıı.1.922 kelime
- 24 Xxııı.2.175 kelime
- 25 Xxıv.1.253 kelime
- 26 Xxv.1.987 kelime
- 27 Xxvı.2.539 kelime
- 28 Xxvıı.1.657 kelime
- 29 Xxvııı.1.577 kelime
- 30 Xxıx.1.540 kelime
- 31 Xxx.2.137 kelime
- 32 Xxxı.2.600 kelime · Okuduğun bölüm
- 33 Xxxıı.2.017 kelime
- 34 Xxxııı.3.490 kelime
- 35 Xxxıv.3.861 kelime
- 36 Metin Üzerine Bir Not87 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXXI.
Archer, yaşlı Catherine’in haberleriyle sarsılmıştı. Madame Olenska’nın büyükannesinin çağrısı üzerine Washington’dan apar topar gelmesi doğaldı; ama özellikle Bayan Mingott sağlığına neredeyse kavuşmuşken onun çatısı altında kalmaya karar vermesini açıklamak o kadar kolay değildi.
Archer, Madame Olenska’nın kararında mali durumundaki değişikliğin etkili olmadığına emindi. Kocasının ayrıldıklarında ona bağladığı küçük gelirin tam miktarını biliyordu. Büyükannesinin yardımı eklenmese bu para, Mingottların sözlüğünde bilinen hiçbir anlamıyla yaşamaya yetmezdi; şimdi de hayatını paylaştığı Medora Manson yoksulluğa düşmüş olduğundan, bu kadarcık para iki kadının karnını doyurup üstünü başını örtmeye ancak yeterdi. Yine de Archer, Madame Olenska’nın büyükannesinin teklifini çıkar gözeterek kabul etmediğine inanıyordu.
Büyük servetlere alışkın ve parayı önemsemeyen kişilerin düşüncesiz cömertliğine ve aralıklı savurganlığına sahipti; ama akrabalarının vazgeçilmez saydığı pek çok şey olmadan yaşayabilirdi. Bayan Lovell Mingott ile Bayan Welland, Kont Olenski’nin evlerindeki kozmopolit lüksleri tatmış birinin “işlerin nasıl yürüdüğünü” bu kadar az umursayabilmesine sık sık hayıflanırken duyulmuşlardı. Üstelik Archer’ın bildiği kadarıyla aylardır ödeneği kesilmişti; buna rağmen o süre boyunca büyükannesinin gönlünü yeniden kazanmaya çalışmamıştı. Öyleyse fikrini değiştirdiyse, bunun başka bir nedeni olmalıydı.
Bu nedeni bulmak için uzağa gitmesi gerekmedi. Feribottan gelirlerken ona ayrı kalmaları gerektiğini söylemişti; ama başı göğsündeyken söylemişti bunu. Sözlerinde hesaplı bir cilve olmadığını biliyordu; o da kendi yazgısına karşı verdiği gibi savaşıyor, kendilerine güvenen insanlara ihanet etmemek konusundaki kararlılığına çaresizce tutunuyordu. Ama New York’a dönüşünden beri geçen on gün içinde, sessizliğinden ve onu görmeye hiç çalışmamasından, belki de geri dönüşü olmayan kesin bir adım atmayı düşündüğünü anlamıştı. Bu düşünceyle kendi zayıflığından birden korkmuş, sonunda böyle durumlarda alışıldığı üzere uzlaşmayı kabul etmenin ve en az dirençli yolu seçmenin daha iyi olduğunu hissetmiş olabilirdi.
Bir saat önce, Bayan Mingott’ın kapısını çaldığında Archer önündeki yolun açık olduğunu sanmıştı. Madame Olenska’yla baş başa konuşmak istemiş, bunu başaramazsa büyükannesinden Washington’a hangi gün ve hangi trenle döneceğini öğrenmeyi tasarlamıştı. O trene binip onunla Washington’a, ya da onun gitmeye razı olacağı kadar uzağa gidecekti. Kendi gönlü Japonya’dan yanaydı. Her hâlükârda, nereye giderse gitsin kendisinin de onunla geleceğini hemen anlayacaktı. May’e, başka bir seçeneğe yer bırakmayacak bir not yazmayı düşünüyordu.
Kendisini bu büyük atılıma yalnızca hazır değil, onu yapmaya hevesli sanmıştı; oysa olayların akışının değiştiğini duyunca ilk hissettiği rahatlama olmuştu. Fakat şimdi Bayan Mingott’ın evinden yürüyerek dönerken, önündeki şeylere karşı giderek artan bir tiksinti duyuyordu. Sözümona izleyeceği yol ona yabancı değildi; ama o yoldan daha önce, yaptıklarından kimseye hesap vermek zorunda olmayan özgür bir adam olarak geçmiş, rolünün gerektirdiği önlem ve yalan dolan, gizleme ve boyun eğme oyununa eğlenerek katılabilmişti. Bu davranışa “bir kadının onurunu korumak” denirdi; en iyi romanlar ve büyüklerinin yemek sonrası sohbetleri onu bu kuralların her ayrıntısından çoktan haberdar etmişti.
Şimdi meseleye yeni bir gözle bakıyordu ve kendi rolü gözünde alabildiğine küçülmüştü. Aslında bu, Bayan Thorley Rushworth’ın kendisini seven, olup bitenden habersiz kocasına karşı oynayışını gizli bir aptallıkla izlerken gördüğü roldü: gülümseyen, şakalaşan, gönül alan, tetikte ve durmaksızın sürdürülen bir yalan. Gündüz yalan, gece yalan; her dokunuşta, her bakışta yalan; her okşayışta, her kavgada yalan; her sözde, her susuşta yalan.
Bir kadının kocasına böyle davranması genel olarak daha kolay, daha az alçakçaydı. Kadınların doğruluk ölçüsünün daha düşük olduğu zımnen kabul edilirdi: onlar boyun eğen taraftı, kölelerin sanatlarında ustalaşmışlardı. Üstelik her zaman ruh hâllerini ve sinirlerini öne sürebilir, yaptıklarından fazla sıkı hesap sorulmamasını isteyebilirlerdi; en sıkı ahlaklı çevrelerde bile gülünç duruma düşen hep koca olurdu.
Ama Archer’ın küçük dünyasında aldatılan kocaya kimse gülmezdi; evlendikten sonra çapkınlık etmeyi sürdüren erkeklere de belli bir küçümsemeyle bakılırdı. Ekin nöbetinde yaban yulafı ekmenin kabul edilmiş bir zamanı vardı; ama bu yalnızca bir kez yapılabilirdi.
Archer bu görüşü hep paylaşmıştı; Lefferts’i içten içe aşağılık buluyordu. Ama Ellen Olenska’yı sevmek, Lefferts gibi bir adama dönüşmek demek değildi: Archer ilk kez, tek tek kişilerin durumunu ayrı değerlendirme zorunluluğunun ürkütücü savıyla yüz yüze gelmişti. Ellen Olenska başka hiçbir kadına benzemiyordu; kendisi de başka hiçbir erkeğe benzemiyordu. Öyleyse durumları da başkasınınkine benzemiyordu ve kendi yargılarından başka hiçbir makama hesap vermeleri gerekmiyordu.
Evet, ama on dakika sonra kendi kapısının basamaklarını çıkıyor olacaktı; May, alışkanlıklar, onur ve kendisinin de halkının da hep inandığı bütün o eski görgü kuralları oradaydı...
Sokağın köşesinde duraksadı, sonra Fifth Avenue boyunca yürümeyi sürdürdü.
Önünde, kış gecesinin içinde, büyük ve ışıksız bir ev yükseliyordu. Yaklaştıkça onu ışıl ışıl gördüğü günleri düşündü: basamakları tenteyle örtülüp halı döşenir, arabalar kaldırım kenarına çift sıra hâlinde yanaşmak için beklerdi. May’den ilk öpücüğünü, yan sokak boyunca kapkara kütlesi uzanan kış bahçesinde almıştı; onu balo salonunun binlerce mum ışığında, genç bir Diana gibi uzun boylu ve gümüş ışığında parıldarken görmüştü.
Şimdi mezar kadar karanlıktı; yalnızca bodrumda gaz lambasının soluk parıltısı, bir de üst kattaki panjuru indirilmemiş odalardan birinde ışık vardı. Archer köşeye varınca kapıda duran arabanın Bayan Manson Mingott’a ait olduğunu gördü. Sillerton Jackson’ın oradan geçmesi ne büyük dedikodu fırsatı olurdu! Madame Olenska’nın Bayan Beaufort’a karşı tutumunu yaşlı Catherine’den dinlemek Archer’ı derinden etkilemişti; bu tutum, New York’un haklı öfkesini öteki yana geçip gitmekten ibaret gösteriyordu. Ama kulüplerle salonların Ellen Olenska’nın kuzenini ziyaret etmesine nasıl bir anlam yükleyeceğini pekâlâ biliyordu.
Durup ışıklı pencereye baktı. İki kadın herhâlde o odada birlikte oturuyordu; Beaufort muhtemelen teselliyi başka yerde aramıştı. Fanny Ring’le birlikte New York’tan ayrıldığına dair söylentiler bile vardı; ama Bayan Beaufort’ın tavrı bu haberi pek inandırıcı kılmıyordu.
Fifth Avenue’nun gece manzarası neredeyse bütünüyle Archer’ındı. O saatte çoğu kişi içeride, akşam yemeği için giyiniyordu; Ellen’ın çıkışının muhtemelen kimse tarafından görülmemesine içten içe sevindi. Bu düşünce aklından geçerken kapı açıldı ve Ellen dışarı çıktı. Arkasında, merdivenlerden ona yol göstermesi için taşınmış olabilecek soluk bir ışık vardı. Birine bir şey söylemek için döndü; sonra kapı kapandı ve basamaklardan indi.
“Ellen,” dedi kaldırıma varınca alçak sesle.
Hafifçe irkilerek durdu; tam o sırada şık giyimli iki genç adamın yaklaştığını gördü. Paltolarında ve beyaz kravatlarının üzerine kıvrılmış zarif ipek atkılarında tanıdık bir hava vardı. Bu düzeydeki gençlerin neden bu kadar erken yemeğe çıktıklarını merak etti. Sonra, birkaç kapı yukarıda oturan Reggie Chiversların o akşam kalabalık bir grupla Adelaide Neilson’ı Romeo ve Juliet’te izlemeye gittiğini hatırladı ve ikisinin de gruptan olduğunu tahmin etti. Bir sokak lambasının altından geçerken Lawrence Lefferts’i ve genç bir Chivers’ı tanıdı.
Madame Olenska’nın Beaufortların kapısında görülmesini istemeyen alçakça arzu, elinin içindeki o derin sıcaklığı hissedince silinip gitti.
“Artık seni göreceğim—birlikte olacağız,” diye ağzından kaçırdı, ne dediğini pek bilmeden.
“Ah,” diye karşılık verdi, “Büyükanne sana söyledi mi?”
Onu izlerken Lefferts ile Chivers’ın sokağın öteki köşesine varınca ihtiyatla Fifth Avenue’dan karşıya geçip uzaklaştıklarını fark etti. Kendisinin de sık sık sergilediği türden bir erkek dayanışmasıydı bu; şimdi onların suça ortak oluşundan midesi bulanıyordu. Gerçekten böyle mi yaşayabileceklerini sanıyordu? Yaşamaları mümkün değilse, başka ne düşündüğünü sanıyordu?
“Yarın seni görmeliyim—baş başa kalabileceğimiz bir yerde,” dedi; kendi kulağına sesi neredeyse öfkeli geliyordu.
Tereddüt etti ve arabaya doğru ilerledi.
“Ama şimdilik Büyükanne’de kalacağım,” diye ekledi; planını değiştirmesi için bir açıklama gerektiğinin farkında gibiydi.
“Baş başa kalabileceğimiz bir yerde,” diye üsteledi.
İçini tırmalayan belli belirsiz bir kahkaha attı.
“New York’ta mı? Ama kilise yok... anıt yok.”
Şaşkın baktığını görünce açıkladı: “Park’taki Sanat Müzesi var. Saat ikide buçukta. Kapıda olacağım...”
Yanıt vermeden arkasını döndü ve hızla arabaya bindi. Araba uzaklaşırken öne eğildi; karanlıkta elini salladığını sandı. Archer, çelişkili duygular içinde onun ardından bakakaldı. Sevdiği kadınla değil de, artık tadı kaçmış hazları borçlu olduğu başka bir kadınla konuşmuş gibiydi; kendini bu basmakalıp söz dağarcığının tutsağı bulmak iğrençti.
“Gelecek!” dedi kendi kendine, neredeyse küçümseyerek.
Ana galerilerinden birini dolduran, anekdotlu tablolarıyla ünlü “Wolfe Koleksiyonu”ndan kaçındılar; tuhaf dökme demir ve sırlı fayans yığınıyla tanınan Metropolitan Müzesi’nde bir geçitten aşağı yürüyüp “Cesnola antikalarının” ziyaret edilmeyen, kimsesizce çürüdüğü odaya gittiler.
Bu kasvetli köşede baş başaydılar. Ortadaki buhar radyatörünü çevreleyen sedire oturmuş, abanoz rengine boyanmış ahşap çerçevelere yerleştirilmiş cam vitrinlerdeki Troya’dan çıkarılmış kalıntılara sessizce bakıyorlardı.
“Tuhaf,” dedi Madame Olenska, “daha önce hiç gelmemiştim buraya.”
“Eh, bir gün büyük bir müze olur herhâlde.”
“Evet,” diye dalgınlıkla onayladı.
Ayağa kalkıp odanın öteki ucuna doğru yürüdü. Archer oturduğu yerde kalıp onun hafif adımlarını, kalın kürkünün içinde bile ne kadar genç kız gibi duran siluetini, kürk şapkasına ustalıkla tutturulmuş balıkçıl kanadını ve kulağının üstünden başlayıp her yanağında yassı bir sarmaşık sarmalı gibi kıvrılan koyu bukleyi izledi. İlk karşılaştıkları her seferinde olduğu gibi, zihni onu kendisi yapan ve başka hiç kimseye benzememesini sağlayan o büyüleyici ayrıntılarla bütünüyle dolmuştu. Bir süre sonra kalkıp önünde durduğu vitrinin yanına gitti. Cam raflarda camdan, kilden, rengi solmuş bronzdan ve zamanın bulanıklaştırdığı başka maddelerden yapılmış küçük kırık eşyalar tıklım tıklım duruyordu; ev gereçleri, süsler, kişisel ıvır zıvır, ne oldukları güçlükle seçiliyordu.
“İnsanın içini acıtıyor,” dedi, “bir süre sonra hiçbir şeyin öneminin kalmaması... Tıpkı bir zamanlar unutulmuş insanlar için gerekli ve önemli olan şu küçük şeyler gibi; şimdi büyüteç altında incelenip ne oldukları tahmin ediliyor, sonra da ‘Kullanım amacı bilinmiyor’ diye etiketleniyorlar.”
“Evet; ama bu arada—”
“Ah, bu arada...”
Uzun fok kürkü paltosunun içinde, elleri küçük yuvarlak mufunun içine sokulmuş, peçesi şeffaf bir maske gibi burnunun ucuna kadar inmiş, Archer’ın getirdiği menekşe demeti her hızlı nefesinde kıpırdanırken orada duruyordu. Çizgiyle rengin bu duru uyumunun bir gün değişimin o budalaca yasasına yenik düşebileceğine inanmak imkânsızdı.
“Bu arada seni ilgilendiren her şey önemli,” dedi.
Düşünceli gözlerle ona baktı ve sedire geri döndü. Archer yanına oturup bekledi; ama birden boş salonların uzaklarında yankılanan bir ayak sesi duydu ve dakikaların baskısını hissetti.
“Bana ne söylemek istiyordun?” diye sordu; sanki aynı uyarıyı o da almıştı.
“Sana ne söylemek istediğimi mi?” diye karşılık verdi. “Şey, New York’a korktuğun için geldiğine inanıyorum.”
“Korktuğum için mi?”
“Benim Washington’a gelmemden.”
Mufuna baktı; ellerinin huzursuzca kıpırdadığını gördü.
“Eee?”
“Evet,” dedi.
“Korkuyordun? Biliyordun—?”
“Evet, biliyordum...”
“Peki, öyleyse?” diye üsteledi.
“Öyleyse bu daha iyi, değil mi?” diye uzun, sorgulayan bir iç çekişle karşılık verdi.
“Daha mı iyi—?”
“Başkalarını daha az incitmiş oluruz. Sonuçta hep istediğin bu değil miydi?”
“Seni burada, yani yakınımda ama ulaşamayacağım bir yerde tutmak mı? Gizli gizli buluşmak mı? İstediğimin tam tersi bu. Geçen gün sana ne istediğimi söyledim.”
Tereddüt etti. “Hâlâ bunu mu daha kötü buluyorsun?”
“Bin kat daha kötü!” Duraksadı. “Sana yalan söylemek kolay olurdu; ama gerçek şu ki bunu iğrenç buluyorum.”
“Ah, ben de!” diye derin bir rahatlama nefesiyle haykırdı.
Sabırsızca ayağa fırladı. “Öyleyse şimdi sıra bende: Tanrı aşkına, neyi daha iyi buluyorsun?”
Başını eğdi, mufunun içinde ellerini açıp kapamayı sürdürdü. Ayak sesleri yaklaştı; örgülü kasket takan bir görevli, mezarlıkta dolaşan bir hayalet gibi kayıtsızca odadan geçti. İkisi aynı anda karşılarındaki vitrine baktı. Görevlinin silueti mumyalarla lahitlerin sıralandığı uzun geçitte gözden kaybolunca Archer yeniden konuştu.
“Neyi daha iyi buluyorsun?”
Yanıt vermek yerine mırıldandı: “Burada daha güvende olacağımı düşündüğüm için Büyükanne’ye yanında kalacağıma söz verdim.”
“Benden mi?”
Başını hafifçe eğdi, ona bakmadı.
“Beni sevmekten daha mı güvende?”
Yüzünün profili kıpırdamadı; ama bir gözyaşının kirpiklerinden taşıp peçesinin ince ağına takıldığını gördü.
“Onarılamaz bir zarara yol açmaktan kaçınmak daha güvenli. Bırak biz de ötekiler gibi olmayalım!” diye karşı çıktı.
“Hangi ötekiler? Kendi türümden farklı olduğumu iddia etmiyorum. Aynı arzular ve aynı özlemler beni de tüketiyor.”
Bir tür dehşetle ona baktı; yanaklarına hafif bir pembeliğin yayıldığını gördü.
“Bir kez sana gelsem... sonra eve dönsem?” diye ansızın, alçak ama berrak bir sesle sordu.
Genç adamın yüzüne kan hücum etti. “Sevgilim!” dedi, kımıldamadan. Sanki kalbini, en ufak bir hareketle taşacak ağzına kadar dolu bir kâse gibi ellerinde tutuyordu.
Sonra son sözleri kulağına çalındı, yüzü bulutlandı. “Eve dönmek mi? Eve dönmekten ne anlıyorsun?”
“Kocamın yanına dönmeyi.”
“Buna evet diyeceğimi mi sanıyorsun?”
Endişeli gözlerini ona kaldırdı. “Başka ne yapabilirim? Burada kalıp bana iyilik etmiş insanlara yalan söyleyemem.”
“Ama seni gitmeye çağırmamın asıl nedeni bu!”
“Hayatımı yeniden kurmama yardım etmişken onların hayatlarını mahvetmek mi?”
Archer ayağa fırladı, çaresizliğini dile getiremeyerek ona baktı. “Evet, gel; bir kez gel,” demek kolay olurdu. Kabul etse eline ne büyük bir koz geçeceğini biliyordu; o zaman kocasına dönmemesi için onu ikna etmekte hiçbir güçlük çekmezdi.
Ama dudaklarından dökülecek sözü bir şey susturdu. İçindeki tutkulu dürüstlük, onu bildik tuzağa çekmeye çalışmasını akıl almaz kılıyordu. “Gelmesine izin verirsem,” diye düşündü, “yeniden gitmesine izin vermek zorunda kalırdım.” Bu düşünülemezdi.
Ama ıslak yanağındaki kirpik gölgesini görünce tereddüde düştü.
“Sonuçta,” diye yeniden başladı, “ikimizin de kendi hayatı var... İmkânsızı denemenin anlamı yok. Bazı konularda önyargısızsın, senin de dediğin gibi Gorgon’a bakmaya alışkınsın; öyleyse neden bizim durumumuzla yüzleşip onu olduğu gibi görmekten korkuyorsun, anlayamıyorum—yoksa bu fedakârlığın değmeyeceğini mi düşünüyorsun?”
O da ayağa kalktı; hızla çatılan kaşlarının altında dudakları gerildi.
“Öyleyse öyle olsun—gitmeliyim,” dedi ve göğsünden küçük saatini çıkardı.
Arkasını döndü; Archer peşinden gidip bileğinden yakaladı. “Öyleyse bir kez yanıma gel,” dedi; onu kaybetme düşüncesiyle başı birden döner gibi olmuştu. Birkaç saniye neredeyse düşmanca bakıştılar.
“Ne zaman?” diye üsteledi. “Yarın mı?”
Tereddüt etti. “Ertesi gün.”
“Sevgilim!” diye yineledi.
Bileğini kurtarmıştı; ama bir an boyunca gözlerini birbirlerinden ayırmadılar. Çok solmuş yüzünün içten gelen derin bir ışıkla aydınlandığını gördü. Kalbi huşuyla çarptı: aşkı görünür hâliyle daha önce hiç görmediğini hissetti.
“Ah, geç kalacağım—hoşça kal. Hayır, buradan öteye gelme,” diye seslendi; uzun salon boyunca aceleyle uzaklaşırken, sanki gözlerindeki ışığın yansıması onu korkutmuştu. Kapıya varınca bir an dönüp elini çabucak sallayarak veda etti.
Archer eve tek başına yürüdü. Evinin kapısını açtığında hava kararıyordu; girişteki tanıdık eşyalara, sanki onları mezarın öte yanından görüyormuş gibi baktı.
Ayak sesini duyan salon hizmetçisi, üst kattaki sahanlığın gaz lambasını yakmak için merdivenleri koşarak çıktı.
“Bayan Archer evde mi?”
“Hayır efendim; Bayan Archer öğle yemeğinden sonra faytonla çıktı, henüz dönmedi.”
İçini bir rahatlama duygusu kaplayınca kütüphaneye girdi ve koltuğuna kendini bıraktı. Salon hizmetçisi de peşinden geldi; okuma lambasını getirdi, sönmekte olan ateşe birkaç kömür attı. Kadın çıkınca hiç kımıldamadan oturmayı sürdürdü; dirsekleri dizlerinde, çenesini kenetlediği ellerine dayamış, gözleri kızıl şömine ızgarasına dikilmişti.
Bilinçli bir düşünceye kapılmadan, zamanın nasıl geçtiğini anlamadan, hayatı canlandırmak yerine askıya alıyor gibi görünen derin ve ağır bir şaşkınlık içinde oturdu. “Demek olması gereken buydu... olması gereken buydu,” diye tekrarlayıp durdu; sanki kaderin pençesine asılı kalmıştı. Hayal ettiği şey bambaşkaydı; coşkusunun içinde ölümcül bir ürperti vardı.
Kapı açıldı, May içeri girdi.
“Korkunç derecede geç kaldım—merak etmedin, değil mi?” diye sordu; ender gösterdiği şefkatli davranışlarından biriyle elini omzuna koydu.
Şaşkınlıkla başını kaldırdı. “Geç mi?”
“Yediyi geçti. Uyuyakaldığını sanıyorum!” Gülerek şapkasının iğnelerini çıkardı ve kadife şapkasını kanepeye attı. Her zamankinden solgun görünüyordu ama alışılmadık bir canlılıkla ışıldıyordu.
“Büyükanne’yi görmeye gittim; tam ayrılırken Ellen yürüyüşten geldi. Ben de kaldım, uzun uzun konuştuk. Gerçekten konuşmayalı çok olmuştu...” Her zamanki koltuğuna, onun karşısına oturmuş; parmaklarını dağılmış saçlarının arasından geçiriyordu. Archer, kendisinden bir şey söylemesini beklediğini düşündü.
“Gerçekten güzel bir konuşmaydı,” diye sürdürdü; Archer’a tuhaf biçimde yapay gelen bir parlaklıkla gülümsüyordu. “Çok tatlıydı—tıpkı eski Ellen gibiydi. Son zamanlarda ona haksızlık etmiş olmaktan korkuyorum. Bazen düşündüm ki—”
Archer ayağa kalktı ve lambanın ışığının erişmediği yerde, şömine rafına yaslandı.
Duraklayınca, “Evet, düşündün ki...?” diye yineledi.
“Belki de onu adil değerlendirmedim. Çok farklı—en azından görünüşte. Tuhaf insanlarla düşüp kalkıyor; dikkat çekmeye çalışıyor gibi. Herhâlde Avrupa’nın o hızlı tempolu sosyetesinde yaşadığı hayatın etkisi; kuşkusuz biz ona korkunç derecede sıkıcı geliyoruz. Ama ona haksızlık etmek istemiyorum.”
Yine durakladı; alışılmadık uzunluktaki konuşması soluğunu biraz kesmişti. Dudakları hafifçe aralık, yanakları koyu bir kızarıklıkla oturuyordu.
Archer ona bakarken, St. Augustine’deki Misyon Bahçesi’nde yüzünü kaplayan ışıltıyı hatırladı. May’in içinde yine aynı belirsiz çabayı, görüş alanının ötesindeki bir şeye doğru aynı uzanışı sezdi.
“Ellen’dan nefret ediyor,” diye düşündü, “ama bu duyguyu yenmeye çalışıyor; bunu yenmesine yardım etmemi istiyor.”
Bu düşünce onu duygulandırdı; bir an sessizliği bozup kendini onun merhametine bırakmanın eşiğine geldi.
“Ailenin bazen neden rahatsız olduğunu anlıyorsun, değil mi?” diye devam etti. “Başta hepimiz onun için elimizden geleni yaptık; ama bunu hiç anlamış görünmedi. Şimdi de Bayan Beaufort’u görmeye gitme fikri, hem de Büyükanne’nin faytonuyla! Korkarım van der Luyden’lerle arasını iyice açtı...”
“Ah,” dedi Archer sabırsız bir kahkahayla. Aralarındaki açık kapı bir kez daha kapanmıştı.
Ateşin yanından ayrılırken, “Giyinme vakti; dışarıda yemeğe davetliyiz, değil mi?” diye sordu.
May de ayağa kalktı ama şöminenin yanında oyalanıyordu. Archer yanından geçerken onu durduracakmış gibi birden öne atıldı. Göz göze geldiler; May’in gözlerinin, onu Jersey City’ye faytonla gitmek üzere bıraktığı zamanki gibi yaşlarla dolu, aynı mavi renkte olduğunu gördü.
Kollarını boynuna doladı, yanağını yanağına bastırdı.
“Bugün beni öpmedin,” diye fısıldadı; Archer kollarında titrediğini hissetti.
Bölüm etkileşimi
