Masumiyet Çağı kitap kapağı

31. bölüm / 36

Xxx.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Xxx.

XXX.
O akşam Archer, yemek öncesi salona indiğinde içeriyi boş buldu.

Bayan Manson Mingott'ın hastalığından beri aile ziyaretleri ertelenmişti; May'le baş başa yemek yiyeceklerdi. May ikisinden de daha dakik olduğundan, kendisinden önce gelmemiş olmasına şaşırdı. Üstünü giyinirken odasında dolaştığını işittiği için evde olduğunu biliyordu; onu neyin geciktirdiğini merak etti.

Düşüncelerini gerçeğe bağlamak için bu tür tahminler üzerinde durmaya alışmıştı. Bazen kayınpederinin önemsiz şeylere dalıp gitmesinin nedenini çözmüş gibi hissediyordu; belki Bay Welland da çok önce kaçışlar ve hayaller yaşamış, kendini onlardan korumak için ev hayatının bütün yüklerini seferber etmişti.

May göründüğünde yorgun görünüyordu. Mingott ailesinin tören kurallarının en gelişigüzel vesilelerde bile şart koştuğu, göğsü açık ve korsajı sıkı bir yemek elbisesi giymişti; sarı saçlarını her zamanki gibi kabarık bukleler hâlinde toplamıştı. Buna karşılık yüzü solgun, neredeyse renksizdi. Yine de her zamanki şefkatiyle ona gülümsedi; gözlerindeki mavi ışıltı dünkü gibi capcanlıydı.

“Nereye kayboldun, sevgilim?” diye sordu. “Büyükannemde seni bekliyordum. Ellen tek başına geldi ve işlerin yüzünden apar topar gitmen gerektiği için seni yolda indirdiğini söyledi. Bir sorun yok, değil mi?”

“Yalnızca unuttuğum birkaç mektup vardı; yemekten önce göndermek istedim.”

“Ah...” dedi; az sonra da ekledi: “Büyükanneme gelmemiş olmana üzüldüm—tabii mektuplar acil değilse.”

“Acil mektuplardı,” diye karşılık verdi; bu ısrara şaşırmıştı. “Hem büyükannene neden gideyim ki? Orada olduğunu bilmiyordum.”

May arkasını dönüp şöminenin üzerindeki aynaya yürüdü. Orada durup uzun kolunu kaldırarak özenle yapılmış saçlarının arasından kaymış bir tutamı tuttururken, Archer onun tavrında bezgin ve esneklikten yoksun bir şey fark etti. Hayatlarının öldürücü tekdüzeliği onun da üzerine çökmüş olabilir miydi diye düşündü. Sonra, o sabah evden çıkarken May'in merdivenlerden seslenip büyükannesinde buluşacaklarını, böylece birlikte eve dönebileceklerini söylediğini hatırladı. Neşeyle “Olur!” diye seslenmiş, sonra başka hayallere dalıp verdiği sözü unutmuştu. Şimdi vicdan azabı duyuyordu; ama neredeyse iki yıllık evlilikten sonra böylesine küçük bir ihmali önüne koymasına da içerliyordu. Tutkunun sıcaklığı olmadan ama bütün gerekleriyle, bitmeyen ılık bir balayında yaşamaktan yorulmuştu. May yakınmalarını dile getirseydi (pek çok yakınması olduğundan şüpheleniyordu), belki onları gülüp geçebilirdi; ama ona, hayalî incinmelerini Spartalı bir gülümsemenin ardına saklaması öğretilmişti.

Kendi kızgınlığını gizlemek için büyükannesinin nasıl olduğunu sordu. May, Bayan Mingott'ın iyileşmeye devam ettiğini, ama Beaufortlar hakkındaki son haberlerden epey rahatsız olduğunu söyledi.

“Ne haberi?”

“Anlaşılan New York'ta kalacaklarmış. Sanırım bir sigorta işine girecekmiş ya da öyle bir şey. Küçük bir ev arıyorlarmış.”

Durumun akıl almazlığı tartışmaya gelmezdi; yemeğe geçtiler. Yemek boyunca her zamanki dar konu çemberinde sohbet ettiler. Archer, karısının Madame Olenska'dan ya da yaşlı Catherine'in onu nasıl karşıladığından hiç söz etmediğini fark etti. Buna sevindi, ama bu sessizliği belli belirsiz uğursuz buldu.

Kahve içmek için kütüphaneye çıktılar. Archer bir puro yaktı ve Michelet'nin bir kitabını raftan aldı. May şiir kitabıyla onu gördüğünde yüksek sesle okumasını istemeye başladığından beri akşamları tarih okumaya yönelmişti. Kendi sesini duymaktan hoşlanmadığı için değildi; okudukları hakkında May'in ne yorum yapacağını önceden kestirebildiği içindi. Nişanlılık günlerinde May, Archer'ın söylediklerini olduğu gibi yinelerdi; şimdi, Archer ona fikir vermeyi bırakınca kendi fikirlerini ortaya atmaya başlamış, yorumladığı eserlerden aldığı zevki de mahvetmişti.

Tarih seçtiğini görünce May dikiş sepetini aldı, yeşil siperlikli okuma lambasının yanına bir koltuk çekti ve onun kanepesi için işlediği yastığı çıkardı. İğne işinde pek hünerli değildi; iri, becerikli elleri ata binmek, kürek çekmek ve açık havada yapılan işler içindi. Ama başka kadınlar kocalarına yastık işlediğine göre, adanmışlığının bu son halkasını da eksik bırakmak istemiyordu.

Öyle bir yere oturmuştu ki Archer gözlerini kaldırmasıyla onu iş çerçevesine eğilmiş hâlde görebiliyordu: fırfırlı dirsek kolları geriye kaymış, biçimli yuvarlak kollarını açığa çıkarmıştı; sol elindeki nişan safiri, geniş altın alyansının üzerinde parlıyordu. Sağ eli ağır ağır, zahmetle kumaşa batıp çıkıyordu. Lamba ışığı duru alnına vururken, Archer içini gizli bir korku kaplayarak, o alnın ardındaki düşünceleri artık hep bileceğini geçirdi aklından. Gelecek yıllar boyunca onu beklenmedik bir ruh hâliyle, yeni bir fikirle, zayıflıkla, acımasızlıkla ya da duyguyla şaşırtmayacaktı. May şiirini ve romantizmini kısa flört dönemlerinde tüketmişti: ihtiyaç sona erdiğinden bu işlev de tükenmişti. Şimdi yalnızca annesinin bir kopyasına dönüşüyordu ve aynı süreçte gizemli bir biçimde onu da Bay Welland'a çevirmeye çalışıyordu. Archer kitabını bıraktı ve sabırsızca ayağa kalktı; May hemen başını kaldırdı.

“Ne oldu?”

“Oda boğucu, biraz hava almak istiyorum.”

Salondaki gibi altın yaldızlı kornişe çivilenip dantel katmanlarının üzerinde kıpırdamaz biçimde toplanmak yerine akşamları kapatılabilsinler diye, kütüphane perdelerinin bir çubuk üzerinde ileri geri çekilmesini istemişti. Perdeleri geriye çekti, pencere kanadını kaldırdı ve buz gibi geceye doğru eğildi. Lambasının altında, masasının yanında oturan May'e bakmamak; başka evleri, çatıları, bacaları görmek; kendi hayatının dışındaki hayatları, New York'un ötesindeki şehirleri ve kendi dünyasının ötesindeki koca dünyayı hissetmek zihnini açtı, nefes almasını kolaylaştırdı.

Birkaç dakika karanlığa doğru eğildikten sonra May'in, “Newland! Pencereyi kapatsana. Öleceksin soğuktan,” dediğini duydu.

Pencereyi kapatıp arkasını döndü. “Öleceğim soğuktan!” diye yineledi; eklemek istedi: “Ama ben çoktan öldüm. Aylardır, aylardır ölüyüm.”

Birden sözcüğün çağrışımı aklına çılgınca bir fikir düşürdü. Ya ölen May olsaydı! Ölecek, hem de yakında ölecek ve onu özgür bırakacak olsaydı! O sıcak, tanıdık odada durup May'e bakarken onun ölmesini dilemenin verdiği his öylesine tuhaf, öylesine büyüleyici ve karşı konulmazdı ki, düşüncenin korkunçluğu hemen aklına dank etmedi. Yalnızca talihin ona, hasta ruhunun tutunabileceği yeni bir olasılık sunduğunu hissetti. Evet, May ölebilirdi; insanlar ölüyordu: gençler, onun gibi sağlıklı insanlar da. May ölebilir ve onu bir anda özgür bırakabilirdi.

May başını kaldırıp baktı; gözleri büyüdüğüne göre onun gözlerinde de tuhaf bir şey olmalıydı.

“Newland! Hasta mısın?”

Başını sallayıp koltuğuna döndü. May işine eğildi; Archer yanından geçerken elini saçlarına koydu. “Zavallı May,” dedi.

“Zavallı mı? Neden zavallıymışım?” diye sordu; gergin bir kahkahayla sözünü yineledi.

“Çünkü seni endişelendirmeden bir daha pencere açamayacağım,” diye karşılık verdi; o da gülüyordu.

May bir an sustu; sonra başı işine eğik, çok alçak sesle, “Mutluysan hiç endişelenmem,” dedi.

“Ah sevgilim, ben de pencereleri açamazsam asla mutlu olamam!”

“Bu havada mı?” diye itiraz etti. Archer içini çekerek başını kitabına gömdü.

Altı yedi gün geçti. Archer, Madame Olenska'dan haber almadı; aileden hiç kimsenin onun adını yanında anmayacağını da fark etti. Onu görmeye çalışmadı; yaşlı Catherine'in başında nöbet tuttuğu sırada bunu yapmak neredeyse imkânsız olurdu. Durumun belirsizliği içinde akışına bıraktı kendini; kütüphanesinin penceresinden buz gibi geceye eğildiği sırada aldığı karar, düşüncelerinin derinliklerinde hâlâ duruyordu. Kararının gücü, beklemesini ve hiçbir işaret vermemesini kolaylaştırıyordu.

Bir gün May, Bayan Manson Mingott'ın kendisini görmek istediğini söyledi. Yaşlı kadın düzenli biçimde iyileşiyordu; ayrıca diğer damatlarından daha çok Archer'ı sevdiğini hep açıkça söylemişti. Bu nedenle isteği şaşırtıcı değildi. May haberi belli ki sevinçle verdi: yaşlı Catherine'in kocasını takdir etmesiyle gurur duyuyordu.

Kısa bir sessizlik oldu; sonra Archer, “Peki. Bu öğleden sonra birlikte mi gidelim?” demeyi görev bildi.

Karısının yüzü aydınlandı ama hemen, “Ah, sen tek başına gitsen çok daha iyi. Büyükanne aynı kişileri sık sık görmekten sıkılır,” diye yanıtladı.

Archer yaşlı Bayan Mingott'ın zilini çalarken kalbi şiddetle çarpıyordu. Her şeyden çok, oraya yalnız gitmek istemişti; ziyaretin Kontes Olenska'ya özel olarak bir şey söyleme fırsatı vereceğinden emindi. Fırsatın kendiliğinden doğmasını beklemeye karar vermişti; işte fırsat karşısındaydı, kendisi de kapının önündeydi. Kapının ardında, giriş holünün yanındaki sarı damask döşeli odanın perdelerinin arkasında kadın onu bekliyor olmalıydı. Birazdan onu görecek, hasta odasına götürmeden önce onunla konuşabilecekti.

Yalnızca tek bir soru sormak istiyordu; sonrasında ne yapacağı belli olacaktı. Sormak istediği, Washington'a ne zaman döneceğiydi; bu soruyu yanıtlamayı reddetmesi pek mümkün değildi.

Ama sarı oturma odasında onu bekleyen, melez hizmetçiydi. Beyaz dişleri bir piyano tuşluğu gibi parlıyordu; sürgülü kapıları açıp onu yaşlı Catherine'in yanına buyur etti.

Yaşlı kadın yatağının yakınında, tahtı andıran kocaman bir koltukta oturuyordu. Yanındaki maun sehpanın üzerinde, kazınmış desenli cam küresi olan dökme bronz bir lamba duruyordu; üstüne yeşil bir kâğıt siperlik yerleştirilmişti. Elinin altında ne kitap ne gazete vardı; kadın işiyle uğraştığına dair bir iz de yoktu. Bayan Mingott'ın tek uğraşı hep sohbet olmuştu; el işiyle ilgileniyormuş gibi yapmayı küçümserdi.

Archer, felcinden kalan hafif bir çarpılma izi göremedi. Yalnızca daha solgun görünüyordu; şişmanlığının kıvrımları ve çukurlarında gölgeler koyulaşmıştı. İlk iki gerdanı arasına kolalı bir kurdeleyle bağlanmış, pilili küçük bir bone ve kabaran mor sabahlığının üzerine çaprazladığı muslin şalıyla, sofranın zevklerine fazla düşkün düşmüş olabilecek, kendi soyundan kurnaz ama iyi yürekli yaşlı bir kadın gibiydi.

Kocaman kucağındaki bir çukurda evcil hayvanlar gibi yuvalanmış küçük ellerinden birini uzattı ve hizmetçiye seslendi: “Başka kimseyi içeri alma. Kızlarım gelirse uyuduğumu söyle.”

Hizmetçi çıktı; yaşlı kadın torununa döndü.

“Canım, çok mu çirkinim?” diye neşeyle sordu; erişilmez göğsündeki muslin kıvrımlarını bulmak için elini uzattı. “Kızlarım bu yaşta bunun önemi olmadığını söylüyor—sanki çirkinliği gizlemek zorlaştıkça önemi daha da artmıyormuş gibi!”

“Canım, her zamankinden de güzelsin!” diye aynı tonda karşılık verdi Archer. Yaşlı kadın başını geriye atıp kahkaha attı.

“Ah, ama Ellen kadar güzel değil!” diye çıkıştı; gözleri yaramazca parlıyordu. Archer yanıt veremeden ekledi: “Onu iskeleden arabayla getirdiğin gün gerçekten o kadar güzel miydi?”

Archer güldü; o da devam etti: “Yolda seni indirmek zorunda kalmasının nedeni ona güzel olduğunu söylemen miydi? Ben gençken, zorlanmadıkları sürece genç erkekler güzel kadınları terk etmezdi!” Bir kahkaha daha attı; sonra neredeyse sızlanır gibi araya girdi: “Keşke seninle evlenseydi; bütün bu kaygılardan kurtulurdum. Ama büyükannesini kaygıdan kurtarmayı kim düşünür ki?”

Archer, hastalığın aklını bulanıklaştırıp bulanıklaştırmadığını düşündü. Ama yaşlı kadın birden söze atıldı: “Her neyse, karar verildi: ailenin geri kalanı ne derse desin benimle kalacak! Geldikten beş dakika sonra onu yanımda tutabilmek için diz çökebilirdim—son yirmi yıldır yerin nerede olduğunu görebilseydim!”

Archer sessizce dinledi. Yaşlı kadın devam etti: “Beni, Lovell'ı, Letterblair'i, Augusta Welland'ı ve diğerlerinin hepsini, hiç kuşkusuz bildiğin gibi, Olenski'ye geri dönmenin onun görevi olduğunu anlayana kadar direnip ödeneğini kesmem gerektiğine ikna etmişlerdi. Sekreter ya da her kimse son tekliflerle geldiğinde beni ikna ettiklerini sanıyorlardı. İtiraf edeyim, cömert tekliflerdi. Ne de olsa evlilik evliliktir, para da paradır; ikisi de kendi yolunda işe yarar... Ne diyeceğimi bilemedim...” Durdu ve konuşmak ona güç geliyormuş gibi derin bir nefes aldı. “Ama onu görür görmez, ‘Canım benim, seni yeniden o kafese mi kapatacağız? Asla!’ dedim. Artık, büyükannesine bakacak; bakılacak bir büyükannesi olduğu sürece burada kalması kararlaştırıldı. Pek neşeli bir gelecek değil ama o aldırmıyor. Letterblair'e de ona hakkı olan ödeneğin verilmesini söyledim.”

Genç adamın damarlarında kan alev alev dolaşırken onu dinledi; ama zihni öylesine karışıktı ki haberinin sevinç mi keder mi getirdiğini anlayamıyordu. İzleyeceği yolu kesin biçimde belirlemişti; bir süre düşüncelerini yeni duruma uyduramadı. Sonra ertelenmiş güçlüklerin ve mucize eseri önüne çıkan fırsatların tatlı hissi yavaşça içine yayıldı. Ellen büyükannesinin yanına taşınmayı kabul ettiyse, onu bırakmanın imkânsızlığını anlamış olmalıydı. Bu, geçen gün yaptığı son çağrıya verdiği yanıttı: Ondan istediği o uç adımı atmayacaksa, sonunda yarım önlemlere razı olmuştu. Her şeyi göze almaya hazır bir adamın ansızın güvenliğin tehlikeli tatlılığını tatması gibi, istemsiz bir rahatlamayla bu düşünceye tutundu.

“Geri dönemezdi—imkânsızdı!” diye haykırdı.

“Ah canım, onun tarafında olduğunu hep biliyordum; bugün seni bu yüzden çağırdım. Güzel karına da seninle gelmek istediğinde, ‘Hayır canım, Newland'ı görmeyi öyle özledim ki bu mutluluğu kimseyle paylaşmak istemiyorum,’ dedim. Çünkü görüyorsun canım...” Başını, gerdanlarının izin verdiği ölçüde geriye çekti ve gözlerinin içine baktı. “Daha bir mücadele edeceğiz. Aile onu burada istemiyor. Hastalığım yüzünden, güçsüz yaşlı bir kadın olduğum için onun beni ikna ettiğini söyleyecekler. Onlarla tek tek mücadele edecek kadar iyileşmedim; bunu benim için sen yapacaksın.”

“Ben mi?” diye kekeledi.

“Sen. Neden olmasın?” diye kestirip attı. Yuvarlak gözleri birden kalem bıçakları gibi keskinleşti. Eli koltuğun kolundan havalanıp onun eline kondu; küçük, solgun tırnakları kuş pençeleri gibi kavradı. “Neden olmasın?” diye sorgularcasına yineledi.

Archer, yaşlı kadının bakışlarının karşısında kendine hâkimiyetini yeniden kazanmıştı.

“Ah, ben sayılmam—fazla önemsizim.”

“İyi ama Letterblair'in ortağısın, değil mi? Letterblair aracılığıyla onlara ulaşman gerek. Bir nedenin yoksa tabii,” diye üsteledi.

“Canım, yardımıma ihtiyaç duymadan hepsine karşı koyabileceğine eminim; ama gerekirse yanındayım,” diye güvence verdi.

“Öyleyse güvendeyiz!” diye iç geçirdi. Yaşlı kurnazlığının bütün inceliğiyle ona gülümsedi ve başını yastıklara yerleştirirken ekledi: “Bize destek çıkacağını hep biliyordum; çünkü eve dönmenin onun görevi olduğunu konuşurlarken senden hiç alıntı yapmıyorlar.”

Yaşlı kadının korkutucu kavrayışına karşı hafifçe irkildi; “Peki May'den alıntı yapıyorlar mı?” diye sormak istedi. Ama konuyu değiştirmeyi daha güvenli buldu.

“Madame Olenska peki? Onu ne zaman göreceğim?” diye sordu.

Yaşlı kadın kıkırdadı, gözlerini kırıştırdı ve cilveli bir kadın taklidi yaptı. “Bugün değil. Birer birer, lütfen. Madame Olenska dışarı çıktı.”

Hayal kırıklığıyla yüzü kızardı. Yaşlı kadın devam etti: “Çocuğum, dışarı çıktı; arabamla Regina Beaufort'u görmeye gitti.”

Bu sözlerinin etkisini göstermesi için bir an durdu. “Beni şimdiden ne hâle getirdi, işte görüyorsun. Buraya geldikten sonraki gün en güzel şapkasını taktı ve hiç istifini bozmadan Regina Beaufort’u ziyarete gideceğini söyledi. ‘Onu tanımıyorum; kim bu kadın?’ dedim. ‘Torun yeğeniniz, üstelik çok mutsuz bir kadın,’ dedi. ‘Bir alçağın karısı,’ diye cevap verdim. ‘Peki,’ dedi, ‘ben de öyleyim; yine de bütün ailem ona dönmemi istiyor.’ İşte bu beni afallattı, gitmesine izin verdim. Sonra bir gün, yaya çıkamayacak kadar şiddetli yağmur yağdığını ve arabamı ödünç vermemi istediğini söyledi. ‘Ne için?’ diye sordum. ‘Kuzenim Regina’yı görmeye,’ dedi—kuzen! Sevgilim, pencereden baktım, yağmurdan eser yoktu; ama ne demek istediğini anladım ve arabayı kullanmasına izin verdim... Sonuçta Regina cesur bir kadın, o da öyle; ben de cesarete her şeyden çok değer verdim hep.”

Archer eğilip hâlâ elinin üzerinde duran küçük eli öptü.

“Eh, eh, eh! Öptüğün el kimin sanıyordun delikanlı—umarım karının?” diye alaycı kıkırdamasıyla çıkıştı yaşlı kadın. Archer kalkıp gitmek üzereyken arkasından seslendi: “Büyükanne’sinin sevgilerini ilet; ama konuşmamızdan hiç söz etmesen iyi olur.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…