Masumiyet Çağı kitap kapağı

24. bölüm / 36

Xxııı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Xxııı.

XXIII.
Ertesi sabah Archer Fall River treninden indiğinde, Boston’ın kavurucu bir yaz günüyle karşılaştı. İstasyon çevresindeki sokaklar bira, kahve ve çürümüş meyve kokuyordu; gömlekleriyle dolaşan insanlar, pansiyonda kalanların koridordan banyoya yürürkenki rahatlığıyla sokaklarda ilerliyordu.

Bir fayton bulup kahvaltı etmek için Somerset Kulübü’ne gitti. Şık semtler bile, en bunaltıcı sıcaklarda dahi Avrupa kentlerinin bürünmediği özensiz bir ev hâlini taşıyordu. Zenginlerin kapı eşiklerinde basma önlüklü bakıcılar aylak aylak oturuyordu; Common, masonların pikniğinden sonraki gün bir eğlence alanına benziyordu. Archer, Ellen Olenska’yı akla gelmeyecek sahnelerin içinde hayal etmeye çalışsaydı bile onu, sıcaktan kavrulmuş ve ıssız Boston’a yakıştırmakta daha çok zorlanacağı bir yer bulamazdı.

İştahla ve usulünce kahvaltı etti; önce bir dilim kavun yedi, sonra tostu ile çırpılmış yumurtası gelene kadar sabah gazetesini inceledi. Bir önceki gece May’e Boston’da işi olduğunu, o gece Fall River vapuruna binip ertesi akşam New York’a döneceğini söylediğinden beri içinde yeni bir enerji ve hareketlilik duygusu vardı. Hafta başında şehre döneceği zaten belliydi; Portsmouth gezisinden dönünce ofisten gelen ve kaderin özellikle hol masasının köşesine yerleştirdiği bir mektup, planını aniden değiştirmesine yeterli bir gerekçe olmuştu. Bütün bunları ne kadar kolay hallettiğinden utanmıştı; kısa bir an için bu ona Lawrence Lefferts’ın özgürlüğünü güvenceye almakta kullandığı ustalıklı düzenekleri hatırlattı. Ama bu düşünce uzun sürmedi; çözümleme havasında değildi.

Kahvaltıdan sonra bir sigara içip Commercial Advertiser’ı gözden geçirdi. Böyle otururken tanıdığı iki üç adam içeri girdi; her zamanki selamlar verildi. Sonuçta yine aynı dünyadaydı, ama zamanla mekânın ağlarından sıyrılıp geçmiş gibi tuhaf bir duyguya kapılmıştı.

Saatine baktı; dokuz buçuk olduğunu görünce kalkıp yazı odasına geçti. Orada birkaç satır yazdı, bir görevliye Parker House’a kadar faytonla gidip cevabı beklemesini söyledi. Sonra başka bir gazetenin arkasına oturup bir faytonun Parker House’a kaç dakikada varacağını hesaplamaya çalıştı.

Birden yanı başında bir garsonun sesini duydu: “Hanımefendi dışarıdaymış, efendim.” Kekeleyerek, sanki yabancı bir dilde söylenmiş bir sözcüğü yineliyormuş gibi, “Dışarıda mı?” dedi.

Kalkıp hole çıktı. Bu bir yanlışlık olmalıydı; o saatte dışarıda olamazdı. Kendi aptallığına öfkeyle kızardı: Neden gelir gelmez notu göndermemişti?

Şapkasını ve bastonunu alıp sokağa çıktı. Şehir birden, uzak diyarlardan gelmiş bir gezgin için ne kadar yabancı, engin ve boş olabilirse öyle görünmeye başladı. Bir an kapı eşiğinde durup kararsız kaldı; sonra Parker House’a gitmeye karar verdi. Ya görevliye yanlış bilgi verilmişse ve kadın hâlâ oradaysa?

Common’dan karşıya doğru yürümeye başladı; ilk bankta, bir ağacın altında onu otururken gördü. Başının üzerinde gri ipekten bir güneş şemsiyesi vardı. Onu pembe bir şemsiyeyle hayal etmiş olmasına nasıl inanabilirdi? Yaklaştıkça kadının kayıtsız tavrı dikkatini çekti: Yapacak başka hiçbir işi yokmuş gibi öylece oturuyordu. Başını öne eğmiş profilini, koyu renk şapkasının altında ensesinde alçaktan tutturulmuş saç düğümünü ve şemsiyeyi tutan elindeki uzun, kırışık eldiveni gördü. Bir iki adım daha yaklaştı; kadın dönüp ona baktı.

“Ah,” dedi. Archer ilk kez yüzündeki şaşkın ifadeyi fark etti; ama bir an sonra bu ifade yerini ağır ağır beliren, şaşkınlık ve memnuniyet dolu bir gülümsemeye bıraktı.

Archer başında dikilirken kadın farklı bir tonla yeniden, “Ah,” diye mırıldandı; ayağa kalkmadan bankta ona yer açtı.

“İş için buradayım, daha yeni geldim,” diye açıkladı Archer. Nedenini bilmeden, onu gördüğüne şaşırmış gibi davranmaya başladı. “Ama siz bu ıssız yerde ne yapıyorsunuz?” Aslında ne söylediğini bilmiyordu; sanki ona sonsuz uzaklıklardan sesleniyor, kendisine yetişemeden kadın yeniden gözden kaybolabilirmiş gibi hissediyordu.

“Ben mi? Ben de iş için buradayım,” diye yanıtladı; yüz yüze gelebilmeleri için başını ona çevirdi. Sözler Archer’a güçlükle ulaştı: Yalnızca sesini duyuyor, sesinin hafızasında tek bir yankısının bile kalmamış olmasına şaşırıyordu. Sesinin pes, ünsüzlerinin de hafifçe pürüzlü olduğunu bile hatırlamamıştı.

“Saçınızı farklı yapmışsınız,” dedi; sanki geri alınamayacak bir şey söylemiş gibi kalbi çarpıyordu.

“Farklı mı? Hayır, yalnızca Nastasia yanımda yokken elimden geldiğince yapıyorum.”

“Nastasia; ama yanınızda değil mi?”

“Hayır, yalnızım. İki günlüğüne onu getirmeye değmezdi.”

“Yalnızsınız, Parker House’da mı kalıyorsunuz?”

Eski muzipliği bir an gözlerinde parladı. “Tehlikeli mi geliyor?”

“Hayır, tehlikeli değil...”

“Ama görgü kurallarına aykırı mı? Anlıyorum; sanırım öyle.” Bir an düşündü. “Aklıma gelmemişti; çünkü az önce bundan çok daha uygunsuz bir şey yaptım.” Gözlerindeki hafif alaycı ifade sürdü. “Bana ait olan bir miktar parayı geri almayı reddettim.”

Archer birden ayağa fırlayıp birkaç adım uzaklaştı. Kadın şemsiyesini kapatmış, dalgın dalgın çakıllara desenler çiziyordu. Bir süre sonra geri dönüp önünde durdu.

“Biri... sizinle buluşmak için mi buraya geldi?”

“Evet.”

“Bu teklifle mi?”

Başını salladı.

“Koşulları yüzünden mi reddettiniz?”

“Reddettim,” dedi bir an sonra.

Archer yeniden yanına oturdu. “Koşullar neydi?”

“Ah, ağır koşullar değildi: Arada bir sofrasının baş köşesinde oturmam yeterliydi.”

Yine bir sessizlik aralığı oldu. Archer’ın kalbi o tuhaf biçimde kapanmıştı; boşuna bir sözcük arayarak oturdu.

“Sizi ne pahasına olursa olsun geri istiyor mu?”

“Şey... hatırı sayılır bir bedel karşılığında. En azından benim için hatırı sayılır bir meblağ.”

Sorması gerektiğini bildiği soruyu dolandırıp durarak yeniden sustu.

“Onunla buluşmak için mi geldiniz?”

Kadın ona bakakaldı, sonra kahkahaya boğuldu. “Onunla, kocamla mı buluşacaktım? Burada mı? Bu mevsimde hep Cowes’ta ya da Baden’dedir.”

“Birini mi gönderdi?”

“Evet.”

“Mektupla mı?”

Başını salladı. “Hayır, yalnızca bir mesaj. Hiç mektup yazmaz. Ondan birden fazla mektup aldığımı sanmıyorum.” Bu ima yanaklarına renk getirdi; Archer’ın yüzüne yayılan canlı kızarıklığa da yansıdı.

“Neden hiç mektup yazmıyor?”

“Neden yazsın ki? Sekreterler ne işe yarıyor?”

Genç adamın yüzündeki kızarıklık koyulaştı. Kadın “sekreterler” sözcüğünü, söz dağarcığındaki sıradan herhangi bir sözcük gibi söylemişti. Bir an, “Öyleyse sekreterini mi gönderdi?” diye sormak dilinin ucuna geldi. Ama Kont Olenski’nin karısına yazdığı tek mektubu çok iyi hatırlıyordu. Yeniden duraksadı, sonra bir kez daha kendini ateşe attı.

“Peki ya o kişi?”

“Elçi mi? Elçi,” diye yineledi Madame Olenska, hâlâ gülümseyerek, “benim için fark etmez, çoktan gitmiş olabilir; ama bu akşama kadar beklemekte ısrar etti... belki... olur da...”

“Bu ihtimali düşünmek için mi buraya çıktınız?”

“Biraz hava almak için çıktım. Otel çok havasız. Öğleden sonraki trenle Portsmouth’a dönüyorum.”

Birbirlerine bakmadan, patikadan geçen insanlara dosdoğru bakarak sessizce oturdular. Sonunda kadın yeniden gözlerini onun yüzüne çevirdi ve “Hiç değişmemişsiniz,” dedi.

“Sizi yeniden görene kadar değişmiştim,” diye yanıtlamak istedi; ama bunun yerine aniden ayağa kalkıp sıcak ve bakımsız parka göz gezdirdi.

“Burası berbat. Körfeze biraz açılalım mı? Hafif bir esinti var, orası daha serin olur. Vapurla Point Arley’e kadar gidebiliriz.” Kadın tereddütle başını kaldırıp ona baktı. Archer devam etti: “Pazartesi sabahı vapurda kimse olmaz. Trenim akşama kadar kalkmıyor; New York’a döneceğim. Neden gitmeyelim?” diye üsteledi, ona bakarak; sonra birden patladı: “Yapabileceğimiz her şeyi yapmadık mı?”

“Ah,” diye yeniden mırıldandı. Ayağa kalkıp güneş şemsiyesini açtı; sanki bulunduğu yerde kalmanın imkânsızlığını kendine kanıtlamak istercesine çevresine bakındı. Sonra gözleri yeniden Archer’ın yüzüne döndü. “Bana böyle şeyler söylememelisiniz,” dedi.

“İsterseniz her şeyi söylerim; ya da hiçbir şey söylemem. Siz izin vermedikçe ağzımı açmam. Bunun kime ne zararı olabilir? Tek istediğim sizi dinlemek,” diye kekeledi.

Kadın, emaye kaplı zincirinden sarkan küçük, altın kadranlı saatini çıkardı. “Ah, hesap yapmayın,” diye atıldı Archer. “Bugünü bana verin! Sizi o adamdan uzaklaştırmak istiyorum. Saat kaçta gelecekti?”

Yanakları yine kızardı. “On birde.”

“Öyleyse hemen gelmelisiniz.”

“Gelemezsem korkmanıza gerek yok.”

“Gelirseniz sizin de korkmanıza gerek yok. Yalnızca sizi dinlemek, neler yaptığınızı öğrenmek istediğime yemin ederim. Birbirimizi görmeyeli yüz yıl oldu; bir yüz yıl daha geçmeden yeniden görüşemeyebiliriz.”

Kadın hâlâ kararsızdı; kaygılı gözleri onun yüzündeydi. “Büyükannemde olduğum gün beni almak için neden sahile gelmediniz?” diye sordu.

“Çünkü arkanıza bakmadınız; orada olduğumu bilmiyordunuz. Arkanıza bakmadıkça gelmeyeceğime yemin etmiştim.” İtirafının çocuksuluğu aklına gelince güldü.

“Ama bilerek arkanıza bakmadım.”

“Bilerek mi?”

“Orada olduğunuzu biliyordum; arabayla geldiğinizde midillileri tanıdım. Bu yüzden sahile indim.”

“Benden olabildiğince uzaklaşmak için mi?”

Alçak sesle yineledi: “Sizden olabildiğince uzaklaşmak için.”

Archer bu kez delikanlıca bir sevinçle yeniden güldü. “Gördünüz mü, faydası yok. Söyleyeyim,” diye ekledi, “buraya geliş nedenim yalnızca sizi bulmaktı. Ama hadi, yola koyulmalıyız; yoksa vapuru kaçırırız.”

“Vapurumuz mu?” Kaşlarını çatıp şaşkınlıkla düşündü, sonra gülümsedi. “Ama önce otele dönmeliyim; bir not bırakmam gerek...”

“İstediğiniz kadar not yazabilirsiniz. Burada yazın.” Bir not kılıfı ile yeni çıkan dolmakalemlerden birini çıkardı. “Zarfım bile var; görüyorsunuz, her şey önceden belirlenmiş! Alın... Kâğıdı dizinizde sabit tutun, kalemi de birazdan çalıştırırım. Önce mürekkebin akmasını sağlamak gerekiyor; durun...” Kalemi tutan elini bankın arkalığına vurdu. “Termometredeki cıvayı aşağı indirmek gibi; ufak bir numara. Hadi, şimdi deneyin...”

Kadın güldü; Archer’ın not kılıfının üstüne koyduğu kâğıda eğilip yazmaya başladı. Archer birkaç adım uzaklaştı; gözleri ışıl ışıl ama gördüklerini algılamadan, sırasıyla durup Common’da bir bankta dizinin üzerinde not yazan şık giyimli kadına hayretle bakan yayaları seyretti.

Madame Olenska kâğıdı zarfa koydu, üzerine bir ad yazıp cebine yerleştirdi. Sonra o da ayağa kalktı.

Beacon Street’e doğru yürüdüler. Kulübün yakınında Archer, notunu Parker House’a götüren, içi pelüş kaplı herdic faytonunu gördü. Sürücüsü, köşe başındaki yangın musluğunda alnını yıkayarak bu yorucu işin ardından dinleniyordu.

“Her şeyin önceden belirlendiğini söylemiştim! İşte bize bir fayton. Gördünüz mü!” O saatte, taksi duraklarının hâlâ “yabancı” bir yenilik olduğu şehirde, hiç beklenmedik bir yerde bir ulaşım aracı bulmanın mucizesine şaşarak güldüler.

Archer saatine baktı; vapur iskelesine gitmeden önce Parker House’a uğrayacak vakitleri vardı. Sıcak sokaklarda sarsılarak ilerleyip otelin kapısında durdular.

Archer mektubu almak için elini uzattı. “İçeri ben mi götüreyim?” diye sordu; ama Madame Olenska başını iki yana sallayıp dışarı fırladı ve camlı kapılardan geçerek gözden kayboldu. Saat henüz onu buçuk geçiyordu; ama ya cevabını sabırsızlıkla bekleyen, vaktini başka türlü nasıl geçireceğini bilemeyen elçi, Archer’ın Madame Olenska içeri girerken şöyle bir gördüğü, dirseklerinin yanında soğuk içecekler duran yolcuların arasına çoktan oturmuşsa?

Archer herdic faytonunun önünde bir aşağı bir yukarı yürüyerek bekledi. Nastasia’nınkine benzeyen gözleri olan genç bir Sicilyalı ayakkabılarını boyamayı önerdi; İrlandalı bir anaç kadın da ona şeftali satmaya çalıştı. Kapılar sık sık açılıyor, hasır şapkalarını iyice geriye yatırmış, sıcaktan bunalmış adamlar dışarı çıkıp geçerken ona göz atıyordu. Kapının bu kadar sık açılmasına, dışarı çıkan herkesin birbirine ve ülkenin dört bir yanında, o saatte otellerin döner kapılarından durmadan girip çıkan diğer sıcaktan bunalmış adamlara bu kadar benzemesine şaşıyordu.

Sonra, birden, öteki yüzlerle bağdaştıramadığı bir yüz belirdi. Yalnızca bir an gördü; çünkü volta atarken nöbet tuttuğu yerin en uzak noktasına varmıştı ve otele dönerken, tipik yüzlerden oluşan bir topluluğun içinde —uzun boylu, bitkin; yuvarlak yüzlü, şaşkın; çenesi fener gibi çıkık, yumuşak huylu— ötekilerden çok daha fazla şey anlatan, üstelik birbirinden çok farklı şeyler anlatan o yüzü fark etti. Genç bir adama aitti; o da solgundu, sıcak ya da kaygı, belki ikisi birden, onu yarı yarıya söndürmüştü. Yine de bir biçimde daha atik, daha canlı, daha bilinçli görünüyordu; belki de yalnızca ötekilerden farklı olduğu için öyle görünüyordu. Archer incecik bir anı ipliğine tutundu ama ip koptu; yüz de gözden kaybolurken anı onunla birlikte uçup gitti. Belli ki yabancı bir iş adamının yüzüydü; böyle bir ortamda iki kat yabancı görünüyordu. Adam gelip geçenlerin kalabalığına karışıp kayboldu, Archer da devriyesine devam etti.

Elinde saatle otelin görüş alanında görülmek istemiyordu; geçen süreyi kendi hesabına göre ölçünce, Madame Olenska’nın yeniden ortaya çıkması bu kadar uzun sürdüyse ancak elçiyle karşılaşmış ve onun tarafından alıkonmuş olabileceği sonucuna vardı. Bu düşünce Archer’ın kaygısını dayanılmaz bir sıkıntıya dönüştürdü.

“Yakında gelmezse içeri girip onu bulacağım,” dedi.

Kapılar yeniden açıldı ve Madame Olenska yanında belirdi. Herdic faytonuna bindiler. Araç hareket ederken Archer saatini çıkarıp baktı; kadın yalnızca üç dakikadır yoktu. Konuşmayı imkânsız kılan gevşek camların takırtısı arasında, bozuk kaldırımlı taşların üzerinde sarsıla sarsıla iskeleye gittiler.

Yarı boş vapurun bir bankına yan yana oturunca birbirlerine söyleyecek pek bir şeyleri olmadığını, daha doğrusu söyleyeceklerinin, özgür kalıp yalnız başlarına oluşlarının kutlu sessizliğinde en iyi biçimde anlatıldığını gördüler.

Çarklar dönmeye, iskeleler ve gemiler sıcaklık perdesinin ardında uzaklaşmaya başlayınca Archer’a, alışkanlıkların eski ve tanıdık dünyasındaki her şey de uzaklaşıyormuş gibi geldi. Madame Olenska’ya aynı duyguyu yaşayıp yaşamadığını sormak istiyordu: Hiç dönmeyebilecekleri uzun bir yolculuğa çıkıyorlarmış gibi hissetmiyor muydu? Ama bunu ya da aralarındaki hassas güven dengesini bozabilecek herhangi bir şeyi söylemekten korkuyordu. Aslında onun güvenine ihanet etmek istemiyordu. Öpüşmelerinin anısının dudaklarında yanıp durduğu günler, geceler olmuştu; daha önceki gün, Portsmouth’a giderken bile onu düşünmek içinden ateş gibi geçmişti. Ama şimdi yanında oturmuş, bilinmeyen bir dünyaya doğru sürüklenirlerken, bir dokunuşun bozabileceği türden daha derin bir yakınlığa erişmiş gibiydiler.

Vapur limandan çıkıp denize yönelince çevrelerinde bir esinti dolaştı; körfez önce uzun, yağlı dalgalarla, ardından köpüklerin taçlandırdığı küçük dalgacıklarla kıpırdandı. Bunaltıcı sis hâlâ şehrin üstündeydi ama ileride, güneşte fenerleri parlayan uzak burunlarla, dalgaları rüzgârda kabaran taze bir dünya uzanıyordu. Madame Olenska vapurun korkuluğuna yaslanıp aralık dudaklarıyla serin havayı içine çekti. Şapkasının çevresine uzun bir tül dolamıştı ama yüzü açıktaydı; Archer onun ifadesindeki dingin neşeye dikkat etti. Bu serüveni olağan bir şeymiş gibi karşılıyor; beklenmedik karşılaşmalardan korkmadığı gibi, olasılıklar karşısında (daha kötüsü) gereğinden fazla heyecanlanmış da görünmüyordu.

İşletmecinin söylediğine göre tatilde olan, masum görünümlü genç kadın ve erkeklerden oluşan gürültücü bir grupla, bomboş denebilecek hanın yemek salonunda karşılaştılar. Archer, onların gürültüsü arasında konuşmak zorunda kalacaklarını düşününce içi karardı.

“Böyle olmayacak; özel bir oda isteyeceğim,” dedi. Madame Olenska itiraz etmeden o oda aranırken bekledi. Odanın kapısı, pencerelerinden denizin göründüğü uzun, ahşap bir verandaya açılıyordu. Oda sade ve serindi; üstünde kaba dokulu, kareli bir örtü bulunan masayı bir turşu şişesiyle kafesin altındaki yaban mersinli turta süslüyordu. Gizli saklı buluşan bir çift, daha safdil görünümlü bir özel salon bulamazdı. Madame Olenska karşısına otururken yüzünde beliren hafif alaycı gülümsemeden, odanın insana verdiği güven duygusunu anladığını düşündü Archer. Kocasından kaçmış, üstelik söylentiye göre bunu başka bir adamla birlikte yapmış bir kadının her şeyi doğal karşılamayı öğrenmiş olması beklenebilirdi; ama onun soğukkanlılığındaki bir şey Archer’ın alaycılığını törpülüyordu. Bu kadar sakin, şaşırmamış ve doğal davranarak, gelenekleri bir yana bırakmayı başarmış; yalnız kalmak isteyen iki eski dostun birbirine söyleyecek çok şeyi olmasını da doğal göstermişti...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…