Bölümler 36Şu an: Vıı.
- 1 İkinci Kitap38 kelime
- 2 Birinci Kitap — I.1.691 kelime
- 3 Iı.1.457 kelime
- 4 Iıı.1.565 kelime
- 5 Iv.1.261 kelime
- 6 V.2.142 kelime
- 7 Vı.1.884 kelime
- 8 Vıı.1.501 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 Vııı.1.812 kelime
- 10 Ix.2.846 kelime
- 11 X.2.222 kelime
- 12 Xı.1.875 kelime
- 13 Xıı.2.585 kelime
- 14 Xııı.1.443 kelime
- 15 Xıv.1.669 kelime
- 16 Xv.2.284 kelime
- 17 Xvı.2.203 kelime
- 18 Xvıı.2.233 kelime
- 19 Xvııı.2.587 kelime
- 20 İkinci Kitap — Xıx.2.482 kelime
- 21 Xx.2.786 kelime
- 22 Xxı.3.070 kelime
- 23 Xxıı.1.922 kelime
- 24 Xxııı.2.175 kelime
- 25 Xxıv.1.253 kelime
- 26 Xxv.1.987 kelime
- 27 Xxvı.2.539 kelime
- 28 Xxvıı.1.657 kelime
- 29 Xxvııı.1.577 kelime
- 30 Xxıx.1.540 kelime
- 31 Xxx.2.137 kelime
- 32 Xxxı.2.600 kelime
- 33 Xxxıı.2.017 kelime
- 34 Xxxııı.3.490 kelime
- 35 Xxxıv.3.861 kelime
- 36 Metin Üzerine Bir Not87 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
VII.
Bayan Henry van der Luyden, kuzeni Bayan Archer’ın anlattıklarını sessizce dinledi.
Bayan van der Luyden’ın her zaman sessiz olduğunu, doğası ve yetiştirilme biçimi gereği açıkça taraf tutmasa da gerçekten sevdiği insanlara karşı çok iyi davrandığını önceden kendinize söylemek kolaydı. Yine de bu gerçekleri bizzat deneyimlemiş olmak bile, Madison Avenue’daki tavanı yüksek, beyaz duvarlı salona çöken ürpertiden insanı her zaman korumazdı. Soluk işlemeli koltukların belli ki bu vesileyle örtüleri kaldırılmıştı; yaldızlı bronz şömine süsleriyle Gainsborough’nun “Leydi Angelica du Lac” adlı güzel, eski oymalı çerçevesinin üstündeki tül örtü hâlâ duruyordu.
Huntington’ın, siyah kadife ve Venedik danteli içindeki Bayan van der Luyden portresi, onun güzel kadın atasının portresine bakıyordu. Genel kanı, tablonun “bir Cabanel kadar iyi” olduğu yönündeydi; yapılışının üzerinden yirmi yıl geçmiş olmasına rağmen hâlâ “kusursuz bir benzerlik” sayılıyordu. Gerçekten de Bayan Archer’ı dinleyen Bayan van der Luyden, yeşil bir perde kumaşının önündeki yaldızlı koltuğa yaslanmış, hâlâ genç sayılabilecek o güzel kadının ikizi olabilirdi. Bayan van der Luyden, sosyeteye çıktığında—daha doğrusu, dışarıda hiç akşam yemeği yemediği için kendi evinin kapılarını sosyeteyi ağırlamak üzere açtığında—hâlâ siyah kadife ve Venedik danteli giyerdi. Ağarmadan solmuş sarı saçları, alnında üst üste binen düz uçlara ayrılmıştı; soluk mavi gözlerini birbirinden ayıran düz burnunun burun delikleri çevresi, portre yapıldığından beri yalnızca biraz daha incelmişti. Newland Archer’a hep, tertemiz bir hayatın havasız ortamında epeyce ürkütücü biçimde korunmuş gibi gelirdi; tıpkı buzullara hapsolan bedenlerin yıllarca ölüm içindeki yaşamlarını pembemsi bir tazelikle saklaması gibi.
Archer da ailesinin geri kalanı gibi Bayan van der Luyden’a saygı duyar, onu takdir ederdi; ama onun yumuşak, eğilerek sunduğu sevecenlik, annesinin “Hayır” demeyi ilke edinmiş, ne isteneceğini öğrenmeden önce bile karşı çıkan sert, evde kalmış teyzelerinin hırçınlığından daha ulaşılmaz gelirdi.
Bayan van der Luyden’ın tavrı ne evet derdi ne de hayır; ince dudakları bir gülümsemenin gölgesinde titreşene kadar hep merhamete yanaşıyor gibi görünürdü. Sonunda hemen her zaman şu yanıtı verirdi: “Önce bunu kocamla konuşmam gerekecek.”
Bayan van der Luyden ile kocası birbirine o kadar benzerdi ki Archer, kırk yıllık böylesine yakın bir evlilikten sonra, iki kişiliğin bir araya gelip nasıl olup da “konuşup karara bağlamak” gibi tartışmalı bir işi yapacak kadar ayrışabildiğini sık sık merak ederdi. Ama ikisi de bu esrarengiz görüşmeyi yapmadan hiçbir zaman karara varmadığından, Bayan Archer ile oğlu meselelerini anlattıktan sonra tanıdık sözleri duymak üzere boyun eğmişçesine beklediler.
Oysa şimdiye kadar kimseyi pek şaşırtmamış olan Bayan van der Luyden, uzun elini zil ipine uzatarak onları şaşırttı.
“Sanırım,” dedi, “Henry’ye anlattıklarınızı dinletmek isterim.”
Bir uşak göründü. Bayan van der Luyden ciddi bir sesle ona ekledi: “Bay van der Luyden gazeteyi okumayı bitirdiyse, lütfen gelip bizi onurlandırmasını rica eder misiniz?”
“Gazeteyi okumak” derken, bir bakanın eşinin “Bakanlar Kurulu toplantısına başkanlık etmek” der gibi bir ton kullanmıştı. Bu zihnindeki herhangi bir kibrin sonucu değildi; ama ömrü boyunca edindiği alışkanlıklar ve dostlarıyla akrabalarının tavrı, Bay van der Luyden’ın en küçük hareketini bile neredeyse kutsal bir önem taşıyormuş gibi görmesine yol açmıştı.
Hemen harekete geçmesi, meseleyi Bayan Archer kadar acil gördüğünü gösteriyordu; ama önceden tarafını belli etmiş sanılmamak için en tatlı bakışıyla ekledi: “Henry seni görmeye her zaman sevinir, sevgili Adeline; Newland’ı da kutlamak isteyecektir.”
Çift kanatlı kapılar ağırbaşlı bir biçimde yeniden açıldı; aralarında Bay Henry van der Luyden belirdi. Uzun boylu, ince yapılı ve fraklıydı; saçları solgun sarıydı, burnu karısınınki gibi düzdü. Gözlerindeki donuk sevecenlik de karısınınkine benziyordu; yalnızca gözleri soluk maviden çok soluk griydi.
Bay van der Luyden, Bayan Archer’ı bir kuzenin göstereceği içtenlikle selamladı, Newland’a alçak sesle karısınınkilerle aynı sözlerle kutlamalarını sundu ve hüküm süren bir hükümdarın sadeliğiyle işlemeli koltuklardan birine oturdu.
“Times’ı okumayı henüz bitirmiştim,” dedi, uzun parmak uçlarını birleştirerek. “Kentte sabahlarım o kadar yoğun geçiyor ki gazeteleri öğle yemeğinden sonra okumayı daha uygun buluyorum.”
“Ah, bu yöntemin lehinde söylenecek çok şey var. Gerçekten, amcam Egmont sabah gazetelerini akşam yemeğinden sonraya bırakmanın insanı daha az telaşlandırdığını söylerdi sanırım,” dedi Bayan Archer, anlayışla.
“Evet, rahmetli babam aceleden nefret ederdi. Ama artık sürekli bir telaş içinde yaşıyoruz,” dedi Bay van der Luyden, ölçülü bir sesle. Archer’a ev sahiplerinin eksiksiz bir görüntüsü gibi gelen, üzeri örtülerle kaplı geniş odaya hoş bir ağırbaşlılıkla göz gezdirdi.
“Ama okumayı bitirmiştiniz, değil mi Henry?” diye araya girdi karısı.
“Elbette, elbette,” diye güvence verdi.
“Öyleyse Adeline’ın sana anlatmasını isterim—”
“Aslında bu Newland’ın hikâyesi,” dedi annesi gülümseyerek; sonra Bayan Lovell Mingott’a yapılan korkunç hakareti bir kez daha anlattı.
“Elbette,” diye bitirdi, “Augusta Welland ile Mary Mingott, özellikle de Newland’ın nişanlandığını düşünerek sizinle Henry’nin bunu bilmeniz gerektiğini düşündüler.”
“Ah—” dedi Bay van der Luyden, derin bir soluk alarak.
Bir sessizlik çöktü; beyaz mermer şömine rafındaki heybetli yaldızlı saat, bir dakikalık top atışının gürültüsü kadar yüksek sesle işlemeye başladı. Archer, eyalet valilerinin vakur katılığıyla yan yana oturan, ince yapılı ve rengi solmuş iki kişiyi hayranlıkla seyretti. Kaderin ellerine verdiği uzak atalardan kalma bir otoritenin sözcüsüydüler; oysa görünmez yabani otları Skuytercliff’in kusursuz çimlerinden ayıklayarak ve akşamları birlikte pasiyans oynayarak sade ve gözlerden uzak bir hayat sürmeyi çok daha fazla isterlerdi.
İlk sözü Bay van der Luyden aldı.
“Bunun Lawrence Lefferts’ın kasıtlı bir müdahalesinden kaynaklandığını gerçekten mi düşünüyorsunuz?” diye sordu Archer’a dönerek.
“Bundan eminim efendim. Larry son zamanlarda her zamankinden biraz daha ileri gidiyor—kuzen Louisa’nın bunu duymasına aldırmayacağını umarak söylüyorum—köylerindeki postane müdürünün karısıyla ya da o tür bir kadınla epey ciddi bir ilişki yaşıyor. Zavallı Gertrude Lefferts bir şeylerden kuşkulanmaya başladığında ve başının derde girmesinden korktuğunda, ne kadar ahlaklı olduğunu göstermek için böyle bir yaygara koparıyor. Karısını, tanımasını istemediği insanlarla tanıştırmaya kalkışmalarının küstahlığından avazı çıktığı kadar söz ediyor. Madame Olenska’yı paratoner gibi kullanıyor sadece; aynı numarayı daha önce de defalarca yaptığını gördüm.”
“Leffertslar mı!” dedi Bayan van der Luyden.
“Leffertslar mı!” diye tekrarladı Bayan Archer. “Amcam Egmont, Lawrence Lefferts’ın başkalarının toplumsal konumu hakkında hüküm vermesi için ne derdi? Cemiyetin ne hâle geldiğini gösteriyor bu.”
“Umarım işler henüz o noktaya varmamıştır,” dedi Bay van der Luyden kararlılıkla.
“Ah, sizle Louisa daha sık dışarı çıksanız!” diye iç geçirdi Bayan Archer.
Ama hemen ardından yanlışını fark etti. Van der Luydenlar, gözlerden uzak yaşadıklarına yönelik her eleştiriye hastalık derecesinde hassastı. Modanın hakemleriydiler, son başvuru makamıydılar; bunun farkındaydılar ve kaderlerine boyun eğmişlerdi. Ama ürkek ve içe kapanık kişiler olduklarından, bu role doğal bir eğilim duymadan, ellerinden geldiğince Skuytercliff’in ağaçlıklı yalnızlığında yaşarlardı. Kente geldiklerinde de Bayan van der Luyden’ın sağlığını öne sürerek bütün davetleri geri çevirirlerdi.
Newland Archer annesini kurtarmak için araya girdi. “New York’ta herkes sizinle kuzen Louisa’nın neyi temsil ettiğinizi bilir. Bayan Mingott da Kontes Olenska’ya yapılan bu hakaretin size danışmadan geçiştirilmesine izin vermemesi gerektiğini bu yüzden düşündü.”
Bayan van der Luyden kocasına baktı, o da ona baktı.
“Hoşlanmadığım şey, ilkenin kendisi,” dedi Bay van der Luyden. “Tanınmış bir ailenin bir üyesi, ailesinin desteğini arkasına almışsa, kesin kabul edilmeli.”
“Bana da öyle geliyor,” dedi karısı; sanki yeni bir düşünce ortaya atıyordu.
“İşlerin bu noktaya geldiğini hiç bilmiyordum,” diye sürdürdü Bay van der Luyden. Durdu ve yeniden karısına baktı. “Sevgilim, Kontes Olenska’nın Medora Manson’ın ilk kocası aracılığıyla zaten bir tür hısımımız olduğu aklıma geldi. Her hâlükârda, Newland evlendiğinde hısımımız olacak.” Genç adama döndü. “Newland, bu sabahki Times’ı okudun mu?”
“Evet efendim,” dedi Archer; sabah kahvesiyle yarım düzine gazeteyi alelacele gözden geçirmeye alışkındı.
Karı koca yeniden birbirlerine baktılar. Solgun gözleri uzun ve ciddi bir danışmada birbirine kenetlendi; sonra Bayan van der Luyden’ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme belirdi. Anlaşılan, aklındakini anlamış ve onaylamıştı.
Bay van der Luyden Bayan Archer’a döndü. “Louisa’nın sağlığı dışarıda akşam yemeği yemesine izin verseydi—Bayan Lovell Mingott’a söyler misiniz lütfen—Lawrence Leffertsların yerine onun yemeğinde bulunmaktan mutluluk duyardık—” İroninin anlaşılması için durakladı. “Bunun olanaksız olduğunu biliyorsunuz.” Bayan Archer anlayışla onayladı. “Ama Newland bana bu sabahki Times’ı okuduğunu söyledi; öyleyse Louisa’nın akrabası St. Austrey Dükü’nün haftaya Russia gemisiyle geleceğini herhâlde görmüştür. Gelecek yaz yapılacak Uluslararası Kupa Yarışı’na yeni yelkenlisi Guinevere’le katılacak; Trevenna’da da biraz canvasback ördeği avlayacak.” Bay van der Luyden bir kez daha durakladı, sonra giderek artan bir iyilikseverlikle sürdürdü: “Onu Maryland’e götürmeden önce burada birkaç dostumuzu tanıştırmak üzere ağırlayacağız; küçük bir akşam yemeği ve ardından bir kabul. Kontes Olenska’nın da konuklarımız arasında yer almasını Louisa’nın en az benim kadar memnuniyetle karşılayacağına eminim.” Ayağa kalktı, kuzenine doğru uzun gövdesini katı bir nezaketle eğdi ve ekledi: “Louisa’nın yetkisiyle şunu söyleyebilirim sanırım: Birazdan arabayla çıktığında yemek davetini kendisi iletecek; kartlarımızla birlikte, elbette kartlarımızla.”
Hiç bekletilmeyen, on yedi el yüksekliğindeki doru atların kapıda olduğunu ima ettiğini anlayan Bayan Archer, aceleyle teşekkür mırıldanarak ayağa kalktı. Bayan van der Luyden ona, Ester’in Ahaşveroş’a yalvarırkenki gülümsemesiyle ışıldadı; ama kocası itiraz edercesine elini kaldırdı.
“Teşekkür edilecek hiçbir şey yok, sevgili Adeline; hiçbir şey. New York’ta böyle şeyler olmamalı; elimden geldiğince de olmayacak,” diye hükümran bir yumuşaklıkla ilan etti ve kuzenlerini kapıya doğru yönlendirdi.
İki saat sonra herkes, Bayan van der Luyden’ın her mevsim hava almak için bindiği büyük C yaylı landonun yaşlı Bayan Mingott’ın kapısında görüldüğünü ve içeriye büyük, kare bir zarf bırakıldığını öğrenmişti; o akşam operada Bay Sillerton Jackson, zarfın, van der Luydenların ertesi hafta kuzenleri St. Austrey Dükü onuruna verecekleri yemeğe Kontes Olenska’yı davet eden bir kart içerdiğini söyleyebildi.
Locadaki genç erkeklerden bazıları bu haberi duyunca birbirlerine gülümsediler ve locanın ön tarafında kayıtsızca oturup uzun, sarı bıyığını çekiştiren Lawrence Lefferts’e yan gözle baktılar. Soprano şarkıcı duraklayınca Lefferts otoriter bir tavırla, “Sonnambula’yı Patti’den başkası söylemeye kalkışmamalı,” dedi.
Bölüm etkileşimi
