Bölümler 36Şu an: İkinci Kitap — Xıx.
- 1 İkinci Kitap38 kelime
- 2 Birinci Kitap — I.1.691 kelime
- 3 Iı.1.457 kelime
- 4 Iıı.1.565 kelime
- 5 Iv.1.261 kelime
- 6 V.2.142 kelime
- 7 Vı.1.884 kelime
- 8 Vıı.1.501 kelime
- 9 Vııı.1.812 kelime
- 10 Ix.2.846 kelime
- 11 X.2.222 kelime
- 12 Xı.1.875 kelime
- 13 Xıı.2.585 kelime
- 14 Xııı.1.443 kelime
- 15 Xıv.1.669 kelime
- 16 Xv.2.284 kelime
- 17 Xvı.2.203 kelime
- 18 Xvıı.2.233 kelime
- 19 Xvııı.2.587 kelime
- 20 İkinci Kitap — Xıx.2.482 kelime · Okuduğun bölüm
- 21 Xx.2.786 kelime
- 22 Xxı.3.070 kelime
- 23 Xxıı.1.922 kelime
- 24 Xxııı.2.175 kelime
- 25 Xxıv.1.253 kelime
- 26 Xxv.1.987 kelime
- 27 Xxvı.2.539 kelime
- 28 Xxvıı.1.657 kelime
- 29 Xxvııı.1.577 kelime
- 30 Xxıx.1.540 kelime
- 31 Xxx.2.137 kelime
- 32 Xxxı.2.600 kelime
- 33 Xxxıı.2.017 kelime
- 34 Xxxııı.3.490 kelime
- 35 Xxxıv.3.861 kelime
- 36 Metin Üzerine Bir Not87 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İkinci Kitap
XIX.
Gün serindi; toz yüklü, canlı bir bahar rüzgârı esiyordu. Her iki ailenin yaşlı hanımları solmuş samur kürklerini ve sararmış erminlerini çıkarmıştı. Ön sıralardan yayılan kafur kokusu, sunağın çevresine dizilmiş müge çiçeklerinin hafif bahar kokusunu neredeyse bastırıyordu.
Hademe işaret verince Newland Archer papaz odasından çıktı ve sağdıcının yanında, Grace Kilisesi’nin mihrap basamağına geçti.
İşaret, gelini ve babasını taşıyan kapalı arabanın göründüğü anlamına geliyordu; ama nedimelerin Paskalya çiçekleri gibi kümelenip çoktan bekleştiği girişte hazırlıkların ve danışmaların uzayacağı kesindi. Kaçınılmaz bu bekleyiş sırasında damadın, sabırsızlığını göstermek için, toplanmış davetlilerin bakışları önünde tek başına durması beklenirdi. Archer da bu töreni, on dokuzuncu yüzyıl New York düğününü tarihin şafağından kalma bir ayine dönüştüren diğer bütün törenler gibi, boyun eğerek yerine getirmişti. Seçtiğiniz anlatıma göre, önündeki yolda her şey aynı ölçüde kolay—ya da aynı ölçüde acı vericiydi. Baş sağdıcı onu aynı labirentte yönlendirdiği zamanlarda başka damatlar nasıl davranmışsa, o da telaşlı talimatlara aynı dindarlıkla uymuştu.
Buraya kadar bütün yükümlülüklerini yerine getirdiğinden oldukça emindi. Nedimelerin beyaz leylak ve müge çiçeklerinden sekiz buketi, sekiz düğün görevlisinin altın ve safir kol düğmeleri ve baş sağdıcının kedi gözü taşlı kravat iğnesi zamanında gönderilmişti. Archer, erkek arkadaşlarından ve eski sevgililerinden gelen son armağanlar için teşekkür cümlelerini çeşitlendirmeye çalışarak gecenin yarısını uyanık geçirmişti. Piskoposla papazın ücretleri güvenle baş sağdıcının cebindeydi. Kendi bavulları, düğün kahvaltısının yapılacağı Bayan Manson Mingott’ın evine gönderilmişti; üstünü değiştireceği seyahat giysileri de oradaydı. Genç çifti bilinmedik bir yere götürecek trende özel bir kompartıman ayırtılmıştı. Gelin gecesinin nerede geçirileceğini gizlemek, tarihöncesi ritüelin en kutsal tabularından biriydi.
“Yüzük tamam mı?” diye fısıldadı; baş sağdıcı olma görevinde deneyimsiz ve sorumluluğunun ağırlığı altında ezilmiş genç van der Luyden Newland.
Archer, pek çok damadın yaptığını gördüğü hareketi yaptı: Eldivensiz sağ eliyle koyu gri yeleğinin cebini yoklayıp içindeki küçük altın halkayı buldu. İçine “Newland’dan May’e, Nisan —, 187—” kazınmıştı. Yüzüğün yerinde olduğundan emin olduktan sonra önceki duruşuna döndü; silindir şapkasıyla siyah dikişli inci grisi eldivenlerini sol elinde tutarak kilisenin kapısına bakakaldı.
Yukarıda, Handel’in Marşı yapay taş tonozların altında gösterişli biçimde yükseliyor; neşeyle aldırış etmeden aynı mihrap basamağında durup başka gelinlerin nefl boyunca başka damatlara doğru süzülüşünü izlediği nice düğünün solgun anılarını dalgalarıyla taşıyordu.
“Opera’da ilk geceye ne kadar benziyor!” diye düşündü; aynı localarda (hayır, sıralarda) aynı yüzleri tanıyor, Son Borazan çaldığında Bayan Selfridge Merry’nin şapkasında yine o yüksek devekuşu tüyleriyle, Bayan Beaufort’un da aynı elmas küpeler ve aynı gülümsemeyle orada olup olmayacağını merak ediyordu. Öteki dünyada onlar için uygun sahne önü koltukları hazırlanmış mıydı acaba?
Ardından, ön sıralarda tanıdığı yüzleri birer birer incelemek için hâlâ vakit vardı: Kadınların yüzleri merak ve heyecandan keskinleşmiş, erkekler öğle yemeğinden önce frak giymek ve düğün kahvaltısında yiyecek kapabilmek zorunda olmaktan somurtmuştu.
“Kahvaltının yaşlı Catherine’lerde olması çok kötü,” diye hayal etti damat Reggie Chivers’ın söyleyeceğini. “Ama Lovell Mingott’ın kendi aşçısına pişirtmekte ısrar ettiğini duydum; insan yiyeceğe ulaşabilirse yemek güzel olacakmış.” Sillerton Jackson’ın da otoriter bir tavırla ekleyeceğini düşünebiliyordu: “Sevgili dostum, duymadın mı? Yeni İngiliz usulüyle küçük masalarda servis edilecek.”
Archer’ın gözleri bir süre sol taraftaki sırada kaldı. Kiliseye Bay Henry van der Luyden’in kolunda girmiş olan annesi, Chantilly duvağının altında sessizce ağlıyor, ellerini büyükannesinin ermin kürkünden yapılmış el ısıtıcısına koyuyordu.
“Zavallı Janey,” diye düşündü kız kardeşine bakarken. “Başını çevirip dursa bile yalnızca öndeki birkaç sıradakileri görebiliyor; onlar da çoğunlukla gösterişsiz Newlandlarla Dagonetler.”
Ailelere ayrılmış oturma yerlerini bölen beyaz kurdelenin bu tarafında, uzun boylu ve yüzü kızarmış Beaufort’un küstah bakışlarla kadınları süzdüğünü gördü. Yanında, gümüşi çinçilyalara bürünmüş, menekşeler takmış karısı oturuyordu. Kurdeleye öteki taraftan bakınca, Lawrence Lefferts’ın düzgünce taranmış başı, törene başkanlık eden görünmez “Görgü” tanrısının nöbetini tutar gibiydi.
Archer, Lefferts’ın keskin gözlerinin, tanrısı “Görgü”nün ritüelinde kaç kusur bulacağını merak etti; sonra birden, kendisinin de bir zamanlar bu tür soruları önemli saydığını hatırladı. Günlerini dolduran şeyler şimdi ona hayatın çocuk odası taklidi ya da kimsenin hiçbir zaman anlamadığı metafizik terimler üzerine Orta Çağ skolastiklerinin didişmeleri gibi görünüyordu. Düğün armağanlarının “sergilenip sergilenmeyeceği” konusunda fırtınalı bir tartışma düğünden önceki son saatleri karartmıştı; yetişkin insanların böyle önemsiz şeyler yüzünden kendilerini telaşa kaptırmaları ve meselenin (sergilenmemesi yönünde) Bayan Welland’ın öfkeyle döktüğü şu gözyaşlarıyla karara bağlanması Archer’a akıl almaz geliyordu: “Muhabirleri evime salmayı yeğlerim.” Oysa Archer’ın bütün bu meselelerde kesin ve epey saldırgan görüşleri olduğu, küçük kabilesinin âdetleriyle ilgili her şeyin dünya çapında bir önem taşıdığını düşündüğü zamanlar vardı.
“Bütün bunlar olurken, sanırım,” diye düşündü, “gerçek insanlar bir yerlerde yaşıyor, başlarına gerçek şeyler geliyordu...”
“İşte geliyorlar!” diye heyecanla fısıldadı sağdıç; ama damat daha iyi biliyordu.
Kilise kapısının temkinle aralanması yalnızca, ahır ve araba kiralama işletmecisi Bay Brown’ın, hademelik görevini üstlendiği zamanlardaki siyah cüppesiyle, kuvvetlerini sıraya dizmeden önce sahneyi önceden gözden geçirmesi demekti. Kapı usulca yeniden kapandı; ardından bir süre daha bekledikten sonra görkemle açıldı ve kilisenin içinde bir mırıltı yayıldı: “Aile!”
Bayan Welland, en büyük oğlunun kolunda önden geldi. Dolgun pembe yüzü yerinde bir ciddiyet taşıyordu; erik rengi saten elbisesi, açık mavi yan panelleri ve küçük saten şapkasındaki mavi devekuşu tüyleri genel beğeni topladı. Ama Bayan Archer’ın karşısındaki sıraya ağırbaşlı bir hışırtıyla yerleşmeden önce seyirciler, arkasından kimin geldiğini görmek için boyunlarını uzatmıştı. Bir önceki gün, fiziksel engellerine rağmen Bayan Manson Mingott’ın törene katılmaya karar verdiğine dair çılgın söylentiler dolaşmıştı; bu fikir onun gözü pek mizacına öylesine uyuyordu ki kulüplerde, nefin baştan sona yürüyüp bir sıraya sığmayı başarıp başaramayacağı üzerine büyük bahisler dönüyordu. Ön sıranın uç panelini sökme ihtimalini araştırması ve oturakla ön taraf arasındaki mesafeyi ölçmesi için kendi marangozunu göndermekte ısrar ettiği biliniyordu. Ama sonuç umut kırıcı olmuştu; aile, endişeyle dolu bir gün boyunca onun, devasa Bath koltuğuyla neften geçirilip mihrap basamağında taht kurarcasına oturma planını evirip çevirmesini izlemişti.
Onun bedeninin bu korkunç biçimde gözler önüne serilmesi fikri akrabalarına öylesine acı veriyordu ki, kilise kapısından kaldırıma uzanan tentenin demir dikmeleri arasından koltuğun geçemeyecek kadar geniş olduğunu birden keşfeden o becerikli kişiye altınlar dökebilirlerdi. Tenteyi kaldırıp gelini, brandanın kenarlarına yaklaşmak için dışarıda itişip kakışan terzi kalabalığıyla gazete muhabirlerine göstermek düşüncesi, bir an için bu olasılığı tartmış olsa da, yaşlı Catherine’in cesaretini bile aşıyordu. Annesinin son planı ima edilince Bayan Welland, “Ama çocuğumun fotoğrafını çekip gazetelere koyabilirler!” diye haykırmıştı; klan da akla sığmaz bu edepsizlik karşısında hep birlikte ürpererek geri çekilmişti. Aile büyüğü sonunda boyun eğmek zorunda kalmıştı; ama bu tavizi, düğün kahvaltısının kendi evinde yapılacağı sözü karşılığında vermişti. Yine de Washington Square çevresinden birinin dediği gibi, Wellandların evi bu kadar yakındayken insanı Brown’a, hiçbir yerin öteki ucuna götürmesi için özel ücret ödemek zorunda kalmak güçtü.
Bütün bu gelişmeler Jacksonlar tarafından dört bir yana duyurulmuş olsa da, gözü pek bir azınlık yaşlı Catherine’in kilisede görüneceğine inanmayı sürdürüyordu. Onun yerine gelinin kayınvalidesinin geldiği anlaşılınca havada belirgin bir soğuma oldu. Bayan Lovell Mingott’ın, kendi yaşındaki ve alışkanlıklarındaki hanımlarda yeni bir elbiseye giyinme çabasının yol açtığı al basması ve donuk bakışları vardı; ama kayınvalidesinin gelmeyişinin yarattığı hayal kırıklığı yatışınca, leylak rengi saten üzerine giydiği siyah Chantilly dantelin ve Parma menekşeli şapkasının, Bayan Welland’ın mavi ve erik rengi giysileriyle çok hoş bir karşıtlık oluşturduğu kabul edildi. Bay Mingott’ın kolunda onu izleyen sıska, yapmacık küçük adımlarla yürüyen hanımın çizgili, püsküllü ve uçuşan şallarla karmakarışık görünüşü ise bambaşka bir izlenim bırakıyordu; bu son görüntü gözlerinin önünde belirince Archer’ın yüreği sıkışıp atmayı bıraktı.
Markiz Manson’ın yaklaşık dört hafta önce yeğeni Madame Olenska’yla gittiği Washington’da olduğunu varsaymıştı. İkisinin ansızın ayrılışının, Madame Olenska’nın teyzesini, onu Aşk Vadisi’ne katılmaya neredeyse ikna etmiş olan Dr. Agathon Carver’ın uğursuz belagatinden uzaklaştırma isteğinden kaynaklandığı herkesçe biliniyordu; bu koşullarda iki hanımdan birinin bile düğün için döneceğini kimse beklemiyordu. Archer bir an Medora’nın tuhaf kılığına gözlerini dikerek arkasından kimin geldiğini görmeye çalıştı; ama küçük kortej sona ermişti, çünkü ailenin daha az önemli üyelerinin hepsi yerlerine oturmuş, sekiz uzun boylu düğün görevlisi de göç hazırlığındaki kuşlar ya da böcekler gibi toparlanıp yan kapılardan giriş holüne süzülmeye başlamıştı.
“Newland, diyorum ki, burada!” diye fısıldadı sağdıç.
Archer irkilerek kendine geldi.
Yüreğinin atmayı bırakmasının üzerinden epey zaman geçmiş gibiydi; çünkü beyazlar ve pembeler içindeki kortej gerçekten de nefin yarısına ulaşmıştı. Piskopos, Rektör ve beyaz kanatları andıran giysiler içindeki iki yardımcısı çiçeklerle çevrili mihrabın etrafında yerlerini alıyor, Spohr senfonisinin ilk akorları gelinin önüne çiçek gibi notalar seriyordu.
Archer gözlerini açtı (ama gerçekten kapalı olabilirler miydi, yoksa öyle mi sanmıştı?) ve yüreğinin olağan işine yeniden koyulduğunu hissetti. Müzik, mihraptaki zambakların kokusu, giderek yaklaşan tül ve portakal çiçeklerinden bulutun görüntüsü, Bayan Archer’ın yüzünde birden patlayan mutlu hıçkırıklar, Rektör’ün alçak sesli kutsama mırıltısı, sekiz pembe nedimeyle sekiz siyah giyimli görevlinin düzenli hareketleri: Kendi başlarına tümüyle tanıdık olan, ama Archer’ın onlarla yeni ilişkisi içinde anlatılamayacak kadar tuhaf ve anlamsız gelen bu görüntüler, sesler ve duyumlar zihninde birbirine karışmıştı.
“Tanrım,” diye düşündü, “yüzük yanımda mı?” Bir kez daha damadın telaşlı hareketini yaptı.
Sonra, bir anda May yanı başında belirdi; öylesine ışık saçıyordu ki bu ışık Archer’ın uyuşukluğuna hafif bir sıcaklık yaydı. Archer doğrulup onun gözlerine gülümsedi.
“Sevgili kardeşlerim, burada bir araya gelmiş bulunuyoruz...” diye başladı Rektör.
Yüzük onun elindeydi, Piskopos kutsamasını vermişti, nedimeler kortejdeki yerlerine dönmek üzere hazır bekliyordu; org da, hiçbir yeni evli çiftin onsuz New York’a çıkmadığı Mendelssohn Marşı’nı çalmaya koyulacağının ilk işaretlerini veriyordu.
“Kolunu ver, diyorum; ona kolunu ver!” diye sinirle tısladı genç Newland. Archer yine kendini bilinmezin uzaklarında sürüklenirken bulduğunu fark etti. Onu oraya neyin götürdüğünü merak etti. Belki de transeptteki kimsenin tanımadığı seyirciler arasında, bir şapkanın altından görünen koyu renk bir saç buklesiydi; az sonra, çağrıştırdığı kişiye gülünç derecede benzemeyen uzun burunlu meçhul bir hanıma ait olduğu anlaşılmıştı. Archer, hayal görmeye başlayıp başlamadığını kendi kendine sormuştu.
Şimdi karısıyla neften ağır ağır iniyor, Mendelssohn’un hafif dalgalarıyla ileri taşınıyorlardı. Bahar günü, ardına kadar açılmış kapıların ötesinden onları çağırıyor; Bayan Welland’ın, alınlarına iri beyaz süsler takılmış doru atları, brandadan tünelin öteki ucunda şahlanıp gösteriş yapıyordu.
Yakalarında daha da büyük beyaz bir süs bulunan uşak, May’in beyaz pelerinini omuzlarına sardı; Archer da onun yanındaki kapalı arabaya atladı. May zafer kazanmış gibi gülümseyerek ona döndü, elleri duvağının altında birleşti.
“Canım!” dedi Archer; birden aynı kara uçurum önünde açıldı ve Archer, sesi pürüzsüz ve neşeli bir biçimde konuşmayı sürdürürken, gittikçe derinlere batmaya başladığını hissetti: “Evet, yüzüğü kaybettiğimi sandım tabii; zavallı damat bu telaşı yaşamasa hiçbir düğün tamamlanmış sayılmaz. Ama beni beklettin, biliyor musun! Olabilecek bütün felaketleri düşünecek kadar vaktim oldu.”
May, Beşinci Cadde’nin tam ortasında dönüp kollarını boynuna atarak onu şaşırttı. “Ama artık hiçbir şey olamaz, değil mi Newland, ikimiz birlikte olduğumuz sürece?”
Günün her ayrıntısı öylesine dikkatle planlanmıştı ki genç çift, düğün kahvaltısının ardından yol giysilerini giyip gülen nedimelerle ağlayan anne babaların arasından Mingottların geniş merdivenlerini inmiş ve geleneksel pirinç ile saten terlik yağmuru altında kapalı arabaya binmişti. İstasyona gitmek, kitapçıdan deneyimli yolcular edasıyla son haftalık gazeteleri almak ve May’in hizmetçisinin çoktan yerleştirdiği güvercin grisi yol peleriniyle Londra’dan alınmış, göze çarpacak kadar yeni seyahat çantasının bulunduğu ayrılmış kompartımana yerleşmek için hâlâ yarım saatleri vardı.
Rhinebeck’teki yaşlı du Lac teyzeler, New York’ta Bayan Archer’la bir hafta geçirme umudunun verdiği hevesle evlerini yeni evlilere açmışlardı; Philadelphia ya da Baltimore’daki bir otelin alışılmış “balayı dairesinden” kurtulacağı için memnun olan Archer da teklifi aynı hevesle kabul etmişti.
May, kıra gitme fikrine bayılmış, sekiz nedimenin gizemli sığınaklarının nerede olduğunu öğrenmek için boşuna çabalamasını çocuksu bir neşeyle izlemişti. Bir kır evinin insana ödünç verilmesi “çok İngiliz işi” sayılıyor, bu da yılın en görkemli düğünü olduğu genel kabul gören törene son bir seçkinlik dokunuşu katıyordu. Ama evin nerede olduğunu, gelinle damadın anne babaları dışında kimsenin bilmesine izin verilmemişti. Bildiklerini söylemeleri için sıkıştırıldıklarında dudaklarını büzüp gizemli bir tavırla, “Ah, bize söylemediler ki...” diyorlardı. Bu apaçık doğruydu, çünkü söylemelerine gerek yoktu.
Kompartımanlarına yerleşip tren, uçsuz bucaksız ahşap banliyöleri geride bırakarak soluk bahar manzarasına açıldığında, sohbet Archer’ın beklediğinden kolay ilerledi. May, görünüşü ve konuşma tarzıyla hâlâ dünkü saf genç kızdı; düğünde olup bitenleri onunla karşılaştırmaya hevesliydi ve bunları, bir nedimenin bir görevliyle her şeyi konuşması gibi tarafsızca ele alıyordu. Archer önce bu mesafeli tavrın içindeki bir sarsıntıyı gizlediğini sanmıştı; ama berrak gözlerinde yalnızca en dingin bilgisizliği görüyordu. May ilk kez kocasıyla baş başaydı; ama kocası onun için hâlâ dünkü sevimli yol arkadaşıydı. En çok sevdiği, en çok güvendiği kişi oydu; nişanlanma ve evlilik denen bu keyifli maceranın doruk noktası da onunla baş başa, yetişkin biri, hatta “evli bir kadın” gibi yolculuğa çıkmaktı.
St. Augustine’deki Misyon bahçesinde öğrendiği gibi, böylesine derin duyguların hayal gücünün bu denli yokluğuyla bir arada bulunabilmesi şaşırtıcıydı. Ama o zaman bile, vicdanının yükü hafifler hafiflemez yeniden ifadesiz bir genç kız tavrına bürünerek onu şaşırttığını hatırlıyordu. May’in muhtemelen hayatı boyunca her deneyimi geldiğinde elinden geldiğince yaşayacağını, ama hiçbirini bir anlık gizli bakışla bile önceden tasarlamayacağını anladı.
Belki de bu habersizlik yeteneği gözlerine o saydamlığı, yüzüne de bir kişiyi değil bir tipi temsil ediyormuş görünümünü veriyordu; sanki Yurttaşlık Erdemi ya da bir Yunan tanrıçası için poz vermek üzere seçilmişti. Açık teninin hemen altında akan kan, yıpratıcı bir unsurdan çok koruyucu bir sıvı olabilirdi; ama yok edilemez gençlik görünümü onu ne sert ne de donuk gösteriyordu, yalnızca ilkel ve saf kılıyordu. Bu düşüncelere dalmışken Archer birden ona yabancı birinin şaşkın bakışıyla baktığını fark etti; sonra düğün kahvaltısını ve Büyükanne Mingott’ın orayı muzafferane biçimde baştan başa kaplayışını anımsadı.
May konuyu içten bir keyifle ele aldı. “Yine de Medora teyzenin sonunda gelmesine şaşırdım; sen de şaşırmadın mı? Ellen, ikisinin de yolculuk edecek kadar iyi olmadığını yazmıştı. Keşke iyileşen o olsaydı! Gönderdiği o nefis eski danteli gördün mü?”
O anın er ya da geç geleceğini biliyordu, ama iradesini kullanarak onu bir süre daha uzak tutabileceğini düşünmüştü.
“Evet... Ben... Hayır, evet, güzeldi,” dedi ona boş gözlerle bakarak; bu iki heceyi ne zaman duysa özenle kurduğu dünyasının iskambil kâğıdından bir ev gibi başına yıkılıp yıkılmayacağını merak ediyordu.
“Yorulmadın mı? Vardığımızda çay içmek iyi gelecek. Teyzelerin her şeyi güzelce hazırladığından eminim,” diye elini tutarak geveledi; May’in aklı ise hemen Beaufortların gönderdiği görkemli Baltimore gümüşü çay ve kahve takımına kaymıştı. Takım, amcası Lovell Mingott’ın tepsileri ve servis tabaklarıyla ne de güzel “uyum sağlıyordu”.
İlkbahar alacakaranlığında tren Rhinebeck istasyonunda durdu; ikisi de perondan geçip bekleyen arabaya yürüdü.
“Ah, van der Luydenler ne kadar ince düşünmüş; bizi karşılaması için adamlarını Skuytercliff’ten göndermişler,” diye haykırdı Archer; üniformasız, ağırbaşlı bir adam yanlarına gelip hizmetçiyi çantalarından kurtarırken.
“Çok üzgünüm efendim,” dedi bu haberci, “Miss du Lacların evinde küçük bir kaza olmuş: su deposu sızdırıyor. Dün olmuş; bu sabah duyan Bay van der Luyden, Patroon’ın evini hazırlaması için sabahın ilk treniyle bir hizmetçi göndermiş. Göreceksiniz, oldukça rahat olacaktır efendim; Miss du Laclar aşçılarını da göndermiş, yani Rhinebeck’te kalmışsınız gibi olacak.”
Archer konuşana öylesine şaşkın baktı ki adam daha da özür dileyen bir ses tonuyla tekrarladı: “Aynısı olacak efendim, sizi temin ederim...” May’in hevesli sesi, mahcup sessizliği örterek araya girdi: “Rhinebeck’tekiyle aynı mı? Patroon’ın evi mi? Ama yüz bin kat daha iyi olacak, değil mi Newland? Bay van der Luyden’ın bunu düşünmesi ne kadar tatlı ve ince bir davranış.”
Hizmetçi arabacıyla birlikte otururken, parlak gelin çantaları da önlerindeki koltuğa konmuştu. Yola çıkarlarken May heyecanla konuşmayı sürdürdü: “Bir düşün, ben daha önce hiç içine girmedim; sen girdin mi? van der Luydenler orayı çok az kişiye gösteriyor. Ama anlaşılan Ellen için açmışlar; bana ne sevimli, küçük bir yer olduğunu anlatmıştı. Amerika’da, içinde bütünüyle mutlu olabileceğini hayal edebildiği tek ev olduğunu söylüyor.”
“Eh, biz de öyle olacağız, değil mi?” diye neşeyle haykırdı kocası. May de delikanlı gülümsemesiyle karşılık verdi: “Ah, şansımız yeni başlıyor; birlikte hep yaşayacağımız o harika şans!”
Bölüm etkileşimi
