Masumiyet Çağı kitap kapağı

22. bölüm / 36

Xxı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Xxı.

XXI.
Küçük, ışıl ışıl çimenlik, büyük, ışıl ışıl denize doğru dümdüz uzanıyordu.

Çimenliğin çevresini kızıl sardunya ve koleustan bir şerit kuşatıyordu. Denize inen kıvrımlı yol boyunca aralıklarla duran, çikolata rengine boyalı dökme demir vazoların petunya ve sarmaşık sardunyalarla dolanmış çelenkleri, özenle tırmıklanmış çakıllı yolun üzerinde kemer oluşturuyordu.

Uçurumun kenarıyla kare biçimli ahşap evin arasında, tam ortalara iki büyük hedef, çalıların önüne yerleştirilmişti. Evin rengi de çikolata rengiydi; verandanın teneke çatısıysa tente görünümü vermek için sarı ve kahverengi çizgilerle boyanmıştı. Çimenliğin öte yanında, hedeflere dönük gerçek bir çadır kurulmuş; çevresine sıralar ve bahçe sandalyeleri konmuştu. Yazlık elbiseli kadınlar ile gri redingot ve silindir şapka giymiş erkeklerden bir grup çimenlikte ayakta duruyor ya da sıralara oturuyordu. Arada bir, kolalı muslin giymiş ince yapılı bir genç kız çadırdan çıkıyor, elinde yayla hedeflerden birine ok gönderiyor; seyirciler de sonucu izlemek için konuşmalarına ara veriyordu.

Evin verandasında duran Newland Archer bu manzaraya merakla baktı. Cilalı, boyalı basamakların iki yanında, parlak sarı porselen ayaklıklar üzerinde büyük mavi porselen saksılar duruyordu. Her saksıdan dikenimsi yeşil bir bitki yükseliyor, verandanın altından uzanan geniş mavi ortanca şeridinin kenarını da kırmızı sardunyalar çevreliyordu. Arkasında, içinden geçtiği salonların Fransız pencereleri, sallanan dantel perdelerin arasından, adacıklar gibi duran basma kumaşlı puflarla, alçak koltuklarla ve üzeri gümüş biblolarla örtülü kadife masalarla döşenmiş, cam gibi parlayan parke zeminleri gösteriyordu.

Newport Okçuluk Kulübü, ağustos toplantısını her yıl Beaufort’ların evinde yapardı. O zamana dek yalnızca krokenin rakibi olduğu bu spor, çim tenisi uğruna gözden düşmeye başlamıştı; ama bu yeni oyun toplumsal etkinlikler için hâlâ fazla kaba ve zariflikten uzak sayılıyordu. Güzel elbiseleri ve zarif duruşları sergileme fırsatı olarak okçuluksa yerini koruyordu.

Archer, tanıdık manzaraya şaşkınlıkla baktı. Kendi tepkileri bunca değişmişken hayatın eski düzeninde sürüp gitmesi onu şaşırtıyordu. Bu değişikliğin boyutunu ona ilk fark ettiren yer Newport olmuştu. Bir önceki kış New York’ta, May’le yay pencereli ve Pompeii tarzı giriş holü olan yeni yeşilimsi sarı evlerine yerleştikten sonra, rahat bir nefes alarak işyerinin eski rutinine dönmüştü; her gün yaptığı işlerin yeniden başlaması da eski benliğiyle arasında bağ kurmuştu. Ardından May için gösterişli, gri bir arabacı atı seçmenin keyifli heyecanı gelmişti (arabayı Welland’lar hediye etmişti); aileden gelen kuşku ve itirazlara rağmen hayalindeki gibi döşediği yeni kütüphanesini düzenlemek de sürekli bir uğraş ve ilgi kaynağı olmuştu: koyu renk kabartmalı duvar kâğıdı, Eastlake kitaplıkları, “sade” koltuk ve masalar. Century Kulübü’nde Winsett’le yeniden karşılaşmış, Knickerbocker Kulübü’nde de kendi çevresinin modaya uygun genç erkeklerini bulmuştu. Hukuka ayırdığı saatler, dışarıda yediği ya da dostlarını evinde ağırladığı yemekler, arada sırada operaya veya tiyatroya gittiği akşamlar derken, sürdürdüğü hayat hâlâ oldukça gerçek ve kaçınılmaz bir uğraş gibi görünmüştü.

Oysa Newport, görevlerden kaçıp baştan sona tatil havasına sığınmayı temsil ediyordu. Archer, May’i Maine kıyılarının açığında, adı da durumuna pek uygun olan Mount Desert adlı uzak bir adada yazı geçirmeye ikna etmeye çalışmıştı. Birkaç dayanıklı Bostonlu ve Philadelphialı, orada “yerli” kulübelerde kamp kuruyordu; büyüleyici manzaralar ve ormanlarla suların arasında, neredeyse tuzakçılarınkini andıran yabanıl bir yaşam sürdüklerine dair haberler geliyordu.

Ama Welland’lar, uçurumların üzerindeki kare kutu biçimli evlerden birine sahip oldukları Newport’a her zaman giderdi; damatlarının da May’le onlara katılmamaları için geçerli bir neden gösterecek hali yoktu. Bayan Welland’ın biraz sertçe belirttiği gibi, May’in Paris’te yazlık giysileri denerken kendini tüketmesi, onları giymesine izin verilmeyecekse pek anlamlı sayılmazdı; Archer bu tür bir savunmaya henüz yanıt bulamamıştı.

May de yazı geçirmek için böylesine makul ve hoş bir plana uymak istememesini anlayamıyordu. Bekâr olduğu günlerde Newport’u hep sevdiğini hatırlattı. Bu tartışma götürmez bir gerçek olduğundan Archer, şimdi birlikte orada olacakları için burayı eskisinden de çok seveceğinden emin olduğunu söylemekle yetindi. Ama Beaufort’ların verandasında durup insanlarla dolup taşan aydınlık çimenliğe bakarken, burayı hiç sevmeyeceği içini bir ürpertiyle kapladı.

Zavallı May’in suçu değildi bu. Yolculukları sırasında zaman zaman adımları biraz şaşmışsa da, May’in alışkın olduğu koşullara dönünce uyum yeniden kurulmuştu. Onu hayal kırıklığına uğratmayacağını hep öngörmüştü ve yanılmamıştı. Çoğu genç erkek gibi o da, bir dizi amaçsız sayılabilecek gönül macerası bıkkınlıkla erken sona ererken, karşısına kusursuz denecek kadar çekici bir genç kız çıktığı için evlenmişti. May huzuru, istikrarı, yoldaşlığı ve kaçınılmaz bir görev duygusunun sağladığı dengeyi temsil ediyordu.

Seçiminde yanıldığını söyleyemezdi; May ondan beklediği her şeyi yerine getirmişti. New York’un en güzel ve en sevilen genç evli kadınlarından birinin kocası olmak kuşkusuz gurur vericiydi; hele May en tatlı huylu, en anlayışlı eşlerden biriyken. Archer bu tür avantajlara hiçbir zaman kayıtsız kalmamıştı. Evliliğinin arifesinde başına gelen geçici çılgınlığa gelince, onu gözden çıkardığı deneylerin sonuncusu olarak görmeyi öğrenmişti. Aklı başındayken Kontes Olenska’yla evlenmeyi düşlemiş olabileceği fikri neredeyse akıl almaz hale gelmişti; Ellen da belleğinde yalnızca bir hayaletler dizisinin en kederli ve yürek burkan hayali olarak kalmıştı.

Ama bütün bu soyutlamalar ve zihninden çıkardıkları, kafasını boş ve yankılı bir yere çevirmişti. Beaufort’ların çimenliğindeki canlı, hareketli insanların ona, mezarlıkta oynayan çocuklar gibi sarsıcı görünmesinin nedenlerinden birinin bu olduğunu düşündü.

Yanında etek hışırtısı duydu; Markiz Manson salon penceresinden dışarı süzüldü. Her zamanki gibi olağanüstü ölçüde süslenip püslenmişti. Gevşek hasır şapkası, başına solmuş tülün sayısız dolanışıyla tutturulmuştu; oymalı fildişi saplı küçük siyah kadife şemsiyesi ise çok daha büyük şapkasının kenarında gülünç bir dengeyle duruyordu.

“Sevgili Newland, seninle May’in geldiğini hiç bilmiyordum! Yalnızca dün geldin, öyle mi? Ah, işler, işler, mesleki görevler… Anlıyorum. Bildiğim kadarıyla birçok koca hafta sonu dışında eşlerinin yanına gelmeyi imkânsız buluyor.” Başını yana eğip gözlerini kısarak ona baygın baygın baktı. “Ama evlilik baştan sona bir fedakârlıktır; Ellen’ıma bunu sık sık hatırlatırdım…”

Archer’ın kalbi, daha önce bir kez yaşadığı o tuhaf sıçrayışla durakladı; sanki kendisiyle dış dünya arasında bir kapı ansızın kapanmıştı. Ama bu kopukluk herhalde çok kısa sürmüş olmalıydı; çünkü kısa süre sonra, görünüşe göre sesini bulup sorduğu soruya Medora’nın yanıtını duydu.

“Hayır, burada kalmıyorum; Portsmouth’ta, Blenker’ların yanında, o enfes ıssızlıklarının içinde kalıyorum. Beaufort bu sabah benim için o meşhur hızlı atlarını gönderme inceliğini gösterdi; böylece Regina’nın bahçe davetlerinden en azından birini görebildim. Ama bu akşam kırsal hayata dönüyorum. Sevgili, özgün insanlar olan Blenker’lar Portsmouth’ta eski, ilkel bir çiftlik evi kiraladılar; çevrelerine de hatırı sayılır kimseleri topluyorlar…” Koruyucu siperinin altında başını hafifçe eğdi; ardından belli belirsiz kızararak ekledi: “Bu hafta Dr. Agathon Carver orada bir dizi İçsel Düşünce toplantısı düzenliyor. Bu neşeli, dünyevi zevklerle dolu manzarayla tam bir tezat… Ama ben hep tezatlar içinde yaşadım! Benim için tek ölüm tekdüzeliktir. Ellen’a hep şöyle derim: Tekdüzelikten sakın; bütün ölümcül günahların anası odur. Zavallı çocuğumsa yücelme, dünyadan tiksinme evresinden geçiyor. Newport’a, büyükannesi Mingott’ın yanına bile gitmeyi reddettiğini biliyorsundur herhalde? İnanır mısın, Blenker’ların yanına benimle gelmesi için onu güçlükle ikna edebildim! Sürdürdüğü hayat hastalıklı, doğaya aykırı. Ah, mümkünken beni dinleseydi… Kapı hâlâ açıkken… Ama şu heyecan verici karşılaşmayı izlemek için aşağı inelim mi? May’in yarışmacılardan biri olduğunu duydum.”

Beaufort, çadırdan onlara doğru ağır ağır yürüyerek çimenliği geçti: uzun boylu, iri yapılıydı; Londra redingotunun düğmelerini üzerine gereğinden fazla gergin biçimde iliklemişti ve ilik yerinde kendi orkidesi vardı. İki üç aydır onu görmemiş olan Archer, görünüşündeki değişime çarpıldı. Sıcak yaz ışığında yüzünün kızıllığı ağır ve şişkin görünüyordu; dimdik, geniş omuzlu yürüyüşü olmasa fazla beslenmiş, fazla süslenmiş yaşlı bir adama benzeyecekti.

Beaufort hakkında türlü söylentiler dolaşıyordu. İlkbaharda yeni buharlı yatıyla Batı Hint Adaları’nda uzun bir geziye çıkmıştı; uğradığı çeşitli yerlerde, Bayan Fanny Ring’e benzeyen bir kadının onunla birlikte görüldüğü söyleniyordu. Clyde’da inşa edilmiş, fayans döşeli banyolar ve duyulmamış başka lükslerle donatılmış buharlı yatın ona yarım milyona mal olduğu konuşuluyordu. Dönüşünde karısına verdiği inci kolye de böylesi kefaret armağanlarının genellikle olduğu kadar görkemliydi. Beaufort’un serveti bu yükü kaldıracak kadar büyüktü; yine de huzursuzluk veren söylentiler yalnız Beşinci Cadde’de değil, Wall Street’te de sürüp gidiyordu. Kimileri demiryollarına yaptığı talihsiz yatırımlarda kayba uğradığını, kimileri de mesleğinin en doymak bilmez üyelerinden birinin onu sömürdüğünü söylüyordu. Yaklaşan iflasla ilgili her söylentiye Beaufort yeni bir savurganlıkla karşılık veriyordu: yeni bir sıra orkide serası yaptırıyor, bir yarış atı takımı daha satın alıyor ya da resim galerisine bir Meissonnier veya Cabanel daha ekliyordu.

Olağan yarı alaycı gülümsemesiyle Markiz’le Newland’a doğru ilerledi. “Merhaba Medora! Hızlı atlar işini gördü mü? Kırk dakika, ha?… Sinirlerini yıpratmamak gerektiğini düşünürsek fena sayılmaz.” Archer’la tokalaştı; sonra onlarla geri dönüp Bayan Manson’ın öbür yanında durdu ve alçak sesle, yanlarındaki kadının duyamadığı birkaç söz söyledi.

Markiz, tuhaf, yabancıya özgü bir silkinişle ve Beaufort’un kaşlarını daha da çatmasına yol açan bir “Que voulez-vous?” ile karşılık verdi; ama Archer’a dönüp “May birincilik ödülünü kazanacak,” derken kutlama gülümsemesine benzer bir ifade takınmayı başardı.

“Öyleyse ödül ailede kalıyor,” diye akıcı bir sesle karşılık verdi Medora. Tam o sırada çadıra varmışlardı; Bayan Beaufort onları eflatun muslin ve uçuşan tüllerden oluşmuş genç kızsı bir bulutun içinde karşıladı.

May Welland tam çadırdan çıkıyordu. Beyaz elbisesi, belindeki soluk yeşil kurdele ve şapkasındaki sarmaşık çelengiyle, nişanlandığı gece Beaufort’ların balo salonuna girdiği zamanki gibi, Diana’yı andıran bir mesafeli havaya sahipti. Aradan geçen zamanda gözlerinin ardında hiçbir düşünce, yüreğinden hiçbir duygu geçmiş gibi görünmüyordu; kocası ikisine de sahip olabildiğini bilse de, yaşadıklarının üzerinden nasıl kayıp gittiğine yine hayret etti.

Yay ve oku elindeydi; çimenliğe çizilmiş tebeşir işaretinde yerini alıp yayı omzuna kaldırdı ve nişan aldı. Duruşu öylesine klasik bir zarafet taşıyordu ki görünüşünün ardından hayranlık mırıltıları yükseldi. Archer, sık sık onu bir anlığına iyi hissettirerek aldatan sahiplik duygusunun içini ısıttığını hissetti. Rakipleri—Reggie Chivers’ın karısı, Merry kızları, birkaç al yanaklı Thorley, Dagonet ve Mingott—arkasında güzel, kaygılı bir grup halinde duruyordu; kahverengi ve sarı saçlı başları puan kâğıtlarının üzerine eğilmiş, soluk muslin elbiselerle çiçek çelenkli şapkalar narin bir gökkuşağı gibi birbirine karışmıştı. Hepsi genç, güzel ve yazın ışığıyla yıkanmıştı; ama hiçbiri, gergin kasları ve mutlu bir kaş çatışıyla bütün benliğini bir güç gösterisine verdiğinde, Archer’ın karısındaki su perisini andıran rahatlığa sahip değildi.

“Vay canına,” diye duydu Archer, Lawrence Lefferts’ın dediğini: “İçlerinden hiçbiri yayı onun gibi tutamıyor.” Beaufort da karşılık verdi: “Evet, ama vuracağı tek hedef de bu zaten.”

Archer nedensiz yere öfkelendi. Ev sahibinin May’in “makbullüğüne” dair küçümseyici övgüsü, bir kocanın karısı hakkında duymak isteyeceği türden bir şeydi. Kaba saba bir adamın onda çekici bir yan bulmaması, May’in niteliğine başka bir kanıttan ibaretti; yine de bu sözler yüreğinden hafif bir ürperti geçirdi. Ya bu en üst düzeye varmış “makbullük” yalnızca bir hiçlikten ibaretse, boşluğun önüne çekilmiş bir perdeyse? Son atışında hedefin tam ortasını vurup kızarmış ama sakin halde dönen May’e bakarken, o perdeyi hiç kaldırmadığını hissetti.

Rakiplerinin ve diğer davetlilerin kutlamalarını, baş tacı zarafetindeki sadelikle kabul etti. Başarılarını kimse kıskanamazdı; çünkü başaramamış olsa da aynı dinginlikle karşılayacağı izlenimini veriyordu. Ama gözleri kocasının gözleriyle buluştuğunda, onun yüzünde gördüğü sevinçle yüzü ışıldadı.

Bayan Welland’ın sepet örgülü midilli arabası onları bekliyordu. May dizginleri eline aldı, Archer yanına oturdu; dağılan arabaların arasından çıkıp gittiler.

Öğleden sonra güneşi aydınlık çimenliklerin ve çalılıkların üzerinde hâlâ oyalanıyordu. Bellevue Caddesi boyunca çift sıra victoria, köpek arabası, lando ve vis-à-vis ilerliyor; şık giyimli kadınlarla erkekleri Beaufort’ların bahçe davetinden ya da Ocean Drive boyunca yaptıkları günlük öğleden sonra gezintisinden evlerine götürüyordu.

“Büyükanne’yi görmeye gidelim mi?” diye birden önerdi May. “Ödülü kazandığımı ona kendim söylemek isterim. Yemeğe daha çok var.”

Archer kabul etti. May midillileri Narragansett Caddesi’nden aşağı sürdü, Spring Caddesi’ni geçti ve ötedeki kayalık fundalıklara doğru yola çıktı. Modanın uğramadığı bu bölgede, Catherine the Great, her zaman geleneklere aldırmayan ve parasını dikkatle harcayan bir kadın olarak, gençliğinde körfeze bakan ucuz bir toprak parçasına çok çatılı, çapraz kirişli bir kır evi yaptırmıştı. Bodur meşelerin sıklaştığı yerde verandaları, adacıklarla bezeli suların üzerine uzanıyordu. Kıvrımlı araba yolu, sardunya tümseklerine gömülü demir geyiklerin ve mavi cam kürelerin arasından, çizgili veranda çatısının altındaki çok cilalı ceviz ağacından ön kapıya kadar çıkıyordu. Kapının ardında, siyah ve sarı yıldız desenli parke döşeli dar bir koridor vardı; buradan, İtalyan bir ev ressamının Olimpos’un bütün tanrılarını resmettiği tavanların altındaki dört küçük kare odaya geçiliyordu. Bayan Mingott etine dolgunlaştığında bu odalardan birini yatak odasına çevirmişti; bitişiğindeyse günlerini, açık kapı ile pencerenin arasında büyük bir koltuğa kurulmuş halde geçiriyordu. Durmadan salladığı palmiye yaprağından yelpaze, olağanüstü çıkık göğsü yüzünden bedeninden öylesine uzakta kalıyordu ki yarattığı esinti yalnızca kolçaklardaki dantel örtülerin püsküllerini kıpırdatıyordu.

Yaşlı Catherine, evliliğini hızlandırmasına vesile olduğu günden beri Archer’a, yaptığı iyiliğin iyilik yapılan kişiye karşı uyandırdığı içtenlikle davranıyordu. Onun sabırsızlığının dizginlenemez bir tutkudan kaynaklandığına inanmıştı. Dürtüselliğe hayran olduğundan (yeter ki para harcamaya yol açmasın), Archer’ı her zaman sıcak, suç ortaklığını ima eden bir göz kırpışla ve May’in ne mutlu ki fark etmediği göndermelerle karşılardı.

Karşılaşmanın sonunda May’in göğsüne iğnelenen, ucunda elmas bulunan oku büyük bir ilgiyle inceledi; kendi gençliğinde telkâri bir broşun yeterli sayılacağını, ama Beaufort’un işleri hakkını vererek yaptığını inkâr edemeyeceğini söyledi.

“Gerçekten de aile yadigârı sayılır, sevgilim,” diye kıkırdadı yaşlı kadın. “Büyük kızına miras bırakmalısın.” May’in beyaz kolunu çimdikledi, yüzüne yayılan kızarıklığı izledi. “Peki, peki, seni böyle kızartacak ne söyledim? Kızınız olmayacak mı yani; yalnızca oğullar mı? Aman Tanrım, bakın, kıpkırmızı oldu, kızarmakla kalmadı! Ne yani, bunu da mı söyleyemem? Aman, çocuklarım yukarıdaki bütün o tanrı ve tanrıçaların üzerini boyayıp kapatmamı istediklerinde, çevremde hiçbir şeyden rahatsız olmayan biri bulunduğu için çok şükrettiğimi söylerim!”

Archer kahkahaya boğuldu; May de gözlerine kadar kıpkırmızı kesilmiş halde ona katıldı.

“Peki, şimdi şu daveti baştan sona anlatın bakalım, canlarım; çünkü şu budala Medora’dan doğru dürüst tek kelime öğrenemem,” diye sürdürdü ailenin yaşlı büyüğü. May, “Kuzen Medora mı? Portsmouth’a döneceğini sanıyordum,” diye haykırınca sakin sakin cevap verdi: “Dönecek elbet; ama önce Ellen’ı almaya buraya uğraması gerek. Ah, Ellen’ın günü benimle geçirmek için geldiğini bilmiyor muydun? Yazı burada geçirmeyecek olması ne biçim saçmalık; ama gençlerle tartışmaktan elli yıl önce vazgeçtim. Ellen! Ellen!” diye tiz yaşlı sesiyle seslendi; verandanın ötesindeki çimenliği görebilmek için öne doğru eğilmeye çalışıyordu.

Yanıt gelmeyince Bayan Mingott sabırsızca bastonuyla parlak zemine vurdu. Çağrıya gelen, parlak sarıklı melez hizmetçi, hanımına “Miss Ellen”ı kıyı yolundan aşağı inerken gördüğünü söyledi; Bayan Mingott da Archer’a döndü.

“İyi bir torun ol da koşup onu getir; bu güzel hanım da bana daveti anlatsın,” dedi. Archer düş görüyormuş gibi ayağa kalktı.

Kontes Olenska’nın adı, son görüşmelerinden bu yana geçen bir buçuk yıl içinde kulağına yeterince sık çalınmıştı; bu arada hayatında yaşanan başlıca olayları da biliyordu. Önceki yazı Newport’ta geçirdiğini, orada epey sosyeteye karışmış göründüğünü, ama sonbaharda Beaufort’un onun için bulmak üzere bunca uğraştığı “kusursuz evi” birden başkasına kiraya verip Washington’da yaşamaya karar verdiğini biliyordu. Kış boyunca orada, yönetimin toplumsal yetersizliklerini telafi ettiği varsayılan “parlak diplomatik çevre”de boy gösterdiğini duymuştu; Washington’da güzel kadınlar için söylenenler de hep böyle olurdu. Görünüşü, konuşması, bakış açısı ve arkadaş seçimi hakkında birbirine aykırı türlü söylentileri, uzun zaman önce ölmüş birinin anılarını dinler gibi kayıtsızca dinlemişti. Medora, okçuluk yarışında adını ansızın ağzından kaçırana dek Ellen Olenska onun için yeniden canlı bir varlığa dönüşmemişti. Markiz’in peltekçe, budalaca konuşması; ateş ışığıyla aydınlanan küçük salonu ve ıssız sokaktan geri dönen arabanın tekerlek seslerini zihninde canlandırmıştı. Okuduğu bir öyküyü düşündü: Toskana’da köylü çocuklar yol kenarındaki bir mağarada bir demet samanı tutuşturup boyalı mezarlarında sessizce duran eski suretleri ortaya çıkarıyordu...

Kıyıya inen yol, evin üzerine kurulduğu yamaçtan aşağı, suyun yukarısında ağlayan söğütlerin dikili olduğu bir yürüyüş yoluna uzanıyordu. Archer, söğüt dallarının perdesi arasından, badanalı kulesi ve kahraman deniz feneri bekçisi Ida Lewis’in ömrünün son, saygıdeğer yıllarını geçirdiği küçücük eviyle Lime Rock’ın parıltısını yakaladı. Ötesinde Goat Island’ın dümdüz uzanan kıyısı ve çirkin devlet bacaları vardı; kuzeye doğru altın gibi ışıldayan körfez, bodur meşeleriyle Prudence Island’a, günbatımının pusunda silikleşen Conanicut kıyılarına kadar yayılıyordu.

Söğütlü patikadan, ucunda pagodayı andıran bir yazlık köşk bulunan dar bir ahşap iskele çıkıyordu; köşkte bir kadın, kıyıya sırtını dönmüş, korkuluğa yaslanmış duruyordu. Archer onu görünce uykudan uyanmış gibi durakladı. Geçmişin o görüntüsü bir düşten ibaretti; gerçeklik ise yukarıdaki yamaçta, evde onu bekliyordu: Bayan Welland’ın midilli arabası kapının önündeki oval yolda dönüp duruyor, May utanmaz Olimpos tanrılarının resimleri altında gizli umutlarla ışıldıyor, Bellevue Caddesi’nin öbür ucunda Wellandların villası duruyor, Bay Welland da akşam yemeği için çoktan giyinmiş, elinde saatiyle hazımsız bir sabırsızlık içinde salonda volta atıyordu. Burası, belli bir saatte neler yaşandığının hep bilindiği evlerden biriydi.

“Ben neyim? Bir damat...” diye düşündü Archer.

İskelenin ucundaki kadın kımıldamamıştı. Genç adam, yelkenlilerin, yatların, balıkçı teknelerinin ve gürültücü römorkörlerin çektiği uzun siyah kömür mavnalarının gelip geçtiği körfeze bakarak yamacın ortasında uzun bir süre öylece durdu. Yazlık köşkteki kadın da aynı manzaraya kapılmış gibiydi. Fort Adams’ın gri burçlarının ötesinde uzayan günbatımı binlerce ateşe bölünüyordu; ışık, Lime Rock ile kıyı arasındaki kanaldan çıkmaya çalışan bir yelkenlinin yelkenine vuruyordu. Archer manzarayı izlerken The Shaughraun’daki sahneyi hatırladı: Montague, odada bulunduğundan habersiz Ada Dyas’ın kurdelesini dudaklarına götürüyordu.

“Bilmiyor, tahmin bile etmedi. Acaba arkamdan gelse, geldiğini anlamaz mıydım?” diye düşündü; sonra birden kendi kendine, “Yelken Lime Rock fenerini geçene kadar dönüp bakmazsa geri gideceğim,” dedi.

Tekne çekilen suların üzerinde süzülüyordu. Lime Rock’ın önünden kayıp Ida Lewis’in küçük evini örttü, ardından fenerin asılı olduğu kulenin önünden geçti. Archer, adanın son kayalığıyla teknenin kıçı arasında geniş bir su parçası ışıldayana kadar bekledi; ama yazlık köşkteki kadın hâlâ kımıldamamıştı.

Arkasını dönüp yokuşu çıktı.

“Ellen’ı bulamamış olmana üzüldüm; onu yeniden görmeyi isterdim,” dedi May, alacakaranlıkta eve dönerlerken. “Ama belki de umurunda olmazdı; çok değişmiş görünüyor.”

“Değişmiş mi?” diye tekrarladı kocası renksiz bir sesle; gözleri midillilerin seğiren kulaklarına dikilmişti.

“Arkadaşlarına karşı çok ilgisiz demek istiyorum; New York’u ve evini bırakıp böyle tuhaf insanlarla vakit geçiriyor. Blenkerların evinde ne kadar rahatsız olmalı, bir düşün! Bunu kuzen Medora’yı beladan uzak tutmak, korkunç insanlarla evlenmesini önlemek için yaptığını söylüyor. Ama bazen hepimizin onu sıktığını düşünüyorum.”

Archer yanıt vermedi. May, açık sözlü ve taze sesinde onun daha önce hiç fark etmediği sert bir tınıyla sürdürdü: “Sonuçta, kocasıyla birlikte olsaydı daha mutlu olmaz mıydı, merak ediyorum.”

Kahkahaya boğuldu. “Sancta simplicitas!” diye haykırdı; May şaşkınlıkla kaşlarını çatınca ekledi: “Daha önce senden acımasız bir söz duyduğumu sanmıyorum.”

“Acımasız mı?”

“Şey... Cehennemliklerin kıvranışlarını izlemenin meleklerin gözde eğlencesi olduğu söylenir; ama sanırım onlar bile insanların cehennemde daha mutlu olduğunu düşünmez.”

“Öyleyse yabancı bir ülkede evlenmesi ne yazık,” dedi May, annesinin Bay Welland’ın tuhaflıklarına karşı kullandığı sakin tonla. Archer da mantıksız kocalar kategorisine usulca yerleştirildiğini hissetti.

Bellevue Caddesi’nden aşağı indiler; Welland villasına giden yolu belirleyen, tepelerinde dökme demir fenerler bulunan, pahları alınmış ahşap kapı direklerinin arasından içeri saptılar. Pencerelerden ışıklar taşıyordu. Araba dururken Archer, aklında canlandırdığı gibi, kayınpederini elinde saatiyle salonda volta atarken gördü; öfkeden çok daha etkili olduğunu uzun zaman önce keşfettiği o acılı yüz ifadesi yüzündeydi.

Genç adam karısının ardından hole girerken ruh halinde tuhaf bir tersine dönüşün farkındaydı. Wellandların evindeki lüks ve, en ince ayrıntısına kadar uzanan görgü kurallarıyla beklentilerle yüklü atmosfer, insanın içine uyuşturucu gibi işliyordu. Kalın halılar, tetikte hizmetçiler, disiplinli saatlerin hiç kesilmeyen tik takları, hol masasındaki bitmek bilmeyen kart ve davetiye yığını; bir saati ötekine, ev halkının her birini diğerlerine bağlayan bu zorba küçük ayrıntılar zinciri, daha az düzenli ve varlıklı bir hayatı gerçek dışı ve güvencesiz gösteriyordu. Ama şimdi gerçek dışı ve anlamsızlaşan, Wellandların evi ve Archer’dan orada sürmesi beklenen hayattı; yamacın ortasında, kararsızca durmuş olduğu kıyıdaki o kısa sahne ise damarlarındaki kan kadar yakındı.

Bütün gece May’in yanında, iri desenli basma kumaşla döşenmiş yatak odasında uyanık yattı; ay ışığının halıya eğik düşüşünü izleyip Ellen Olenska’nın Beaufort’un tırıs giden atlarının ardında, parıldayan sahilleri geçerek eve dönüşünü düşündü.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…