Masumiyet Çağı kitap kapağı

4. bölüm / 36

Iıı.

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 36Şu an: Iıı.

III.
Her defasında aynı şey olurdu.

Bayan Julius Beaufort, her yıl verdiği balonun gecesi Operaya gitmeyi hiç ihmal etmezdi. Hatta balosunu hep Opera gecesine denk getirirdi; böylece ev işleriyle ilgilenmeyecek kadar üstün olduğunu, yokluğunda eğlencenin her ayrıntısını düzenleyebilecek bir hizmetli kadrosuna sahip bulunduğunu vurgulardı.

Beaufortların evi, New York’ta balo salonu bulunan birkaç evden biriydi (Bayan Manson Mingott’un ve Headly Chiversların evinden bile eskiydi). Salon zeminine kaba bir örtü serip mobilyaları üst kata taşımak “taşralı işi” sayılmaya başlamıştı. Oysa başka hiçbir amaçla kullanılmayan ve yılın üç yüz altmış dört günü panjurları kapalı karanlıkta bırakılan bir balo salonuna sahip olmanın; yaldızlı sandalyeleri bir köşeye yığılmış, avizesi de bir torbaya konmuş böyle bir salonun sağladığı tartışılmaz üstünlüğün, Beaufortların geçmişindeki üzücü her şeyi telafi ettiği düşünülüyordu.

Toplumsal düşüncelerini özdeyişlere dökmeyi seven Bayan Archer bir keresinde, “Hepimizin kendimize ayırdığımız sıradan insanları vardır,” demişti. Bu söz cüretkâr olsa da seçkin çevrelerden pek çok kişi onun doğruluğunu gizliden gizliye kabul ediyordu. Ama Beaufortlar tam anlamıyla sıradan değildi; hatta bazılarına göre daha da beterdi. Bayan Beaufort, Amerika’nın en saygın ailelerinden birine mensuptu. Güney Carolina kolundan, yoksul ama güzel Regina Dallas’tı; onu New York sosyetesine, doğru amaçlarla hep yanlış işler yapan düşüncesiz kuzeni Medora Manson tanıtmıştı. İnsan Mansonlara ve Rushworthlara akraba olunca, Bay Sillerton Jackson’ın Tuileries Sarayı’na gidip gelmişlerin diliyle söylediği gibi, New York sosyetesinde “yer edinme hakkı” kazanırdı. Peki, Julius Beaufort’la evlenince bu hakkını yitirmiş olmuyor muydu?

Asıl soru şuydu: Beaufort kimdi? İngiliz sanılırdı; hoşsohbet, yakışıklı, çabuk öfkelenen, konuksever ve nüktedandı. Yaşlı Bayan Manson Mingott’un İngiliz damadı bankerden aldığı tavsiye mektuplarıyla Amerika’ya gelmiş, iş dünyasında kısa sürede önemli bir konum edinmişti. Ama alışkanlıkları sefihçe, dili acımasız, geçmişi gizemliydi. Medora Manson kuzeninin onunla nişanlandığını duyurduğunda, bu da zavallı Medora’nın uzun düşüncesizlikler siciline eklenen bir başka çılgınlık sayılmıştı.

Ama bilgelik kadar çılgınlığın da çocukları çoğu zaman haklı çıkar; genç Bayan Beaufort’un evliliğinden iki yıl sonra, New York’un en seçkin evinin ona ait olduğu kabul edilmişti. Bu mucizenin nasıl gerçekleştiğini kimse tam olarak bilmiyordu. Tembel ve edilgendi; alaycılar onu sıkıcı bile bulurdu. Ama bir put gibi giyinip incilere bürünmüş, her yıl daha genç, daha sarışın ve daha güzel görünerek Bay Beaufort’un ağır, kahverengi kumtaşından sarayında taht kurmuş, küçük mücevherli parmağını bile kaldırmadan bütün dünyayı oraya çekmişti. Her şeyi bilenler, hizmetlileri eğitenin, aşçıya yeni yemekler öğretenin, akşam sofrası ve salon için seralarda hangi çiçeklerin yetiştirileceğini bahçıvanlara söyleyenin, konukları seçenin, yemek sonrası punçunu hazırlayanın ve karısının dostlarına yazdığı kısa notları dikte edenin Beaufort’un kendisi olduğunu söylerdi. Öyleyse bu ev işleri gizlice yapılırdı; çünkü Beaufort dışarıya, davetli bir konuk rahatlığıyla kendi salonuna giren, kaygısız ve konuksever bir milyoner görüntüsü verirdi. “Karımın gloksinyaları harika, değil mi? Sanırım onları Kew’den getirtiyor,” derdi.

Herkes, Bay Beaufort’un sırrının işleri çekip çevirme biçiminde yattığında hemfikirdi. Çalıştığı uluslararası bankacılık kuruluşu tarafından İngiltere’den ayrılmasına “yardım edildiğini” fısıldamak kolaydı; ama bu söylentiyi de ötekiler gibi ustalıkla savuşturuyordu. New York’un iş ahlakı, ahlak ölçütleri kadar hassas olsa da, Beaufort her işte başarı kazanmış, bütün New York’u salonuna çekmişti. Yirmi yılı aşkın süredir insanlar, Bayan Manson Mingott’a gideceklerini söyler gibi, aynı güvenle “Beaufortlara gidiyoruz” diyorlardı. Üstelik orada, yıllandırılmamış ılık Veuve Clicquot ile Philadelphia’dan ısıtılıp getirilmiş kroketler yerine, sıcak canvasback ördekleri ve yıllanmış şarap bulacaklarını bilmenin ayrı bir hoşnutluğu vardı.

Bayan Beaufort da her zamanki gibi Mücevher Şarkısı’ndan hemen önce locasında görünmüştü. Yine alışıldığı üzere üçüncü perdenin sonunda ayağa kalkıp güzel omuzlarına opera pelerinini aldıktan sonra gözden kaybolunca, New York bunun yarım saat sonra balonun başlayacağı anlamına geldiğini biliyordu.

Beaufortların evi, New Yorkluların yabancılara, özellikle de yıllık balo gecesinde göstermekten gurur duyduğu evlerdendi. New York’ta kendi kırmızı kadife halılarına sahip olan ve bunu, yemekle balo salonu sandalyelerini kiralamak yerine, kendi uşaklarına kendi tentelerinin altından merdivenlere serdiren ilk kişilerden olmuşlardı. Ayrıca hanımların pelerinlerini holde çıkarması âdetini de başlatmışlardı; böylece ev sahibesi kadının yatak odasına kadar yürüyüp gaz ocağının yardımıyla saçlarını yeniden kıvırmaları gerekmiyordu. Beaufort’un, karısının bütün dostlarının evden çıkarken saçlarının düzgün yapılmasını sağlayan hizmetçileri bulunduğunu söylemiş olduğu rivayet edilirdi.

Üstelik ev, içinde balo salonu olacak şekilde cüretkârca tasarlanmıştı. Böylece Chiversların evinde olduğu gibi dar bir geçitten geçip salona sıkışarak ulaşmak yerine, ardı ardına açılan salonların (deniz yeşili, koyu kırmızı ve düğün çiçeği sarısı odaların) manzarası boyunca ağırbaşlı adımlarla ilerlenirdi. Uzakta, cilalı parke üzerinde yansıyan çok mumlu avizeler görünür; onların ötesinde, kamelyalarla ağaç eğreltilerinin pahalı yapraklarını siyah altın bambu oturma yerlerinin üzerine kemer gibi eğdiği kış bahçesinin derinliği uzanırdı.

Newland Archer, konumuna yakışır biçimde, biraz geç geldi. Paltosunu ipek çoraplı uşaklara bırakmıştı (bu çoraplar Beaufort’un birkaç gösteriş budalalığından biriydi). İspanyol derisiyle kaplı, Buhl kakmalı mobilyalar ve malakit eşyalarla döşenmiş kütüphanede bir süre oyalanmış; birkaç erkekle sohbet edip dans eldivenlerini takmış, sonra da Bayan Beaufort’un koyu kırmızı salona açılan kapıda konukları karşıladığı sıraya katılmıştı.

Archer gözle görülür biçimde gergindi. Operadan sonra genç zenginlerin genellikle yaptığı gibi kulübüne dönmemiş, hava güzel olduğundan Beşinci Cadde boyunca bir süre yürüdükten sonra Beaufortların evine doğru geri dönmüştü. Mingottların fazla ileri gitmesinden; doğrusu, Büyükanne Mingott’un Kontes Olenska’yı baloya getirmeleri için emir vermiş olmasından kesinlikle korkuyordu.

Kulüpteki locada duyduğu konuşmalar, bunun ne kadar ciddi bir hata olacağını anlamasını sağlamıştı. “Bu işi sonuna kadar götürmeye” her zamankinden daha kararlı olsa da nişanlısının kuzenini savunmaya, Operadaki kısa konuşmalarından önceki kadar şövalyece bir heves duymuyordu.

Beaufort’un, çok konuşulan nü Bouguereau tablosu “Zafer Kazanan Aşk”ı asma cüretini gösterdiği düğün çiçeği sarısı salona yönelen Archer, Bayan Welland ile kızını balo salonunun kapısının yanında buldu. Öte yanda çiftler çoktan zeminde kayarak dans ediyordu. Mum ışığı dönen tül eteklere, alçakgönüllü çiçeklerle süslü genç başlara, genç evli kadınların gösterişli sorguçlarına ve saç süslerine; kolalı gömleklerin parlaklığıyla yeni, cilalı eldivenlere vuruyordu.

Dans etmeye katılmak üzere olduğu belli olan Miss Welland, elinde müge çiçekleriyle (başka buket taşımıyordu) kapı eşiğinde duraksamıştı. Yüzü biraz solgun, gözleri ise açık sözlü bir heyecanla yanıyordu. Bir grup genç erkekle kız çevresinde toplanmış, el sıkışılıyor, gülüşülüyor, şakalaşılıyordu. Biraz ötede duran Bayan Welland bu sahneyi ölçülü bir onayla izliyordu. Miss Welland’ın nişanlandığını duyurmakta olduğu belliydi; annesi ise bu âna uygun görülen ebeveyn çekingenliğini takınıyordu.

Archer bir an duraksadı. Duyurunun yapılmasını bizzat o istemişti, ama mutluluğunun böyle bilinmesini istemezdi. Kalabalık bir balo salonunun gürültüsü ve heyecanı içinde ilan etmek, yüreğe en yakın şeylerin taşıması gereken o ince mahremiyet ışıltısını söndürmekti. Sevinci öylesine derindi ki bu yüzeydeki bulanıklık özüne dokunmuyordu; yine de yüzeyin de duru kalmasını isterdi. May Welland’ın da aynı duyguyu paylaştığını görmek onu bir parça rahatlattı. May’in gözleri yalvarırcasına ona çevrildi; bakışları, “Bunu doğru olanı yaptığımız için yapıyoruz, unutma,” diyordu.

Bu çağrı Archer’ın yüreğinde hemen karşılık buldu. Yine de harekete geçme zorunluluklarının ideal bir nedenden değil, yalnızca zavallı Ellen Olenska yüzünden doğmuş olmasını isterdi. Miss Welland’ın çevresindeki grup anlamlı gülümsemelerle ona yol açtı. Archer tebrikleri kabul ettikten sonra nişanlısını balo salonunun ortasına çekti ve kolunu beline doladı.

“Artık konuşmamıza gerek kalmayacak,” dedi, açık sözlü gözlerinin içine gülümseyerek. Mavi Tuna’nın yumuşak dalgaları üzerinde süzülerek uzaklaştılar.

May cevap vermedi. Dudakları gülümsemek üzere titredi, ama gözleri uzaklarda ve ciddi kaldı; sanki dile getirilemez bir hayale dalmıştı. “Sevgilim,” diye fısıldadı Archer, onu kendine bastırarak. Balo salonunda geçen ilk nişanlılık saatlerinin bile ağır, kutsal bir niteliği olduğu içine doğmuştu. Yanında bu bembeyazlık, ışık ve iyilikle nasıl da yeni bir hayat başlayacaktı!

Dans bitince nişanlı bir çifte yakışır biçimde kış bahçesine geçtiler. Newland, yüksek bir ağaç eğreltileri ve kamelyalar perdesinin arkasında otururken onun eldivenli elini dudaklarına bastırdı.

“İstediğin gibi yaptığımı görüyorsun,” dedi.

“Evet, bekleyemedim,” diye gülümseyerek karşılık verdi. Bir süre sonra ekledi: “Keşke bunu bir baloda yapmak zorunda kalmasaydık.”

“Evet, biliyorum.” May onun bakışını anlayışla karşıladı. “Ama yine de, burada bile baş başayız, değil mi?”

“Ah sevgilim, her zaman!” diye haykırdı Archer.

Anlaşılan, o her zaman anlayacak, her zaman doğru şeyi söyleyecekti. Bu keşif mutluluk kadehini taşırdı; neşeyle devam etti: “En kötüsü de seni öpmek istiyorum ama öpemiyorum.” Bunları söylerken kış bahçesini hızla gözden geçirdi, o an için yalnız olduklarından emin oldu; onu kendine çekip dudaklarına çabucak bir öpücük kondurdu. Bu cüretkâr davranışını telafi etmek için onu kış bahçesinin daha az kuytu bir köşesindeki bambu kanepeye götürdü; yanına oturup buketinden bir inci çiçeği kopardı. O sessizce oturuyordu; dünya, ayaklarının altında güneşle aydınlanmış bir vadi gibi uzanıyordu.

“Kuzenim Ellen’a söyledin mi?” diye sordu az sonra, sanki bir rüyadan konuşuyordu.

Kendine geldi ve bunu yapmadığını hatırladı. O tuhaf yabancı kadına böyle şeylerden söz etmeye karşı koyamadığı bir isteksizlik, kelimeleri dudaklarında durdurmuştu.

“Hayır, sonunda fırsat bulamadım,” dedi, aceleyle yalan söyleyerek.

“Ah.” Hayal kırıklığına uğramış görünüyordu ama istediğini elde etmeye yumuşakça kararlıydı. “O hâlde sen söylemelisin, çünkü ben de söylemedim; onun şöyle düşünmesini istemem...”

“Elbette istemezsin. Ama sonuçta bunu yapacak kişi sen değil misin?”

Bunu düşündü. “Doğru zamanda söyleseydim, evet. Ama şimdi gecikmiş olduğumuza göre, operada, burada herkese söylemeden önce ona haber vermeni istediğimi açıklamalısın. Yoksa onu unuttuğumu düşünebilir. Biliyorsun, aileden biri; hem uzun zamandır uzaktaydı, o yüzden biraz... alıngan.”

Archer’ın yüzü sevgiyle aydınlandı. “Sevgili, yüce melek! Elbette söylerim.” Kalabalık balo salonuna biraz tedirginlikle göz attı. “Ama onu henüz görmedim. Geldi mi?”

“Hayır; son anda gelmemeye karar verdi.”

“Son anda mı?” diye tekrarladı; başka bir seçeneği düşünmüş olmasına şaşırdığını belli ederek.

“Evet. Dans etmeye bayılır,” diye karşılık verdi genç kız, yalın bir ifadeyle. “Ama birdenbire elbisesinin balo için yeterince şık olmadığına karar verdi; oysa biz çok güzel bulmuştuk. Bu yüzden teyzem onu eve götürmek zorunda kaldı.”

“Ah, neyse...” dedi Archer, mutlu bir kayıtsızlıkla. Nişanlısında, ikisinin de içinde büyüdüğü “hoş olmayan” şeyleri görmezden gelme ritüelini sonuna kadar sürdürme konusundaki kararlı tutumundan daha çok hoşuna giden hiçbir şey yoktu.

“Kuzeninin gelmemesinin gerçek nedenini benim kadar iyi biliyor,” diye düşündü, “ama zavallı Ellen Olenska’nın itibarı üzerinde bir gölge bile bulunduğunun farkında olduğumu en ufak bir işaretle asla belli etmeyeceğim.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…