Bölümler 36Şu an: Xxvı.
- 1 İkinci Kitap38 kelime
- 2 Birinci Kitap — I.1.691 kelime
- 3 Iı.1.457 kelime
- 4 Iıı.1.565 kelime
- 5 Iv.1.261 kelime
- 6 V.2.142 kelime
- 7 Vı.1.884 kelime
- 8 Vıı.1.501 kelime
- 9 Vııı.1.812 kelime
- 10 Ix.2.846 kelime
- 11 X.2.222 kelime
- 12 Xı.1.875 kelime
- 13 Xıı.2.585 kelime
- 14 Xııı.1.443 kelime
- 15 Xıv.1.669 kelime
- 16 Xv.2.284 kelime
- 17 Xvı.2.203 kelime
- 18 Xvıı.2.233 kelime
- 19 Xvııı.2.587 kelime
- 20 İkinci Kitap — Xıx.2.482 kelime
- 21 Xx.2.786 kelime
- 22 Xxı.3.070 kelime
- 23 Xxıı.1.922 kelime
- 24 Xxııı.2.175 kelime
- 25 Xxıv.1.253 kelime
- 26 Xxv.1.987 kelime
- 27 Xxvı.2.539 kelime · Okuduğun bölüm
- 28 Xxvıı.1.657 kelime
- 29 Xxvııı.1.577 kelime
- 30 Xxıx.1.540 kelime
- 31 Xxx.2.137 kelime
- 32 Xxxı.2.600 kelime
- 33 Xxxıı.2.017 kelime
- 34 Xxxııı.3.490 kelime
- 35 Xxxıv.3.861 kelime
- 36 Metin Üzerine Bir Not87 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVI.
Her yıl 15 Ekim’de Fifth Avenue kepenklerini açar, halılarını serer ve pencerelerine üç kat perde asardı.
1 Kasım’a gelindiğinde bu ev içi ritüel sona erer, sosyete etrafına bakıp kendini değerlendirmeye başlardı. Ayın 15’inde sezon tam anlamıyla açılmış olur; Opera ve tiyatrolar yeni gösterilerini sahneye koyar, akşam yemekleri için davetler çoğalır, dansların tarihleri belirlenirdi. Tam da bu sıralarda Bayan Archer her yıl New York’un çok değiştiğini söylerdi.
Olaylara, katılmayan birinin yüksek konumundan bakınca, Bay Sillerton Jackson ve Bayan Sophy’nin yardımıyla yüzeyde beliren her yeni çatlağı, düzenli sıralar hâlindeki toplumsal sebzelerin arasından başını uzatan tuhaf otları görebilirdi. Archer’ın gençliğinin eğlencelerinden biri, annesinin her yıl yaptığı bu açıklamayı beklemek ve onun, dikkatsiz bakışının gözden kaçırdığı küçük çözülme belirtilerini sıralayışını dinlemekti. Bayan Archer’ın zihninde New York değişti mi mutlaka daha kötüye giderdi; Bayan Sophy Jackson da bu görüşe yürekten katılırdı.
Dünya görmüş birine yakışır biçimde Bay Sillerton Jackson yargısını askıya alır, hanımların yakınmalarını eğlenerek ve tarafsızca dinlerdi. Yine de New York’un değiştiğini o bile inkâr etmezdi. Evliliğinin ikinci kışında Newland Archer da, New York gerçekten değişmemiş olsa bile değişmekte olduğunu kabul etmek zorunda kaldı.
Bu konular her zamanki gibi Bayan Archer’ın Şükran Günü yemeğinde gündeme gelmişti. Yılın nimetleri için şükretmesinin resmen beklendiği bu günde, dünyasının durumuna kederli ama gücenmeden bakıp şükredecek ne bulduğunu düşünmek âdetiydi. Her hâlükârda şükredeceği şey sosyetenin hâli değildi. Sosyetenin var olduğu söylenebilirse, bu, üzerine İncil’den beddualar yağdırılacak bir manzaraydı; nitekim herkes, Rahip Dr. Ashmore’un Şükran Günü vaazında Yeremya’dan (2. bölüm, 25. ayet) bir metin seçtiğinde ne demek istediğini anlamıştı. St. Matthew Kilisesi’nin yeni rahibi Dr. Ashmore, “ilerici” olduğu için seçilmişti: Vaazlarının düşünce bakımından cesur, dili bakımından yeni olduğu düşünülüyordu. Şık sosyeteyi yererken hep onun “gidişatından” söz ederdi; Bayan Archer için, gidişat gösteren bir topluluğun parçası olduğunu hissetmek hem ürkütücü hem büyüleyiciydi.
“Dr. Ashmore kesinlikle haklı; gidişat belirgin,” dedi; sanki evdeki bir çatlak gibi görülebilen ve ölçülebilen bir şeyden söz ediyordu.
“Yine de bunu Şükran Günü’nde vaaz etmek tuhaftı,” diye belirtti Bayan Jackson. Ev sahibesi kuru bir sesle karşılık verdi: “Ah, geriye kalanlar için şükretmemizi istiyor.”
Archer annesinin her yılki kehanetlerine gülümsemeye alışkındı; ama bu yıl değişiklikleri dinlerken “gidişatın” gözle görülür olduğunu kabul etmek zorunda kaldı.
Bayan Jackson, “Giyimdeki savurganlık…” diye söze başladı. “Sillerton beni Opera’nın ilk gecesine götürdü; size şunu söyleyebilirim ki geçen yıldan tanıdığım tek elbise Jane Merry’ninkiydi. Üstelik onun da ön paneli değiştirilmişti. Oysa elbiseyi Worth’ten daha iki yıl önce aldığını biliyorum; çünkü terzim Paris elbiselerini giymeden önce elden geçirmek için hep uğrar.”
Bayan Archer içini çekti. “Ah, Jane Merry bizden biri,” dedi; sanki hanımların Paris elbiselerini gümrükten çıkar çıkmaz ortalıkta sergilemeye başladığı bir çağda bizden biri olmak pek imrenilecek bir şey değilmiş gibi. Oysa Bayan Archer’ın yaşıtları elbiselerini kilit altında saklayıp zamanla güzelleşmelerini beklerdi.
“Evet, o da sayılı kişilerden biri. Ben gençken,” diye karşılık verdi Bayan Jackson, “en yeni modaya göre giyinmek bayağılık sayılırdı; Amy Sillerton da bana Boston’da Paris elbiselerini iki yıl kaldırıp saklamanın kural olduğunu hep söylerdi. Her şeyi görkemli yapan yaşlı Bayan Baxter Pennilow yılda on iki elbise sipariş ederdi: ikisi kadife, ikisi saten, ikisi ipek, kalan altısı da poplinle en kaliteli kaşmirden. Bu sürekli bir siparişti. Ölmeden önce iki yıl hasta yattığı için, hiç kâğıtlarından çıkarılmamış kırk sekiz Worth elbisesi bulmuşlar. Kızlar yaslarını bırakınca da ilk partiyi, modanın önüne geçmiş görünmeden Senfoni konserlerinde giyebilmişler.”
“Ah, evet, Boston New York’tan daha tutucudur; ama bir hanımın Fransız elbiselerini bir sezonluğuna kaldırmasının güvenli bir kural olduğunu hep düşünmüşümdür,” diye kabul etti Bayan Archer.
“Yeni modayı başlatan Beaufort’tu; yeni giysileri gelir gelmez karısının sırtına geçirmesini o sağladı. Bazen Regina’nın o zarif hâli bile onun ... onun ... gibi görünmesini engellemeye yetmiyor,” dedi Bayan Jackson. Masanın çevresine göz gezdirdi, Janey’nin kocaman açılmış bakışlarıyla karşılaştı ve anlaşılmaz bir mırıltıyla konuyu geçiştirdi.
“Rakipleri gibi,” dedi Bay Sillerton Jackson, bir nükte patlatmışçasına.
“Ah...” diye mırıldandı hanımlar. Bayan Archer, kızının dikkatini yasak konulardan uzaklaştırmak için ekledi: “Zavallı Regina! Şükran Günü pek neşeli geçmemiştir, sanırım. Beaufort’un spekülasyonları hakkındaki söylentileri duydun mu, Sillerton?”
Bay Jackson kayıtsızca başını salladı. Sözü edilen söylentileri herkes duymuştu; zaten herkesin dilindeki bir hikâyeyi doğrulamayı kendine yediremiyordu.
Topluluğun üzerine kasvetli bir sessizlik çöktü. Kimse Beaufort’u gerçekten sevmezdi; özel hayatı hakkında en kötüsünü düşünmek de bütünüyle tatsız sayılmazdı. Ama karısının ailesini mali bir rezalete sürüklemiş olma düşüncesi, düşmanlarının bile keyifle karşılayamayacağı kadar sarsıcıydı. Archer’ın New York’u özel ilişkilerde ikiyüzlülüğü hoş görürdü; iş dünyasında ise berrak ve kusursuz bir dürüstlük beklerdi. Tanınmış bir bankerin yüz kızartıcı biçimde iflas etmesinin üzerinden çok zaman geçmişti; yine de herkes, benzer son olayda şirketin ortaklarının toplumsal hayattan nasıl silindiğini hatırlıyordu. Gücüne ve karısının popülerliğine rağmen Beaufortların başına da aynısı gelecekti. Kocasının yasa dışı spekülasyonları hakkındaki söylentiler doğruysa, Dallas ailesinin birleşik gücü bile zavallı Regina’yı kurtaramazdı.
Sohbet daha az uğursuz konulara sığındı; ama değindikleri her şey, Bayan Archer’ın gidişatın hızlandığına dair hissini doğrular gibiydi.
“Elbette Newland, sevgili May’in Bayan Struthers’ın pazar akşamlarına gitmesine izin verdiğini biliyorum...” diye başladı. May neşeyle araya girdi: “Ama artık herkes Bayan Struthers’a gidiyor; üstelik Büyükanne’nin son kabulüne de davet edilmişti.”
Archer’ın düşündüğüne göre New York geçiş dönemlerini böyle yönetirdi: değişiklikler iyice yerleşene kadar onları görmezden gelmek için iş birliği eder, sonra da içtenlikle bunların bir önceki çağda gerçekleştiğini sanırdı. Kalede hep bir hain olurdu; o—ya da genellikle o—anahtarları teslim ettikten sonra, kalenin aşılmaz olduğunu iddia etmenin ne anlamı kalırdı? İnsanlar Bayan Struthers’ın rahat pazar konukseverliğinin tadına bir kez vardı mı, evlerinde oturup şampanyasının Ayakkabı Boyası’ndan dönüştürüldüğünü hatırlamaları pek olası değildi.
“Biliyorum canım, biliyorum,” diye içini çekti Bayan Archer. “İnsanlar eğlenmek için dışarı çıktığı sürece böyle şeyler kaçınılmaz galiba; ama Bayan Struthers’ı ilk kez kabul edenin kuzenin Madam Olenska olmasını hiç affedemedim.”
Genç Bayan Archer’ın yüzü birden kızardı; bu, kocası kadar masadaki diğer konukları da şaşırttı. “Ah, Ellen...” diye mırıldandı; anne babasının “Ah, Blenkerlar...” derken takınabileceği, hem suçlayıcı hem de hoş görür tondan pek farklı olmayan bir sesle.
Kontes Olenska’nın adını duyunca aile, kocasının yakınlaşma girişimlerine karşı inatla direnerek onları şaşırtıp güç durumda bıraktığından beri, bu tonu benimsemişti. Ama May’in ağzından çıkan bu söz düşünmeye değerdi; Archer, genç kadına çevresinin ses tonuyla konuştuğu anlarda bazen kapıldığı yabancılık duygusuyla ona baktı.
Annesi, ortamın havasına her zamankinden daha az duyarlı olsa da ısrarını sürdürdü: “Kontes Olenska gibi aristokrat topluluklarda yaşamış kişilerin, toplumsal ayrımlarımızı görmezden gelmek yerine onları korumamıza yardım etmeleri gerektiğini hep düşünmüşümdür.”
May’in kızarmış yüzü hâlâ canlılığını koruyordu; bu kızarıklık, Madam Olenska’nın toplumsal açıdan vefasızlığının fark edilmesinin düşündürdüğünden daha derin bir anlam taşıyor gibiydi.
“Yabancılara hepimiz birbirimizin aynıymışız gibi görünüyordur kuşkusuz,” dedi Bayan Jackson tersçe.
“Ellen’ın sosyeteyi önemsediğini sanmıyorum; ama neyi önemsediğini de kimse tam olarak bilmiyor,” diye devam etti May, sanki tarafsız bir şey söylemeye çalışıyormuş gibi.
“Ah, neyse...” diye yine içini çekti Bayan Archer.
Kontes Olenska’nın ailesinin gözünden düştüğünü herkes biliyordu. En sadık savunucusu yaşlı Bayan Manson Mingott bile kocasına dönmeyi reddetmesini savunamamıştı. Mingottlar hoşnutsuzluklarını açıkça ilan etmemişlerdi; aile dayanışması duyguları buna engel olacak kadar güçlüydü. Bayan Welland’in dediği gibi, yalnızca “zavallı Ellen’ın kendi seviyesini bulmasına izin vermişlerdi”; Ellen da utanç verici ve anlaşılmaz biçimde, Blenkerların hüküm sürdüğü o belirsiz derinliklere, “yazı yazanların” dağınık törenlerini kutladığı çevrelere düşmüştü. İnanılmazdı ama gerçekti: Ellen, bütün fırsatlarına ve ayrıcalıklarına rağmen düpedüz “Bohem” olmuştu. Bu gerçek, Kont Olenski’ye dönmeyerek ölümcül bir hata yaptığı iddiasını güçlendiriyordu. Sonuçta genç bir kadının yeri kocasının çatısı altındaydı; hele de o evden ... neyse ... insan işin aslını araştırmak istese ...
“Madam Olenska beylerin gözdesi,” dedi Bayan Sophy; uzlaşmacı bir söz söylemek istiyormuş gibi yaparken aslında bir iğne batıran tavrıyla.
“Ah, Madam Olenska gibi genç bir kadının her zaman maruz kaldığı tehlike de bu,” diye kederle onayladı Bayan Archer. Bunun üzerine hanımlar etek kuyruklarını toplayıp salonun Carcel lambalarının cam kürelerine doğru yola koyulurken, Archer ile Bay Sillerton Jackson Gotik kütüphaneye çekildi.
Şöminenin önünde yerlerini alıp yemeğin yetersizliğini kusursuz purosuyla telafi eden Bay Jackson, ciddi ve anlatmaya hevesli bir havaya büründü.
“Beaufort’un çöküşü gerçekleşirse,” diye duyurdu, “bazı şeyler açığa çıkacak.”
Archer başını hızla kaldırdı: Beaufort’un adını her duyuşunda, kürkleri ve ayakkabıları gösterişli adamın Skuytercliff’te karların içinden ilerleyen ağır gövdesini keskin bir berraklıkla gözünün önünde canlandırırdı.
“Kesinlikle,” diye sürdürdü Bay Jackson, “en tatsız türden bir hesaplaşma yaşanacak. Bütün parasını Regina’ya harcamış değil.”
“Eh, bu zaten hesaba katılmış değil mi? Bence yine de paçayı kurtaracak,” dedi genç adam, konuyu değiştirmek isteyerek.
“Belki, belki. Bugün nüfuzlu kişilerden bazılarıyla görüşeceğini biliyorum. Elbette,” diye gönülsüzce kabul etti Bay Jackson, “onu bu kez olsun bu badireden kurtarabilmelerini ummak gerek. Zavallı Regina’nın hayatının geri kalanını iflas etmişlerin gittiği bakımsız bir yabancı sayfiye yerinde geçirdiğini düşünmek istemem.”
Archer bir şey söylemedi. Haksız yere kazanılmış paranın acımasızca bedelini ödetmesi ona ne kadar doğal görünüyorsa—ne kadar trajik olsa da—zihni Bayan Beaufort’un sonu üzerinde durmadan daha yakın meseleleri düşünmeye koyuldu. Kontes Olenska’nın adı anılınca May’in yüzünün kızarması ne anlama geliyordu?
Madam Olenska’yla birlikte geçirdikleri yaz ortasındaki günden bu yana dört ay geçmişti; o zamandan beri onu görmemişti. Washington’a, Medora Manson’la birlikte tuttukları küçük eve döndüğünü biliyordu. Ona bir kez yazmış, birkaç kelimeyle yeniden ne zaman buluşacaklarını sormuştu; o da daha kısa bir yanıt vermişti: “Henüz değil.”
O zamandan beri aralarında başka bir iletişim olmamıştı. Archer kendi içinde, onun gizli düşüncelerinin ve özlemlerinin arasında taht kurduğu bir tür kutsal alan oluşturmuştu. Bu alan, yavaş yavaş gerçek hayatının, akla yatkın tek uğraşlarının sahnesine dönüştü; okuduğu kitapları, kendisini besleyen düşünce ve duyguları, yargılarını ve düşlerini oraya taşıdı. Bu alanın dışında, gerçek hayatının sahnesinde ise, çevresindeki insanların bildik önyargılarına ve geleneksel bakış açılarına dalgın bir adamın kendi odasındaki eşyalara çarpıp durması gibi çarparken, giderek artan bir gerçek dışılık ve yetersizlik duygusuyla hareket ediyordu. Dalgın—olduğu şey buydu. Çevresindekilerin en gerçek ve yakın bulduğu her şeyden öylesine uzaktı ki, onların hâlâ yanında olduğunu sanmalarına bazen şaşırıyordu.
Bay Jackson’ın yeni açıklamalara hazırlanırken boğazını temizlediğini fark etti.
“Eşinizin ailesinin, insanların ... Madam Olenska’nın kocasının son teklifini reddetmesi hakkında söylediklerinden ne kadar haberdar olduğunu elbette bilmiyorum.”
Archer sessiz kaldı; Bay Jackson üstü kapalı biçimde devam etti: “Yazık oldu... reddetmesi gerçekten yazık oldu.”
“Yazık mı? Tanrı aşkına, neden?”
Bay Jackson, parlak bir iskarpine uzanan ütülü çorabına doğru bacağını göz ucuyla süzdü.
“Yani, en basit açıdan bakarsak, şimdi geçimini nasıl sağlayacak?”
“Şimdi mi...?”
“Beaufort...”
Archer ayağa fırlayıp yumruğunu yazı masasının siyah ceviz kenarına indirdi. Pirinçten çift hokkadaki hazneler yuvalarında sıçradı.
“Ne demek istiyorsunuz, Allah aşkına?”
Bay Jackson sandalyesinde hafifçe yer değiştirerek genç adamın öfkeden yanan yüzüne sakin bir bakış çevirdi.
“Şöyle: Old Catherine’in bizzat kendisinden, oldukça güvenilir bir kaynaktan öğrendiğime göre, Kontes Olenska kocasına dönmeyi kesin olarak reddedince ailesi ona verdiği harçlığı epeyce azaltmış. Bu retle, evlendiğinde adına bağlanan paradan da oluyor; Olenski, geri dönerse bu parayı onun üzerine geçirmeye hazırmış. E peki sevgili oğlum, ne demek istediğimi sormakla sen ne demek istiyorsun?” diye karşılık verdi Bay Jackson, iyi yüreklilikle.
Archer şömine rafına doğru yürüdü ve külünü ızgaraya silkelemek için üzerine eğildi.
“Madam Olenska’nın özel işleri hakkında hiçbir şey bilmiyorum; ama sizin ima ettiğiniz şeyin...”
“Ah, ben ima etmiyorum; örneğin Lefferts,” diye araya girdi Bay Jackson.
“Lefferts mi? Ona kur yapan ve bu yüzden terslenen Lefferts!” diye küçümseyerek çıkıştı Archer.
“Öyle mi?” diye tersledi öteki; sanki tam da tuzak kurduğu gerçeği yakalamış gibi. Ateşin yanına yan dönmüş oturuyordu; böylece yaşlı adamın sert bakışları çelik bir yay gibi Archer’ın yüzünü kavrıyordu.
“Neyse, neyse; Beaufort’un çöküşünden önce dönmemesi yazık oldu,” diye tekrarladı. “Şimdi döner ve Beaufort da iflas ederse, bu yalnızca genel kanaati doğrular; bu arada, o kanaat yalnızca Lefferts’e özgü değil.”
“Ah, artık geri dönmez; hiç olmadığı kadar kesin!” dedi Archer. Sözü ağzından çıkar çıkmaz Bay Jackson’ın tam da bunu beklediği duygusuna yeniden kapıldı.
Yaşlı bey onu dikkatle süzdü. “Demek görüşünüz bu, öyle mi? Eh, şüphesiz bilirsiniz. Ama herkes size Medora Manson’ın elinde kalan birkaç kuruşun hepsinin Beaufort’un elinde olduğunu söyleyecektir. Beaufort olmazsa bu iki kadının nasıl ayakta kalacağını ben anlayamıyorum. Elbette Madam Olenska, kalmasına en amansız biçimde karşı çıkan yaşlı Catherine’in yumuşamasını hâlâ sağlayabilir; Catherine de ona dilediği kadar harçlık verebilir. Ama hepimiz onun iyi parayı elden çıkarmaktan nefret ettiğini biliriz; ailenin geri kalanının da Madam Olenska’yı burada tutmak için özel bir nedeni yok.”
Archer, elinden bir şey gelmediği için öfkeden yanıyordu: insanın, aptalca bir şey yaptığını bile bile yapmaya mahkûm olduğu hâllerden tam birindeydi.
Bay Jackson’ın, Madam Olenska’yla büyükannesi ve diğer akrabalarının arasındaki anlaşmazlıkları Archer’ın bilmediğini hemen fark ettiğini ve yaşlı adamın, Archer’ın aile toplantılarının dışında tutulmasının nedenleri konusunda kendi sonuçlarını çıkardığını gördü. Bu durum Archer’a dikkatli davranması gerektiğini gösteriyordu; ama Beaufort hakkındaki imalar onu gözü kara yapmıştı. Yine de kendi tehlikesini düşünmese bile Bay Jackson’ın annesinin çatısı altında, yani misafiri olduğunu aklında tutuyordu. Eski New York konuk ağırlama âdetlerine titizlikle uyar, bir misafirle yapılan hiçbir konuşmanın tartışmaya dönüşmesine izin vermezdi.
Bay Jackson’ın dirseğinin yanındaki pirinç küllüğe son kül külahı düşerken, Archer kısa bir sesle, “Yukarı çıkıp anneme katılalım mı?” diye önerdi.
Eve dönerlerken May tuhaf biçimde sessiz kaldı; karanlığın içinde bile tehditkâr kızarıklığının onu sardığını hissediyordu. Bu tehdidin ne anlama geldiğini kestiremiyordu; ama Madam Olenska’nın adının onda bu etkiyi yaratması yeterince uyarıcıydı.
Yukarı çıktılar; Archer kütüphaneye yöneldi. May genellikle peşinden gelirdi, ama koridordan geçip yatak odasına gittiğini duydu.
“May!” diye sabırsızca seslendi. May, ses tonuna hafifçe şaşırmış bir bakışla geri döndü.
“Bu lamba yine is yapıyor; hizmetkârlar fitilinin gerektiği gibi kesilip ayarlanmasını sağlayamıyorlar mı, anlamıyorum,” diye sinirle söylendi.
“Çok üzgünüm; bir daha olmayacak,” diye karşılık verdi May, annesinden öğrendiği kararlı ve canlı ses tonuyla. May’in şimdiden ona, genç Bay Welland’mış gibi, gönlünü yapmaya başladığını hissetmek Archer’ı çileden çıkardı. May fitili kısmak için eğildi; ışık beyaz omuzlarına ve yüzünün duru kıvrımlarına vurunca Archer, “Ne kadar genç! Bu hayat daha kaç sonsuz yıl böyle sürüp gidecek!” diye düşündü.
Kendi gençliğinin gücünü ve damarlarında coşkuyla akan kanı dehşetle hissetti. “Bak,” dedi birden, “yakında birkaç günlüğüne Washington’a gitmem gerekebilir; belki gelecek hafta.”
May ona doğru ağır ağır dönerken eli lambanın anahtarında kaldı. Alevin sıcağı yüzüne yeniden renk vermişti, ama başını kaldırıp ona bakınca yüzü soldu.
“İş için mi?” diye sordu. Sesi, başka makul bir neden olamayacağını ima ediyor; soruyu yalnızca onun cümlesini tamamlamak için, kendiliğinden sormuş gibi duyuluyordu.
“Elbette iş için. Yüksek Mahkeme’de görülecek bir patent davası var...” Mucidin adını söyledi, ardından Lawrence Lefferts’in alışkın akıcılığıyla ayrıntılar sıraladı; May de dikkatle dinleyip ara sıra, “Evet, anlıyorum,” dedi.
“Bu değişiklik sana iyi gelir,” dedi May, sözünü bitirince. “Ellen’ı görmeye de mutlaka gitmelisin,” diye ekledi; gözlerinin içine duru bir gülümsemeyle bakarak, sanki onu can sıkıcı bir aile görevini ihmal etmemeye çağırıyormuş gibi konuştu.
Aralarında bu konuda söylenen tek söz buydu; ama ikisinin de yetiştirildiği iletişim biçiminde bunun anlamı şuydu: “Ellen hakkında insanların söylediklerinin hepsini bildiğimi elbette anlıyorsun; ailemin onu kocasına döndürme çabasını yürekten destekliyorum. Ayrıca, bana söylemeyi seçmediğin bir nedenle ona bu kararı vermemesini öğütlediğini de biliyorum; ailenin bütün yaşlı erkekleriyle büyükannemizin onayladığı bu kararın tersini salık verdin. Ellen’ın hepimize başkaldırması ve bu akşam Bay Sillerton Jackson’ın muhtemelen sana ima ettiği türden eleştirilere kendini açık etmesi senin teşvikinden kaynaklanıyor. Seni huzursuz eden o imayı sana vermek için ortada yeterince ipucu vardı. Ama başkalarından gelen ipuçlarını anlamaya yanaşmıyorsun gibi göründüğünden, ben de sana kendi ipucumu, bizim gibilerin hoş olmayan şeyleri birbirine iletebildiği tek biçimde veriyorum: Washington’a gittiğinde Ellen’ı görmeyi düşündüğünü, belki de sırf bu amaçla oraya gideceğini bildiğimi anlamanı sağlayarak. Onu göreceğin kesin olduğuna göre, bunu benim tam ve açık onayımla yapmanı ve ona, içinde yürümesini teşvik ettiğin bu davranışın muhtemel sonucunu anlatma fırsatını değerlendirmeni istiyorum.”
Bu sessiz mesajın son sözü ona ulaştığında eli hâlâ lambanın anahtarındaydı. Fitili kıstı, cam fanusu kaldırdı ve huysuz alevin üzerine üfledi.
“Üfleyerek söndürünce daha az koku yapıyorlar,” diye açıkladı, ev işlerine düşkün neşeli tavrıyla. Eşikte dönüp, onun kendisini öpmesi için durdu.
Bölüm etkileşimi
