Bölümler 36Şu an: Xxvıı.
- 1 İkinci Kitap38 kelime
- 2 Birinci Kitap — I.1.691 kelime
- 3 Iı.1.457 kelime
- 4 Iıı.1.565 kelime
- 5 Iv.1.261 kelime
- 6 V.2.142 kelime
- 7 Vı.1.884 kelime
- 8 Vıı.1.501 kelime
- 9 Vııı.1.812 kelime
- 10 Ix.2.846 kelime
- 11 X.2.222 kelime
- 12 Xı.1.875 kelime
- 13 Xıı.2.585 kelime
- 14 Xııı.1.443 kelime
- 15 Xıv.1.669 kelime
- 16 Xv.2.284 kelime
- 17 Xvı.2.203 kelime
- 18 Xvıı.2.233 kelime
- 19 Xvııı.2.587 kelime
- 20 İkinci Kitap — Xıx.2.482 kelime
- 21 Xx.2.786 kelime
- 22 Xxı.3.070 kelime
- 23 Xxıı.1.922 kelime
- 24 Xxııı.2.175 kelime
- 25 Xxıv.1.253 kelime
- 26 Xxv.1.987 kelime
- 27 Xxvı.2.539 kelime
- 28 Xxvıı.1.657 kelime · Okuduğun bölüm
- 29 Xxvııı.1.577 kelime
- 30 Xxıx.1.540 kelime
- 31 Xxx.2.137 kelime
- 32 Xxxı.2.600 kelime
- 33 Xxxıı.2.017 kelime
- 34 Xxxııı.3.490 kelime
- 35 Xxxıv.3.861 kelime
- 36 Metin Üzerine Bir Not87 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
XXVII.
Ertesi gün Wall Street’ten Beaufort’un durumu hakkında daha iç rahatlatıcı haberler geldi. Kesin değillerdi ama umut vericiydiler. Acil bir durumda güçlü çevrelerin desteğine başvurabileceği ve bunu başarıyla yaptığı genel olarak biliniyordu. O akşam Bayan Beaufort Opera’ya eski gülümsemesini ve yeni zümrüt kolyesini takarak görününce sosyete rahat bir nefes aldı.
New York, iş dünyasındaki usulsüzlükleri yargılarken acımasızdı. Dürüstlük yasasını çiğneyenlerin bedelini ödemesi gerektiğine dair örtük kuralında şimdiye dek bir istisna olmamıştı; herkes, Beaufort’un ve karısının bile bu ilkenin uğruna tereddütsüz kurban edileceğinin farkındaydı. Ama onları kurban etmek yalnızca acı verici değil, zahmetli de olacaktı. Beaufortların ortadan kaybolması, küçük ve sıkı çevrelerinde büyük bir boşluk bırakırdı; ahlaki felaket karşısında ürperemeyecek kadar bilgisiz ya da umursamaz olanlar bile, New York’un en iyi balo salonunu kaybedeceklerini şimdiden hayıflanıyordu.
Archer Washington’a gitmeye kesin karar vermişti. May’e sözünü ettiği davanın açılmasını, ziyaretinin tarihiyle çakışmasını bekliyordu; ama ertesi salı Bay Letterblair’den davanın birkaç hafta ertelenebileceğini öğrendi. Buna rağmen o öğleden sonra eve, her hâlükârda ertesi akşam yola çıkmaya kararlı döndü. Mesleki hayatı hakkında hiçbir şey bilmeyen ve ona hiçbir zaman ilgi göstermemiş olan May, erteleme gerçekleşirse bundan haberdar olmayabilir; dava taraflarının adları önünde anılsa bile aklında tutmayabilirdi. Her ne olursa olsun, Madam Olenska’yı görmeyi artık daha fazla erteleyemezdi. Ona söylemesi gereken çok fazla şey vardı.
Çarşamba sabahı bürosuna geldiğinde Bay Letterblair onu kaygılı bir yüzle karşıladı. Beaufort sonunda durumu kurtaramamıştı; ama kurtardığı söylentisini yayarak mevduat sahiplerini rahatlatmış, önceki akşama kadar bankaya yüklü miktarda para yatırılmıştı. O sırada yine kaygı verici haberler ağır basmaya başladı. Bunun üzerine bankadan para çekmek için hücum başlamıştı ve gün bitmeden bankanın kapılarını kapatması olasıydı. Beaufort’un alçakça manevrası hakkında en ağır sözler söyleniyordu; iflası, Wall Street tarihinin en yüz kızartıcı olaylarından biri olmaya adaydı.
Felaketin boyutu Bay Letterblair’i bembeyaz kesmiş, konuşamaz hâle getirmişti. “Hayatımda kötü şeyler gördüm ama bunun kadar kötüsünü görmedim. Tanıdığımız herkes, şu ya da bu şekilde etkilenecek. Peki Bayan Beaufort için ne yapılacak? Onun için ne yapılabilir? Bayan Manson Mingott’a herkes kadar acıyorum; bu yaşında başına böyle bir şey gelmesinin onu nasıl etkileyeceği bilinmez. Beaufort’a hep inanmıştı, onu dost edinmişti! Bir de bütün Dallas bağlantısı var: zavallı Bayan Beaufort hepinizin akrabası. Tek şansı kocasını terk etmek olurdu—ama bunu ona kim söyleyebilir? Görevi kocasının yanında olmak; neyse ki özel zaaflarına karşı hep kör görünüyordu.”
Kapı çalındı; Bay Letterblair başını hızla çevirdi. “Ne var? Rahatsız edilmek istemiyorum.”
Bir kâtip Archer’a bir mektup getirip çıktı. Genç adam karısının el yazısını tanıyınca zarfı açıp okudu: “Mümkün olan en erken saatte şehre gelir misin lütfen? Büyükannemin dün gece hafif bir felç geçirdi. Bankayla ilgili bu korkunç haberi herkesten önce, nasıl olduğunu anlayamadığımız bir biçimde öğrenmiş. Lovell amcası ava çıkmış; bu rezalet düşüncesi zavallı babamı o kadar kaygılandırdı ki ateşi çıktı, odasından çıkamıyor. Annemin sana çok ihtiyacı var; umarım hemen çıkıp doğruca büyükanneme gidebilirsin.”
Archer notu kıdemli ortağına verdi. Birkaç dakika sonra kalabalık bir atlı tramvayda kuzeye doğru ağır ağır ilerliyordu; Fourteenth Street’te inip Fifth Avenue hattının yüksek, yalpalayan omnibüslerinden birine bindi. Bu zahmetli araç onu yaşlı Catherine’in evine bıraktığında saat on ikiyi geçmişti. Genellikle taht kurar gibi oturduğu zemin kattaki oturma odasının penceresinde bu kez kızı Bayan Welland vardı. Archer’ı görünce bitkin bir hâlde ona solgun bir hoş geldin işareti yaptı; kapıda da May karşıladı. Hol, bakımlı evlere hastalık ansızın girince büründükleri o tuhaf görünümü almıştı: sandalyelerin üstünde şallar ve kürkler yığın hâlindeydi; masada bir doktor çantasıyla palto duruyor, yanlarında mektuplar ve kartlar çoktan ilgisizce birikiyordu.
May solgundu ama gülümsüyordu. İkinci kez uğramış olan Dr. Bencomb durumu daha umut verici buluyordu; Bayan Mingott’ın yaşama ve iyileşme konusundaki yılmaz kararlılığı da ailesini şimdiden etkilemeye başlamıştı. May, sürgülü kapıları kapalı ve üstlerine ağır sarı damask perdeler indirilmiş olan yaşlı kadının oturma odasına Archer’ı götürdü. Bayan Welland burada felaketin ayrıntılarını dehşet dolu bir fısıltıyla anlattı. Anlaşılan, önceki akşam korkunç ve gizemli bir şey olmuştu. Saat sekiz sularında, Bayan Mingott akşam yemeğinden sonra her zaman oynadığı sabır oyununu bitirir bitirmez kapı zili çalmış; hizmetçilerin hemen tanıyamayacağı kadar sıkı örtünmüş bir hanım içeri alınmayı istemişti.
Tanıdık bir ses duyan kâhya oturma odasının kapısını ardına kadar açıp “Bayan Julius Beaufort” diye duyurmuş, sonra da iki hanımı içeride baş başa bırakıp kapıyı kapatmıştı. Kendi hesabına, yaklaşık bir saat birlikte kalmış olmalıydılar. Bayan Mingott’ın zili çaldığında Bayan Beaufort çoktan kimseye görünmeden gitmişti; yaşlı kadın bembeyaz, heybetli ve korkunç bir hâlde büyük koltuğunda tek başına oturuyor, kâhyaya odasına gitmesine yardım etmesi için işaret ediyordu. O sırada belli ki üzgündü ama bedenine ve zihnine bütünüyle hâkim görünüyordu. Melez hizmetçi onu yatağa yatırmış, her zamanki gibi bir fincan çay getirmiş, odadaki her şeyi düzene koyup çıkmıştı. Ancak sabaha karşı üçte zil yeniden çalmış; bu alışılmadık çağrı üzerine iki hizmetçi telaşla içeri girmişti (yaşlı Catherine normalde bebek gibi uyurdu). Hanımlarını yastıklarına yaslanmış otururken bulmuşlardı; yüzünde çarpık bir gülümseme, kocaman kolunun yanından sarkmış küçücük eli ise cansız duruyordu.
Felcin hafif olduğu açıktı; çünkü konuşabiliyor ve isteklerini anlatabiliyordu. Doktorun ilk ziyaretinden kısa süre sonra yüz kaslarının kontrolünü yeniden kazanmaya da başlamıştı. Ama korku büyüktü; Bayan Mingott’ın kopuk kopuk sözlerinden Regina Beaufort’un gelip kocasını desteklemesini, birlikte bu işin içinden çıkmalarını—kendi deyimiyle onları “terk etmemesini”—istemiş olduğu anlaşılınca öfke de aynı ölçüde büyüdü. Asıl istediği, ailenin tümünü onların korkunç rezaletini örtbas edip hoş görmeye ikna etmesiydi. İnanılmaz bir küstahlıktı bu!
“Ona dedim ki: ‘Manson Mingott’ın evinde şeref hep şerefti, dürüstlük de dürüstlük; beni ayaklarım önde dışarı çıkarana kadar da öyle kalacak,’” diye kekeleyerek kızının kulağına fısıldamıştı yaşlı kadın; sesi kısmi felçten kalınlaşmıştı. “O da, ‘Ama adım, teyzeciğim—benim adım Regina Dallas,’ deyince, ‘Seni mücevhere boğduğunda soyadın Beaufort’tu; şimdi seni utanca boğduğunda da Beaufort olarak kalmalı,’ dedim.”
Bayan Welland, alışılmadık biçimde gözlerini sonunda tatsız ve yüz kızartıcı olana çevirmek zorunda kalmanın dehşetiyle rengi atmış, perişan olmuştu. Gözyaşları ve korku dolu soluklanmalar arasında anlatabildiği ancak buydu. “Keşke bunu kayınpederinden saklayabilsem! Hep, ‘Augusta, ne olur son yanılsamalarımı da yıkma,’ der—bu korkunç şeyleri öğrenmesini nasıl önleyeceğim?” diye feryat etti zavallı kadın.
“Ama anneciğim, sonuçta bunları görmüş olmayacak,” diye önerdi kızı. Bayan Welland iç çekti: “Ah, hayır; çok şükür yatağında güvende. Dr. Bencomb, zavallı annem iyileşene ve Regina’yı bir yerlere götürene kadar onu yatakta tutacağına söz verdi.”
Archer pencerenin yanında oturmuş, ıssız caddeye boş gözlerle bakıyordu. Belli ki onu çağırmalarının nedeni sağlayabileceği belirli bir yardım değil, yıkılmış hanımlara manevi destek olmasıydı. Bay Lovell Mingott’a telgraf çekilmiş, New York’ta yaşayan aile üyelerine de ulaklarla haber gönderilmeye başlanmıştı. O sırada yapılacak tek şey, Beaufort’un rezaletinin ve karısının mazur görülemez davranışının sonuçlarını kısık sesle konuşmaktı.
Başka bir odada notlar yazmakta olan Bayan Lovell Mingott biraz sonra geri geldi ve konuşmaya katıldı. Yaşlı hanımlar, kendi dönemlerinde iş hayatında yüz kızartıcı bir şey yapan erkeğin karısının aklında tek bir şey olduğunu söylediler: kendini silmek, kocasıyla birlikte ortadan kaybolmak. “Zavallı Büyükanne Spicer’ın başına geleni hatırlayın; May, senin büyük büyükannen. Tabii,” diye ekledi Bayan Welland aceleyle, “büyük büyükbabanın para sıkıntıları özel meselelerdi—kumar kayıpları ya da birisi için senet imzalamak gibi bir şey—tam olarak hiç öğrenemedim, çünkü annem bundan hiç söz etmezdi. Ama o, rezaletin ardından annesi New York’tan ayrılmak zorunda kaldığı için taşrada büyütülmüştü; annem on altı yaşına gelene kadar kış yaz demeden Hudson’ın yukarısında yalnız yaşadılar. Büyükannem Spicer’ın aileden, Regina’nın deyişiyle, kendisini ‘hoş görmesini’ istemesi aklına bile gelmezdi. Hem özel bir rezalet, yüzlerce masum insanı batırma skandalının yanında nedir ki?”
“Evet, başkalarına arka çıkmaktan söz edeceğine Regina kendi yüzünü gizlese daha yakışık alırdı,” diye katıldı Bayan Lovell Mingott. “Geçen cuma Opera’da taktığı zümrüt kolyenin öğleden sonra Ball and Black’s’ten, beğenirse alması için gönderildiğini duydum. Acaba geri alabilecekler mi?”
Archer, amansız koroyu hiç etkilenmeden dinledi. Bir beyefendinin ahlak yasasının ilk buyruğu olarak mali konularda mutlak dürüstlüğe bağlılık, duygusal düşüncelerin bunu zayıflatamayacağı kadar derinlere işlemişti içine. Lemuel Struthers gibi bir maceracı, Ayakkabı Boyası servetinin milyonlarını türlü karanlık işlerle biriktirebilirdi; ama eski New York’un mali çevrelerinde kusursuz dürüstlük, soyluluğun getirdiği bir yükümlülüktü. Bayan Beaufort’un başına gelenler de Archer’ı pek etkilemedi. Öfkeli akrabalarından kuşkusuz ona daha çok acıyordu; yine de ona göre karı koca arasındaki bağ, refah içindeyken kopabilse bile felakette kopmamalıydı. Bay Letterblair’in dediği gibi, bir eşin yeri kocası sıkıntıdayken yanıydı; ama toplumun yeri onun yanı değildi. Bayan Beaufort’un öyle olması gerektiğini soğukkanlılıkla varsayması, onu neredeyse kocasının suç ortağı gibi gösteriyordu. Bir kadının, kocasının iş hayatındaki onursuzluğunu örtbas etmesi için ailesine başvurması düşüncesi kabul edilemezdi; çünkü Aile, bir kurum olarak, bunu yapamazdı.
Melez hizmetçi, Bayan Lovell Mingott’ı hole çağırdı; Bayan Mingott bir an sonra kaşları çatılmış halde geri döndü.
“Ellen Olenska’ya telgraf çekmemi istiyor. Elbette Ellen’a da Medora’ya da yazmıştım; ama şimdi bunun yetmediği anlaşılıyor. Hemen ona telgraf çekip tek başına gelmesini söylemem gerekiyormuş.”
Bu sözler sessizlikle karşılandı. Bayan Welland boyun eğmişçesine iç çekti. May yerinden kalkıp yere saçılmış gazeteleri toplamaya gitti.
“Sanırım yapılması gerekiyor,” diye sürdürdü Bayan Lovell Mingott; sanki birinin karşı çıkmasını umuyordu. May odanın ortasına doğru döndü.
“Elbette yapılması gerekiyor,” dedi. “Büyükanne ne istediğini biliyor; biz de bütün dileklerini yerine getirmeliyiz. Teyze, telgrafı senin için yazayım mı? Hemen gönderirsek Ellen muhtemelen yarın sabahki trene yetişebilir.” İsimdeki heceleri, sanki iki gümüş çana vuruyormuş gibi, tuhaf bir açıklıkla telaffuz etmişti.
“Ama hemen gönderemeyiz. Jasper’la kiler uşağı notları ve telgrafları götürmek üzere dışarı çıktılar.”
May gülümseyerek kocasına döndü. “Ama Newland burada, her işe hazır. Telgrafı götürür müsün, Newland? Öğle yemeğinden önce göndermeye yetecek kadar vaktimiz var.”
Archer hazır olduğunu mırıldanarak ayağa kalktı. May, yaşlı Catherine’in gül ağacından yapılmış “Bonheur du Jour” yazı masasına oturup mesajı iri, toy el yazısıyla kaleme aldı. Bitirince kâğıdı özenle kuruttu ve Archer’a uzattı.
“Ne yazık,” dedi, “Ellen’la yolda birbirinizi ıskalayacaksınız! Newland,” diye ekledi annesiyle teyzesine dönerek, “Yüksek Mahkeme’de görülecek bir patent davası için Washington’a gitmek zorunda. Sanırım Lovell Amca yarın geceye kadar döner; Büyükanne de bu kadar iyileşmişken Newland’dan şirket için önemli bir randevudan vazgeçmesini istemek doğru olmaz, değil mi?”
Yanıt bekler gibi duraksadı; Bayan Welland aceleyle, “Ah, elbette olmaz, canım. Büyükannen bunu isteyecek son kişidir,” dedi. Archer telgrafla odadan çıkarken kayınvalidesinin, herhalde Bayan Lovell Mingott’a, “Ama Ellen Olenska için neden telgraf çekmeni istesin ki—” dediğini, ardından May’in berrak sesiyle, “Belki de ona, sonuçta görevinin kocasının yanında olduğunu bir kez daha hatırlatmak istiyordur,” diye karşılık verdiğini duydu.
Dış kapı Archer’ın arkasından kapandı; o da telgrafhaneye doğru aceleyle yürüdü.
Bölüm etkileşimi
