31.Bölüm

Bazı hayatlar vardır

Yaşanması gereken

Bazı hayatlar vardır

Asla yaşanmaması gereken

Ben hangi hayatta olduğumu bilmiyorum. Ne kadar düşünürsem düşüneyim ne kadar çabalarsam çabalayım bilmiyorum.

Bazen diyorum ki iyiki böyle bir hayatım var,iyiki ben hayata Dicle Kara olarak gelmişim.

Ama bazense diyorum ki neden böyle bir hayata geldim? Neden ben Dicle Kara'yım?

Bu bir çeşit sınanma mıydı yoksa bana kurulan bir tuzak mı bilmiyorum

Ben neyi biliyorum ki?

Ben hiçbir şeyi bilmiyorum

Allah kahretsin ki hiçbir şeyi bilmiyorum!

Neden?

Neden kendimi cahiliye devrinde gibi hissediyorum?

Belki şuan saçma geliyor olabilir ama öyle

Kendimi aşırı cahil hissediyorum. Hemde hiç olmadığı kadar

İyi misin diye soruyorlar

Bilmiyorum diyorum

Yaşıyor musun diye soruyorlar

Bilmiyorum diyorum

Düğününü yapacak mısın diye soruyorlar

Bilmiyorum diyorum

Kalbin atıyor mu diye soruyorlar

Ona da bilmiyorum diyorum

Şuan nefes aldığım bile bir muamma

1 hafta sonra düğünümüz olacakmış. Tolga öyle söyledi. Ama kendimi hiç hazır hissetmiyorum.

Acaba evlenmesem mi?

Olmaz ki

Tolga'yı terk etmiş olurum öyle

Ben Tolga'yı terk edemem

Ben bir kişi daha terk edemem

Abimin intihar etmesi gibi birinin intiharın kabul edemem

Ben bir sevdiğim kişiyi daha kaybedemem

Hayır diyorum kendi kendime

Abim intihar etmedi

İnci abla iyileşti ve abim ile evlendi. Abim intihar etmedi

Onlar evliler ve mutlular

Keşke

Keşke böyle olsa

Hayal kurulmamalı

Çünkü hayaller insanı ümitlendirir

Ve ümitler kendini koca bir çaresizliğe bırakır

Hemde kocaman

•••

"Bende devletin bana verdiği yetkiye dayanarak sizi karı koca ilan ediyorum" zorlukla gülümsedikten sonra önüme bırakılan kalemi alıp imzamı attım. Herkes imzasını attıktan sonra memurun uzattığı evlilik cüzdanını alıp ayağa kalktım. Tolga'nın ayağına basmayı ihmal etmedim tabiki de.

Evlilik cüzdanını havaya kaldırıp sallarken silah patlama sesi duyuldu

Elim karnıma gitti.

O an bütün duygularımı kaybettim. Hiçbir şey hissetmiyordum. Hissizdim.Tek bildiğim birazdan bilincimin kapanacak olması. Tam gözlerimi kapatacakken bir yüz gördüm ve Tolga'nın kucağına düştüm. Bayılmadan önce duyduğum son ses tanıdık bir kadın sesiydi

"İnsanın intihar etmek isteyen bir ikizi olması ne kadar güzel bir şey değil mi sevgilim?"

•••

Tolga'dan

O ölmemişti

Yelda ölmemişti

İnsanın intihar etmek isteyen bir ikizi olması ne kadar güzel bir şey değil mi sevgilim? Demişti Yelda

O intihar eden kişi Yelda'nın ikiziydi demek

Benim günlerce vicdan azabı çektiğim,uykuların bana haram olmasına sebep olacak kişi Yelda'nın ikiziydi demek

Güldüm

Hatta direkt kahkaha attım

Şuan bir rüyanın içindeydim

Hayır bu bir kabus

Bir an önce uyanmak istediğim bir kabustu bu

Hareket eden Dicle ile bakışlarım Dicle'ye döndü. Başını hafif yana çevirdi ve gözlerini aralayıp bana baktı

"Tolga"dedi

Bunu bana seslenmek için değil,özür dilemek için demişti. Anladım

Aylardır hayalini kurduğum gün mahvolduğu için benden özür diliyordu

"Özür dilerim sevgilim"

"Özür dilemesi gereken sen değilsin güzelim. O insanlar. Bize hayatı zindan eden insanlar özür dilemeli senden"

Benden dilemelerine gerek yoktu çünkü ben haketmiyorum

Onları hayatıma sokan benim. Eğer sırf lise aşkım olduğu için Dicle'nin evine taşınmasaydım ya da onu sevmeyi bıraksaydım,onun yanında durmasaydım başına bunlar gelmezdi

Her şey benim yüzümden oldu

Dicle'nin başına ne geldiyse benim yüzümden geldi. Benim yüzümden kaçırıldı,benim yüzümden vuruldu,benim yüzümden yengesi ile abim karşılaştı ve abim yengesini öldürdü. Yengesi öldüğü için abisi intihar etti. Her şey benim yüzümden

"Ben senden özür dilerim sevgilim. Her şey benim yüzümden. Eğer ben olmasaydım başına bunların hiçbiri gelmezdi. Ben senden gerçekten çok- çok özür dilerim. Biliyorum yaralarını sarmaz ama özür dilerim. Yaşanan,sana yaşattığım her şey için özür dilerim. Benim asla evine taşınmamam gerekiyordu,asla seni sevmem asla sana evlilik teklifi etmemem gerekiyordu. Asla benim-" tek nefeste söylediklerim Dicle'nin işaret parmağını kaldırmasıyla son buldu.

"Senin bir suçun yok sevgilim"dedi."Sen doğrusun. İnsanlar yanlış. Zaman yanlış. Nesil yanlış. Dünya yanlış. Evren yanlış. Sen suçsuzsuz sevgilim. Sen masumsun."

Söyledikleri içime işlerken ne ara dolduğunu fark etmediğim gözlerimden birer damla düştü. Yaşananlar için ağlamıyordum. Onlar için günlerce ağladım zaten. Dicle'nin bu yüreği için ağlıyordum. Masum,saf,temiz...

Ben asla böyle bir kalbi haketmiyorum

•••

1 hafta

1 haftaıdr Dicle hastanede ve hala çıkamadı

O lanet olası Yelda yüzünden

Neyse ki şuan kendisi cezaevinde

Umarım orada çürür

Anahtarı yuvasına soktuktan sonra iki kere çevirdim ve açılınca ayakkabımı çıkarıp içeriye girdim

Dicle için bir kaç parça bir şey almaya gelmiştim.

Dicle'nin odasına gittikten sonra bir çanta aldım ve dolabından bir kaç parça alıp çantaya koydum. Tam kapıyı açtığım anda karşımda postacı duruyordu.

"Dicle Kara"

Kaşlarım çatıldı

"Kocasıyım"

•••

Biricik kardeşime... Yazıyordu zarfın üzerinde

Mektup yazmıştı abisi Dicle'ye ve mektup daha yeni geliyordu. Dicle abisinin acısını hala üzerinden atmamamıştı ama daha iyiydi. Bu mektup ya o kabuk bağlamak üzere olan yaraları tekrar kanatırsa. O zaman nasıl iyileştireceğim ben Dicle'yi?

Mektubu çantaya koyduktan sonra derin bir nefes verdim ve hastaneye girdim. Bu mektubu Dicle'nin okuması gerekiyordu. Çünkü bilirim. Dicle eğer onu ileride olursa daha çok acı çekerdi. Abisinin öldüğü gerçeği tekrardan yüzüne vurulurdu ve bu sefer kimse Dicle'yi hayata bağlayamazdı.

Dicle'nin odasına girdikten sonra Dicle'nin sessizce ağladığını gördüm.

"Abi"diyordu

"Lütfen geri dön abi. Sana çok ihtiyacım var. Lütfen geri dön"

Yanına gittim ve çantayı dolaba koydum. İçinden mektubu almayı ihmal etmedim elbette. Zarfı ona uzattım."Bu mektup evine gittiğimde tam çıkarken geldi. Abinden olmalı"

Kızarmış gözleriyle bir bana bir mektuba baktı. Mektubu bir anda elimden aldı ve hemen açıp okumaya başladı. Okurken ağladı,hemde çok

O ağlarken hiçbir şey yapamadım. Yüreğim acıyor. Onun gözlerinden her bir yaş düştüğünde benim gönlümde bir yangın daha ortaya çıkıyordu. İçim yanıyordu. Kalbim acıyordu

•••

Dicle'den

Mektubu açıp hemen okumaya başladım

Biricik kardeşim; diye başlıyordu mektup

Ben artık yaşayamıyorum. Şuan nefes alabiliyor olmam bile bir mucize. Biliyorum,seni çok üzdüm,seni çok kırdım. Ama inan ki isteyerek yapmadım. Yemin ederim

Seni yalnız bırakmam isteyeceğim en son şey bile değil. Seni gelinlik içinde görmeden ölmek aklımın ucundan bir an bile geçmedi

Ama ben yaşayamıyorum

Nefes almakta zorlanıyorum. Kalbimin atışı bile gün geçtikte yavaşlıyor.

İnci dışında hiçbir şey düşünemiyorum. Boğazında bıçak dayalıyken ki hali gözlerimin önünden bir an bile gitmiyor

Artık ağlamaktan çok yoruldum biriciğim

Abin artık yaşamaktan yoruldu

Sen çok güçlü bir kadınsın. Benden bile daha güçlüsün sen

Sen asla ben gibi olma Dicle'm. Sen asla abine benzeme. Sen yaşa. Kendin için yaşa,annem ile babam için yaşa,Tolga için yaşa,abin için yaşa

Yeter ki yaşa

Senin daha önünde uzun yollar var kardeşim. Senin yaşayacağım bir çok an,tanıyacağın bir çok insan,göreceğin birsürü yer var. Senin için hala umut var,her zaman olduğu gibi

Ben ne zaman üzülsem,ağlasam sana geldim. Çünkü sen beni dinlerdim, anlardın. Annem teyzemin yanına İzmir'e gittiğinde ben ağlamıştım ve sen gelip bana sarılmıştın bende ağlamayı kesmiştim. Çünkü sende anne sıcaklığı hissetmiştim biriciğim. Sen bana annemi hatırlatıyordun. Ben ne zaman annemi özlesem sana sarılırdım çünkü sen bana annemi özlettirmezdin. Annemin yokluğunu hissettirmezdin bana. Sen benim hem annem,hem kardeşim,hem sırdaşım,hem suç ortağım,hemde biriciğim oldun Dicle.

İntihar etmek benim için bir şey değil. Daha önce çok kez denedim zaten. Zor olan seni geride bırakıyor olmak. Seni,annemi,babamı,sizi,yaşananları,her şeyi..

Ama bir kez olmayınca bir daha olmuyor. O hayattan bir kez koptuktan sonra bir daha bağlanamıyorsun

Ben şuan tam o evredeyim

Ben bir daha asla hayata bağlanamam

Özür dilerim Dicle'm

Amacım seni ağlatmak değildi

Eğer ağlıyorsan sil o yaşlarını. Başını dik tut ve gülümse.

Çünkü sen çok güçlü bir kızsın

Sen yaşamayı hakeden,sen gülümsemeyi,mutluluğu,aşkı,sevgiyi hakeden birisin Dicle. O yüzden yaşa. Hakettiği her şey için yaşa

Yaşa ki pişman olmayasın

Yaşa ki ileride keşke bunları yaşasaydım demeyesin

Yaşa ki sonun benim gibi olmasın

Özür dilerim biriciğim

Seni kötüler bulunduğu bu dünyada yalnız bıraktığım için senden çok özür dilerim

Abin.