11.Bölüm

Dicle'den

Kapıyı açtığımda saçı başı dağılmış Tolga vardı.

Haberini abartmadan yazıcak birini bulamadı herhalde

"Buyrun Tolga Bey"

"Yalvarırım haberimizi yazın" bu kadar yorulmuşken hala sizli konuşması şaşırtmadı değil.

"Bende anahtarı isteyeceksiniz sanmıştım"

"Siz anahtarı vermeyeceğinizi söyleyince bende çilingiri çağırdım."

Sesli bir şekilde nefesini verdikten sonra yorulmuş şekilde bana baktı

"Bakın,sizden çok ama çok ama çok özür dilerim. Sizinle öyle konuşmamam gerekiyordu. Sizden çok ama çok özür dilerim." Başını sağ omzuna yatırıp bana baktı.

"Size bir soru soracağım. Bana tüm samimiyetinizle cevap verin. Eğer işinizde bir aksaklık olmasaydı benden özür diler miydiniz?"

"Kesinlikle özür dilerdim. Çünkü ben sizinle çok güzel vakitler geçirdim ve bu güzel vakitlerin benim o lanet olası dilim yüzünden boşa gitmesini istemem. Hem,daha sizinle hayallerinizi gerçekleştirecektik. O yüzden özür dilerdim"

Bu çocuk benimle ciddi düşünüyor diye demiştim.

Ve tekrar diyorum

Bu çocuk benimle ciddi düşünüyor!

Hayallerinizi gerçekleştireceğiz diyo

Yani

Neden olmasın

Üfff

Salak mısın Cemile?

"Ne haberi bu?"
°°°

"Tamam o zaman. Ben seni sabah alırım"

"Saat kaçta?"

"8"

"Oha"

"N'oldu ki?"

"Ben o saatte kestiriyom be"

"O zaman hazır olduğunda beni ara,ben seni alayım"

Kaşlarım çatıldı"Niye sen beni alıyon ya? Adresi at ben gelirim"

"Olmaz"

"Neden?"

"Randevu alman gerekiyor"

"Alayım"

"Olmaz"

"Neden?"

"Yakın bir tarih yok verebileceğim"

"Haberinizi yazacağımı söyler girerim" artık sıkılıyordum

"Cıc,inanmazlar"

"Başlarım böyle işe ama ya!" Sabrım tükenmişti artık

"Bune biçim bir iş yeri ya? Ofise mi giriyoruz Cumhurbaşkanlığı Sarayı'na mı belli değil!"

"Sen bana hazır olduğunda söyle,ben gelip seni alayım"

"Peki,öyle olsun. Nasıl giyinmem gerekiyor?"

"Neden sordun ki?"

"Ortama ayak uydurayım diye""Yani,şu son zamanlarda çok yoğun olduğumuz için kimse öyle süslenip püslenip gelmiyor. Pijamasıyla gelen bile var"

"Hmm,tamam."

Ayağa kalkıp"Bir şey içer misin?" Dedim

"Çay olur"

"Kahve yapıyorum"derken bir taraftan salondan çıkıyordum

"Seni tekrardan hastaneye götürüp bir saat or'da bekleyemem"

"Beklemeni isteyen olmadı canım" diye seslendim mutfaktan

"Canın mıyım gerçekten?" Dedi sevecen bir ses tonuyla

"Hayır" dedim düz bir sesle cezveyi çıkarırken.

Yanıma geldi. "Canın olmayabilirim ama senin için canımdan olabilirim"

Ne!

Bu bir aşk itirafı mıydı?

Aynen Dicle!

Hayallerini gerçekleştireceğiz derken oyun oynuyorduk çünkü!

Salak!

"Bu bir aşk itirafı mıydı?" Dedim normal tutmaya çalıştığım ses tonumla.

Her zaman ki gibi yine mükemmeldim!

Keşke olsaydım!

Niye!?

Evlenmeye meraklı mısın kızım sen!

Sesim sanki aşk itirafı olduğunu söylese kolundan tutup nikah masasına oturtacakmışım gibi çıkmıştı

"Bakıyorum da evlenmeye meraklı gibisin"

"Yoo, ner'den çıkardın?"

Ner'den çıkardı acaba?Acaba!

Evlenmeye meraklı gibi çıkan sesimden olabilir mi?

Bence olamaz

"Sesin öyle çıktı da neyse"

"Konuyu saptırma." Kahveyi karıştırmayı bırakıp arkama döndüm

"Bana aşıksan açık açık söyle,ben öyle alttan alttan laf atanları sevmem"

Ağız ucuyla gülümsedi"Aşığım dersem?"

Bu sorusu beni bozguna uğratmıştı.

Harbiden!

Eğer bana aşık olduğunu söyleseydi ne olurdu?

Sevgili olurduk

Üff

Salaksın Cemile!

"Bilmem"

"Aşığım" dedi

Ne dedi duydunuz mu?

Aşığım dedi!

Alllaahhhhhhhh!

DÜĞÜNÜMÜZ VAR DOSTLAR!

"Kahve taşıyor!" Dedi

Hemen anın şokundan çıkıp arkamı döndüm. Ocağı kapattıktan sonra çıkardığım fincanlara kahveleri koymaya başladım

"Benimkine tuz koymayı unutma"dedi salona gitti.

Ne!