8 - Gerilim

Bekir... Kapa çeneni! Parayı verip kurtulmayı düşünüyordum oysa ki... Ne patavatsız adamsın! Neden... Neden atlıyorsun ki? Ne uğruna? Benim uğruma mı? Ben... Biz... Biz arkadaş bile değiliz ki. Sadece dur, kendini bir hiç uğruna inciteceksin. Ben senin için hiç kimseyim. Seni hiçbir zaman arkadaşım olarak görmedim. Düşüncelerime dalmıştım, Bekir'i okulun arkasına sürüklediklerini fark etmemiştim bile. Onların yeni hedefi Bekir olmuştu.
Aptal... bizi olayların içine sürüklüyor. Seri adımlarla onları takip ettim. Bekir arkasına, bana azimli gözlerle bakıyordu.
Okulun arkasına vardığımızda Bekir'i duvara ittiler ve yakasına yapıştılar.
"Kankamın üstüne ikiye karşı bir yürümek ha! Adamlığınız nerde lan sizin?!" Bekir sinirli bir şekilde sesini yükseltti.
Adamlardan biri Bekir'in yanağına sert bir yumruk indirdi. Eli acımış olacak ki elini sallarken "Az sakin ol be, köpek. Havlama, işlemimizi duyacaklar şimdi" Adam sırıttı.
Ben ise sadece dikilip orada izliyordum, Bekir yerden kalkarken bana baktı tekrar. Sanki karşı çıkmam için beni cesaretlendirmeye çalışıyordu. Çantamı yere attım, 12. sınıf adamlar bana döndü.
"Ooo, veledimiz de eğlenceye katılmak istemiş ha!"
Derin iç çektim, ne yapmalıyım? Sonuçta ben bir ana karakter değilim. Silkelendim fakat bacağım titremeyi durdurmuyordu, korkudan mıydı? Kaçmak mı istiyordum? Kaçamazdım. Bekir'i yalnız bırakamazdım, zamana ihtiyacımız vardı.
Anlık cesaretle onlara doğru koştum ve yumruğumu salladım, tecrübesizlikten olacak ki sendeledim ve onlar kolayca sıyrıldı. Onların kibirli sırıtışlarını hissedebiliyordum, kaşlarımı çattım. Bir yumruk daha salladım, bu sefer dengeliydi fakat yine de yeterli değildi, vuramıyordum. Aramızdaki tecrübe farkı dağlar kadardı.
Ensemden tuttu ve diziyle karın boşluğuma sert bir darbe indirdi, ağzımdan salyalar aktı istemsizce. Gözlerim... Bulanıklaşıyor. Hayır, duramam. Dizlerimin üstüne çöktüm ve hemen kollarımla başımı korudum, beni yerde tekmelemeye devam ettiler. Gülüşüyorlardı. Bekir bir tanesine okkalı bir yumruk yapıştırdı.
Çok geçmeden Bekir de yanıma yığıldı, çene kaslarının kasıldığını gördüm. Bekir ayağa kalkmak için azimliydi, onun için bu dövüş daha bitmemişti. Ben ise kılımı kıpırdatmaya tenezzül etmiyordum, belki de kılımı kıpırdatamıyordum. Bir tekme ile Bekir yeri boyladı tekrardan, burnu ve dudağı kanıyordu.
12. sınıflar benim ceketime davrandı ve cebimden tam cüzdanı çekerken uzaktan gelen bir kalabalık sesiyle duraksadılar. Kaçacak yerleri yoktu, okulun arkasındaydık. Tam o esnada saçları özenle taranmış, bembeyaz tenli ve uzun boylu biri sahneye girdi, Kenan... Arkasında ise 5 kişi vardı. Ağzındaki sigarayı yaktı ve sonunda bizi fark etti. Poyraz durur mu, hemen lafa atladı.
"LAN! Bunlar bizim çocuklar değil mi kanki?!"
Kenan kafasıyla onayladı, soğuk gözleriyle 12. sınıfları süzdü. Ağzındaki sigarayı iki parmağının arasına aldı ve dumanı üfledi.
"Siz ne ayaksınız lan?"