4 - Sınav Haftası.

Bugün pazartesi... Pazartesi sendromum yetmezmiş gibi bir de matematik sınavı koymuşlar ya, şaka gibi. Sanki öğrencileri bilerek o strese sokmaya çalışıyorlar. Üstüme okul üniformamı geçirdim, spor ayakkabılarımı giydim. Annem beni yolcu etmek için geldi, yanağımdan öptü.
"Matematik sınavında başarılar, bilmiyorsan bile bişeyler karala oğlum. Belki işlemden falan puan verir" dedi endişeli şekilde.
Oysa ben bütün haftasonumu bu sınava ayırmıştım bile, trigonometri alt üstü. Bir şeyler sallamama gerek yoktu, yüz alacağım zaten. O endişeli gözlerle bakmana gerek yok yani anne.
Annemin yanağından öptüm ve gülümsedim.
"Halledeceğim annecim. Hadi ben kaçar." çantamı kaptım ve okula yürümeye başladım.
Daha apartmandan adımımı atmadan telefonum seri bildirimlerle beraber sanki bir matkap gibi titreşmeye başladı. Derin bir nefes alıp kontrol ettim, Deniz'di. Şaşırmadım, başka birisini beklemiyordum zaten.
"Her zamanki bakkalın önünde bekle, uyuyakalmışım be! yeni çıktım geliyorum." yazmış. Sanki beklerim de.
Bakkalın önünden yürümeye devam ettim bildirimi görmemiş gibi yaparak. Arkamdan hızlı adım sesleri duydum, ciddi misin? Bu kız kafayı kırmış. Sabahın 8.30'unda koşarak okula gitmek mi? Arkamdan bağırdı.
"Egee! Mesajımı görmedin mi?!" Çok bağırıyor... millet uyuyor lan burada. Etrafıma bakındım birileri izliyor mu diye teyit etmek için.
Gülümsedim ve ona döndüm.
"Ah... Uykudayken sessize alıyorum da, duymadım." yalan söyledim.
"Sorun yok sorun yok! Ee, sınava çalıştın mı?" sırtıma hafifçe tokat attı.
Özür dilememiştim, neden affedildim ki? Yine de üstelemeden cevap verdim.
"Birazcık, genelde oyun oynamaya devam ettim."
Deniz sırıttı, kafasını iki yana salladı.
"Oyunlarda hiç aktif göremedim ama seni?"
Lanet... yakalandım. Konuyu değiştirmeliyim.
"Peki ya sen? Çalıştın mı?"
"Hem de hiç!" Tam bir aptal.
Okula yürümeye devam ettik. Ara sıra yan gözle bana gergin gözlerle bakıyordu, sanki birşey söyleyecek de söyleyemiyor gibi. Bende direkt ona baktım.
"Şey soracaktım... Sınav ikinci ders ya, ilk ders beni çalıştırmaya ne dersin?" bana sadece yük olacak. Elden birşey gelmez, belki ona ders çalıştırırken ben de az birşey tekrar yapıp pekiştirmiş olurum.
"Aramızda kalırsa olur."
Sandalyemi düzeltip sırama oturdum, çantamdan kalem kutumu ve çalışma kâğıdımı çıkarıp masaya koydum. Sanki bir hazine görmüş gibi kağıda bakıyordu, gözleri parlıyordu.
"Vay be... Yazısı kötü olan tek ben değilmişim" yanılmışım, antik kalıntı görmüş gibi bakıyormuş meğer.