YARGI VE SAVCI

Ayak sesleri, banyonun kapısının önündeydi. Yalnız birden fazla ayak sesi vardı. 971, kapının önünden sesleniyordu.

''Sana zarar vermeyeceğim. Aç şu kapıyı. Sadece konuşalım.'' Ağlıyordum.

''Açmayacak mısın?''

''Kırıyorum kapıyı. Kapının arkasındaysan, çık oradan.''

Resmen yüreğim ağzıma gelmişti. Kapının arkasından çekildim ve kapı kırıldı.

971 ve arkasında bir grup insan, toplanmış bekliyordu. Ben ise, köşede bekleyen, kedi yavrusu gibiydim.

''Sana zarar vermeyeceğim.'' Bana doğru geliyordu. Ben ise ağlıyordum. Sesim içime kaçmış gibiydi. Yanıma yaklaştı. Ben küvetin üstüne düşmek üzereyken, bileklerimden yakaladı. Yüzüne bakamıyordum.

Diğerlerine gitmeleri için bir işaret yaptı. Onlar giderken, kırık kapıyı kapattı ve yanıma geldi. Tam önümde durdu. Eğildi. Yüzüne Bakmamak için başımı çevirdim.

''Senin, o camın arkasında ne işin vardı?'' Ses tonu sakindi.

''B-ben... ''

''Görmemen gereken şeylere şahit oldun.''

''O ölen kadında, tıpkı senin gibi savunmasızdı...''

''Biliyorum.''
''Peki ne istiyorsun? B-ben niye buradayım. '' Derin bir nefes verdi.

''Bunun cevabını vermek için... biraz erken. Aşağıda gördüğün şeyler, seni korkutmasın. Çünkü buraya gelenlerin hepsi suçlu.''

''Ülkede yargı sistemi var. Bu doğru değil!'' Alay eder gibi güldü.

''Sen gerçekten hâlâ adaletin varlığına inanıyor musun?''

''İnanıyorum.''

''Tanışalım o zaman. Ben eski savcı Kuzey Arjin. Anayasa mahkemeleri, hakettikleri cezayı talep ettiğimiz hâlde, her zanlıya iyi hâl indirimi veriyordu. Hatta bazıları, cezalarını çekmeden serbest bırakılıyordu. Bu sistem şuan da böyle. Sen hâlâ adaletin varlığına inanıyor musun?''

''İnsanlar'ı, böyle işkenceyle öldürmek mi adalet?''
''Tabi ki kendi yaptığımı savunmuyorum ama bazı insanlar, ölmeyi hakediyor.''
''Bu vahşilik!''
''Sana göre böyle. Aşağıda gördüğün adam, alkol alıp, hamile karısını bıçakla doğramış. Mahkeme duruşmayı ertelemiş. Ne olacaktı sanıyorsun? Ceza vereceklerini filan mı? Adam çıkacak hakimin
karşısına 'ne yaptığımı hatırlamıyorum,
Çok pişmanım sayın hakim' diyecek. İki de ağlayacak ve hakim de iyi hâl indirimi uygulayacak. Cezası hafifleyecekti.'' Söylediği sözlere cevapsız kaldım.

Bir süre öylece sessiz kaldık. Sessizliği bozan kişi o oldu. Kolundaki marka saatine baktı.

''Yemek saati geldi. Hadi aşağı inelim.''

Beraber ayaklandık. Aşağı kata indik. Bir takım sesler geliyordu. Doktor dedikleri adam buraya geliyordu.

''Patron, adam öldü!'' 971 sanki biliyormuş gibi, hiç mimik oynatmadı. Başını önüne eğdi ve derin bir nefes verdi.

Adamın cesedini bir torbaya koymuşlardı. Dışarı çıkartıyorlardı. Yere bir kaç kan damlası düştü. Bir tane kız yanıma geldi ve elindeki kıyafetleri elime tutuşturdu.

Kıyafet tıpkı onlarınki gibiydi.

''Ne bu?''
''Bizim ekipteki herkes böyle giyinir. Sende şimdilik böyle giyineceksin.'' Öfkelenmiştim.

''Şimdilik! Neden?''

''Birincisi, artık benim tişörtlerimden kurtulman lazım.''

Üstüme baktım.

''İkincisi, sen bir yabancısın ve yeni geldin.''

''Beni zorla buraya getirirken böyle dememiştiniz ama.'' Ses tonum alaycıydı.

Yeşil gözlü kız, kolumdan tuttu ve ilerlemem için işaret yaptı. Bir kapının önüne geldik. Ben içeriye girince, kapıyı kilitledi.

Giyindim ve çıktım. Kapının önünde bekleyen 971'di. Üstümdeki kıyafeti süzdü.

''Böyle daha iyi.''
''Sen mi karar veriyorsun?''
''Benim tişörtümden kurtulduğuna sevinmedin mi?''

Cevap vermedim. Sadece arkasından ilerledim. Mutfağa geldik. Uzun masanın başına oturdu. Çorba kaşığını elime aldım. Bir kaşık ağzıma götürdüm. Herkes dalmıştı yemek yiyordu.

Fakat içimde kötü bir sezgi vardı. Sanki her an, bir şeyler olacakmış gibi...

Biraz daha çorba içtikten sonra, sezgilerim beni yanıltmamıştı. Bir ses geldi. Dışarıdan birileri bağırıyordu. Ayaz dedikleri adam, içeri daldı.

''Patron, orman tarafında bizden iki kişiyi vurmuşlar. Bizimkiler yaralı olarak kaçmışlar. Acil doktor lazım.''

971 ayaklandı. Herkes o tarafa bakıyordu. Ayaz ise nefes nefeseydi.

''Neredeler şuan Ayaz!''

''Bizim dağ yolundaki eve saklanmışlar. Bekliyorlar.''

''Doktor, hemen pansuman malzemelerini al! Haydi hemen gidiyoruz.'' Herkes ayaklandı.

''Biriniz muhabiri alsın. Herkes toparlansın. Burayı bulmaları an meselesi.''

Yoğun bir hareketlilik başlamıştı. Herkes bir koşuşturmaca içindeydi. Yeşim denen kız koluma girdi.

''Haydi gidiyoruz.'' Eğer burayı bulacaklarsa, buradan kurtulmak için tek şansımdı.

''B-bende mi geliyorum?''
''Evet! Haydi.''
Başka bir kız, diğer koluma girdi. Dışarı çıktık. Bir sürü araç vardı. Beni, en önde duran araca bindirdiler. Yanıma oturdular. Sürücü koltuğuna, 971 geçti.

Beni burada bırakamazlardı. Çünkü, herşeyi anlatacağımı biliyorlardı. Yeşim, gözlerimi bantlayacağı sırada, 971 onu durdurdu.

''Gerek yok. Nasıl olsa artık bizimle.'' Arabayı çalıştırdı. Araç hareket etmeye başlayınca, arkasından diğer araçlarda takip etmeye başladı.

Araçlar ormandan çıkarken, engebeli bir yola girdi. Yollar bozuk ve topraktı.

Bunlardan kurtulmak zorundaydım. Ama nasıl?
Ormanlık alandan çıkmak için az bir süre kalmıştı. Elimi ağzıma götürdürdüm. Yeşim farketti.

''Miden mi bulanıyor?'' Başımı salladım.

''Patron, muhabirin midesi bulanıyor.''

''Duramayız. Yer değiştirin ve camı açın. Biraz hava alsın.''

Yer değiştirdik. Numaram hiç bir işe yaramamıştı. Camı açtım. Yol topraklı olduğu için, toz yüzüme vuruyordu. Camı kapattım ve başımı cama yasladım.

''İyi misin muhabir hanım?'' Aynadan bana bakıyordu. Başımı salladım.

''Daha ne kadar yol var?''
''Var biraz. Sık dişini. Yakalanmadan biraz daha ilerleyelim, yolda dururuz, hava alırsın.'' Başımı salladım.

Ormandan çıktığımız zaman, asfalt yol bizi karşılamıştı. Ardımızda bir sürü araç vardı. Gören olsaydı, aşiret konvoyu sanabilirdi.

Asfalt yol, kısa sürmüştü. Tekrar toprak yola saptık. Dağlar buradan çok net bir şekilde görünebiliyordu. Ama şehir görünmüyordu. Araç, dağ yoluna saptı. Yaklaşık bir saat boyunca, bu şekilde ilerledi.

Sarp kayalıklar ve dik yokuşlar vardı. Yamaçlar tehlikeli görünüyordu. Birkaç dakika sonra araç durdu. Öndeki araç durunca, diğer araçlarda durdu.

''İnip biraz hava alabilirsin.'' Araçtan indim. Arkada, bizi takip eden araçlardakiler de indi. Hepsinin ellerinde, silahlar vardı.

Bir an için, buradan koşup kaçmayı düşündüm. Sonra, şu arkada elleri silahlı insanlar geldi aklıma. Kaçmaya kalksaydım, delik deşik ederlerdi beni.

971'in tehdidi yerleşti zihnime. 'Bir daha, buradan kaçmaya kalkarsan, bu kadar merhametli davranmam.' Demişti.

''İyi misin?'' Dalgınlığımdan, 971'in sesi kurtardı beni.
''İ-iyiyim.''
''Yeterince hava aldıysan, artık gidelim.''
Araca bindim. Tekrar hareket ettik. Toprak yol, insanı sersem yapıyordu.

Yarım saat kadar daha yol gittik. Tam tepede kurulmuş bir ev vardı. Buradan bakınca, oldukça görkemli görünüyordu.

Kapılar açıldı ve araçlar geniş bahçeye yerleşti. Herkes araçlardan indi. Kızlar tekrar koluma girdiler. 971, yani eski savcı, önümüzde ilerlerken, biz de onu takip ediyorduk. Demir kapı açıldı ve içeri girdik.

Bizi, oldukça geniş ve modern bir salon karşılamıştı.
İlerde iki tane kapalı oda vardı. Yeşim kolumdan çıktı ve sol taraftaki odaya doğru koştu.

Doktor da, ellerinde tıbbi malzemeyle sağ taraftaki odaya koştu. 971 ise geniş salondaki karşı koltuğa geçti. Kolumdaki kız ise, beni yan taraftaki, koltuğa oturttu.

971'in bakışlarına takıldı gözlerim. Ne düşündüğünü kestirmek zordu. Muhtemelen öfkeliydi.

Boynundaki damarlar belirmişti. Yüzü kızarmıştı. Bugün bir insanı kendi elleriyle dövmüştü. Dövdüğü insan, ölmüştü.

Biraz zaman sonra ise, kendi adamlarının yaralı olduğunu öğrenmişti. Ormanda vurulan adamları yüzünden evi ifşa olacaktı.

Oradan herkes aceleyle çıkmıştı. Şimdi bu kadar insanın içinde belli etmese bile, herkes onun öfkeli olduğunu biliyordu.

İstanbul gibi mega bir kent, içinde ne suçlular barındırıyordu! En kötü olanları bile yargı peşindeydi.

Eski bir savcı, koskoca ülkenin sağlayamadığı adaleti, kendi yöntemleriyle sağlamanın peşindeydi. Ona göre adalet; savunmasız insanları korumak için, onların üstündeki baskıyı yok etmekti.

Eski bir savcı ve günümüzde, 971 kimliği ile aranan azıllı bir katil...