971 VE KİLİT

Yemek bitmiş, masa toplanmış ve herkes kendi köşesine çekilmişti. Ben tekrar aynı odaya gelmiştim. Kapıyı kilitlememiştim.
Bilerek...

Onun uyuduğu yatağın üstüne oturmuştum. Siyah ve tüylü hırka, hâlâ üstümdeydi. Çıkarmamıştım. Sigara, parfüm ve metalik bir kokusu vardı.

Onun ayak sesleri geliyordu. Emindim. İçeri girdi ve kapıyı kilitledi. Kalbim hızla çarpıyordu. Bana doğru geliyordu.

Tam önümde durunca, ayağa kalktım.

''Niye ben!'' Yüzümün, her ayrıntısını ezberlemek ister gibi, bakıyordu.

''Çünkü beni gördün.''
''Sen... hukuk okumuş zeki bir katilsin! Üstelik dil biliyorsun.''

''Hı hım.''
''Benim gibi, sıradan bir muhabirden ne istiyorsun?''

''Dediğim gibi! Yüzümü gördün. Seni bırakamam.''
''Sen beni zorla kaçırtmasaydın, yüzünü görmeyecektim!''
''Ben seni kaçırtmasaydım, sen beni bulacaktın! Numaramı hacklemeye çalıştın, ormana kamera yerleştirdin.''
''Ben işimi yaptım!''
''Ama muradına biraz erken ulaştın! Beni bulmak istemiyor muydun? Bak! Karşındayım işte?''

''Benim muradım, hiçbir zaman bir katilin elinde, bu şekilde tutsak kalmak olmadı ama!''
''Tutsak değilsin, muhabir hanım. Sadece benim hakkımda, çok şey bildiğin için, bir süre misafirimsin.'' İstemsizce gözlerim dolmuştu
''S-sonra ne olacak? Öldürecek misin!'' Geri çekildim. Bana doğru geldi. Gözlerimden akan yaşları sildi.
''Şh şşh.'' Yüzümü, avuçlarının arasına aldı.
''Ölmek mi seni korkutuyor, yoksa annenle aynı kaderi paylaşmak mı?''
''Söz veriyorum. Öyle bir şey olmayacak.'' Başımı göğsüne bastırdı.

İnsan, tanımadığı bir adamın göğsünde, huzuru hisseder mi?

Sanki, daha önce tatmadığım bir duyguyu tadıyormuşum gibi hissediyordum. Sanırım bu tanımadığım duygunun sebebi, baba boşluğuydu...

Göğsünde bir süre öylece bekledim. Sigara ve parfüm kokuyordu. Elleri saçlarımda gezindi. Garip hissettirmişti.

Bir dakika! Hakkımda her şeyi biliyordu! Babasız büyüdüğümü de biliyordu. Bunu kullanıyor olabilir miydi?

Bu süre içerisinde, onu birazcık tanıdıysam, böyle bir şey yapmazdı. Hele ki kadın haklarını savunan bir adamdan, böyle bir şey asla beklemezdim.

Başımı göğsünden ayırdım. Yüzüne baktım. Gözleri yumuşak bakıyordu. Yüzüme dökülen saçımı, nazik bir şekilde kulağımın arkasına attı.

''İyi misin?'' Ses tonu, az önceki haline oranla sakindi. Başımı salladım.
''Rahatça burada dinlenebilirsin. Gece burada olmayacağım.''
''N-nerede olacaksın?'' Arsızca göz kırptı.
''Biz evlendikte haberim mi yok?'' Bana sıcak basmıştı. Yutkunarak:
''Ö-öyle demek istememiştim.'' Muzurca güldü.
''Şakaydı.'' Geri çekildi. Dolabın kapısının önüne gidip, siyah takım elbisesini çıkardı.

Yatağın üstüne atıp, tişörtünü sıyırmaya başlayınca, arkama döndüm. Onun gülme sesi, benim kulaklarımı tırmalıyordu.

Biraz sonra arkama geldiğini hissettim.
''Dönebilirsin. Giyindim.'' Sıcak nefesi, kulağıma değiyordu. Ona döndüm.

''İlla odada giyinmek zorunda mısın?'' Yüzüne bakamıyordum. Yutkundum.

''Genelde, beni böyle görmek, kadınların hoşuna gider ama...'' sırıtıyordu.

''Hangi kadınlar...''
''Ohoo. Sen gerçekten kendini nikahlı karım sanmaya başladın.''
''Hesap sormalar falan!'' Göz kırptı. Utançtan kıpkırmızı olmuştum.

Geri çekildim ve gözlerimi kaçırdım. Dudak kenarında ufak bir gülücük kırıntısı vardı. Kapıya doğru adımladı. Kilidi açtı.

''Ben çıktıktan sonra kapıyı kilitlemeyi unutma!''
Başımı salladım. Hemen onun ardından kapıyı kilitledim.

Aşağıdan gürültülü bir ses geliyordu. Balkona koştum. Kapının önünde araçlar çalışır halde bekliyorlardı.

971, araca biniyordu. Binmeden önce bana baktı. Kapıyı kapattı. Araçlar hareket etti. İçeri geçtim. Yatağın üstündeki kıyafetleri topladım.

Kıyafetlerde, üstümdeki hırka gibi kokuyordu. Pikeyi kaldırdım ve yatağa uzandım. Yastıkta onun gibi kokuyordu. Saçlarım yastığın üstüne dağıldı.

Tavanı izledim. Bazen öylece boşluğu izlemek bile insana iyi gelir. Biraz sonra, daldığım boşluktan, kapının tıklanma sesi kurtardı beni.

Ayağa kalktım ve kapıya doğru adımladım. Kapı tekrar tıklandı.

''Efsun! Ben Yeşim. Kapıyı açar mısın?'' Anahtar deliğinden baktım. Gerçekten de Yeşimdi. Ama arkasında birkaç kız daha vardı.

Kapıyı açtım. Kenara çekildim.
''Bir şey mi oldu?''
''Rahatsız ettik. Patronun kesin talimatı vardı rahatsız etmeyin diye ama. Artık kusura bakma.'' Açıklamayı yapan Yeşimdi.
''Olur mu öyle şey? Ben de sıkılmıştım zaten.''

Odaya geçtiler. Kapıyı kapatım ve yanlarına gittim. Bir tane kız, el çırparak

''O zaman, dedikodu time!''
''Kimin dedikodusu.'' Dedim merakla. Yatağın üstünde doğrulup bana baktı.
''Sen ve... Patronun.'' Aslında hiç şaşırmamıştım.

Yatağın üstüne oturdum. Kızlar hepsi bana bakıyordu. 'Ne', der gibi onlara baktım.

''Aşkım, patron seni odaya kapattı. Daha önce kimseyi korumadığı gibi seni koruyor!''
''Eee, ne olmuş yani!'' Dedim bıkkın bir şekilde.

''Kızlar siz de farkettiniz mi? Efsun'a bakarken dalıyor.'' Bu açıklama Yeşimden gelmişti.

''Evet. Ben yemekteyken farkettim. Efsun abla bize bakarken, patron da ona bakıyor. Sonra bir süre böyle dalıyor. Sonra farkedilmesin diye, hemen yemeğine dönüyordu.'' Ben ne duymuştum böyle. Hepsi bana döndü.
''Odada, herhangi bir şey oldu mu?'' Kıpkırmızı olduğuma emindim. Zaten sabahtan beri durmadan kızarıyordum.
''Ne gibi?'' Dedim.
''Böyle... yakınlaşma falan!'' Dedi mutfakta bana su gibi diyen kız. Dehşetle gözlerim açılmıştı.
''Saçmalamayın isterseniz! Bir katille böyle bir şey, söz konusu bile olamaz!''
''Ama sen kıpkırmızı oldun.''
''Sizin ahiret sorularınız beni terletti. Ondandır.''
Resmen ensemden soğuk terler döküyordum.

''Kızlar artık kapatalım bu konuyu. Efsun dinlensin artık. Hem saat geç oldu. Benim de hastaları kontrol etmem lazım. Haydi.''

Yeşim ayağa kalkınca diğerleri de ayaklandı. Kapıya doğru ilerlerken, Yeşim kulağıma eğildi:

''Gerçekten çok güzelsin. Ama bizim patron da heykel gibi... ''

Kapıdan çıkarken, göz kırptı. Bıkkınlıkla kapıyı yüzlerine kapatıp kilitledim.

Tekrar yatağa uzandım. Tavanı izlemeye koyuldum. Daha demin ne olmuştu öyle!

Beni kışkırtmak için, üstünü burada değiştirdiğine emindim.

Sanki ben meraklıyım o üstünü değiştirirken onu izlemeye!

Sinir bozucu olmasının yanı sıra, zekiydi. Artık bataklığa batmış gibi hissediyordum.

Spontane hayatım geride kalmıştı. Arkadaşlarım ve işim...

Herkesi çok özlemiştim...

Buradan kurtulmak, neredeyse hayal gibiydi. Ben de kendi cehennemimi kendi ellerimle hazırlıyordum.

Bir dakika! Kendi cehennemimi hazırlamak yerine, buradan hemen kaçmayı deneyebilirdim. Katil burada değildi.

Yataktan doğruldum. Kapının kilidini çevirdim ve kapıyı açtım. Koridoru kontrol ettim. Hiç kimse yoktu. Merdivenlere doğru adımladım. Buralar bomboştu.

Dış kapıya doğru ilerledim. Sanki içeride bunalmışım gibi, hava almaya çıkmışım gibi yaptım. Dışarıda nöbetçiler vardı.

Her yer karanlıktı. Saat epey geç olmuştu. Durmadan yer değiştiriyorlardı. Sanki dağ başına kim gelecekti!

Buradan nasıl kaçacağımı da bilmiyordum. Üstelik her yer uçurumdu. Yaklaşık on dakika böyle bekledim.

Nöbetçiler yer değiştirirken, tam adımlıyordum ki, arkamdan biri adımla sesleniyordu.

''Efsun!'' Olduğum yerde resmen donakaldım. Sertçe yutkunarak arkama doğru döndüm.

''Yeşim...''
''Ne arıyorsun sen burada!'' Çaktırmadan
''Hava almak için çıkmıştım. Yukarıdan manzarası çok güzel görünüyordu da.'' Yanıma geldi.

''Dağ havası güzeldir.''

''Öyle tabi.'' Bir süre sessiz kaldık. Sanki niyetimi anlamış gibi yüzüme bakıyordu.

''Artık içeri mi geçsek? Havalar da soğudu malum.''

''Olur. Geçelim.''

Beraber içeri geçtik.

''İyi geceler.''
''İyi geceler Yeşim.''

Merdivenlere doğru ilerledim. Yeşim de salondaki kanepenin üstüne oturdu. Telefonuyla oynuyordu.

Muhtemelen, 971'e benimle ilgili mesaj yazıyordu. Merdivenleri çıktım ve odaya girdim. Kapıyı kilitledim. Sıcak suyu açtım. Bugün stresimi ancak sıcak bir duş alabilirdi.

Bir süreliğine suyun altında öylece bekledim. Duştan çıktıktan sonra, saçlarımı kuruladım. Yatağa geçtim ve gözlerimi kapattım.

Gözkapaklarım zaten ağırlaşmıştı. Ama 971 zihnimi bir türlü, rahat bırakmıyordu. Bugünkü hâli ve bir gün beni öldüreceği gerçeği, zihnime mıh gibi kazınmıştı.

Söz verdiği halde, kaçmaya çalıştığımı anladığında beni öldürmekten beter edeceğini biliyordum.

Bu gerçek, buz gibi yüzüme çarpıyordu...