ARALIK KAPI

İnsanlar, bazen farkettirmeden, bazı insanlar dolayısıyla, kendi kaderlerini baştan yazarlar. Ya da başkaları, onun haberi olmadan, onun kaderine, zorla hükmetmeye çalışır.

Tıpkı şu an burada, benim rızam olmadan, zorla tutulmam gibi...

Kim bilir, nerede hangi kadın, çaresizce zorla misafir diye esir edildi.

Gözlerimi gözlerinden çektim ve ayaklandım. Kapıya doğru adımladım. Tam kapıyı araladığım esnada, kolumdan çekip, kapıyı kapattı.

''Canını daha fazla yakmadan, konuşmak istiyorum sadece.''

''Madem canımı daha fazla yakmak istemiyorsun, bırak gideyim, Savcı bey!''

''Bunun için, biraz fazla geç kaldık.'' Sesi sakindi ama tehditkardı.
''Beni gördün. Örgütü biliyorsun. Yerimizi biliyorsun. Çok geç...'' Sinirle, kolumu geri çektim.

''Peki benim buraya getiriliş amacım ne!''
''Zaman... muhabir hanım. Zamanla öğreneceksin.'' Sesi kısık ve baskındı.

''Umarım bir şeyler yemişsindir. Teyzen için üzgünüm ama gidip canlı göremezsin.''

''Örgütün ifşa olmasından mı korkuyorsun?'' Alayla baktım yüzüne.
''Bizim örgüte dahil olduğunu öğrendiklerinde, sana zarar vermelerinden korkuyorum, muhabir hanım.''
''Ben senin kurduğun örgüte dahil falan olmadım! Zorla dahil ettirdin!''

''Öyle ya da böyle. Örgüte dahilsin artık. Bak üstündeki kıyafete.''

Üstümdekiler, onlarınkinin aynısıydı. Simsiyah! Aralarda, en ufak renk parıltısı yoktu. Gerçek, buz gibi çarpmıştı yüzüme.

Geri çekildi. Kapıyı açtım ve çarparak dışarı çıktım. Ben çıkarken, Ayaz içeri giriyordu.

Mutfağa ilerledim. Kızlar orada bulaşığı bitirmiş, kahve pişiriyorlardı. Beni fark ettiler.

''Efsun abla... gelsene buraya. Kahve yaptık. İçer misin?''
''Olur. İçerim.'' Masaya oturdum. Hepsi
''Geçmiş olsun.'' Dedi.
''Teşekkür ederim.'' Kısa bir sessizlik oluştu.
''Daha demin içeriden bağırma sesleri geliyordu. Kötü bir şey olmadı, değil mi?''
''Kötü bir şey... neresinden başlayayım! Evime dönmeye çalışırken kaçırılmamı mı, zorla burada tutulmamı mı, teyzemin bu sabah benim yüzümden kalp spazmı geçirmesini mi? Hangisinden başlayayım?'' Ben konuşurken, kahvem masaya gelmişti.

Arkadan, Yeşimin sesi geldi.

''Haklısın. Ama, patron da, bile isteye, birisine zarar verecek bir adam değil. Sen de neden burada olduğunu, kısa zamanda Öğreneceksin.''

Karşıma oturdu. Masanın üstünde duran ellerimi tuttu.

''Sadece biraz güven.'' Çaresizce, kabullenip başımı salladım. Onların güvenini kazanmam lazımdı. Birinin telefonunu alabilmek için, onlara yakın davranmak zorundaydım.

Kahvemizi içtik ve kapattık. Ece, iyi fal baktığını söyledi. Kısa sürede soğuyan kahveler, tek tek açıldı. Kısa boylu yani Gözde'nin falından başladı.

''Bakalım burada ne varmış!'' Heyecanla söylemişti. Fincanı bize doğru çevirerek
''Kızlar siz de benim gördüğümü görüyor musunuz? Tam burada kocaman bir ''Y'' harfi var. Kim acaba bu Y harfi?'' Gözde kızararak, utangaç bir şekilde
''Abla!'' Dedi. Herkes gülüyordu.

''Aa! Ben gördüğümü söylüyorum hayatım. Bak tam burada da, göz çıkmış. Böyle mavi mavi.''
Kızlardan biri
''Kız Yunus olmasın bu mavi?'' Kahkahalar yükselmişti.
''Şu benim eski evde gördüğüm mavi gözlü, sarı saçlı çocuk mu?'' Dedim. Kızlardan biri:
''Ta kendisi.'' Diyip onayladı beni.

Kahkahalar ve sohbetler bu şekilde sürerken, sıra benim fincanıma gelmişti. Kapağı kaçar açmaz:

''Kız senin için kararmış. Bak!'' Fincanın altı, gerçekten siyahtı. Herkes pür dikkat, Ece'yi dinliyordu.

''Bak tam burada, birkaç kişi var! Yüzlerini, semaya dönmüş gibiler.'' Muhtemelen sevdiğim insanlardı.
''Tam karşısında da, bir silüet belirmiş. Sanki karşıdakilere kafa tutar gibi.'' 971'den bahsettiğine emindim.
''Ama senin için kararmış. Sanki, ne yapacağını, bilemez haldesin.'' Gülümsemekle yetindim.

Benden sonra, diğerlerinin de falına baktı. Böyle kahkalardan sonra, mutfağı kapattık ve çıktık. Geniş salona geçtik. Herkes buradaydı.

Büyük camın önünde, Ayaz, gözlerini kilitlemiş bir şekilde, dışarıyı seyrediyordu.

971 ise, siyah kanepenin üstünde oturuyordu. Etraf sakindi. Ama ilginç bir şekilde, gergindi.

''Muhabir hanım.'' 971'in seslenmesiyle Ayaz, pencereden başını çevirdi. Ben tam salonun ortasında duraksadım.

Sesin odağına çevirdim başımı.

''Seni herkes 315 olarak tanıyor. Yazdıklarını büyük kitlelere duyurdun. Kalemin, bir tek geçekleri yazıyor.''
''Benim kalemim, her zaman gerçekleri yazar!''Dedim imalı bir sesle.

''Güzel. Yarın sabah, eğitim alanına gidiyoruz.''

''Eğitim alanı mı?''
''Evet. Buraya getiriliş amacını sürekli sorup duruyordun.''
''Eğitim mi? Ne eğitimi?'' Ortam sanki giderek gerginleşiyor gibiydi. Ayağa kalktı.
''Kendini koruyabilmen için, dövüş teknikleri ögreneceksin. Kısa bir süre sonra, seni bırakacağım!''

Arkasını dönüp giderken, bağırdım.

''Oohh! Ne güzel dünya. Kafan eserse bırakırsın, kafan eserse, esir edersin!''

Ayaz ve Yeşim endişeyle bana baktı.
971, arkasına döndü. Bana doğru geldi. Gerginlikten, ellerim buz kesmişti.

''Seni esir etmedim. Sadece bir süre misafirdin. Eğitimden sonra, misafirliğin bitiyor. O zaman gidebilirsin!''

Sertçe yutkundum.

''Niye! Kararını ne değiştirdi? Daha demin, odada
'gidemezsin' diyordun.''

''Sen oldukça başarılı bir gazetecisin. Senin gibi kaç tanesini susturdular, sen benden daha iyi biliyorsun.'' Duraksadım. Öldürülen ve yok yere hapis cezası alan, meslektaşlarım geldi aklıma. Başta da annem...

''Yasalar artık suçsuzları korumuyor! Mahkumlara af çıktığında, sokaklar tehlikeyle dolacak. Sen kendini koruyabilecek misin muhabir hanım?''

Gözlerinin içine bakıp, yutkunmakla yetindim.

''Ben de öyle tahmin etmiştim!'' Geri çekildi. Arkasına döndü ve yukarı çıktı.

Benim kalakaldığım yerden, Yeşim ve Ayaz topladı beni. Kanepeye oturduk.

''Patron haklı, Efsun hanım. Yasalar artık suçsuzlardan yana değil.'' Başımı Ayaz'a çevirdim.

''Kendini savunabilmen için, eğitim almak zorundasın!'' Bu uyarıyı yapan Yeşimdi.
''O zaman, yarın eğitim alanında görüşürüz kızlar.''

Ayaz yanımızdan ayrıldı. Yeşim kolumu sıvazladıktan sonra, o da gitti. Koskoca salonun ortasında, simsiyah kanepelerin üstünde, yapayalnız kaldım.

Başımı avuçlarımın arasına aldım. Kahve falımda göründüğü gibi, sadece benim içim değil, her yer simsiyahtı.

Yüzünü semaya çevirmiş, benim için dua edenlerin, duaları kabul olacaktı. Ama bir süre sonra...

Belki de olmayacaktı. Neden güveneyim ki, eski bir savcıya? Ne de olsa, artık bir katildi.

Oturduğum yerden kalktım ve merdivenleri çıktım. Tam odanın kapısının önünde duraksadım. Aralık kapıdan, içeri baktım.

Kapıyı, bilerek böyle bıraktığını biliyordum. Geleceğimi biliyordu. Aralık kapıdan, içeri baktım. 971, yatağa uzanmıştı.

Kısa bir süre, sadece izledim. Aklıma bana olan tutumu ve tavırları geldi. Şuana kadar, ekipten herhangi bir kadına, bana davrandığı gibi, davrandığını görmedim.

Aklıma takılan ufak bir soru daha var. Tıpkı benim gibi, onu araştıran bir çok gazeteci varken, neden ben?

Aralık kapıyı açtım ve içeri girdim. Gözlerini açıp bana baktı.

''Kapıda durup beni izlemek, hoşuna gidiyor galiba.'' Nasıl yani? Uyumuyor muydu?

''Hayır! Senden nasıl kurtulurum diye düşünüyordum.'' Sesim titremiyordu. Aksine sakindi.

''Beni öldürmeden, benden kurtulamazsın.'' Ses tonu sakin ama alaycıydı.
''Ben katil miyim yargısız insan öldüreyim?'' Sesim iğneleyiciydi.

971, uzandığı yataktan doğruldu ve ayağa kalktı. Yavaş adımlarla bana doğru geliyordu. O gelirken, ben geriye gidiyordum. Elim ayağım, buz kesmişti. Masaya çarpınca, kaçacak yerim kalmadığını anlamıştım.

Kollarını, iki yanıma dayadı. Üstüme eğildi. Gözlerinin içine bakmamak için, yüzümü çevirdim ve yutkundum. Sağ eliyle çenemden tuttu ve kendine çevirdi.

Gözlerimi kaçırdım. Onun gözleri, benim yüzümde geziniyordu. Gözlerine baktım ve yutkundum.

Elini çenemden çekti.

''Doğru! Öldürüyorum ama, kadınlar arkalarına bakmadan, rahat bir şekilde, sokakta yürüyebilsin diye. Öldürüyorum ama, güçsüzlerin ve savunmasızların, üstündeki baskıyı yok etmek için, öldürüyorum!''

Gözlerinin içinde bir yerlerde, acı çekmiş küçük bir çocuk görüyordum. O kadar soğukkanlı bir katildi ki, işlediği ilk cinayeti merak ediyordum.

Bir süre sessizce, gözlerimin içine baktı. Sanki gözlerim ona kötü bir şeyleri anımsatmış gibi, gözlerini kaçırdı. Ellerini çekti ve uzaklaştı. Yapıştığım masadan hemen ayrıldım.

Komodinin üstünden aldığı sigara paketinin içinde, bir dal sigara alıp yakmıştı.

Halıyı seyrediyordu. Sigaranın dumanını içine çekiyordu. Son dumanı içine çektikten sonra, kül tablasına bastı. Ayağa kalkıp banyoya doğru ilerledi.

Aniden arkasına döndü:
''Yarın sabah hazır ol!'' Dedi. Ben içime derin bir nefes çekebilmek için balkona çıktım.

Resmen gerçekten içime soğuk havayı çekene kadar, nefesimin daraldığını fark etmemiştim.