971: SAVCI BEY

Balkondan, daha önce görmediğim eşsiz bir manzaraya şahit olmuştum. Tam karşımda yemyeşil bir orman ve biraz ötesinde, uçurum ve kayalıklar...

Saf oksijenden başka hiçbir şey yoktu. Beni bu odaya kapatalı, yirmi dakika olmuştu.

Arkama döndüğümde, hâlâ aynı şekilde uyuyordu. Acaba odanın anahtarını, ne yapmıştı? Balkondan odaya geçtim.

Uzaktan yüzünü inceledim. Uyurken masum görünüyordu. Keskin yüz hatları, hafif yeni çıkmış sakalları, simsiyah saçları ve koyu kahve gözleri...

Anahtarı aramak için, daha demin çıkardığı pantolonun cebine uzandım.

Aniden gelen sesle beraber, yerimde irkildim.

''Boşuna kıyafetlerimi karıştırma. Anahtar burada.'' Sağ elini, eşofmanın cebine attı ve anahtarı çıkardı.
''S-sen uyumuyor muydun?'' Gözlerini açtı ve doğruldu.
''Sen ceplerimi karıştırana kadar uyuyordum.''
''Boşuna uğraşma. Ben izin vermeden, bu odadan çıkamazsın!'' Tekrar yatağa uzandı.
''Yanım boş. Dinlenmek istersen, yanıma uzanabilirsin.'' Yüzünde muzip bir gülüş vardı. Yüz ekşittim.
''Korkma. Yemem seni.'' Gözleri kapalı olmasına rağmen, ses tonundaki arsızlığı sezebiliyordum.

Bir tek bana mı böyleydi, yoksa diğerlerine de mi böyle davranıyordu? Acaba yanına dinlenme bahanesiyle uzanıp, cebindeki anahtarı almaya çalışsamıydım?

Gerçi ben daha pantolonun cebine uzanırken farketti. Hukuk okumuş, zeki bir katildi.

Oturacak bir tane koltuk bile yoktu. Balkona çıktım. Yere çömeldim ve yüzümü güneşe döndüm. Gözlerimi kapattım.

Burada esir olduğumu unutmamalıydım. Teyzelerim ve kanalda beraber çalıştığım arkadaşlarım, benden bir iz bulamayınca deliye dönmüşlerdir.

Son dönemde tanıştığım dörtlüyü çok özlemiştim. Barış, Sema, Aras ve Hayat...

Son dönemin, en iyi çaylaklarıydılar. Stajları için ben görevlendirilmiştim. Onlarla çok iyi anlaşmıştım.

Teyzelerimi de çok özlemiştim. Deliye döndüklerine emindim. Melek teyzem, beni özlediğinde, kürtçe bir kelime söylerdi.

''Pır bire de kırıme.'' Cümlenin anlamını sorduğumda
''Seni, çok özledim.'' Derdi. Bu kelimeyi binlerce defa, kulağıma okumuştur. Ben de neden dört tane dil bilmesine rağmen, kürtçeyi daha çok sevdiğini sorardım.

O da, doğuda yaşayan insanlar kadar, daha sıcak ve samimi bir millet olmadığını söylerdi. Evlerine gittiğinde, onun için sofra kurulduğunu söylerdi.

Sadece kendisi için değil, dışarıdan gelen her insana karşı böyle olduklarını söylerdi.

Güneşin son sıcaklığı yüzüme vururken, gözlerim kapalı bir şekilde, teyzeme yönelik:

''Pır bire de kırıme.'' Dedim. Gözlerimi açtığımda, güneş çoktan gitmişti. Ve önümde dikilmiş katilin yüzünü gördüm. Hemen ayağa kalktım.

''Kimi çok özledin?''
''Sanane!''
''Bir dakika! Sen kürtçe biliyor musun?''
''Niye şaşırdın? Tabi ki biliyorum.''
''Nereden biliyorsun?'' Yüzüme doğru eğildi.
''Sanane.'' Yutkundu.
''Kimi çok özledin?'' Aynı şekilde karşılık verdim.
''Sanane!'' Yutkundum.

Geri çekildim ve içeri girdim. Kapıyı sert bir şekilde, suratına çarptım. Bana ayrılan dolabın önünde durdum. Kapağı kaçar açmaz, simsiyah ve aynı kıyafetlerin olduğunu gördüm.

971, kapıyı açıp içeri girdi. Yatağın üstünde oturdu. Ben elime aldığım eşofman ve tişörtle banyoya adımladım. İçeri girdim ve kapıyı kilitledim.

Üstümdekilerden kurtulduktan sonra, diğer kıyafetleri giyindim. Banyodan çıktığımda, tam karşımda oturmuş, sigara içiyordu.

Beni süzdü. Beni süzerken, gözleri kısılmış şekilde, sigara dumanını içine çekiyordu.

''Ne zaman çıkacağız odadan?''
''Birazdan.''

Sigarayı, kül tablasına bastı. Ayağa kalktı. Banyoya adımladı. Kapıyı kapattı. Kilidi çevirmemişti.

Biraz sonra su sesi geldi. Sanırım banyo yapıyordu. Balkona çıktım. Hava hafif serinlemişti. Artık sonbahar geliyordu.

İçime havanın keskin kokusunu çektim. Her taraf karanlıktı. Sadece alt katın ışıkları yanıyordu. Biz buraya geldiğimizden beri, zamanın çoğunu odada geçirmiştik.

Güneş batalı yarım saat olmuştu. Hava biraz daha soğuyunca içeri geçtim. Benimle eş zamanlı 971, yarı çıplak banyodan çıktı.

Karın kasları olduğu gibi gözlerimin önündeydi. Gözlerimi çevirdim. Yandan sırıttığını görebiliyordum. Bana böyle görünmek hoşuna gitmişti galiba.

Tekrar balkona çıkmak için adımladım.

''Hava serin. Hasta olursun.''
''Sen de banyoda giyinseydin!''

''Diğer kıyafetlerim biraz kokuyordu. O yüzden değiştirmek istedim.''

Sesimi çıkarmadan balkona adımladım. Hava epey soğumuştu. Ellerimle, kollarımı ovuşturdum. Aşağıdan kahkaha sesleri geliyordu.

Biraz daha burada bekleseydim donacaktım. Balkonun cam kapısı açıldı. 971, ıslak saçlarıyla karşımdaydı. Elindeki kalın siyah hırkayı omuzlarımın üstüne attı.

Elini yanağıma dokundurdu.
''Buz gibi olmuşsun...'' yüzüne bakmamak için, gözlerimi, başka tarafa çevirmiştim.
Yutkunarak
''Senin yüzünden... savcı bey!'' Dedim.

Eliyle çenemden kavradı. Kendine çevirdi. Dudak kenarlarında, muzip bir gülümseme vardı.

''Hadi. İçeri.'' Geçmem için yol verdi. Gerçekten üşümüştüm. Yanaklarım, ya soğuktan ya da onun yüzünden, kıpkırmızı olmuştu.

İçeri geçti ve kapıyı kapattı. Önümden, bizi içine kilitlediği kapının önüne gitti ve durdu.

Buradan ona böyle bakınca, çıplak sırtı ve karın kasları aklıma geliyordu.

''Muhabir hanım!'' Dalgınlığımdan, onun sesi kurtardı beni.
''Hadi aşağı inelim. Acıkmadın mı?''

Sonunda açılan kapıya doğru yürüdüm. koridordan merdivenlere doğru ilerledim. Arkamdan geliyordu. Neden beni kendi odasına kapatmıştı?

O istemeden, bana kim zarar verebilirdi?
Herkes üstünü değiştirmiş, geniş salonda oyun oynuyorlardı. Geniş ekran televizyona takmış oldukları cihazla, sırayla futbol oynuyorlardı.

Kızların sesi ise mutfaktan geliyordu. Sanırım dedikodu filan yapıyorlardı. Yalnız, herkes aynı eşofman takımını giyinmişti.

971, salondaki masaya oturdu. Nemli ve dağınık saçları, yüzüne ayrı hava katıyordu. Ben kendimi boşlukta kalmış gibi hissettim. Kızların yanına doğru ilerledim.

Mutfak kapısının önüne gelince, adımlarım yavaşladı. Dedikodu yaptıklarını biliyordum ama bizim hakkımızda konuştuklarını bilmiyordum.

''Patron, muhabir kıza âşık oldu bence.'' Kıkırdıyordu.
''Ona bakarken, ilk defa gözlerinin içinin parladığını gördüm.'' Dedi diğer kız.
''Kızlar ayıp ama!'' Bu uyarıyı yapan Yeşim'di.
''Yalan mı söylüyoruz abla. Kim yeni gelen bir kadına, gece yarısı, yemek yemedi diye yemek götürür.''
''Kim söyledi size bunu?''
''Dışarıdaki nöbetçilerden biri görmüş.''
''Kız da bir içim su ama.'' Bu cümleyi kurarken sanki içi gidiyor gibi söylemişti.
''Bugün de kızı odaya kapattı. Kendi gözlerimle gördüm.''

Mutfağın kapısından içeri adımladım. Beni görünce sustular. Benim hafiften ellerim titriyordu.

Yüz ifademden, onları dinlediğimi anlamışlardı.

''Az önce ne konuştuğunuza şahit oldum.'' Dedim.

Bir tane kız başını önüne eğdi. Diğer kız:

''Yalan mı söylüyoruz.'' Dedi. Yeşim onu, sus der gibi uyardı. Sinirle tezgaha yaslandım.

Arkamdan tanıdık ayak sesleri geliyordu. Tam mutfağın kapısında durdu. Onu gören kızlar, ciddileştiler. Herkes işinin başına döndü.

''Muhabir hanım... senin ne işin var mutfakta?''

''Susadım.'' Dedim.

''Su içmek yasak değilse tabi...'' tezgahın üstündeki suyu bardağa doldurdum.

Kızlar sanki rahatlamış gibiydiler.

''Sofra şimdi hazır olur.'' Dedi, kızlardan biri. Bir tanesi elindeki tabak takımlarını, salona götürüyordu.

Benimle ilgili dedikodu yapan kızlara, su içerken dikkatle baktım.

Bardağı tezgahın üstüne indirdim.

''Su içtiysen çıkalım artık mutfaktan.''
''Çıkalım.'' O önümde ilerlerken arkasından onu takip ediyordum. Oyun oynayanları geçtikten sonra, yaralılardan birinin odasına girdik.

Doktor denen adam, hastanın başındaydı. Gözlerini açmıştı hasta.

''Savaş... açmışsın gözlerini. Nasıl hissediyorsun?''

''Daha iyiyim.'' Gözleri bana kaydı.

''Aa! Siz muhabir Efsun korkmaz değil misiniz? Sosyal medya mecrası, sizi 315 olarak tanıyor.''
Bir katilin kurduğu örgütten hayranım çıkmasına şaşırmıştım.

''Evet. Ta kendisiyim. Geçmiş olsun.''

''Teşekkürler. Ben de bu ekibin muhasebecisiyim.''
''Tanışma faslınız bittiyse, biz artık rahat bırakalım, dinlensin.'' Kapıya yöneldiğimiz esnada:
''Doktor, tedavi süreci bir şey lazım olursa, çocukları yolla alsınlar.''

''Tamam. Söylerim.''

Doktor, oldukça yorgun görünüyordu. Diğer odaya girdik. Yatağa yatmış bir tane yaralı daha vardı. Başında da bir tane kız bekliyordu.

Hastanın gözleri açıktı. Ama tavanı izliyordu.

''Yiğit! Aslanım, nasılsın?'' Sadece güldü. Kız cevapladı.
''Henüz narkozun etkisinde. Serum bitince, Yeşim diğerini taktı.''
''Durumu ne?''
''Durumu gayet iyiye gidiyor.''
''Güzel.'' Yiğit gözlerini bize doğru çevirdi.
''Patron, bu kız kim? Çok güzelmiş.'' Büyülenmiş gibiydi. 971 gözlerini bana çevirdi. Tekrar Yiğit'e döndü.

''Sen dinlenmene bak Yiğit. Geçmiş olsun.''
971, kapıya doğru gidince, arkasından ilerledim.

Salonda yemek masası kurulmuştu. Masanın önüne geldik. Gözlerim, daha demin dedikodu yapan kızlara takıldı. Yemek dolduruyorlardı.

Dikkatimi, 971'in sesi dağıttı.
''Muhabir hanım.'' Sesin odağına döndüm.

''Savcı bey!'' Dedim. Masanın başındaki koltuğa yerleşmiş ve yanındaki koltuğu işaret ediyordu. Koltuğa oturdum ve masadakilere baktım.

971'in önünde, herkes ciddiydi. Bu kızlar aklıma takılmıştı. Gözlerim her zaman üstlerinde olacaktı.

971, kulağıma eğildi. Kısık sesle:

''Başla artık. Açtlıktan öleceksin! Ayrıca kızlara nasıl baktığını görmediğimi sanma. Odada konuşacağız!''

Gözlerimi ona çevirdim. Karşımda oturmuş, saha görevlisi Ayaz bize bakıyordu.

971 yemeğe başlayınca herkes başladı. Buradaki herkesi aklıma kazımıştım.

O kızları da...