ÖDÜL GECESİ

Efsun korkmaz yani lakabıyla, 315. Yılın en iyi gazete muhabiri olarak aday gösterilmiş ve seçilmişti. Bugün ödül töreni için hazırlanmıştı. Üstüne giydiği simsiyah, yandan derin yırtmaçlı abiyesiyle, tüm dikkatleri üstüne çekmek için yeterince parıltılıydı. Gazetecilik mesleğini icra eden hiç bir kadının giyinemeyeceği kadar dekolteli kıyafetler giyinip, mesleki saygı denilen deformasyonu hiçe sayıp, ödül törenine derin dekolteli abiyesiyle katılmıştı.

Tören başlamak üzereydi. Efsun korkmaz yani nam-ı diğer 315, ön koltuklarda onu büyüten iki teyzesinin arasına oturmuş ve gözlerini sahneye çevirmişti. Tören başlamıştı ve kadın sunucu, sahneye çıkıp herkesi selamladıktan sonra, en iyi yayın yapan haber kanallarının isimlerini tek tek sıralayarak ödüllerini almak için sahneye davet etmişti. Haber kanallarının müdürleri, ard arda kanal adına ödülleri almak için sahneye çıktı. İki müdür kadın olmakla beraber, diğer iki müdür erkekti. Tek tek ödülleri tebrik ederek taktim eden sunucu kadın, konuşma yapmaları için, mikrofonu onlara bıraktı.

Tabi ki hepsi hemen hemen aynı konuşmayı yaptı. Bir müdür kadın hariç. Yaptığı konuşma şöyleydi ''Öncelikle herkese iyi akşamlar. Bütün medya ekibine ve seyircimize, ödülü kanalımıza layık gördükleri için teşekkür ederiz. Ve tabi ki bütün sene durmadan çalışan ekip arkadaşlarımıza da ayrı ayrı teşekkür ederiz. Ve hazır buradayken beni ve hemen hemen çalışan bütün gazeteci kadınlarımızın rahatsızlık duyduğu bir konuyu dile getirmek istiyorum. Kadın gazetecilerimizin saçlarına ve kıyafetlerine yapılan çirkin yorumlar, hadsizlik derecesini aşmış ve çirkin bir boyuta erişmiştir. Lütfen, artık mesleğini hakkıyla icra edebilmiş, herhangi gazeteci bir kadınımızın saçlarının boyutu ya da giydiği kıyafetin darlığı ve kısalığıyla ilgili çirkin yorumlar yapmaktan vazgeçin. Ve unutmayın ki kadınlarını aşağı gören bir millet, yıkılmaya yüz tutar. Tekrar iyi akşamlar.''

Bu konuşmanın ardından alkış kıyamet kopmuştu salonda. Aslını isterseniz o kadar haklı bir konuşmaydı ki tüm seyirci ben de dahil ayakta alkışlamıştık. Ve tabi ki müdür hanım bütün asaletiyle sahneden inmişti. Sunucu kadın tekrar sahnenin ortasına gelerek ''Teşekkür ederiz böyle anlamlı ve güzel konuşma için. Sırada en iyi dijital medya haber ödülünü almak için Deren soylu'yu sahneye davet ediyoruz.'' Deren soylu oturduğu koltuğundan kalkıp, sahneye adımladı. Benim kadar dekolteli olmasa da, giyindiği kıyafet göğüs dekolteli ve yandan dizüstüne kadar yırtmacı olan abiyesi, bacaklarını apaçık şekilde meydana seriyordu.

Basın da çalışan kadınlarda artık kıyafet özgürlüğü istiyordu. Çünkü bütün gazeteci kadınlara, mesleki saygı diyerek, spiker kadınlarımızın saçlarını kısaltırtıp, giydikleri kıyafetleri kapalı hale getirdiler. Sadece gazeteci olarak değil de kadın olarak da haklarımızı istiyoruz. Mesleki saygı derken, bedenlerimizi saklamak zorunda bırakılmıştık.

Sunucu kadın, Deren soyluya ödülünü takdim ettikten sonra mikrofonu ona bıraktı. ''Herkese iyi akşamlar. Dijital medya ekibine ve bıkmadan takip eden seyircime çok teşekkür ediyorum. Ve buradan destekleyen herkese de teşekkür ediyorum. Tekrar iyi akşamlar.'' Konuşması bu kadardı. Herkes alkışlamıştı. Deren soylu sahneden adım adım inerken sunucu kadın tekrar sahneye gelmişti. ''Deren hanıma konuşması için teşekkür ederiz. Sırada yılın en iyi muhabir adayı, yani nam-ı diğer 315 olarak tanıdığımız Efsun korkmazı sahneye ödülünü alması için davet ediyorum.''

Oturduğum koltuğumdan kalktım ve sahneye adımlamaya başladım. Henüz merdivenlere adımlamadan, gözlerimi çevirip, ardıma baktım. Çoğunluk simsiyah giyinmişti. Yalnız bir şey dikkatimi çekmişti. En arka sıralarda, sarışın ve gözlüklü bir adam elinde bir pankart açmıştı. Pankartta şu cümleler yazılıydı. ''Herkes kendi ışığı doğrultusunda parlar. Görüşene kadar hoşçakal, 315.'' Bana mı açılmıştı bu pankkart. Şaka gibiydi ama gerçekti. Kiminle görüşecektim ben!
Dikkatimden kaçmayan bir ayrıntı daha gözüme çarptı. Adamın bileğinin üstünde, siyah renkte 971 rakamları yazılıydı. Sanırım aradığım ve numarasını hacklemeye çalıştığım ama başarısız olduğum, katil adamıyla aklınca gözdağı vermeye çalışıyordu.

Tekrar ardıma döndüm ve soğukkanlılıkla sahneye adımladım. Sahnenin ortasına geldiğimde sunucu kadın benimle el sıkışarak ödülümü takdim etti. Sonra sahneden geri çekilerek mikrofonu konuşma yapmam için bana bıraktı. Ben mikrofona yönelirken gözlerim sarışın adamın olduğu yöne doğru çevrildi. Fakat adam yerinde yoktu. Ve tabi ki pankartta yoktu. Mikrofona yöneldim. ''Öncelikle herkese iyi akşamlar. Bütün sene durmadan çalışan ekip arkadaşlarıma ve gazete okurlarıma çok teşekkür ediyorum. Ödülü layık gördüğünüz için teşekkürler ve iyi akşamlar.'' Konuşmam bu kadardı. Sahneden elimde ödülümle, alkışlar eşliğinde aşağıya tekrar adımladım. Koltuğuma yani teyzemlerin arasına oturdum. Onların bana gururlu bakışları arasında ben de yüzüme gülümsememi takınıp onlara döndüm.

''Aferin güzel kızım. Annenin kızı olduğunu bir kere daha kanıtladın.'' Teyzem bana gözleri dolu dolu bakıyordu. Ama ağlarsa ben de dayanamazdım hemen ağlardım. Sonrada bütün makyajım akardı. ''Teyze sakın ağlama. Kurut gözyaşlarını.''
''Yok güzelim ağlamam ben. Sadece annen aklıma geldi.'' Annem benim de hatrıma düştüğü için benim de gözlerim dolmuştu. Diğer teyzem koltuğundan doğrulup ikimize de şaşkın şaşkın baktı. O da özlerdi annemi fakat benim yanımda pek belli etmezdi. Sonra diğer teyzeme yönelip ''ağlattın kızı. Hem de ödül aldığı gece de. Kızım makyajın akacak, hemen sil gözyaşlarını.''

''Tamam teyze.'' Sanırım biz diğer teyzemle beraber biraz sulugözdük. Teyzem çantasından bir mendil çıkartıp uzattı bana. Hemen gözaltlarımı kuruttum. Annem konusunda biraz hassastım sanırım. Çünkü kalbimde senelerdir kanayan bir yara gibidir.

Törenin bitmesine az bir süre kalmıştı. Bütün yayıncılar ödüllerini almışlardı. En sona bilinen bir dans ekibinin bir gösterisi vardı. Onların şovlarıda bittikten sonra herkes dağılacaktı. Ben beklemek istemeyeceğimi ve hemen eve gitmek isteyeceğimi teyzemlere bildirdim ve oradan ayrıldım.