SON DURAK

Eve dönüş yolundaydım. Kanaldan çıkalı 15 dakika kadar bir süre olmuştu. Bankta oturmuş, belediye otobüsünü bekliyordum. Etrafta, geç saatlerde işten çıkmış ve evine dönmeye çalışan benim gibi bir sürü insan vardı. Otobüsün gelmesine henüz, 5 dakika kadar bir süre vardı. Ve tabi ki beklendiği üzere teyzemden gelen bir mesaj vardı. ''Teyzecim, çıktın mı kanaldan?''

''Evet teyze eve geliyorum.'' Diye geri dönüş yaptım. ''Tamam kızım. Dikkatli gel'' Yazdı. Bu her gece tekrarlanan mesaj içeriğiydi. Çünkü her akşam işten çıktığımda, teyzem hep aynı mesajı atardı.

Otobüs gelmişti. Herkes sırayla otobüse doluşarak yerlerine oturdu. Ben arkaya, cam kenarına oturmuştum her zaman ki gibi. Yarım saatlik bir yolum olduğu için kulağıma kulaklığımı takıp gözlerimi kapadım. En sevdiğim müziklerden bir tanesi, ruhumu okşayıp bütün kulaklarımı o sesle dolduruyordu. Ve bu şekilde müzik listesinden, gözlerim kapalı şekilde müzik, bir süre daha çalmaya devam etti.

O kadar yorgundum ki, utanmasam şu otobüste uyuya kalırdım. Ama beni evde bekleyen, etlerimi lime lime edecek bir tane disiplin delisi teyzem vardı.

Neden onlarla yaşadığımı soracak olursanız, büyük teyzem bir kere evlendi ve boşandı. Çünkü kocası ayyaşın tekiydi. Dört aylık bebeğini, kocası tarafından yediği tekmeler sonucunda düşük yaparak kaybetmişti. Küçük teyzem ise hiç evlenmemeyi seçti. Çünkü etrafındaki kadınların yaşadığı acıların tekrarını yaşamak istemiyordu. Kendisi hemşire olur. Ve mesleğinde oldukça iyidir.

Büyük teyzem ise ögretmendi. Oldukça otoriter bir kadındır ve dört dil bilir. İngilizce, almanca, rusça ve kürtçe. Kürtçeyi doğu illerinde öğretmenlik yaptığı zamanlarda öğrenmişti. Ve annem; oldukça ünlü bir gazeteciydi. Ve 16 sene kadar bir süredir kayıp. Basında her ne kadar öldüğü söylense ve gıyabi cenaze namazı kılınsa da bana göre annem ölmedi ve kayıp. Annemin başına gelenlerden sonra benim de aynı şekilde kaybolmamdan ya da ölmemden korkuyorlardı. Babamı ise hiç tanımıyorum.

Gözlerimi açtım ve kulaklığımı çıkardım. Otobüste sadece üç kişi kalmıştık. Onlar da hemen önümüzdeki durakta indiler. Ben tek kalmıştım. Otobüste hep tek kalınca aklıma özgecan aslan gelirdi. İstemsiz şekilde, elimi çantama, biber gazına attım. Otobüs ilerlemeye devam etti. Beş dakika kadar bir yol daha ilerledi. Ben bir sonraki durağa ilerlemeyi daha fazla beklemeden '' müsait bir yerde inebilir miyim?'' Diye bir soru yöneltirken, ön koltuklara doğru ilerlemeye başladım. Otobüs şoförü ''tabi ki'' diyerek otobüsü sağ tarafa doğru yavaşlatarak durdurdu. Kapı açıldı ve ben dışarı çıktım. Ciğerlerime derin bir nefes çekerek yola koyuldum. Dar bir sokak vardı önümde.

Bu sokağın iki metre ilerisinde ise evim vardı. Hızlı hızlı adımlarla ilerlemeye başladım. Bazı yerlerde apartman boşlukları vardı. Ve bu bazen oldukça korkutucu bir hal alabiliyordu. Ben ilerlemeye devam ederken, sanki arkamda beni gölge gibi takip eden birileri var gibiydi. Aslında her zaman oluşan bir histi ama bu sefer o kadar gerçek gibiydi. Gölgelere aldırış etmeden ilerlemeye devam ettim. Sağımı ve solumu kontrol ettim. Hiç bir şey görünmüyordu.

Eve ulaşmama sadece yarım metre kalmıştı. Adımlarımı daha fazla hızlandırdım. Sanki gölgelerde benimle birlikte hızlanmış gibiydi. Ben tam başımı yukarı kaldırıp, bir apartman dairesine bakıyordum ki bir el kapandı ağzıma ve beni apartman boşluğuna doğru sürüklemeye başladı. Ben çığlık atmak için ağzıma kapanan eli dişleyecektim ki sürüklendiğim için sadece bir inilti kaçtı dudaklarımdan. Ve ikinci bir el, ben daha ne olduğunu kavrayamadan, bir pamuk bastırdı burnuma. Gözlerim kararıyordu ve bilincimi yavaş yavaş yitiriyordum. Sanırım beni bayılttıklarına emin oldukları için konuşmaya başlamışlardı. Sesleri uzaktan geliyordu ama duyabiliyordum.

''Bayıldımı kız?''
''Bayıldı. Bilincini yitirmese bu şekilde kendini yere bırakmazdı.''
''Etkisi ne kadar sürer bu ilacın?''
''İki saat kadar bir süresi var. Sonra bilinci yerine gelir ve ayılır.''

Onlar bu şekilde konuşurlarken sesleri iyice uzaklaştı ve kayboldu. Sonrası koca bir karanlık...

********

Başım kaynar kazan gibiydi. Çatlayacak derecede ağrıyordu. Gözlerim yavaş yavaş açılırken bir an neler olduğunu sorguladım. En son apartman boşluğuna doğru çekiştirildiğim geldi aklıma. Ayağa kalkmaya çalıştım. Ama yine yere geri düştüm. Ne vermişlerdiyse zehir gibi keskindi. Ve başım hâlâ dönüyordu.

Beni bir odaya getirmişlerdi. Güzel bir odaydı. Etraf loş ışıklarla kaplıydı. Birilerinin ayak seslerini duymaya başladım. Ayak sesleri daha fazla yakınlaşmaya başladı. Ben yerimden doğrulmaya çalışırken tekrar başım döndü ve yatağın üstüne düştüm.

Kapı kilidi çevrildi ve kapı açıldı. Yerimden biraz doğrulabildim karşımdaki kişiye bakabilmek için. Loş ışıklardan seçebildiğim kadarıyla kumral, uzun boylu ve yüz hatları oval bir erkek silüetiydi. Bana doğru adımlamaya başladı. Yatağın başucuna kadar geldi. Elini alnıma koydu. Sanki hastaydım yatıyorum da gelmiş ateşimi ölçüyor gibiydi.

Açıkçası biraz ürkütücüydü. Çünkü nerede olduğumu ve karşımdaki kişinin kim olduğunu bilmiyordum. Elini alnımdan çekti. Loş ışıklardan seçebildiğim kadarıyla bileğinde ki yazıyı görebildim. Ama okuyamadım. Sanırım kusmak üzereydim. Elimi ağzıma bastırdım. Ne biçim ilaç vermişlerdiyse hâlâ başım dönüyor ve midem bulanıyordu.

Kumral adam, beni yatağın üstünden doğrultup kucağına alıp, lavaboya götürdü. Klozetin önüne geldiğimizdeyse ben neredeyse öğürerek kusmaya başlamıştım bile. O adam ise sanırım beni izlemekle meşguldü.

Kusmam bitmişti fakat başım hâlâ dönüyordu. Ayağa kalkmaya çalıştım. Yavaş ve sakin bir hareketlilikle aynaya yönelip adımlamaya çalıştım. Ama iki adımdan sonra başım döndü yere düşecek gibi oldum ve o adam beni tuttu.

''İyi misin?'' Diye bir soru yöneltti.
''Sen kimsin? Ben neredeyim?'' Boş boş adamın yüzüne bakıyordum. Adam ise şaşkın şaşkın benim yüzüme bakıyordu. Beni kucağından yatağın üstüne indirirken
''Maşallah mesleki deformasyonumuzdan ödün vermeden çenemizden hiçbir şey kaybetmemişiz gazeteci hanım.''

Ben yataktan kalkıp doğrulmaya çalışırken
''Dur hemen ayaklanma. İlaç keskin. Başın hala dönebilir.''
''Sen kimsin ve bana ne verdiniz? Ben neredeyim?'' sanırım sesimi sonda biraz yükseltmiştim. Galiba yeni kendime geliyordum.
''Sakin olur musun? Yeni kendine geldin. Ayrıca korkmana gerek yok. Sana zarar vermek isteseydik bunu çoktan yapardık.''

Ben ayaklanmaya çalıştım. Ben adımlarken o beni izliyordu. Sanki iki buçuk yaşındaki bebeğinin ilk adımlarını izliyor gibiydi.

Ama hala biraz başım dönüyordu. Birkaç adım atmıştım sadece. Karşıdaki aynanın yansımasından kendime baktım. Saçlarım dağınık ve gözaltlarım yorgun görünüyordu. Ve bende yorgundum. Burası neresiydi bilmiyorum ama evime gitmek zorundaydım.

Kapıya doğru adımladım. Birkaç adım daha atıp kapıya ulaştım. Kapının kolunu çevirdim ve kapıyı açtım. Tam koridora doğru adımlayacakken o adam beni tutup içeriye doğru çekti. Benim çığlıklarım ve ağlamam eşliğinde odanın kapısını kapattı.

''Bıraaak! Eve gitmek istiyorum.'' Beni kucağına alıp yatağa doğru adımladı. Sonra kapıya doğru bağırdı.

''Doktoor!'' Sonra koşar adımlarla ayak sesleri gelmeye başladı. Ben o adamın kucağındayken yüzünü ve boynunu tırnaklarımla çizmiştim. Beni yatağa yatırıp kollarımı ve bacaklarımı sıkıca kavradı ve tuttu.

Ben çığlık atıp onun elleri arasında kıvranırken bir adam daha girdi içeri. Elinde bir pamuk ve bir iğne vardı. Sanırım aynı ilacı tekrar vereceklerdi. Ben çığlık seslerimi daha fazla yükselttim ve daha fazla kıvranmaya başladım. Gözlerimden yaş geliyordu ve başım çatlayacak derecede ağrıyordu.

Başıma gelip benim çığlıklarım arasında pamuğu burnuma bastırmaya çalıştı. Ben kıvranıp izin vermemeye çalıştım ama kokusu zehir gibi keskindi. Yavaş yavaş gözlerim kararıyordu. Sanırım tekrar bayılmak üzereydim. Kıvranışlarım yavaşlayınca pamuğu burnuma bastırdı. Sonra kolumda bir ağrı hissettim. Sanırım iğne yapmıştı. Son kez bir mırıldanmayla ''Evime gitmek istiyorum.''dedim.

''Doktor, ilaç ve iğne aynı anda ağır gelmesin? İlaç zaten gazeteci kızın midesini bulandırıp başını döndürdü.''
''Hiç bir şey olmaz. İğne ve ilaç sabaha kadar mışıl mışıl uyutur.''
Ve sonrası koca bir karanlık...

Yazar notu: lütfen takipte kalın. Asıl hikaye şimdi başlıyor...