971 VE MUHABİR HANIM

Zaman, sanki hiç ilerlemiyor gibiydi. Odanın içinde volta atıp, durmadan pencereye bakıyordum. Ne bir gelen ne bir giden vardı...

Yorulunca, yatağın üstüne uzandım. Öylece tavanı izledim bir süre. Aklıma dün kaçırıldığım geldi. Teyzelerim, muhtemelen karakolda, benim hakkımda kayıp ihbarında bulunuyorlardır. Bizim dört stajyer de meraktan ölmüştür.

Annem gibi kayıp ihbarım, haberlere de çıkmıştır muhtemelen. Annem... kanayan yaram. Derin bir şekilde, istemsizce iç çektim.

Acaba sonum annem gibi mi olacaktı? Hani derler ya 'her kız çocuğu annesinin kaderini yaşamaya mahkûmdur.' Diye. Umarım annem gibi bir sona, imza atmazdım...

Bizim acemileri çok özlemiştim. Dün akşam yanıma koşuşturarak gelmelerini anımsadım bir an. Normal insanlar, sinema ya da bir film açıp, abur cubur yer ve kahve içerken, biz haberleri açıp, kendi yaptığımız haberleri izlerken bu aktiviteyi gerçekleştirmiştik.

Ufak bir gülümseme yerleşti dudaklarıma. Tavanı izlerken gülümsemem kocaman bir kahkahaya dönüşmek üzereydi. Ben dalmışken kapı açıldı. İçeri, kapıda bekleyen kız girdi. Yatağın üstünde doğruldum ve ayağa kalktım.

''Aşağı iniyoruz.'' Dedi soğuk ve sert bir ifadeyle. Sanki kaçakacakmışım gibi koluma girdi. Beraber biraz aceleyle, merdivenleri indik. Merdivenleri inerken bacaklarım ağrımıştı. Aslında ormana doğru, can havliyle koştuktan sonra, her yerime ağrı girmişti.

Kısık sesli televizyonun ekranında, ben ve annemin fotoğrafını yan yana koymuşlardı. Bir de alt başlık yazmışlardı.

''Annesi gibi ortalıktan, bir anda kayboldu.''

Televizyondaki muhabir ise, dün gece benim kaçırıldığım alana gitmişti. Ekranda bas bas bağırarak şöyle diyordu;

''Dün gece saatlerinde, evine dönmeye çalışırken, kimliği belirlenemeyen şahıslar tarafından, tam bu noktada kaçırıldı. Dün gece saatlerinden beri, emniyetin ve jandarmanın yaptığı arama çalışmaları devam ediyor. Akıllarda ise tek soru var. Genç muhabir, annesi Yağmur korkmazla aynı akıbeti mi paylaşacak?''

İstemsizce gözlerimden yaş süzüldü. Herkes, beni izliyormuş gibi hissediyordum. Arkamdan yabancı ve kalın erkek sesi geldi;

''Sanırım kötü bir tanışma oldu, 315. Haberlere çıktığını görmek, seni biraz korkutmuş olmalı.''

Arkama ağır adımlarla döndüm.
''Siz kimsiniz ve ne istiyorsunuz?'' Ayağa kalktı. Bana doğru adımladı. Oldukça güzel bir yüzü vardı. Simsiyah saçları, yüzünü oldukça kavisli gösteriyordu.

Elini yüzüme doğru getirdi ve gözyaşımı sildi. Ben korkudan, yerimde mıhlanmış gibi, titriyordum. Bir anlık sesim gitmiş, yerime sinmiştim. Kendimi, geriye çekmeye çalıştığımda bile başaramamıştım.

En sonunda, cesaretimi toplayıp, bir adım geri atmıştım. Aynı soruyu tekrarladım;
''Siz kimsiniz ve ne istiyorsunuz?'' En sonunda cevap verme tennezülünde bulunmuştu.

''Ben 971. Etrafında gördüğün insanlarda, benim ekibime dahil olanlar.''

Üstümü inceliyordu. Şaşkın bir şekilde, giyindiğim tişörte dikmişti gözlerini.

''Bu arada sen benim tişörtümü mü giyinmişsin?''
Sonra garip bir ifadeyle;
''Yakışmış. Ama sana biraz bol gibi.'' Dedi.

Ne! Nasıl yani? Onun tişörtünü mü giyinmiştim? Resmen afallamıştım. Bir anlık üstümdeki siyah ve üstüme oldukça büyük tişörtü inceledim. Etrafımda sözde korkuyla sıralanmış suç çetesini bir anda gülme tuttu.

Her ne kadar çaktırmamaya çalışsalar da, gülebildiklerini görebiliyordum. 971 numaralı katil bir anda ciddileşerek kollarıma ve yaralı elime baktı.

''Sanırım burada, sana pek iyi muamele göstermemişler.'' Oldukça ciddi ve öfkeli bir şekilde, beni ormandan eve getiren, adama baktı. Adam kendince bir açıklama yapma gereği duydu.

''Buraya getirildiği gece, doktor, uyku ilacı ile uyutmuştu. Uyanıp, ormana kaçmaya kalkışınca ağaçların arasında çizmiş.''

''Peki, elinide mi kendisi yaralamış, Ayaz?''
''Getirildiğinde eli sargılıydı.''
971, bana döndü.
''Doğru mu söylüyor?'' Kekeleyerek

''E-evet.'' Dedim. Ben kendimi geri çekmeye çalışırken, sertçe kolumdan yakaladı. Gözleri elimi ve kollarımı süzerken, gözleriyle elimi işaret ederek;

''Kim sardı?'' Dedi. Gözlerim, kalabalığın arasında yeşil gözlü kızı aradı. Ayaz denen adamın, bir kaç adım gerisinde duruyordu. Elimle o kızı gösterdim. Geriye dönüp, o kıza baktı.

''Yeşim'mi sardı?'' Bütün cesaretimi toparlayarak ''Evet. Ben artık gidebilir miyim? Herkes beni arıyor.''

''Dur bakalım. O kadar uzun boylu değil, muhabir hanım.''

''Ne demek o kadar uzun boylu değil? Niye getirdiniz beni buraya?'' Son cümlelerimi bağırarak söylemiştim. O ise gayet sakin bir şekilde cevapladı.

''Öğreneceksin. Ama henüz erken.''

Arkasına döndü.
''Ne var yemekte? Ben çok acıktım.'' Herkes mutfağa geçerken, ben olduğum yerde kaldım. Aslında açlıktan ölüyordum. Çünkü, dün akşamdan beri, mideme hiç bir şey girmemişti.

Başım dönünce, hafif serselendim. Oturmak için, hemen ötemdeki koltuğa doğru ilerledim. Birkaç adımdan sonra, koltuğa oturdum. Fakat oturmama rağmen midem zil çalıyordu ve başım dönüyordu.

Aklım karmakarışıktı. Sadece açlıktan değil, stresten mideme ağrı girmişti. Herkesin beni araması ve annem gibi bir sona imza atmam beni korkutuyordu.

Merdivenden bir ses ismimle sesleniyordu. Sabahtan beri, ilk defa biri... ismimle sesleniyordu;

''Efsun abla, sofra hazır. Sabahtan beri hiç bir şey yememişsin zaten.'' Elindeki tepsiyi gösteriyordu.

Bu kız, elindeki tepsiyle odaya yemek getiren kızdı. Yemediğim yemekleri, yukarıdan getiriyordu. Anlık dalgınlığımı gören kız tekrar seslendi.

''Efsun abla!''

''Efendim.''

''Sofra hazır. Haydi, 971 seni bekliyor.''

''Canım hiç bir şey yemek istemiyor. Sen gidebilirsin''
''Patron bekliyor. Seni almadan gelmemem söylendi.''
''Patronun çok istiyorsa, gelsin kendi alsın. Ben beni tıktığınız odaya gidiyorum.''

Zor da olsa ayaklandım. Merdivenlere doğru adımladım. Birkaç dakikadan sonra, odaya girdim. Yatağa uzandım ve gözlerimi kapattım.

Bilincim yerindeydi fakat bir tane kadının cesedi, zihnimi rahat bırakmıyordu. Ben yine orada kamera karşısındaydım. Burası neresiydi bilmiyorum. Sadece ceset, kamera ve ben vardım. Her zaman ki yayın akışında, haberimi sunuyordum. Sanki her yer, siyah - beyazdı.

Mesleğe ilk başladığım zamanlar ve ilk yaptığım cinayet haberiydi. Yine bir ormandı. Henüz çok genç ve acemiydim. Anadan doğma çırılçıplak bir kadının cesedini, beyaz bir örtüyle örtmüşlerdi.

Yaptığım ilk haberdi. Üniversite okuyan, henüz 20'li yaşlarda bir kızın, ormanda cansız bedenine ulaşılması ihbarı sonucu, oraya gitmiştik. Görüntü yeni netleşmeye başlamıştı.

Kızı örttükleri beyaz örtünün üstünde, kan lekeleri vardı. Sadece istismara değil, fiziksel şiddete de uğramıştı. Otopsi raporu, bunları doğrulamıştı. Ormanda, kameralar olmadığı için, faillerin bulunması uzun sürmüştü.

İki kişiydiler bunu yapanlar. Akşam saatlerinde taksiye bindirmişler. Belli bir zaman dilimi sonrasında, kız araçtan inerken, pamuğun üstüne döktükleri ilaçla kızı bayıltmışlar

Kamera karşısında olmalarına rağmen, yüzleri görünmüyordu. Yüzlerinde, farklı maskeler vardı. Sanırım, üniversitenin düzenlediği, kıyafet balosu etkinliğinden çıkıyorlardı. Bu işi yapanlar, yine üniversite öğrencileriydi.

Hakim, bu iki zanlıya, yirmişer yıl hapis cezası verdi. Bu davayı, benim gibi bir çok muhabir takip ediyordu. O yıllar, adalet sistemi çökmemişti.

Sanki sarsılıyor gibiydim. Açlıktan midem kazınıyordu. Zihnim yine bana oyun oynuyor diyecektim ki, gözlerimi açtığımda manzara beni yanıltmıştı.

Gözlerimi, emin olmak için, iki defa kırpıştırdım. Fakat 971 numaralı katil karşımdaydı. Biz bunun sadece katil olduğuna emin miyiz? Hangi katil, sapık gibi uyuyan bir insanı izler?

Şoka uğramış gibi, yatağın üstünde toparlandım. O ise, ifadesini bozmadan, beni izlemeye devam ediyordu. Zor da olsa nihayet şoktan kurtulup, çenemi açmıştım.

''Ne istiyorsun?'' Gayet sakin bir sesle yanıtladı.
''Yemek yemeni.'' Masanın üstüne koyduğu, köfte, patates ve yayla çorbasını fark ettim.
''Ben yemek yemek filan istemiyorum. Ben evime gitmek istiyorum.'' Son cümlelerimi bastırarak söylemiştim.
''Gidemezsin muhabir hanım. Sen bana lazımsın. Şimdi şu yemeğini ye.'' Son kelimeleri, bastırarak söylemişti.
''Ben, senin gibi, eli kanlı bir katilin getirdiği hiç bir şeyi yemem.''
''Aşk olsun muhabir hanım, bir kesim beni katil olarak değil, kurtarıcıları olarak tanıyor.'' Sanki sözlerime gücenir gibiydi.

Masanın üstünden aldığı yemeği, komodinin üstüne indirdi. Yemeğin kokusu çok güzel geliyordu. Ama ne malum içine ilaç koymadığı? Ya beni zehirlerse? Ya da uyku ilacı filan koyduysa?

Eline aldığı kaşığa, çorba doldurdu. Bana doğru getirdi. Ben ise sadece, dik dik adamın yüzüne bakıyordum.

''Yemeyecek misin? Bak açlıktan ölürsen, benim üstüme kalırsın. İlk defa işlemediğim bir cinayeti, sen benim üstüme yıkmış olacaksın. Hadi, inat etme de ye şu yemeği.''

Katilin bana, kendi eliyle yemek yedirmesine mi şaşırayım yoksa olmayan bir cinayeti onun üstüne yıkmaya çalışmama mı?

Benim yemediğim kaşığı, en sonunda kendi ağzına götürdü.

''Yemeklerin içinde bir şey yok.'' İkinci kaşığı da ağzına götürdü.
Üçüncü kaşığı, bana uzattı.

''Tamam. Bırak oraya.''

''Nereden bilicem yemek yiyip yemediğini?''

''Seni niye ilgilendiriyor yemek yiyip yemediğim?''

''Başıma kalırsın, muhabir hanım.'' Hınzır bir sırıtış belirdi, dudaklarında.

İçse miydim elindeki çorbayı? Ama içinde zehir olsaydı, kendiside içmezdi. Ya içinde zehir varsa ve gidip sonradan panzeri içerse. Ben ve kuruntularım işte.

Amaan. Ha açlıktan ölmüşüm burada ha çorbanın içindeki zehirden. Daha fazla direnmeyip, bana uzanan kaşıktaki çorbayı içtim.

''Ha şöyle. Biraz yemek ye de, cana gel.'' Sesimi çıkarmadan, bana uzanan yemeği yedim. Karşımdaki, sanki onlarca insanın canını alan bir katil değilmiş gibi, zorla kaçırdığı bir kadını, kendi elleriyle besleyecek kadar merhametli bir insan gibiydi.

Ama, hepimiz gerçeğin ne olduğunu, gayet iyi biliyorduk. Eli kanlı bir katilden başka, hiç bir şey değildi! Sence gerçekten de böyle değil miydi?