KAN ÇANAĞI

BİR KATİLİN İKİNCİ YÜZÜ

Hava hafif aydınlanmıştı. Balkona çıktım. Serin hava yüzüme vurup, beni ayıltmıştı. Az uyumama rağmen, dağ havası iyi gelmişti. Serin rüzgar, vücudumu yalayıp geçiyordu.

İçime derin bir nefes çektim. Aşağı baktığımda kapının önünde bekleyen nöbetçileri gördüm. Ellerinde çay bardakları vardı. Tekrar odaya geçtim.

El-yüzümü yıkadım. Üstümü değiştirdim. Kapının kilidini açtım ve aşağı indim. Mutfaktan gelen sesleri, takip ettim.

Çaydanlık, ocağın üstünde fokur fokur kaynıyordu. Bir tane kız sebze doğruyordu.

''Günaydın.'' Diye seslendim. Kız beni farkedince hemen bana döndü.

''Günaydın.'' Dedi. Ses tonu soğuk değildi. Sanki yorgundu. İçeri adımladım.

''Erken uyanmışsın.''

''Evet. Erken uyanmak dinç tutuyor.''

''971, geldi mi?''

''Gelmedi. Ama bir iki saate burada olurlar. Gece ufak bir işleri vardı.''
''Bu sefer... k-kimi öldürdüler.'' Yutkunamadım.
''Geldiklerinde öğrenirsin.'' Bana baktı.
''Ocağın üstünde, içmek istersen sıcak çay var.''
''Teşekkür ederim.'' Mutfaktan çıktım.

Salonda, kanepenin üstüne oturdum. Yerimde huzursuzca kıprandım. Etrafıma bakındım. Yeşim, odadan çıktı.

''Muhabir hanım! Erkencisiniz.''
''Gün aymak üzere.'' Dedim sakin bir tavırla.
''Sen, bütün gece hastaların başında mı bekledin?''
''Evet.''

Yanıma oturdu. Telefonuna baktı. Bu kız, telefon bağımlısıydı. Tekrar bana döndü. Sehbanın üstündeki kumandayı, bana uzattı.

''Sıkılıyorsan, televizyon izleyebilirsin.''

Kumandayı elime alıp, açma kanalını tuşladım. Haber kanalı aramaya başladım. Nihayet bir tane kanal bulup açtım.

Haber spikeri şöyle diyordu:
''Geçtiğimiz hafta salı günü, akşam saatlerinde sokak ortasında, eşini darp ederek hakaretler yağdıran Hakan N. İsimli şahısa, hakim uzaklaştırma cezası vermişti.

Bildiğiniz gibi, genç kadının vücudunda, daha öncede darp edildiği gerekçesiyle morluklar tespit edilmişti.

İki gün önce, sokak ortasında, eşini darp eden adam, bir anda ortalıktan kayboldu. Kaybolan adamın cesedi, dün gece saatlerinde, dere kenarında, uzuvları noksan şekilde bulundu.''

Nasıl yani? İki gündür bu adamı tutsak edip, dün akşam öldürmüşler miydi?

Ekrana, sağlık ekiplerinin, siyah ceset torbasıyla, adamı oradan aldıkları, görüntüler geldi.

Eğer bu şekilde yargılanmadan, insanlar ölecekse, yargı ve hukuk sistemi boşuna vardı.

Gün artık tamamen aymıştı. Farklı bir haber daha düştü ekrana. Şöyle diyordu:

''Üç gün önce, akşam saatlerinde, evine dönmeye çalışırken, kimliği belirlenemeyen şahıslar tarafından, bayıltılarak kaçırılan, ünlü muhabir Efsun korkmazın teyzesi, Melek yılmaz, bu sabah saatlerine doğru, kalp spazmı geçirdi. Şuan ise, yoğun bakımda uyutuluyor. Bu konunun takipçisi olacağız. Gelişmeleri aktarmaya devam edeceğiz.''

Bu haber, beni on yerimden bıçaklamıştı. Gözümden düşen gözyaşına, hakim olamadım. Nefesim daralırken

''Teyze...'' Diye inledim. Başıma ağrılar girmişti. Gözlerim kararıyordu.

Ayağa kalkmaya çalıştım. Yeşim'in sesi, uzaklardan geliyor gibiydi. Biri kolumu tuttu.

Karşıdan ise, tam ayırt edemediğim, siyah giyinimli bir adam, bana doğru koşuyor gibiydi. Kalbim sıkışıyor, nefesim daralıyordu.

Yere düştüm. Başımı sert bir şekilde çarptım. Sanki biri beni kucağına alıyor gibiydi. Gözlerim açıktı ama olanları tam idrak edemiyordum. Sonrası koca bir karanlık.

*****************

''Uyandı mı?''
''Gözleri kapalı.''
''Ne zaman uyanır?''
''Bilmiyorum, başını sert vurmuş.''

Gözlerim kapalıydı. Ama ne konuştuklarını, duyabiliyordum.

Sabah ki haberi, hâlâ hazmedemiyordum. Gözümden, bir damla yaş aktı.

''Ağlıyor.'' Dedi biri. Yavaş yavaş gözlerimi açtım. Beni odaya getirmişlerdi. Başım oldukça kalabalıktı.
Ayaz, 971, Yeşim, doktor, kızlar ve birkaç adam daha.

971, üstüme eğildi.
''İyi misin?'' Nefret ve öfkeyle baktım gözlerine. Geri çekildi.
''kızlar, hemen bir şeyler hazırlayın. Tansiyonu düşmüş.'' Bunu söyleyen Yeşimdi.

Kızlar, hemen odadan çıktılar. Diğerleri hâlâ odadaydılar.

Tek tek, hepsine nefretle baktım. Herkes tek tek ''Geçmiş olsun.'' Dedi. Odadan ayrılmak üzere, dışarı adımladılar.

971, odada kaldı.
''Teyzen için üzgünüm.'' Sadece yüzüne 'Bunu bir katil mi söylüyor' der gibi baktım.

''Bakma bana öyle.'' Yatağın üstüne oturdu.
''Hem bizim çocuklar orada. Bilgi vereceklerdir bize.''

Yatağın üstünde doğruldum.

''Sakın! Kanlı ellerini, teyzemin üstünden çek!'' Diye bağırdım.

Neye uğradığını şaşırmış gibi, yüzüme bakıyordu.
Ben ise sadece ağlıyordum. Başım çatlayacak gibiydi.

Yatağa uzanıp, başımı balkona çevirdim. Hâlâ beni izliyordu. Bir süre, sessizce ağladım.

''Bir kadını, ağlattığım zaman, kendimden nefret ediyorum. Ç-çok özür dilerim.'' Ayağa kalktı ve odadan çıktı.

Sadece, teyzeme bir şey olmasın diye dua ettim. Elinde tepsiyle, bir kız girdi odaya.

Masanın üstüne indirdi. Arkam ona dönüktü.

''Efsun abla, hadi biraz bir şeyler ye. Ağrı kesici de getirdim.''

''İstemiyorum. Çık odadan!''
''Olmaz. Patronun talimatı var. Sen yemeden ben çık...''
''Çık odadan! Yoksa ben o tepsiyi, dağıtırım!''

Ben bağırınca, hiç bir şey diyemedi. Ama gitmedi de. Çaresizce, orada oturup bekledi. Benim hâlâ arkam dönüktü. Sadece ağladım.

Gözlerimin kızardığına emindim. Gözlerim resmen sızlıyordu. Burnumu çektim. Yaklaşık, yirmi dakikadır, böyle yatıyordum.

O kız hâlâ büradaydı.
''İyi misin? Bir şeyler yemezsen hasta olacaksın.''
''Sen hâlâ burada mısın?'' Yatakta doğruldum.
''Sen birşeyler yemeden, ben bu odadan çıkamam.''

Yeşim, gülerek odaya girdi.

''Teyzen uyanmış. Durumu iyiymiş.'' içime soğuk sular serpilmişti.
''G-gerçekten mi?''
''Gerçekten uyanmış. Durumu gayet iyi.'' Masaya baktı.
''E sen hiç bir şey yememişsin. Teyzen kendine geldi. Artık bir şeyler ye. Hasta olacaksın.''
''Canım hiç bir şey istemiyor, Yeşim.''

Tepsiyi alıp yanıma geldi. Çatala aldığı peyniri bana uzattı. Ben yorgun argın, yüzüne bakmakla yetindim.

''Gözlerin kızarmış.'' Dedi. Çatalı elime alıp, peyniri ağzıma attım. Yavaş yavaş çiğnedim.

Diğerlerinden de birer çatal aldım. Yataktan kalktım ve lavaboya ilerledim.

Yüzüme şu çarptım. Benim bir şekilde, telefon bulmam lazımdı. En azından, iyi olduğumu bilmeleri lazımdı.

Aynadan, kendime baktım. Gözlerim, kan çanağına dönmüştü. Yüzüm kireç gibiydi.

Tekrar odaya döndüm. Yeşim buradaydı. Diğer kız, tepsiyle beraber, muhtemelen aşağı inmişti.

Telefon bulabilmek için, onlara dost gibi davranmalıydım.

''Daha iyi misin?''
''İyiyim.''

Yeşim bir anda, bana doğru gelip sarıldı. Geri çekildi. Saçlarımı düzeltti.

''Aşağı inelim mi?'' Başımı salladım. Koluma girdi. Beraber odadan çıkıp, merdivenlerden aşağı indik.

Kahvaltı masası toplanıyordu. Bir kaç kişi, geniş salonda, kanepenin üstünde oturuyordu. Yeşim, kolumdan çıkmadan, beni başka bir alana doğru yönlendirdi.

Merdivenlerin altında, mutfağın sağ tarafında, bir kapı vardı. Kapının önüne gittiğimizde, kapıyı tıklattı. İçeriden kalın bir ses, ''gel'' dedi. İçeri girdiğimizde, gözlerim ilk ona takıldı.

971 tam karşımdaydı. Burası çalışma odasıydı. Masa ve dolaplarda, bir takım dosyalar mevcuttu. Bir takım kanepe de vardı.

''Sen çıkabilirsin Yeşim.'' Yeşim odadan çıktı.
971, bana doğru geliyordu. Gözlerine bakmadım.

Gözlerimin içine bakmak ister gibi, yüzünü başımla aynı hizaya çevirdi.

''Gözlerin... kan çanağına dönmüş.''

''Otur, konuşalım.'' Ses tonu sakindi. Başımı çevirip, gözlerinin içine baktım. Acımı görmesini istedim. Yorgun ve halsiz bir sesle:
''Ne istiyorsun?'' Dedim.
''Herşeyin bir vakti var, muhabir hanım. Öğreneceksin.''

''En azından, telefonumu bana geri ver!''
''Olmaz!''
''İyi olduğumu bilmeleri lazım.''

Gözlerimin içine baktı. Elini, yüzüme doğru getirirken, benim tek bakışımla geri çekti.

''Lütfen! Oturalım artık.'' Ses tonu buyurgandı. Kanepeye geçince, ben de arkasından geçtim, oturdum. Bana döndü.

Gözlerimin içine bakıyordu. Kan çanağına dönmüş gözlerimin içine...

Gözlerimi çevirdim. Tekrar gözlerimin içine bakabilmek için, gözlerini gözlerimin içine çevirdi.

''Biliyorum, sen de herkes gibi, beni katil olarak görüyorsun.''
''Değil misin?''
''Hatta, başka özelliklerinde var!''
''Ne gibi.''
''Kadın kaçırıp, zorla yanında tutmak gibi!''
''Bu saydığın özellikler, bir tek bende yok yalnız.''
''Başka kimde var?''
''Benim kaçırıp öldürdüğüm, erkeklerin genelinde var.''

''Ben senden başkasını tanımıyorum ama!''

''Ben tanıyıp öldürüyorum ama.''

Bir katilin kaç tane yüzü vardı bilmiyorum ama, ben geldiğimden beri, ikinci yüzünü şimdi görüyordum.

Adam dövüp öldürdüğüne şahit olduğum gün, peşimden gelip, orada olmamam gerektiğini söyleyen katil, şimdi insanları öldürdüğünü çok rahat bir şekilde, dile getirebiliyordu.

Sadece, kan çanağına dönmüş gözlerimle, acı bir şekilde gözlerinin içine, bakmakla yetindim.

Bir nebzede acımı görebilmesi için...