GECE VE AV

Gece saat kaçtı bilmiyorum. Koridora adımladım. Kapının önünde hiç kimse yoktu. Sanırım, bu defa kaçmayacağıma inanarak, kapıyı kilitlememişlerdi. Ya da hiç bilmediğim bir kovalamaca oyununu, başlatmak üzereydim.

Adımlarım oldukça sessizdi. Merdivenlerden, aşağı indim. Saatin, tik tak sesleri dışında, hiç kimsenin sesi yoktu. Galiba herkes uyuyordu. Çünkü saat 03.15'ti. Sessiz bir şekilde kapıya adımladım.

Kapıyı açmaya çalıştım. Ama kilitliydi. Başka kapı aradım ve denedim. Açılmıyordu! Bunlar gece uyurken, kapıları ormandaki hayvanlardan, korunmak için mi kilitliyorlardı?

Tek şansım pencereler kalmıştı. Salondaki pencerenin kulpunu, açmak için çevirdim. Açılmıyordu. Pencereyi de kilitlemez ki insan! Diğerleri de aynı durumdaydı.

Bir dakika! Mutfakta, tezgahın üstündeki pencereyi, hiç denememiştim. Sessiz ve hızlı adımlarla, oraya doğru ilerledim. Tezgahın üstüne çıktım. Pencerenin kulpunu çevirir çevirmez açılmıştı.

Yüksekliğine baktım. Bir tık diğerlerine göre daha yüksekti. Etrafı kontrol ettim. Karanlık olduğu için, hiç kimse görünmüyordu. Oradan atlamaya hazırlanıyordum ki, mutfağın ışığı yandı.

Ardıma baktığımda, elinde elma dilimliyip yiyen ve siyah bir eşofmanla, karşımda durarak beni izleyen katili gördüm. Nasıl yani?

''Yalnız yerinde olsam dikkat ederdim, muhabir hanım. Orası biraz yüksek. Düşüp bir taraflarını daha kırmanı istemem. İstersen arkadaşlar dışarıda sana yardımcı olsunlar.'' resmen benimle alay ediyordu.

Tekrar pencereden aşağı baktığımda, karanlığın içinde, iki tane siyah giyinimli adam gördüm. El sallıyorlardı. Tezgâhtan aşağı indim. 971'i ilk defa içten bir şekilde gülerken görüyordum.

Bana bakarak gülüşünü sürdürürken, elindeki elmayı ve bıçağı, tezgâhın üstüne bıraktı. Bana doğru adımlıyordu. Ben öfke dolu bir ifadeyle, yüzüne bakmayı sürdürürken, adımlarını tam önümde durdurdu.

Gözlerimin içine bakarak, ciddi bir ifadeyle;

''Gerçekten, hâlâ buradan kaçmaya çalışıyorsun?'' Sanki ses tonu kırılgandı ama yüz ifadesi, fazlasıyla sinirliydi. Ben sadece yutkunmakla yetindim.

O, gözlerimin içine bakarken ben gözlerimi kaçırmıştım. Boyumun kısalığından dolayı, eğilmişti.

''Yüzüme bak!'' Bağırmamıştı ama öfkesi gözlerinden anlaşılıyordu. Bu yüzden bakışlarımı kaçırmıştım. Benim adımlarım gerilerken, daha fazla üstüme geliyordu.

Ben tezgaha dayanınca, ellerini iki yanıma açarak, tezgahın üstüne yasladı. Bir eliyle çenemi kavradı ve kendi yüzüne çevirdi. Nefesini, yüzümde hissettim.

''Amacım, seni korkutmak değil... özür dilerim. Ve sakın, bir daha buradan kaçmayı, aklının ucundan bile geçirme. Bir daha, aynı şeyi tekrarlarsan, bu kadar merhametli davranmam!''
''N'aparsın? Beni de diğer kurbanların gibi, doğrayıp öldürür müsün?''
''Prensibimde Kadın öldürmek yok! Muhabir hanım. Şimdi sessizce önüme düş.''

O, üstümden geri çekilirken, yutkundum. Kendimi topladım ve ilerledim. Katil arkamdan geliyordu. Merdivenlere yöneldim. Hâlâ arkamdaydı. Odaya girdim ve kapıyı sertçe çarptım.

Kapıyı açtı ve içeri girdi.

''Kırsaydın.'' Diyerek söylendi.
''Kırarım. Çık odadan.'' Sesim aniden yükselmişti.
''Uyuduğuna emin olana kadar buradayım.''

''Ben uyurken başımda mı bekleyeceksin?''

''Evet. Hadi gir şu yatağın içine.'' pikeyi açtı. Bu adam, katil olmasının yanı sıra sapıktı.
''Tamam. Uyuyacağım. Ama sen başımda beklemeyeceksin.''

''Uyuduğunu nereden bileceğim?''

''Kaçtığımı nereden biliyorsan, oradan bileceksin.''

''Benimle inatlaşma. Gir şu yatağın içine.''

''Sen bu odadan çıkana kadar gir-me-ye-ce-ğim!''
''Öyle mi?''

''Öyle.''
Bileğimi kavradı. Beni çekiştirmeye başlamıştı.

''Bıraaak!'' Attığım çığlıkların, hiç bir faydası yoktu.

''Şşhhh! Sessiz ol! Herkes uyuyor.''

Kendimi ne kadar geriye çekmeye çalışırsam çalışayım, baş edemiyordum. Yatağın içine koyduktan sonra, pikeyi üstüme örttü.

''Ben uyumak filan istemiyorum. Rahat bırak beni.'' En sonunda gözyaşlarıma hakim olamamıştım.

Gözlerimden yaş süzüldüğünü gören katilin gözlerinde, ufakta olsa acır gibi bir ifade geçti. Gözlerini kaçırdı. Sertçe yutkundu. Sağ eliyle moraran bileğimi tuttu.

''Özür dilerim... ''
''Sayısız şekilde insan öldürmüş katil mi söylüyor bunu?'' Sertçe gözlerini gözlerime dikti.
''O insanları öldürmemin bir sebebi vardı. Öldürdüğüm ve cesetlerini parçalara ayırdığım insanların hiç bir tanesi, günahsız bir melek değildi!'' Asıl yüzünü şimdi görmüştüm.

Resmen gözleriyle ve sözleriyle kanımı dondurmuştu. Birden sertçe yutkundum ve elimi çektim. Gözlerini üstümden çekmesine rağmen, beni izliyormuş hissi veriyordu. Pikenin altına girdim.

Sessizce, hıçkıra hıçkıra ağladım. Bir süre sadece öylece ağladım. Pikenin altından çıktım. Saçlarım dağılmıştı. Burnumu çektim.

''İyi misin?''
''Sen hâlâ burada mısın?'' Sesim yorgundu. Ve bende bitkindim.
''Seni, ağlarken yalnız bırakacağımı sanmadın herhalde.''
''Ağlarken, sana ihtiyacım olacağını kim söyledi?''
''Hislerim...''

Arkama döndüğümde, koltuğun üstünde oturmuştu. Az önceki hâlinden eser kalmamıştı. Bakışları yumuşamıştı.

''Gidip uyuyabilirsin. Çünkü kaçmak için mecalim kalmadı.''
''Buraya, böyle getirilmek zorunda olduğun için, özür dilerim. Sen uyumadan, başından ayrılmayacağım.''
''Sen bilirsin. İyi geceler.'' Arkamı döndüm, pikeyi üstüme attım ve gözlerimi kapattım.

Hâlâ, siyah koltuğun üstündeydi. En az benim kadar inatçıydı. Ama benimle baş edemezdi. Çünkü ben ondan daha inatçıydım.

Sadece, buradan bir şekilde kurtulma umuduyla, bir an önce sabah olmasını diledim. Gözkapaklarım ağırlaşmıştı.

Zihnimi rahat bırakmayan bir kadın silüet'i vardı. Parmakları, benim saçlarımın arasında dolaşıyordu. Henüz, küçük bir çocuktum. Sesi yumuşak ve şefkat doluydu.

Ben, durmadan sorular soruyordum. O ise hiç bıkmadan cevaplıyordu. Fakat bu kadının silüeti silikti. Dikkatimi çeken bir ayrıntı daha vardı. Simsiyah giyinmişti. Yasta gibiydi.

Çocuk ben, oyun oynarken, o kadın, yavaş yavaş uzaklaşıyordu. Rüya olduğunu biliyordum. Arkasından seslendim. Ama beni duymadı. Arkasından gitmek istedim. Ama kıpırdayamıyordum.

Kimdi bu kadın? Çocuk ben, onunla oyun oynuyordu. Ama yetişkin ben, kim olduğunu bilmiyordu. Kadın giderken, çocukluğum oturduğu yerden ağlıyordu.

Uzun süre ağladı. Gidip sarılmak istedim. Ama yapamadım. Sonra sustu. Çaresizce oyuncaklarıyla oynamaya devam etti. Herşeyden habersiz ve mutlu...

Uzun sarı saçlı bir kız, bir tabuta sarılmış, hıçkıra hıçkıra, 'gitme' diye ağlıyordu. İki tane kadın, kızı zorla aldılar tabutun üstünden.

Kızın yüzünü gördüm. Bu 16 yaşında, annesini kaybeden bendim. Ona sarılmak istedim. Görüyordum ama hiç bir şey yapamıyordum.

En acı olanı da, annemin cenazesini kaldırdıkları gün, annemin cenazesinin, o tabutun içinde olmayışıydı.

Tabutu, kazdıkları toprağa gömdüler. Kuran okundu. Teselliler verildi. Teyzelerim, çocuk beni aralarına almışlar. Hem ağlıyorlar hem de gelen gidenle ilgileniyorlardı.

Bir süre sonra, ağlamaktan uykum geldi. Annemin toprağının başında uyuyakaldım...

Uyandım. Nefes nefeseydim. Gözlerim yaşlıydı. Gerçekten ağlamıştım. Rüya değil, kabustu. Arkama döndüğümde, hiç kimse yoktu. Gerçektende ben uyuduktan sonra, odadan çıkmış.

Güneş çoktan doğmuştu. Dışarıdan, bir takım sesler geliyordu. Pencereye koştum. Ses geliyordu, fakat bu taraftan, herhangi bir hareketlilik yoktu. Kapıya koştum.

Kapının kenarındaki aynaya göz göze gelince, bu şekilde dışarı çıkamayacağımı anladım. Hemen banyoya koşup, saçlarımı taradım ve düzelttim.

El - yüzümü yıkadım ve dolaptan, farklı siyah bir takım çıkartıp giyindim. İşte şimdi inebilirdim. Kapıdan çıkar çıkmaz, merdivenlere yöneldim.

Koşar adım merdivenlerden indim. Gördüğüm manzara beni yanıltmamıştı. Simsiyah giyinimli insanlar ve bir koşuşturmaca mevcuttu.

Ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. Gözleri bantlı bir adam getirdiler. Arkasından, elleri silahlı, bir grup adam geldi. Merdivenlerden aşağı kata götürdüler. İlginçtir ki gözleri bantlı adam bağırıp yardım istemiyordu. Muhtemelen niye geldiğini bilmiyordu.

Ne olduğunu sormak için, kısa boylu kızın yanına yaklaştım.

''Bu adam kim? Niye getirdiniz buraya?'' Bu kızın yerine, arkadan gelen bir ses yanıtladı.
''Alkol almış ve hamile karısını, bıçakla doğrayarak öldürmüş. Bu yüzden burada.''

Bu sesin sahibi, buradaki insanlara tezat, mavi gözlü ve sarı saçlıydı. Hafif sarı sakalları vardı. Üstündeki simsiyah giyiminin aksine, fiziksel özellikleri, aksini iddia ediyordu. Arda kuralın gençliği gibiydi.

''Ne yapacaksınız ona?'' Sesim içime kaçmış gibiydi.
''O kısmını patron bilir.''
''Öldürecekler mi?''

''Muhtemelen. Böyle insanlar yaşamayı haketmiyor.''

''Peki ben aşağı inip, ne yapacaklarını izleyebilir miyim?''

''Ruh sağlığın için tavsiye etmiyorum.'' Biz konuşurken, aşağıdan bağırma sesi geldi.

Merdivenlere yöneldim. Aşağı indim ve koridorda bekleyen o adamları gördüm. İlerledim. Adamın yalvarma sesleri geliyordu. Bir odanın önüne geldim. Kapı yoktu. Sadece cam vardı.

Bir kaç kişi daha vardı orada. Sanırım işkenceyi izliyorlardı. Adam bağırıp yardım istiyordu. Ama hiç kimsenin umurunda değil gibiydi.

Onlara doğru yaklaştım. Camın önüne geldim. 971'in elinde, kerpeten vardı. Adamı, bir sandalyeye oturtmuşlardı. Bacaklarını bağlamışlardı. Gözleri ise hâlâ bağlıydı. Adamın yüzü kan içindeydi. Ağzındaki kanı yere tükürdü.

Sadece çaresizce, yardım istiyor ve yalvarıyordu. Sanırım sıra parmaklarına gelmişti. Ben hem korkuyla hem de şok dolu bir ifadeyle olanları izliyordum. Doktor dedikleri adam da oradaydı.

971, adamın baş parmağını kerpetenin arasında sıkıştırdı ve dönderdi. Yüzündeki ifade de, hem nefret hem de öfke vardı. Bir taraftan da sanki işkence yaparken zevk alıyor gibiydi. Adam ise, bütün gücüyle bağırıyordu.

971 ile aniden göz göze geldik. Benim korku dolu ifadem, onun şok olmuş bakışlarıyla buluştu. Elindeki kerpeteni, yan tarafında, bıçakların olduğu masaya bıraktı ve ayaklandı.

Yanındaki doktor denen adama bir şeyler söyledi. Arka tarafta bulunan kapıya doğru ilerledi. Sanırım buraya geliyordu. Ben hemen arkama bakmadan, koridor boyunca koştum ve merdivenlere doğru ilerledim.

Merdivenleri çıktıktan sonra, üst kata ilerledim. Arkamdan ayak sesleri geliyordu. Merdivenleri aştığım gibi, kendimi odaya kapattım. Nefes nefeseydim. Göğsüm daralıyor gibiydi.

Gözümden akan yaşa engel olamamıştım. Hemen kapının önüne çömeldim. Ellerim titriyordu. Ne izlemiştim ben aşağıda!

''Muhabir hanım. Lütfen şu kapıyı aç, konuşalım.''
''Ben, seninle konuşmak istemiyorum. Git buradan!''
''Az önce, görmemen gereken şeyler gördün. Aç şu kapıyı. Açmazsan, kırmak zorunda kalacağım!'' Eyvah!! Beni de öldürecekti.

Kapının önünden çekildim ve banyoya koştum. Kapıyı kilitledim. Elim ayağım buz kesmişti. Hâlâ kapıyı açmam için ısrar ediyordu. Bir süre sonra, ses kesildi.

Ve bir kırılma sesi geldi. Farklı ayak sesleri de, bu sesi takip etti. Artık odadaydı ve benim kaçacak alanım kalmamıştı. Ya ölecektim ya da öldürülecektim. Çünkü, kalp atışlarım, normalin üstünde gibiydi.

Serçe gibi, kalbim güm güm'dü. Kalbime sanki gül bahçesinin, dikenleri batıyordu. Bütün kanım çekilmiş gibiydi.

Umarım, karanlığa karışan, ölü bir av olmazdım...