971'İN HİKAYESİ (YAZARIN ANLATIMIYLA)

İstanbulun, ücra bir kasabasında, dünyaya gözlerini, henüz açmış küçük bir bebekti. Fakat, küçük bebeğin talihsiz kaderi, daha doğar doğmaz, boy göstermişti.

Babası, alkol bağımlısı bir serseri, annesi ise eşinin ailesi tarafından doğuma zorlanan, zavallı bir kadındı.

Bu kadın, bebeğini doğuracağı zaman, eşi tarafından, tıpkı kendisi gibi, zamanla o bebeğinde, şiddetin gölgesinde büyüyeceğini biliyordu.

Kadın, doğan küçük bebeğini emzirmeyi reddetmişti. Durmadan, kucağındaki bebeğe bakıp ağlıyordu.

Sanki hissetmiş gibi, küçük bebek, annesinin yanağına akan, bir damla gözyaşına elini verdi.

Kadının, küçük bebeğe içi ısınır gibi olmuştu. Ama eşi aklına gelince, bebeğin elini yanağından uzaklaştırdı.

Küçük bebeğin kulağına eğilip, şu sözleri fısıldadı;
''Seni, böyle bir dünyanın içine doğurduğum için özür dilerim, oğlum.''

Bebek, ilk defa, annesinin kucağında ağlamaya başladı. Hastane koridorunda, ağlama sesini duyan hemşire odaya girdi.

''Bebeği emzirdin mi?'' Kadın içli içli ağlayarak
''Hayır.'' Dedi.
''Kız, küçücük bebenin günahı ne de emzirmedin?''
''Ben bu bebeği istemiyorum abla. Al bu bebeği kucağımdan.''

Bebeği, hemşireye doğru uzattı. Hemşire öfkeyle;
''Madem çocuk istemiyordun da niye doğurdun!''

Kadın içli içli ağlayarak
''Ben istemedim, zorladılar...''

''Neyse ne! Şimdi emzir. Bebek ağlamaktan helak oldu.''
''Abla...''
''Kız emzir dedim!'' Hemşire, öfkeyle kadının üstüne bağırdı.

Kadın, göğsünü açtı ve bebeğini emzirmeye başladı. Hemşire, kadın bebeği emzirene kadar başında bekledi. Bebek, uykuya dalınca, hemşire odadan ayrıldı.

Kadın, bebeğinin kokusunu içine çekerken, tanıdık ayakkabı seslerini duymuştu.
Emindi. Bu oydu. Bebeğini hemen yüzünden uzaklaştırdı.

Kocasını gördüğü an, bebeği koruma içgüdüsü duydu. Göğsüne yaklaştırdı.

Adam iyice yaklaştı.
''Doğdu demek!'' Bebeği, annesinin kucağından almaya yeltendi. Kadın, koruma içgüdüsü ile, bebeği sımsıkı göğsüne bastırdı.

''Sen kimin bebesini kimden sakınıyon. Ver şu bebeyi!''

Kadın korkarak konuştu.

''Y-yok. Sakınmak değil...'' Bebeği adama doğru uzatacağı esnada, hemşire koridordan bağırdı.

''Baba! Eller yıkanmadan bebeğe dokunamazsın.''
Hemşire odaya girdi.
Adam öfkeyle söylendi.
''Tamam be! Gider yıkarız ellerimizi.''

Adam, kapıdan dışarı çıktığı an, kadın bebeğine bakarak içli içli ağlamaya başladı.

Aslında, kadının bebeği istememesinin tek nedeni, onu böyle bir dünyanın içine doğurmuş olmasıydı.

Uyuyan bebeğin minik eli, annesinin bileğine düştü. O an kadın farkında olmadan bebeğinin minik ellerini tuttu.

Hemşire, annenin bebeğe bakışlarını izledi. İçinden

''Hangi anne doğurup kucağına aldığı yavrusundan vazgeçer'' diye düşündü. Kadına dönüp

''İyi misin?'' Diye sordu.

Kadın çaresizce oğluna baktı. Oğlunun minik yumruk yaptığı ellerini öptü.

Çaresizce, gözlerinden birer damla yaş süzüldü...

*******************

Küçük bebek büyümüş ve artık okula başlamıştı. İlkokula başladığı zaman, hem çıraklık yapıyor hem de okul harçlığını çıkartıyordu.

Okuldan eve ise hiç gitmek istemiyordu. Çünkü her akşam devrilen yemek masaları ve annesinin gözünün önünde, her defasında dayak yemesi, küçük Kuzey'i korkutuyordu.

Hatta bazı zamanlar, Kuzey bile, alkolik babasına, para getirmedigi için, dayak yiyordu. Babasının ''seni okuldan alırım, günde üç öğün dayak yersin'' tehditleri, küçük çocuğun zihnine yerleşmişti.

Bu düşünce bile, Kuzey'in içini ürpertiyordu. Bir gün annesine

''Anne, babam niye böyle?'' Diye sordu. Yıpranmış kadının gözlerinden birer damla yaş süzüldü. Kadın, gözyaşlarını saklamaya çalışsa bile, Kuzey görmüştü.

Annesine sımsıkı sarıldı. Annesi ise, göğsüne sığdırmak ister gibi sımsıkı kucakladı. Başından öptü, saçlarını okşadı.

Sanki, bir daha asla birbirlerini göremeyeceklermiş gibi, içli içli beraber ağladılar...

***********************

Kuzey artık genç bir adamdı. Lise çağında bile, güçsüzleri savunan ve çevresindeki bütün kadınlara saygı duyan, genç bir adamdı.

Herhangi bir kızla münakaşaya girdiğinde bile, aklına annesi takılır. Bir kızla tartıştığı zaman 'acaba yaptığım şey doğru mu?' Diye düşünür.

Eğer hatalıysa özür dilerdi. Derslerinde oldukça başarılıydı. Öğretmenlerininde fikriyle beraber, hukuk okumak istiyordu. Çünkü öğretmenleri bile, onun haksızlığa karşı, nasıl tepkiler verdiğini, çok iyi bir şekilde gözlemlemişlerdi.

Kuzey, çocukluğundan beri çalışıp, okul harçlığını, kendisi karşılamıştı. Bir gün yine ayyaş babası tarafından, para getirmediği için dayak yemişti.

Zavallı annesi ise, korkarak izlemişti. Genç adam bayılıncaya kadar dayak yemişti. Ayyaş adam evi terketti. Kadın oğlunun üstüne koştu.

Ağlayarak
''Oğlum, aç gözlerini.'' Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Kadının, genç yaşta ağartığı saçları, oğlunun üstüne düştü.

Genç adam tepki vermeyince, yan komşusundan ağlayarak yardım istedi. Komşusu, kadının bu halini görünce dayanamadı.

Beraber eve geldiklerinde, Kuzey bayıldığı yerden kalkmıştı. Ağrıyan başını tuttu. Babası, fırçanın sapıyla dövmüştü.

''Oğlum...'' Kadın oğluna koştu sarıldı. Oğlunu kanepenin üstüne oturttu. Komşu, genç adamın yaralarını tedavi etti.

Korkunç bir akşam geçirmişlerdi. Yine devrilen bir yemek masası ve yine dayak...

*************************

Kuzey, yarı zamanlı çalıştığı işten eve döndü. Yine babasının annesine bağırdığını iştti.

''Nerede ulan paralar!'' Zavallı kadın, duvar dibine sinmişti.
''Y-yok para. Valla yok. Haftalık yövmiyemi daha almadım.'' Çaresizce ağlıyordu.

Bu sesleri duyan genç adam ''artık bu adamdan kurtulmalıyız.'' Diye geçirdi içinden. Bir plan yaptı.

Babası her akşam olduğu gibi, kahvenin yolunu tuttu. Eve giren genç adam, annesine selam verdikten sonra, yukarı kattaki yatak odasına girdi.

Misafir yataklarının arasında, babasının adına kayıtlı ve onun burada sakladığı silahı, beline yerleştirdi. Sustucuyuda yanına aldı. Aşağı indi. Annesiyle beraber yemek yediler.

Annesine, 'odama girip ders çalışacağım, beni rahatsız etme.' Demişti. Oysa aklındaki ise çok daha farklıydı.

Annesi, oğlunun odasına girdiğini farketti. Kuzey üstünü değiştirdi ve simsiyah giyindi. Annesi farkeder diye, camdan atladı.

Kahvenin köşesindeki büyük çınar ağacının önünde beklemeye başladı. Babasının kendisinden esirgediği, kahkahasını işitti.

'Böyle bir insanın yaşamaya hakkı yok.' Diye düşündü.

Geç saatlere kadar burada kumar oynayan, içki içen babasını uzun uzun izledi. Çünkü bu onu son izleyişi olacaktı.

Saat gece yarısını geçiyordu. Kahvenin kapısında, sendeleyerek gelen babasını gördü. Onu kuytu bir yere gidene kadar, adım adım takip etti.

Zaten ücra bir köy olduğu için, kamera yoktu. Etrafta, bir tane insan bile yoktu. Babası karanlık bir alanda, kuytu köşe bir yere girdi.

Kuzey 'tam sırası' diyip, sarhoş babasının üstüne atladı. Onu yere devirdi. Belindeki silahı çıkardı. Silahın namlusunu, babasının alnına dayadı.

Öfkeyle, dişlerinin arasından

''Sen yaşamayı hak edecek bir adam değilsin.'' Dedi.
Babası tepki veremeden, Kuzey tetiği çekti.

Babasının kirli kanı, Kuzeyin yüzüne sıçramıştı.

Bir an elindeki silaha baktı. Birde önündeki adamın parçalanmış alnına...

Bir an için elleri titredi. Henüz 18 yaşında, ilk cinayetini işlemişti. Babasını öldürmüştü.

Anlık bir şoka girmişti. Etrafına bakındı. Hiç kimse yoktu. Şoktan çıkıp, cebindeki mendille, silahı temizledi.

Yerde, kanlar içinde yatan, babasının avucunun içine bıraktı.

Silahı temizlediği mendille, yüzündeki kanı sildi. Koşarak, evin yolunu tuttu. Üstünü değiştirdi, el-yüzünü yıkadı. Kıyafetleri hemen çamaşır makinesinin içine koydu ve çalıştırdı.

Yatağa girdi. Sabaha kadar uyuyamadı. Sabah olunca, annesine babasının eve gelip gelmediğini sordu. Annesi ise şöyle yanıtladı:

''Bir yerlerde sızmıştır.'' Dedi.

Kuzey, annesinden habersiz, ilk cinayetini babasını öldürerek işlemişti. Savunmasız bir kadını, eşinin şiddetinden kurtarmıştı...