KARANLIK KÖŞK

Gözlerimi açtığımda hiç tanımadığım, yabancı bir odadaydım. Hafif ağrıyan başımı tuttum. Dün'ü tam hatırlamıyordum. Bir kaos çıkmış olacak ki, her taraf dağınıktı. Beni zorla yatırdıkları yataktan doğruldum ve kalktım. Fakat bu odada bir gariplik vardı. Her tarafta ışıklar yanıyordu ve bu odanın hiç penceresi yoktu!

Etrafıma bakınırken, bir boy aynası çarptı gözlerime ve boy aynasındaki perişan halim... dikkatimi çekti!
Rimelim akmıştı ve gözlerimin önü simsiyah olmuştu. Saçlarım darmadağınıktı. Tişörtüm, pantolonumun içinden sıyrılmış, dışarı çıkmıştı.

Biraz daha aynaya yaklaştım; yüzüm oldukça yorgun ve gözaltlarım şişmişti. Dün gece olanları hatırlamaya çalıştım ve duraksadım. Zorla alıkoyulmuştum ve buraya getirilmiştim. En sonunda beni zorla yatağa yatırıp bayıltmışlardı ve koluma iğne yapmışlardı.

Aynanın karşısında üstümü düzelttim. Saçlarımı toparladım. Yüzümü temizlemek için ıslak mendile ihtiyacım vardı. Beni kaçırdıklarına göre çantamı orada delil diye bırakamazlardı. Çantam muhtemelen ya burada bir yerdeydi ya da onların elindeydi.

Etrafıma bakınırken masanın üstünde siyah deri çantam dikkatimi çekti. Çantayı elime alır almaz içini açtım. Telefonum, kartlarım ve nakit param içinde yoktu. Muhtemelen içinden almışlardı. Aradığımı bulur bulmaz, hemen yüzümü gözümü temizledim.

Biraz toparlandım ve kapıya doğru ilerledim. Kapıyı bir tık araladım. Hiç kimse görünmüyordu. Koridora doğru adımladım. Koridorun kenarlarında kapalı kapılar ve bazı kısımlarda kameralar mevcuttu. Buradan çıkmak istiyorsam acele etmeliydim!

Koşar adım ilerledim. Bir merdiven vardı önümde. Muhtemelen yukarı kata çıkıyordu. Merdivene doğru adımladım. Ben adımladığım sırada, konuşma sesleri geliyordu. Net değildi fakat aşağı indikleri kesindi.

Merdivenin köşesindeki karanlığa doğru ilerledim. Ben orada kendimi gizlemeye çalışırken ayak sesleri oldukça yaklaşmıştı. Onların ayak seslerine, benim kalp atışlarım eşlik ediyordu. Heyecan ve korkuyla çarpan kalbimin sesini, her an duyacaklar diye, iyice duvar dibine sindim.

Onlar, biraz daha ilerledikten sonra gözden kayboldular. Ben hemen tekrar merdivenlere adımladım. Üç kat merdiven çıktım. İlginçtir ki merdivenler bitince, kendimi bir ahşap evin içinde buldum. Alt kat oldukça modern dururken üst kat ise oldukça eski duruyordu.

Biraz daha ilerledim. Sanırım, oldukça büyük bir evdi. Geçtiğim merdivenlerden gelen yankılı ve öfkeli bir ses duydum.
''Gazeteci kız odasından kaçmış! Evin içine, dışına her yere bakınn!! Duydunuz mu? Kızı bulamazsanız 971 hepimizi mermi manyağı yapar!''

Evin içinde bir hareketlilik başladı. Bir koşuşturmaca vardı. Herkes birbirine bağırıyordu. Yanılmamıştım. Ödül törenindeki pankart geldi aklıma. 'Görüşen'e kadar hoşçakal, 315!' Yazmıştı pankartta. Demek beni kaçırtarak görüşeceğini sanıyordu.

Ben duvar arkasına saklanmıştım. Onların görüş açısında değildim. Bazıları bir üstteki kata çıkarken, bazıları dışarı çıktı. Herkes simsiyah giyinmişti. Kadın ve erkek karışık bir gruptu. Çoğunluğunun belinde tabancalar vardı.

Benim, buradan şuan çıkma şansım sıfırın altındaydı. Geldiğim odaya geri dönemezdim. Herkes ortalıktan kaybolurken ben de kapıya doğru koşuyordum. Yan taraftan bir tane adamın bana doğru geldiğini farkettim.

Bana doğru gelen adamın karnına bir tane yumruk attım ve bacak arasına vurdum. Adamı yere ittiğim gibi kapıya doğru koştum. Etraf ağaçlarla doluydu. Sanırım ormanlık alana kaçırılmıştım. Etrafta hiç kimse yoktu. Ağaçların içine doğru koştum.

Ben koşarken, arkamdan bir ses:
''Ağaçların içine doğru koşuyor. Yakalayın!'' Diye bağırıyordu. Ben ise nereye gittiğimi bilmeden can havliyle koşuyordum. Arkamdan gelen ayak seslerini duyuyordum. İçimi bir korku kaplamıştı.

İstemsizce, gözlerimden yaşlar akmaya başlamıştı. Nedensizce aklıma annem gelmişti. Ben, kollarım çalıların arasında sıyrılmasına ve sargılı elimin açılmasına rağmen koşmaya devam ediyordum. Nereye gittiğimi bilmeden koşuyordum.

Bir tane siyah kot pantol ve siyah tişört giyinimli bir kadın, aniden yoluma çıktı ve tabancasının namlusunu bana doğrulttu. Sanırım onlardan biriydi. Namlunun ucuna gelince, durmak zorunda kaldım. Nefes nefeseydim.

Telefonunu eline aldı ve bir numarayı tuşladı. Telefonun çalma sesi bana geliyordu. Telefon açıldı ve kadın konuşmaya başladı.

''Gazeteci kız burada. Evden iki kilometre uzaklıkta ve namlunun ucunda.'' Karşı taraftan telaşlı bir ses geldi.
''Sakın onu vurma. Eğer onu vurursan, 971 hepimizi mermi manyağı yapar. Başta da seni...''

Kadın, telefonu kapattı ve cebine attı. Aradan bir süre geçti. Bir grup, siyah giyinimli insanlar, etrafıma toplandı. İçlerinden tanıdık, iki tane yüz vardı. Biri pankart açan sarışın adam ve diğeride dün akşamki adam...

İşin kötü tarafı ise, hâlâ namlunun ucundaydım. Durumu fark eden bir tane adam, kadının elindeki silahı, indirdi. İki tane adam kolumu tuttu ve bir tane adam, cebinden bir parça pamuk ve bir ilaç şişesi çıkardı. Sanırım dün beni bayıltan ve 'doktor' dedikleri adamdı.

İlacı pamuğa döktü ve bana doğru yaklaştı. Bana doğru yaklaşan adamın karşısında çığlık attım. Beni kollarımdan, sıkı sıkı tutan adamların bacaklarına, tekmeyi vurdum. Olduğum yerde kıvrandım. Doktor lakaplı adam, bana biraz daha yaklaşınca bir tane adam;

''Doktor ilaca gerek yok. Alın kızı köşk'e gidiyoruz.''
''Ama kaçmaya kalkarsa...''

Uzun boylu adam, doktor'a ters bir bakış atmasıyla sustu. Beni kollarımdan tutan adamlarla ve bu grupla, geldiğim yönden tekrar, köşk dedikleri yere götürüldüm. Bir sandalyeye oturtuldum. Muhtemelen, ellerimi ve ayaklarımı bağlayacaklardı.

İçeriden bir ses geldi.
''Sofra hazır. Haydi, herkes gelsin.''
Beklediğimin aksine ellerim ve ayaklarım bağlanmadı. Uzun boylu adam iki tane kıza gel işareti yaptı. Kızlar hemen geldiler.

''Yukarı çıkarın. Önce duş alsın. Yaralarını temizleyin. Ama önce bir şeyler yesin. Patron akşam geldiğinde böyle görmesin.''

İki kız aynı anda

''Tamam.'' Dediler. İkisi aynı anda koluma girdi ve ayağa kaldırdılar.

Kollarım ve elim sızı içindeydi. Ruh gibiydim. Kollarımdaki kızlarla merdivenlerden yukarı doğru adımladım. Ben adımlarımı sarsaklayarak atıyordum. Sanki bedenime ağır bir darbe almış gibiydim.

Zor da olsa merdivenleri çıktım ve koridorun sağ tarafında bulunan ilk odaya götürdüler beni. Biz odaya girer girmez, elinde tepsiyle ufak boylu bir kız daha girdi. Elindeki tespiyi yatağın kenarındaki masanın üstüne indirdi.

''Banyoda, temiz duş malzemesi var. Dolapta da üstüne giyinebileceğin temiz kıyafetler var. Önce yemeğini ye, daha sonrada duş al. İşin biter bitmez bize haber ver, yaralarını temizleyelim. Birimiz kapının önünde bekliyor olacak.''

Oturduğum yatağın üstünde, tepki vermeden, öylece odaklandığım noktayı izliyordum. Kızlardan bir tanesi, eğilip bana bakar gibi oldu. Sonra beraber dışarı adımladılar. Bir şeyler fısıldayıp duruyorlardı. Ben öylece kalakaldım yatağın üstünde.

Bir şekilde teyzemlere ya da arkadaşlarıma haber vermeliydim. Bu şekilde hareketsiz kalamazdım. Ayağa kalktım. Muhtemelen bu odada, bodrum katında olduğu gibi kameralar vardı. Görünürde olmasa bile gizli kameralar vardır.

Bu şekilde, birilerine haber verme imkânım yoktu. Buradan bakınca, pencerede oldukça yüksek görünüyordu. Nereye, hangi ormanın içinde olduğumu da bilmiyordum. Koşmama rağmen, bir yolun üstüne bile çıkamamıştım.

Banyo'ya doğru adımladım. Gerçekten duş malzemesi, temiz görünüyordu. Sıcak suyu açtım. Kıyafetlerimi çıkardım ve ılık suyun altına girdim. Kollarım ve elim, suyun altında sızlıyordu. Ilık su, gergin bedenime iyi gelmişti. Çıktım duştan ve bornozu üstüme geçirdim.

Önceliğim saçlarımı kurutmak olmuştu. Kurutma makinasıyla hemen kuruttum ve düzleştirdim. Banyodan, üstümdeki bornozla beraber odaya geçtim. Bana gösterdikleri dolabı açtım. Yeni kıyafetler vardı dolabın içinde. Fakat kıyafetler simsiyahtı. Ben, her ne kadar bedenime uygun olanı seçmeye çalışsam da, giydiğim tişört üstüme oldukça boldu. Ama eşofman tam olmuştu.

Şimdi yaralarımı temizlemeleri için, kapının önündeki kıza, haber vermek için ayaklandım. Masanın üstüne bıraktıkları yemek, dikkatimi çekmişti. İçinde uyku ilacı filan vardır diye, bir lokmasına bile dokunmamıştım. Kapıyı tıklattım ve kapı hemen açıldı.

Onlara yakınlaşmak için ters cevap vermemeliydim. Belki içlerinden bir tanesinin telefonunu çalabilirdim. Bu şekilde, yakınlarıma haber verme olanağım artardı. Oldukça sakin bir şekilde;

''İşim bitti. Yaralarımı tedavi edebilirsiniz.'' Dedim.
''Tamam. Ben kızlara haber veriyorum. Sen içeri gir.''

İçeri girdim ve kapıyı üstüme kilitledi. Bir süre sonra kapının kilidi çevrildi ve kapı açıldı. Karşımda, iki tane kadın vardı. Bir tanesi oldukça uzun boylu ve yeşil gözlüydü. Diğeri de kapıda bekleyen kadındı. Elinde bir ecza çantası vardı.

Yeşil gözlü kadın eline ecza çantasını aldı ve benim önümde çömeldi. Yaralı elimi, avucunun içine aldı ve yarayı kontrol etti. Fark ettiğim detay gözümden kaçmamıştı. Bileğinin üstünde, 971 rakamları yazılıydı. Bir parça pamuğa, batikol döktü ve yarama bastırdı. Benim tepkisizliğim karşısında, başımızda dikilen kız, yüzünü ekşitti. Yarama, krem sürdü ve elimi sardı.

Kolumdaki çiziklere de krem sürdü. Ardından ayaklandı. İkisi beraber kapıya doğru adımlarken, arkalarından seslendim.

''Beni bu odada kilitli mi tutacaksınız?'' Yeşil gözlü kız duraksadı ve arkasına döndü.

''Kaçmayacağını bilsem seni aşağı götürürdüm de, başına bir şey gelirse, 971 canımızı okur.''

Sanırım, ardına saklandıkları katilin, kendilerine zarar vermesinden korkuyorlardı. Tekrar arkalarını dönüp çıktılar. İkinci defa kapı üstüme kilitlendi. Bu odada ne televizyon vardı ne okuyabileceğim bir kitap. Oyalanmak için hiç bir şey yoktu.

Odanın içinde dolanmaya başladım. Pencereden aşağı baktım. Oldukça yüksekti. Etrafta ağaçtan başka hiçbir şey yoktu. Yol bile yok gibiydi. Sanki hiç kimse yaşamıyor gibiydi. En kısa zamanda birinin telefonunu çalıp yakınlarıma haber vermeliydim.

Şimdilik, koca karanlık köşkün içinde, yapayalnız kalmıştım...