971: KİLİTLİ ODA

971, yerinde duramıyordu. Ben ise, ellerimi birbirine kenetlemiş, kanepede oturuyordum. Ne yapacağımı bilemez halde, etrafımı izliyordum. Herkes tetikte bekliyordu.

Burada, sanki her an bir şeyler olacakmış gibi herkes, 971'i izliyordu. Stresten, tırnaklarımı, avuçlarımın içine batırıyordum.

Bir süre sonra, Yeşim girdiği odadan çıktı.
''Çok kan kaybetmiş! Dayanamaz.''
Biraz sonra, diğer odadan doktor çıktı.
''Acil kan'a ihtiyacımız var!''

İkisi de farklı zamanlarda, aynı şeyi söylemişlerdi.
''Kan gruplarını ekipteki herkesle paylaşın. Uyuşan varsa hemen tedaviye alın!''

971'in öfkeli tavrı, herkesi harekete geçirmişti. Herkes telaş içine girmiş, içeride ve dışarıda koşuşturup duruyordu.

Biraz sonra dışarıdan iki kişi girdi içeri. Biri yeşimi takip ederken, diğeri de doktorun peşine takıldı. İçeri girdiler. 971, arkalarından öfkeyle adımlayarak, doktoru takip etti.

Ben, oturduğum yerden hemen ayaklandım. Endişeyle etrafıma bakındım. Bu telaşın içinde ben unutulmuş gibiydim. Kaçmalımıydım? Kapıya doğru adımladım.

Hızlıca dışarı çıktım. Sarp kayalıkalardan ve uçurumdan başka hiçbir şey yoktu. Yolu takip etseydim bile, burada saklanabileceğim bir ev yoktu.

Etrafı süzdüm. Dışarıda birkaç kişi vardı. Yola girseydim, kaçma girişimim sonucunda, vurulma ihtimalim vardı.

''Ne yapıyorsun sen burada!'' Kulağıma gelen 971'in hiddetli sesiyle, yerimde irkildim. Titrek bir sesle:

''H-hiç bir şey. Hava alıyordum...'' Dedim.

''Umarım kaçmak gibi bir düşüncen yoktur. Çünkü burası, şehirden çok uzakta.''

''Ö-öyle bir düşüncem yok. Dediğim gibi. Sadece hava alıyordum.''

''Yeter bu kadar hava almak. İçeri!''

Sesimi çıkarmadan, içeriye doğru adımladım. Arkamdan, adımlarımı takip ederek, o geliyordu. Koltuğun üstüne oturdum. Karşımdaki kanepeye oturdu.

Etrafta, örgüttekiler geziyordu. Ellerinde, bir takım silahlar mevcuttu. Ben etrafı gözlemlerken, o tam karşımda oturmuş beni izliyordu.

Öfkeden, boynunda rakamların yazdığı sayılar, daha belirgin olmuştu. Sert bakışları, beni ürkütüyordu.

Ne yaptığımı anlamış, tehlikeli bir katil vardı karşımda. Buradan kaçmaya kalkmak, benim cehennemim olurdu.

Bir süre öylece beni seyretti. Yüzünde, öfkeden başka bir ifade yoktu. Kendine has oturuşu, onu otoriter gösteriyordu.

Duygu hakimiyeti, bana annem öldüğünde insanlara soğuk davranış şeklimi anımsattı.

Annem öldükten sonra, kendi içime kapanmıştım. Günlerce, hiç kimseyle konuşmamıştım. Oyunlar oynamamıştım.

Annemden sonra, zor bir çocukluk geçirmiştim.

''Patron, ormandaki evi bulmuşlar. Evin içini boşalttığımız için, bize dair, hiçbir şey bulamamışlar. Takip edilmemişiz. Buraya gelen giden, şimdilik yok.''

Bu ses Ayaz'a aitti. 971, sesin sahibine doğruldu.

''Aferin Ayaz. Ben meslekteykende en güvenilir adamım sendin.''

971'in ses tonu, keyifli çıkıyordu. Nasıl yani? Bunlar

birbirini önceden tanıyorlar mıydı?

Ayaz gülümseyerek:

''Eyvallah patron.'' Dedi.
''Siz, birbirinizi önceden tanıyor muydunuz?'' 971 bana döndü
''O kısım seni hiç ilgilendirmiyor.'' Dedi sert bir sesle. Hiç bir şekilde, sesimi çıkarmadım.

Yeşim odadan çıktı. 971 ayaklandı.
''Yeşim! Durum ne?''
''Durum stabil. Kan verdik. Şuan uyuyor.''

İçi rahatlamış gibiydi. Yeşim, kanepeye otururken, doktor diğer odadan çıktı.

''Doktor! Muhasebecinin durumu ne?''
''Kan verdik. Durum gayet iyi. Uyutacağız bir süre.'' Doktorun açıklamasından sonra, içi daha çok rahatlamış gibi, Yeşimin yanındaki kanepeye çöktü.

Oturduğum yerden onları izlerken, aklıma bazı sorular takıldı. Bu gruptaki zanlıların, hepsinin birer iyi mesleği varken, neden suç örgütü kurdular?

Ya da ülkenin adalet sorununu neden yasal yollarla çözümlemeye çalışmadılar?

Gerçi hoş. En ufak eleştiride, hapis yolları gözüküyor. Ülkede siyasi liderler hakkında, kötü eleştiri yapmak yürek istiyordu.

''İyi misin muhabir hanım? Hülyalı hülyalı nereye daldın?'' Bu ses 971'e aitti. Sesi keyifliydi.

''Bir yere dalmadım, savcı bey.'' Dedim sakin bir sesle. Herkesin gözü benim üstümdeydi.

Yukarıdan bir ses geldi.
''Eşyaları yerleştirdik. Ama odalar yetersiz olduğu için, bir kaç eşya dışarıda kaldı.'' Üç tane kız, merdivenlerden aşağı iniyorlardı. Herkes gözünü oraya çevirmişti.

Oturduğumuz kanepenin önüne kadar geldiler. 971
tekrar ayaklandı.

''Ekipte kimlerin eşyaları dışarda kaldıysa, alt kattaki odalara yerleştirin. Tekrar yer kalmazsa, ikişer ikişer yerleştirin herkesin eşyalarını. Benim odam hazır mı?''

''Hazır patron.''
''Ben odama çıkıyorum. Bir hareketlilik olursa, haber verirsiniz.''

''Ayaz, dışarıdaki adamların nöbetlerini, diğerlerine devret. Herkes biraz dinlensin.''

''Emredersin patron.'' Ayaz, nöbet değişimi için dışarı giderken, herkes dağıldı.

Ben kanepede oturur vaziyetteyken, 971 bana bakıyordu.

''Sen benimle geliyorsun.''
''Nereye?''
''Çok soru sorma muhabir hanım. Denileni yap.''
Bileğimi kavradı.
''Ben gelmek istemiyorum. Bırak kolumu.''
''Zor kullanıp canını yakmak istemiyorum. Kalk ayağa.''
''Kalkmak istemiyorum. Lütfen! Bırak kolumu.''
''Kalkmayacak mısın?''
''Hayır.''

Etrafına bakındı. Hiç kimse yoktu. Aniden, bacaklarımın altından ve belimden kavradı. Şaşkınlıkla beraber, ufak bir inilti kaçtı dudaklarımdan.

''Şhh. Sessiz ol!'' Bu adam hangi hakla dokunurdu bana!
''İndir beni! Bağırırım herkesi başına toplarım.''
Merdivenlere yöneldi.
''Tehdit mi ediyorsun? Hiç kimse bir şey yapamaz. İstediğin kadar kıvranabilirsin. İndirmeyeceğim!'' Sıcak nefesi, yüzüme değiyordu. Rahatsız edici değildi.

Aksine, sanki yıllardır tanıyormuşum gibi, yakın hissetmiştim. İlk defa böyle bir hisse kapılmıştım.

Solda, en son odaya getirdi, beni kucağında. Odaya girdikten sonra, beni yere indirdi ve kapıyı kilitledi.

''Ne yaptığını sanıyorsun?''
''Ne yapmışım ki?'' Ben bağırırken, o benim aksime, sesi masum bir çocuk gibi çıkmıştı.

Pencereye doğru ilerledi ve balkona giden camı açtı.

''Hemen şu kapıyı aç!''
''Neden? Odanın manzarasını mı beğenmedin?''
Ben bu adamın karşısında delirecektim. Sakin olmalıydım.
''Tamam. Hadi diyelim ben kaçmayayım diye beni buraya kilitledin. Sen niye buradasın?'' Muzip bir sırıtışla, yüzüme bakıyordu.
''Çünkü burası benim odam. Senin için en güvenli yer burası.''
Şaşkınlıkla
''Ne! Sen beni kendi odana mı kilitledin?''
Yüzündeki sırıtışı silmeden, dolaba yöneldi. Kapağın kapısını açtı.
''Ben mi banyoda üstümü değiştireyim, yoksa sen mi balkona çıkarsın?''
''Şaka mısın sen?''
Yüzündeki ifadeyi sildi.
''Yoo. Gayet ciddiyim... ee hadi bekliyorum.''

''Gir banyoda değiştir.''

Dolaptan aldığı kıyafetleri, yatağın üstüne attı. Gömleğinin düğmelerini açmaya başladı.

''Hey hey. Dur! Hani banyoda değiştirecektin!''
''Vazgeçtim. Burada değiştireceğim.''
''Oofff.'' Hemen balkona çıktım. Cam kapıyı kapattım.

Karşı taraftaki manzara, yeşillikti. Muhtemelen kaçtığımız ormandı. Buradan bakınca her yer görünüyordu. Kayalıklar ve uçurum gibi alanlar mevcuttu.

Bir anlığına, gözüm arka tarafa kaydı. Gömleğinden kurtulan 971'in sırtı, resmen gözlerimin önündeydi.

Köprü gibi desem yerinde olurdu. Bir anlığına, ne yaptığımın farkına vararak, tekrar önüme döndüm. Bir katili, üstünü değiştirirken izlemiştim.

Bu benim ahlaki etik kurallarıma uygun değildi. Röntgenlemiştim, resmen adamı. Madem öyle, o da banyoda değiştirseydi üstünü.

Cam kapı açıldı. Üstünde siyah eşofman ve siyah tişört vardı. Daha demin üstünü değiştirirken, çıplak sırtı geldi aklıma.

''Üstünü değiştirmek istersen, yan taraftaki dolaptan senin için ayarlanmış kıyafetleri alabilirsin.''
''İstemiyorum. Madem burası senin odan, benim için ayarlanmış kıyafetlerin burada ne işi var?''

''Çünkü ben öyle istedim.''

Bir katille münakaşaya girdiğime inanamıyordum.

''Miden nasıl?''
''Ne?''
''Mideni diyorum. Hani arabadayken bulanıyordu.''
''Sanane!''

Yanıma geldi. Karşı tarafa çevirdi gözlerini. Sanki durgun gibiydi. Kollarını balkonun demirliklerine yasladı. Gözleri, karşı tarafa takılmış gibiydi.

Aşağı baktı. Adamlar, resmen etrafta dört dönüyorlardı. Aniden bakışlarını bana çevirdi.

''Kaçmak için buradan atlamayı düşünme. Ölmezsin, ama sakat kalırsın.''
''Sana, intihar etmek istediğimi, söylediğimi hatırlamıyorum.'' Hafifçe güldü.

Kollarını demirliklerin üstünden çekti.

''Ben biraz uyuyacağım. Sen de dinlensen iyi edersin.''

Arkasına döndü ve içeri girdi. Yatağın üstüne uzandı. Gözlerini kapattı.

İnsan en çok kendi zihninde tutsak kalırmış. Savunmasızların üstündeki baskıyı yok etmek için, mesleğinden vazgeçmiş ve ellerini kana bulamıştı.

Kimine göre bir kurtarıcıydı ve kimine göre, cani bir katildi...