8. Bölüm

“Karlı sokaklar,mozart,sen ve ben?”

*Adel'in Anlatımı İle...*

"Biz geldik."
"Hoş geldiniz, babamlar aradı mı?"
"Hayır..."
"Hazır mısınız?" diye sordu Umay.
"Gidiyoruz, yeni bir hayatın başlangıcına doğru..." diyerek devam ettim.
"Hem de koşarak." diye bitirdi Ayaz.
Dördümüz... Ayaz, Rüzgar, Umay ve Adel... Bir kapının önünde durmuş sessizce evi izliyorduk.
Hepimizin aklında aynı soru vardı.
Bu kapıdan çıktıktan sonra ne olacaktı?
Kapı kolu aşağı indi, ayakkabılarımızı giydik, bavullarımızı aldık, kapıyı kapattık, Ayaz kapıyı kilitledi ve bitti.
O an sessizliği harika bir şaka ile Rüzgar bozdu.
"EVET ARKADAŞLAR, ARTIK SİZİN MUTLULUK SÜRENİZ BU DÜNYADA EBEDİYETE KADAR YOK OLMUŞTUR, HAYIRLI UĞURLU OLSUN!"
"Rüzgar bir git ya, şu duygusal ortamı bile berbat etmeyi nasıl başarabiliyorsun?"
"Meslek sırrı kardeşim."
Sonra herkes çok şükür işin ciddiyetine vardı ve Ömer amca'yı aradık. Hazır olduğumuzu, gelip bizi almalarını söyledik. Yaklaşık 10 dakika sonra Ömer amca ve Ümit amca gelip bizi aldı ve sığınağa doğru yola çıktık. Yine arabanın içinde ölümcül bir sessizlik vardı. Tabii ki bu sessizliği yine Rüzgar bozdu.
"Abi aklıma bir soru geldi, acaba Ayaz ve Adel'in çocuğu olsa nasıl olurdu?"
"Kızım olsa, kesinlikle Adel kadar güzel olurdu..."
Ayaz yanağıma küçük bir öpücük bıraktıktan sonra yine sessizlik sardı ortamı. Yaklaşık yarım saat sonra bir ormanın içine gelmiştik.
"Çocuklar, sığınak burada."
"Nerede Ömer amca?"
"Cidden biz neden görmüyoruz?"
"Hemen ayağının altında Rüzgar'cığım."
Rüzgar ayağını kaldırdığında otlarla örtülmüş demir bir kapak vardı. Aynı macera filmlerinde olduğu gibi bir demir kapak. Ümit amca kapağı yavaşça kaldırdı. İçerisi kocaman bir ev gibiydi.
"İçeride size aylarca yetecek her şey var. 2 yatak odası var, her bir odada ise bir ranza ve bir dolap var. Banyo, mutfak, salon her şey var, içiniz rahat olsun."
"Ayrıca sürekli sizi kameralardan izliyor olacağız, bir sorun olduğunda biz anlarız zaten..."
Sonrası zaten klasik vedalaşma hikayesi. Bavullarımızı alıp içeri girdik, kapak arkamızdan kapandı ve yeni hayatımız başladı...
"OHA, DONMUŞ PİZZA VE MANTI VAR!"
"Rüzgar hayatında hiç mi yemek yemedin, ne bu heyecan?"
"Bence biz Adel ile kalalım, hem bizim kalacağımız odaya makyaj masası da koymuşlar."
"Makyaj malzemesi de mi getirdin?"
"Herhalde kızım, kaç ay evde olmayacağız, bozulurdu hepsi."
"Vallahi ben makyaj falan yapmam, pijama ve ev topuzu bana yeter."
"Ayrıca ben normalde yapmam da, burada sevgilim de var, güzel gözükmem lazım."
Saatlerce pizza yedik, sohbet ettik... Saat 2.00 civarlarında Rüzgar ve Umay yatmaya gittiler, biz de Ayaz ile yalnız kalma fırsatı yakalamıştık sonunda...
"Ne düşünüyorsun?"
"Seni..."
"Allah Allah, ne tesadüf ben de seni düşünüyordum."
"Sevgilin olduğum için olabilir mi o?"
"Olabilir..."
"Adel?"
"Ayaz?"
"Senin hiç bizimle ilgili bir hayalin var mı?"
"Senin var mı?"
"Var aslında..."
"Söyle..."
"Karlı sokaklar, Mozart, sıcak çikolata, sen ve ben?"
"Hayalimiz bile aynı..."