14. Bölüm

“ben görevimden dönmeyecektim…”

"Adel"
Yarı uykulu bir şekilde cevap verdim.
"Hm?"
Güldü.
"Sana psikolog buldum, yarın randevun var. Bu arada Ayaz, Rüzgar ve Ayça'nın soy isimlerini, her şeyini buldum. Haftaya mahkeme olmasını planlıyoruz ama öncelikle saklandıkları yeri bulmak için polis ekipleri arama yapıyor. Ben de babaları ile görüşeceğim."
Şaşırmıştım. Bunu yapmasını beklemiyordum. Avukat olması işimizi daha da kolaylaştırmıştı. Umay'ın ve benim intikamımızı alacaktık.
"Teşekkür ederim."
Güldü.
"Her zaman."
"Demir?"
"Hm?"
"Bunca yıl sonra beni nasıl buldun?"
Şaşkınlıkla bana baktı. Bunu sormamı beklemiyordu.
"Zamanı gelince her şeyi anlatacağım, şimdi uyku zamanı."
"Annem gibi davranıyorsun."
Saçlarımı okşadı.
"Annene de haber verdim, ama sana kızmayacak. Ona her şeyi anlattım."
Tüm gün benim için uğraşmıştı. Bütün gün benim için önce psikolog bulmuş, sonra annemle konuşmuş ve en yakın arkadaşımın cinayetini çözmek için deliller aramıştı... İşte ben doğru kişiyi bulduğumu o an anladım...
"Evet, şimdi seni yatağına götürelim."
Beni yavaşça kucağına aldı ve yatak odasına götürdü. Bir kuş gibi, sanki sert bıraksa canım acıyacakmış gibi yavaş ve usulca yatağa bıraktı.
Yavaşça yüzünü yüzüme yaklaştırdı ve kulağıma fısıldadı...
"İyi uykular son mucizem. Ve şunu unutma, ben seni nerede olursan ol bulurum..."

Saatler Önce Demir'in Anlatımı İle...

Adel'i evde bırakmak istemiyordum. Hep yanımda tutup başkalarından saklamak istiyordum. Güvende olmalıydı ve benim yanım onun için en güvenli yerdi.
İlk durağım tabii ki de psikolog olmuştu. Dünyaca ünlü, alanında uzman bir psikolog bulmuştum. Ofisin kapısında altın harflerle Uzm. Psk. Berfin Koçan yazıyordu. Kapıyı çalıp içeri girdim.
"Demir Bey, hoş geldiniz, buyurun," dedi önündeki koltuğu işaret ederek. Gülümseyerek cevap verdim.
"Hoş buldum, ben aslında kız arkadaşım için gelmiştim."
"Anladım, adı ve sorunu nedir kız arkadaşınızın?"
Hemen anlatmaya başladım. Bu Adel'in kurtuluşu olacaktı.
"İsmi Adel Aksel. Yaşadıklarına gelirsek cidden çok zor şeyler, onda kalıcı travmalar bırakacağını düşündüğüm için sizden yardım almak istedim."
"Tabii ki, elimden ne gelirse yaparım."
Yaşanan her şeyi tek tek anlattım. Berfin Hanım ise beni dikkat ve özenle dinledi.
"Anladım Demir Bey, cidden çok zor şeyler yaşamış, buraya gelmekle en doğrusunu yapmışsınız. Ama benim Adel Hanım ile de görüşmem lazım."
"Tabii ki, bir randevu alıp bu sefer de onunla geliriz."
Gülümseyerek defterine not aldı ve sonra tekrar bana döndü.
"Adel Hanım bu çocukla ne zamandır görüşüyor?"
Sorduğu soru ile şaşkın ve sinirli gözlerle baktım. Ama Adel'in iyiliği için konuşmam lazımdı.
"6-7 ay olmuştur herhalde, tam bilemiyorum."
"Tamamdır, size iki hafta sonrasına randevu yazdım."
Gülümseyerek teşekkür ettim.
"Teşekkürler Berfin Hanım."
"Rica ederim, görevim."
Odadan çıkınca içimde bir rahatlama hissi vardı. Sanki kaç aydır üstümde duran yük gitmişti. Adel kurtulacaktı ve bu dünyanın en güzel hissiydi...
Yaklaşık yarım saat sonra karakoldaydım. Ayaz ve Rüzgar'ın babaları ile bir görüşme ayarlamayı başarmıştım. Ama Ayaz, Rüzgar ve Ayça yurt dışına kaçtıkları için onlar hala arama aşamasındalardı. Polis ekipleri en az bir haftaya bulunacaklarını ve bir mahkeme olabileceğini söylemişlerdi. Mutluydum. Sevdiğim kadın kurtulacaktı. Ela'ya mesaj attım.
Ela, Adel ne yapıyor?
Kahve içiyoruz Demir Bey.
Anladım, ben iki haftaya bir psikolog randevusu aldım Adel için.
Ama Adel'e söyleme, ben gelince söylerim.
Nasıl isterseniz.
Akşama yemek yapma, biz Adel ile dışarı çıkacağız.
Tamamdır.
Her şeyin düzeldiğini hissediyordum. Bu Adel'in kaçışı değil, kurtuluşu olacaktı. Ve bunu ben sağlayacaktım. Onu o bataklıktan çekip çıkartacaktım. Aynı zamanda daha önce tanımadığım ama Adel'in en kıymetlisi olan Umay'ın da intikamını alacaktım. Bu benim görevimdi ve ben görevimden dönmeyecektim...