10. Bölüm

“Bir sabah güneşi ile, unuttum gitti.”

Sabah uzun uzun çalan telefonumla uyandım. Bilinmeyen bir numara aramıştı. Mesaj kutuma girdiğimde aynı numaranın yine yirmiye yakın mesaj attığını gördüm. Ve korktuğum başıma geldi… Bu öylesine birisi değildi, bu eskiden bana takıntılı olan eski sevgilim Demir'di.
Adel?
Sensin biliyorum.
Bu yeni sevgilin mi ne bilmiyorum ama öğreneceğim zaten.
Kendisi bir bataklığın içinde, seni de oraya sürüklüyor.
Bunlar mesajların daha ilk başları. Bunlar gibi daha onlarca mesaj ve sesli mesaj vardı. Ayaz uyanmadan numarayı sildim ve duşa girdim. Sıcak suyu açtım ve suyun başımdan aşağı akmasıyla rahatladığımı hissettim. Duştan çıktıktan sonra kendime kahve yapıp yatağıma oturdum.
Yaklaşık yarım saat kitap okuduktan sonra Umay'ın uyandığını gördüm. Biraz dertleşmek için ikimize de bir Türk kahvesi yapmak üzere mutfağa gittim. Umay yanıma gelince bir anda sebepsiz yere ağlamaya başladım.
"Adel! Ne oldu birtanem?"
"Umay… Ben kendimi çok kötü hissediyorum."
"Onu anladım zaten, sen oturma odasına geç, geliyorum ben de."
Başımla Umay'ı onayladıktan sonra ağır adımlarla oturma odasına geçtim. Ardından elinde Türk kahvesi ve bir battaniye ile Umay geldi.
"Balım, anlat bakalım, dök içini…"
"Umay, ben zaten bu aralar kötüyüm biliyorsun, Ayaz'a üzülüyorum. Bu sabah da eski sevgilim yazmış. Ayaz'ın bir belanın içinde olduğunu, ondan uzak durmamı söylemiş."
"Şaka yapıyorsun… Ne yapacağız?"
"Bilmiyorum…"
Bir anda içeriden Ayaz'ın küfürleri ve bağırışları geldi. Umay endişe ve korkuyla ayağa kalkıp içeri koştu.
"Allah kahretsin! Telefonumu içeride bırakmıştım!"
"Adel! Kim bu gerizekalı!"
"Eski sevgilim…"
Rüzgar sakince Ayaz'ı koltuğa oturttu ve telefonu kendisi aldı bu sefer.
"Kardeşim bak, Adel bizimle ve Ayaz ile güvende. Ayrıca onun kiminle mutlu olduğu, kiminle mutsuz olduğu seni ilgilendirmez."
Rüzgar yavaş yavaş sinirlenmeye başlayınca telefonu Umay aldı.
"Merhaba, evet, evet, ayrıca bu sizi ne ilgilendirir? Soruma cevap verir misiniz?"
Umay da dayanamayıp telefonu bana uzattı. Ayaz tam karşı çıkacakken Umay sinirli bir şekilde karşılık verdi.
"Adel'in konuşması en doğrusu olur, kendi olayı ve onun hakkındaki bir şeye hiçbirimiz karışamayız."
Ayaz pes etmişti ki arkasına yaslanıp gözlerini kapattı. Telefonu yavaşça kulağıma götürdüm ve gelen tanıdık ses ile içim karıncalanma hissiyle doldu.
"Alo, Adel?"
Gözlerimi kapattım ve kendime olan güvenimle ağzıma ilk gelen sözcükleri söyledim…
"Demir, hatırlıyor musun biz neden ayrılmıştık? Sen beni aldattığın için. Onun için şimdi sana söyleyeceğim şeyler kalbini fena kıracak ama o zaman benim kalbim daha fazla kırılmıştı, sonuçta kimse yaşattığını yaşamadan ölmez.
Pişman ol, bu kız benim için her şeyi yapardı, kimsenin vermediği değeri o verdi, bana ihanet etmezdi, beni gerçekten seviyordu, bu belirsiz davranışlarıma rağmen hep yanımda durdu, de. Ama bak istediğin oldu, seni bir sabah güneşiyle unuttum gitti."

Bip, telefon kapandı.