6. Bölüm

“bazı yaralar zaaftır…”

Geceleri severim, gece yapılan şeyleri, ayı ve yıldızları severim. Her gece yürüyüşe çıkarım mesela. Sokakları gezerim, müzik dinlerim ve sabah dolu olan sokakların geceleri bomboş ve sessiz oluşunu izlerim. Bazen düşünürüm, neden geçmiş yaralarımız geceleri aklımıza gelir ve bizi üzer diye. Hatta bazı yaraları sarmaya bile kıyamayız. Çünkü aslında birer anıdır onlar. Hatırlarız, evet bazen üzer geçmişi hatırlamak ama anılarımızı saklayamayız. Çünkü bazı yaralar zaaftır, sarmaya kıyamazsın…
"Günaydın!"
"Şükür! Yarım saattir seni bekliyoruz kızım!"
"Özür dilerim! Trafik vardı."
Yavaşça yürüdüm ve Ayaz’ın yanına oturdum. Ayaz’ın yanağına küçük bir öpücük bıraktıktan sonra kitaplarımı çıkarmaya başladım.
"Hoş geldin güzelim."
"Hoş buldum, ben gelmeden önce ne yaptın?"
"Bir kızla konuşup konuşmadığımı merak ediyorsan, hayır balım hiçbir kızla konuşmadım."
"İyi iyi aferin, ben zaten Rüzgar'ı ajanım yaptım. Bir şey olursa bana söylemesi için."
Bu şekilde saatlerce konuştuk, sohbet ettik.
Akşam 11.30, Adel’in Evi
Telefonum çalmaya başladı, Ayaz arıyordu.
"Anne ben bir arkadaşımla konuşup geleceğim."
"Tamam tatlım."
Odama geçtim ve kapıyı kilitledim. Telefonu açtım ve yavaşça kulağıma götürdüm.
"Adel?"
"AYAZ! NEDEN AĞLIYORSUN SEN?"
"Sakin ol güzelim. Rüzgar senin evine doğru geliyor. Hepimiz benim evimde buluşacağız. Önemli bir konu var…"
"İyi de ben evden çıkamam ki."
"Annen balkona çıktığı zaman yavaşça kapıdan çık. Yanına sadece telefonunu, kimliğini ve şarj aletini al."
"Peki… Görüşürüz."
"Görüşürüz sevgilim…"
Küçük bir çantaya cüzdanımı, telefonumu, şarj aletimi koydum ve Rüzgar’ın gelmesini bekledim.
Rüzgar aranıyor…
"ALO YENGE! SEN MİSİN?"
"Benim Rüzgar, benden başka benim telefonumu kim açabilir?"
"YENGE ANNEN BALKONA ÇIKTI, HEMEN AŞAĞI İN!"
"Tamam tamam geliyorum ben."
Annem cidden balkona çıkmıştı, babam ise uyuyordu. Annem kalp krizi falan geçirmesin diye küçük bir not kağıdına annem için bir şeyler yazdım. Tabii ki ona yalan söyleyemezdim ama olayları azıcık değiştirebilirdim. Küçük pembe yalanlardan bir şey olmaz. Odamdan bir kağıt ve kalem alıp notu yazmaya başladım. Bir yandan içim içimi kemiriyordu. Ne olmuş olabilirdi ki?
Notta şöyle yazdım…
"Anne,
Balkonda olduğun için seni rahatsız etmek istemedim. O yüzden bu notu yazıyorum. Acil çıkmam gerekiyor, bunun için sana sormadım. Kusura bakma, bir arkadaşım var okuldan, ismi Umay. Ailesi evde yokmuş, o da biraz korktuğu için yanında durmamı istedi. Biraz geç gelirim ya da orada kalırım bilmiyorum… Ama merak etme, güvendeyim.
Kızın"
Notu ayakkabılığın üstüne bıraktım ve yavaşça kapıyı kapattım. Aşağıda bekleyen Rüzgar ve Umay’ı görünce içim az da olsa rahatladı. Hemen yanlarına gidip arabanın arka koltuğuna oturdum. Rüzgar meraklı ve ağlamaktan şişmiş gözleriyle bana baktı.
"Hoş geldin yenge."
"Hoş buldum da… Siz ağladınız mı?"
"Biz bu kadar ağladıysak sen krize girersin…"
"RÜZGAR KES SESİNİ!"
"Umay, ne oluyor? Ayaz’a mı bir şey oldu?"
"Gidince öğreneceksin kuzum… Ama sakin ol tamam mı?"
"BİR ŞEY SÖYLESENİZE YA!"
"BİLMİYORUZ ADEL! NE OLDUĞUNU BİLMİYORUZ! AYAZ KAFYI YEDİ, BANA BAĞIRMA BURADA!"
"ASIL SEN SAKİN OL RÜZGAR!"
"SAKİNİM BEN!"
O konuşmadan sonra kimse tek bir kelime etmedi. En sonunda Ayaz’ın evine geldik. Ayaz bitkin ve kıpkırmızı olmuş yüzüyle bana baktı. Sıkıca sarıldım ona, kokusunu içime çektim. İçeri girince masanın üstündeki birkaç kağıdı gördüm.
"Bunlar ne?"
"Otur… Anlatacağım her şeyi… Lütfen benden nefret etme…"
"Ayaz anlatsana."
Ayaz bana tüm hayatını anlattı, şok olmuştum… Çok iğrenç bir çocukluk geçirmişti.
"Öyle işte… Tüm hikayem böyle."
"Bunları neden hâlâ içinde tutuyorsun ki? Bu sana acı vermiyor mu?"
"Onlar benim anılarım, evet kötüler ama onları öylece unutup gidemem. Yaralarımı öylece saramam… Çünkü bazı yaralar zaaftır Adel, sarmaya bile kıyamazsın…"