GECE KODLARI kitap kapağı

1. bölüm / 15

GİRİŞ

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: GİRİŞ

Şehir, uykusuz bir geceye daha hazırlanıyordu. Gökyüzü, gri bulutların altında ağır ağır nefes alıyor gibiydi. Sanki Tanrı bile bu şehre yüz çevirmişti. Yağmur, önce çatılara sonra sokağın yorgun taşlarına usulca düşüyordu. Her damla, unutulmuş bir hikâyenin yankısı gibiydi. Geçmişin ağırlığını gökyüzünden yere indiriyordu. Sokak lambaları sarı bir yorgunlukla titriyordu. Işıkları, sanki birinin son nefesinden kalan sıcaklık kadar zayıftı. Rüzgar, çöplerin arasına karışmış gazete sayfalarını savuruyor; başlıklar yarım kalıyor, cümleler parçalanıyor, kelimeler yırtılmış anılar gibi birbirinden kopuyordu.

"Dosya Kapatıldı!"
"Soruşturma Askıya Alındı!"

Hera, ıslak kaldırımdan yürürken başını kaldırdı. Gökyüzüne baktı; bulutlar, şehrin ışıklarıyla kirlenmişti. Gözlerinde, yıllardır sönmeyen bir ateş vardı. Bir öfke değildi sadece, içine işlemiş bir inat, bir direniş... Sanki bir yerlerde adalet hâlâ nefes alıyor ama nefesini ona çok gören bir el, boğazını sıkıyordu. Dudaklarının kenarında donmuş bir cümle vardı. Fısıltı kadar sessiz ama kendi içinde gök gürültüsü kadar güçlüydü:

"Onlar unuttu ama ben unutmadım."

Yağmur, saç tellerine yapışıyor; ince damlalar montunun yakasından içeri sızıyor, tenine buz gibi dokunuyordu. Ama o, üşümenin ne olduğunu çoktan unutmuştu. Gerçek acı, derinin altında değil, hatıraların içinde bir yerlerdeydi. Her adımı yankılanıyor, geçmişin sesleri bugüne karışıyordu. O dar sokaklarda yürürken, zihninin derinliklerinden bir ses ona geçmişini fısıldıyordu:

Kırılan bir cam sesi, babasının son bakışı, annesinin çığlığı...

Sonra sessizlik. Yalnızlığın bile nefes almadığı o sessizlik.

Bir binanın köşesinde durdu. Karanlıkla dolu sokakta nefesini tuttu. Şehir, uzaktan bir uğultu gibi yaşıyordu. Arabaların, yağmurun, uzaktan gelen sirenlerin karıştığı o garip melodi... Camların ardında insanlar kahkahalar atıyor, müzik yankılanıyor, bardaklar tokuşuyordu. Bir an için, başka bir hayatta kendisinin de orada olabileceğini düşündü. Sonra bunu zihninden hemen sildi. O artık o dünyanın bir parçası değildi. Işıklı camların ardındaki mutluluk, onun için artık bir yalandan ibaretti.

Sekiz yıl geçmişti.
Sekiz uzun, ağır, sessiz yıl...

Bir dosyanın "Kapatıldı!" damgası taşıdığı kadar soğuk. Bir milletvekilinin imzasıyla mühürlenmiş bir yalan. Bir kızın, küle dönmüş çocukluğu.

Zaman, onun için ileri gitmiyordu. Her gün aynı günün içinde yaşıyordu: karanlık, yağmur, o gece... Bir döngü, bir sonsuzluk. Ve şehir, bu döngüyü fark etmeyecek kadar kalabalıktı. Ama o gece bir şey değişmişti. Karanlığın içinden bir fısıltı yükseliyordu. Kimse duymuyordu ama Hera hissediyordu. Bir yerlerde, gerçeği haykıran bir gölge hareket ediyordu.

Gece Kodları!

İlk kez adını duyduğunda, kalbinin içinde kıvılcım çakmıştı. Bir umut değil, daha çok bir çağrı gibiydi. Sanki biri, onun içindeki sessiz çığlığı duymuştu da "Biz buradayız." demek ister gibiydi. Belki de adalet artık mahkeme salonlarında değil, klavyelerin soğuk tuşlarında yazılıyordu. Belki hakikat, bir ekranın arkasında saklıydı. Belki de karanlıkla savaşmanın tek yolu, onun dilini öğrenmekti.

Hera, sokaktan geçerken son kez arkasına baktı. Şehrin kalabalığına karışan yüzler, gölgeler, ışıklar... Hepsi birer maskeydi. Ama o artık maskelerin ardında değil, kodların arasında arayacaktı adaleti. Karanlık ne kadar derinse, ışık o kadar görünür olurdu. Ve o ışığı bulmak için, karanlığın içine girmekten korkmuyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…