GECE KODLARI kitap kapağı

5. bölüm / 15

4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~

Medya: Gece ve Elçin

Kafeteryanın en kuytu köşesinde, sırtımı duvara yaslamış bir halde otururken dizüstü bilgisayarımdaki karmaşık kod satırlarını izliyordum. Parmaklarım klavyenin üzerinde hafifçe gezinirken dışarıdaki uğultu benim için sadece anlamsız bir arka plan gürültüsüydü. Zihnimde ise dün gece ekranımda beliren o tekinsiz mesaj yankılanıyordu:

"Işığı kapatma. Karanlıkta kimin av, kimin avcı olduğunu seçemezsin."

Gözlerimi ekrandan ayırmadan derin bir nefes aldım. Karan ve ekibi... Benim sistemime nasıl sızdıklarını henüz çözememiştim. Ilgaz benim Sungur'un sistemine girmeye çalıştığımı nasıl anlamıştı? Sistemime hangi ara sızmışlardı? Ilgaz'dan sonra dün gece aldığım uyarıda kafamı karıştırıyordu. Kimdi bilmiyordum ama Ilgaz'dan şüpheleniyordum. Tedirgindim ama bu oyunun kurallarını benim koymayacağım anlamına gelmezdi. Ben sadece kod yazmazdım; ben olasılıkları birer algoritma gibi kurgulardım.

Bilgisayarımdaki özel bir tarayıcı, Sungur ailesine ait dijital ayak izlerini taramaya devam ederken kendi kendime fısıldadım: "Hadi bakalım Elçin, bugün seninle tanışma vaktimiz geldi." dedim. Okulun ilk haftasıydı. Elçin Sungur bugün buraya gelecekti. Onu bekliyordum. Planım hataya her bırakmayacak kadar basitti. En güçlü şifreleri kırmak için bazen sadece gerçek bir dostluk maskesi yeterliydi.

"Gece! Yine mi dünya kurtarma operasyonu?" Masal'ın sesiyle irkilerek bilgisayarımdaki gizli sekmeleri hızla kapattım. Masal ve Belinay, ellerinde taze kahvelerle fırtına gibi masaya daldılar. "Okulun daha ilk haftasındayız ve ben şimdiden istifa etmek istiyorum." Masal, çantasını masanın kenarına hırsla asarken. "Hukuk fakültesine giriş dersinde hoca öyle bir baktı ki, sanırsın müebbet hapis cezası verdi. Beynim daha ilk haftadan hizmet dışı uyarısı veriyor." dedi hukuk kitabını çantasından çıkararak.

Belinay gülerek yanıma oturdu. "Sakin ol Masal, daha sadece tanışma dersleri bitti. Gece, sen ne durumdasın? İlk haftadan bilgisayara gömülmüşsün bakıyorum, neyle uğraşıyorsun yine?" dedi. "Aklımda proje var, onun adımlarını kontrol ediyordum." dedim bilgisayarın kapağını hafifçe indirerek onlara gülümsedim. "Sizi bekliyordum. Biraz soluklanmaya ihtiyacım vardı." dediğinde "O zaman doğru yerdesin." dedi Masal ve devam etti. "Çünkü ben bugün bütün kampüsü dava etme potansiyeline sahibim." dedi sinirle ve kafasını hukuk kitabına gömüp çalışmaya başladı.

"Gece, şu fonksiyonun return değerinde yine bir mantık hatası yapıyorum sanırım." dedi Belinay ve laptobunu görmem için bana hafifçe döndürdü. Lisede bilgisayar bölümü okuduğu için kodlama temelleri sağlamdı ama benim bu konudaki takıntı seviyemi de biliyordu. "Döngüye giriyor ama bir türlü çıktıyı alamıyorum." dediğinde bilgisayarına bir göz attım. "Belinay, lise alışkanlığından kurtulup asenkron yapıya geçmen lazım artık." dedim ekranına birkaç komut girerek. "Bak, şimdi veriyi beklemeden diğer işleme geçmeyecek. Tasarladığımız o veri güvenliği projesinin iskeleti bu, hata lüksümüz yok." dediğimde "Anladım. Sağ ol." dedi Belinay bilgisayarını kendisine döndürüp. "Siz yine başladınız mı '0' ve '1'lerin dünyasına?" diyerek Masal sandalyeye yığıldı. "Ben hukuk bölümünü bırakmaya karar verdim." dediğinde Belinay gülerek Masal'a baktı. "Sen bize lazımsın. Hacker olduğumuzda arkamızı sen toplayacaksın." "Oha! Ben kanuna göre hareket ederim ve sizi hapse tıkarım." dediğinde Masal gülüştük. "Güldüğüme bakmayın acımam size." dedi gözlerini kısıp tehlikeli bakış attıktan sonra önüne döndü.

Masal hukuk kitabıyla cebelleşirken Belinay kodlarla kavga ediyordu. Ben ise parmaklarımı klavyede boş boş dolaştırıyordum. Odaklanamıyordum. Dün Öykü ile plan yapmıştık. O planın uygulanması için Elçin'in bugün buraya gelmesi gerekiyordu. Ben tam planımı nasıl tetikleyeceğimi düşünürken, kafeteryanın ağır kapısı açıldı. Ve işte oradaydı. Elçin Sungur...

Üzerindeki beyaz bluz ve altında siyah kumaş pantolonla sade kombin yapmıştı. Babasının adının ağırlığı altında ezilen omuzlarıyla içeri süzüldü. Masaların arasından, kimseyle göz göze gelmemeye çalışarak geçiyordu. Bizim masanın yanından geçeceği o saniyeyi bekledim. Elçin tam yanımızdan geçerken, Masal her zamanki enerjisiyle bir şey anlatmak için sandalyesinde geriye doğru büyük bir hamle yaptı. "Yemin ederim kızlar, o asistan bana öyle bir baktı ki..." derken sandalyesinin ayağı Elçin'in ayağına takıldı.

GÜM!

Elçin sendeledi, dengesini kurmaya çalışırken eli Masal'ın sandalyenin kenarına astığı çantasına çarptı. Çanta yere kapaklandı, kalemler, not defterleri her yana saçıldı. "Ah! Çok özür dilerim!" dedi Elçin sesi titreyerek. Hemen yere çömelip saçılanları toplamaya başladı. "Gerçekten görmedim, çok dalgındım." dedi mahcup sesiyle.

Sisteme sızılıyor... diye geçirdim içimden. Operasyon başlamıştı.

Masal, büyük bir suçlulukla yerinden fırladı. "Asıl ben özür dilerim! Benim bu kollarım ve bacaklarım bazen benden bağımsız hareket ediyor. İyi misin? Bir yerin acımadı ya?" deyip hemen yere eğildi ve Elçin'e yardım etmeye başladı. Sandalyemden kalkmadan ayağımın ucundaki defteri elime alıp Elçin'e uzatırken gözlerinin içine baktım. "Kusura bakmayın." dedi kısık sesiyle. "Sorun yok." dedim en samimi halimle.

"Masal'ın çantası kampüsün kara deliği gibidir. Ben Belinay. Bu sakar ama iyi niyetli arkadaşımız Masal, bu da Gece." dedi Belinay ortamın gerginliğini dağıtmaya çalışıp. Arkama yaslandım ve Elçin'in hareketlerini izlemeye devam ettim. "Ben de Elçin." dedi gülümseyerek. "Kusura bakma tekrardan." dedi Masal çantasını tekrardan sandalyenin ucuna asıp. "Sıkıntı yok gerçekten. İyiyim ben." "Müsaitsen masamıza buyur." dediğinde Belinay ona baktım. İçimden bir "Aferin Belinay." dedim. Ben davet edecekken Belinay'ın benden önce davranması mükemmel bir kamuflaj olmuştu. Çok belli etmemeliydim. Karan ve Ilgaz'ın görünmez gözleri üzerimizdeyken attığım her adımın doğal olması hayati önem taşıyordu.

Elçin bir an etrafına baktı; ona fısıltıyla bakan öğrencilere. Bizim yargılamayan tavrımız karşısında savunması bir anda yerle bir oldu. "Eğer sorun olmaz ise oturabilirim." dedi Elçin çekingen sesiyle. "Ne sorunu. Buyur otur." dedi Masal eliyle yanındaki sandalyeyi işaret edip. Elçin sandalyeye oturduğunda Belinay bilgisayarını hafifçe kapatıp ona döndü.

"Ben ve Gece bilgisayar mühendisliği ilk sınıf öğrencileriyiz. Az önce Gece'den azar yiyordum zaten kod yazarken." dedi gülerek. "Ben de ilk sınıf hukuk bölümündeyim." dedi Masal gülümseyerek. "Ben de Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler 3. sınıf öğrencisiyim." dediğinde "Aa! Sen de o zaman hukuk gördün." dedi Masal heyecanla. "Evet, önündeki o kalın ve sıkıcı kitaplara saatlerce ben de çalıştım." dediğinde, Masal ellerini masaya vurdu. "Tamam işte! Kader ağlarını okulun ilk haftasından ördü. Siyaset ve Hukuk... İkimiz de bitmeyen maddelerin esiriyiz!" Masal'ın bu hareketiyle Elçin beklemediğim kadar içten bir kahkaha attı. Elçin'in yüzündeki kasların gevşediğini, savunma mekanizmalarının kapandığını izledim.

Masal, önündeki kalın anayasa hukuku kitabının kapağını kapattı. "Kızlar, hukuk okumak demek, dünyanın en saçma insanlarının birbirini dava etmesini ciddiye almak demekmiş, bugün anladım!" dedi. Elçin merakla başını kaldırdı. "Ne oldu ki? Hoca çok mu zor bir vaka anlattı?" "Zor değil Elçin, bildiğin absürt!" dedi Masal, sandalyesinde öne kayarak. "Bugün hoca bir tazminat davası örneği verdi, hala şoktayım. Adamın biri, mahalledeki komşusuna dava açmış. Sebep ne biliyor musunuz? Komşusunun tavuğu, adamın yeni yıkattığı arabasının tavanına çıkıp bakışlarıyla arabayı aşağılamış!" Belinay kahve yudumlarken püskürtmemek için kendini zor tuttu. "Bakışlarıyla mı?" dediğinde Belinay "Evet!" dedi Masal ellerini kollarını sallayarak. "Adam dilekçeye aynen şunu yazmış. 'Sayın hakim, tavuğun dik dik bakması sonucu aracımın karizması sarsılmış ve mahalledeki diğer araçlar yanında küçük düşmüştür.' Hoca bunu anlatırken sınıfın yarısı masaların altına girdi gülmekten. Hakim de davanın sonunda 'Tavuğun ifadesinin alınmasına gerek duyulmamıştır.' diye not düşmüş. Ben şimdi bu kanunları mı ezberleyeceğim? Yarın öbür gün biri gelip 'Kedi bana pis pisi demedi, manevi tazminat istiyorum.' dese ne yapacağım?" diye isyan ederken Masal, hepimiz gülmüştük. "Gerçekten böyle davalar var mı?" dediğimde "Var, hem de binlercesi!" dedi Masal ve anlık gaza gelerek. "O yüzden benimle takılırken dikkat edin, yanlışlıkla ayağıma takılırsanız sizi çekim yasasına muhalefetten dava edebilirim!" dedi gözlerini kısarak.

"Bizde de hoca bürokrasiyi anlatırken bir örnek verdi. Bir formu alabilmek için, o formu alabileceğinize dair başka bir formu onaylatmanız gerekiyormuş." dediğinde Elçin, Belinay araya girdi. "Yine iyisiniz kızlar. Bizim dünyamızda böyle eğlenceli vakalar yok. Sadece 'Nerede bu lanet olası noktalı virgül?' diye ağlayan iki tane kızız. Gece'yi geçen gün klavyenin üzerinde öyle bir dalmış buldum ki, alnında 'A, S, D' tuşlarının iziyle uyandı!" "Belinay yine abartma modunda." dediğimde hepimiz gülüştük.

Sohbet o kadar derinleşti ki Elçin artık okuldan, derslerden ve hayallerinden bahsediyordu. Masal'ın bitmek bilmeyen enerjisi ve Belinay'ın teknik esprileri Elçin'in üzerindeki o ölü toprağını atmıştı. Saatler süren sohbetin sonunda "Gerçekten teşekkür ederim kızlar." dedi sesi biraz titreyerek. "Bugün kampüse gelmek benim için bir kabustu. Babamın olaylarından sonra kimse yüzüme bakmadı. Beni sadece Elçin olarak kabul ettiniz." dedi gülümseyip. Gözlerinin içindeki parıltı gerçekti. Ama benimki? Benimki sadece bir yansımasıydı o ışığın. "Biz kimsenin ismiyle ilgilenmeyiz. Karaktere ve samimiyete bakarız." dedim. "Dert etme, artık bizimlesin." dedi Belinay gülümseyip. "İtiraz kabul etmiyoruz! Hem bizim fakültelerimiz yan yana." dedi Masal bize katılarak. "Belinay bizim ders başlayacak. Kalkalım mı?" dediğimde "Of! Mecbur." dedi Belinay eşyalarını toparlayıp.

Zihnimdeki satranç tahtasında bir piyon, şahın yanına kadar ilerlemişti. Erişim başarılıydı. Artık Sungur malikanesinin kapıları ardına kadar açılmıştı. Dün geceki mesajı düşündüm: Av ve avcı. Şu an kimin av olduğunu benden başka kimse bilmiyordu.

Kafeteryadan çıktığımızda kampüsün serin havası yüzüme çarptı. Elçin ve Masal kütüphaneye doğru bizden ayrılmıştı. Elçin'in yüzünde dün taşımadığı o hafif ve huzurlu ifade vardı. Erişim sağlanmıştı. Şimdi ise bu başarının tadını çıkarmak yerine, etrafımızdaki gölgelerle yüzleşme vaktiydi. Hukuk ve Mühendislik binalarının kesiştiği o kalabalık meydanda Karan ve ekibini gördüm. Bir heykel gibi duruyorlardı. Karan, elinde bir kahve bardağıyla uzaklara bakıyor, Ilgaz ise tabletine bir şeyler karalıyordu. Hakan, bizi gördüğü an yerinde dikleşti. Bakışları doğrudan Belinay'a kilitlendi. Dün geceki o kaba tavrından pişman gibiydi ama bu pişmanlık samimiyetten değil, reddedilmiş bir egonun huzursuzluğundan geliyordu.

Hakan, hızlı adımlarla bize doğru yürümeye başladı. "Belinay! Bir saniye bekler misin?" dedi, sesi her zamanki o üstten bakan tondaydı. Belinay, Hakan'ın sesini duymamış gibi yaptı. Çantasını omzunda düzeltti ve adımlarını hızlandırmadan benimle konuşmaya devam etti. "Gece, o asenkron fonksiyonun içine bir de try-catch bloğu ekleyelim mi? Hata ayıklamayı daha temiz yaparız." "Harika fikir." dedim yan gözle Hakan'ın bize yaklaştığını izleyerek. Hakan önümüzü kesti. "Belinay, dün olanlar için... Şey diyecektim, biraz sert konuştum. Özür dilerim. Gel bir konuşalım, telafi edeyim." dedi kendine güvenen bir gülümsemeyle. Belinay'ın onu görmezden gelmesine alışık olmadığı her halinden belliydi.

Belinay, sanki karşısında bir insan değil de sadece can sıkıcı bir reklam panosu varmış gibi başını bile çevirmedi. "Gece, dersin başlamasına on dakika var. Geç kalmayalım." dedi ve Hakan'ın yanından sıyrılıp geçti. Hakan şaşkınlıktan donakalmıştı. Tam Belinay'ın peşinden hamle yapacaktı ki, bir adım öne çıkıp yolunu kestim. Bakışlarım, bir sistemdeki virüsü tarayan antivirüs yazılımı kadar soğuk ve deliciydi. "Hakan, bir saniye dur orada!" dedim sesimi yükseltmeden ama buz gibi bir tonla. Hakan kaşlarını çattı. "Gece, çekil aradan. Arkadaşınla konuşmaya çalışıyorum." dediğinde çoktan bütün ekip etrafımızı sarmıştı. Belinay'da çok uzaklaşmamıştı bizi izliyordu.

"Konuşmaya mı çalışıyorsun?" dedim dudaklarımın kenarında küçümseyen bir kıvrımla. "Hakan, senin sorunun ne biliyor musun? İnsanları, özellikle de kadınları birer boolean değeri gibi görüyorsun. Ya doğrudur ya yanlıştır ya seninledir ya da hiç yoktur. Ama yanıldığın bir şey var! Belinay senin o sınırlı zekanın algılayamayacağı kadar karmaşık bir algoritma." dediğimde Hakan bir şeyler söylemek için ağzını açtı ama izin vermedim. "Dün Belinay'ın kod bilgisiyle alay ettin, değil mi? Onu sadece güzel bir kız kategorisine sokup zekasını küçümsedin. Oysa Belinay, sen daha bilgisayarın açma tuşuna basmayı öğrenmeden lisede kernel seviyesinde kod yazıyordu. Şu an seninle konuşmuyor olmasının sebebi dün ona kaba davranman değil. Seninle konuşacak ortak bir frekans bulamaması. Senin telafi dediğin şey, onun için sadece vakit kaybı olan bir syntax error." dediğimde Hakan'ın yüzü kızarmaya, o kendine güvenen duruşu sarsılmaya başlamıştı. Arkada Karan ve Ilgaz'ın bizi izlediğini hissedebiliyordum. "Belinay seninle konuşmak istemiyor." diye devam ettim, bir adım daha üzerine yürüyerek. "Çünkü sen ona bir insan olarak değil, fethedilmesi gereken bir kale gibi yaklaşıyorsun. Sana bir tavsiye Hakan. Bir dahaki sefere bir yazılımcıyla konuşmaya çalışırken önce kendi sistemindeki o üstünlük kompleksi virüsünü temizle. Yoksa hayatın boyunca Belinay gibi zeki insanların kapısında sadece access denied uyarısı alırsın ve o kafanı biraz oyundan kaldır. İnsanlar birbirleriyle nasıl iletişim kuruyor bunu öğren." deyip Hakan'ın bir söz söylemesine izin vermeden yanından yürüyüp geçtim. Hakan, hayatında muhtemelen kimseden bu kadar ağır ve zekice bir azar işitmemişti. Rezil olmuştu hem de herkesin içinde.

Başımı hafifçe yana çevirdiğimde Karan'ın bana baktığını gördüm. O her zamanki mesafeli, ne düşündüğü belli olmayan bakışlarıyla beni tartıyordu. Ancak asıl gerilim, hemen yanındaki Ilgaz'ın duruşundaydı. Tabletini kapatmış doğrudan bana odaklanmıştı. Grubun içinde hacker olduğunu bildiğim tek kişi oydu ve sistemime sızmaya çalışan o görünmez parmakların sahibi olduğuna emindim. Belinay önden ilerlerken ben onların yanından geçmek için bir hamle yaptım. Tam o hizada, Ilgaz'ın sesi sadece benim duyabileceğim, buz gibi bir fısıltı halinde kulaklarıma ulaştı:

"Elçin ile ne işin vardı?"

Adımlarım bir anlığına tekledi. Kanımın beynime doğru hücum ettiğini hissettim. Bu çocukların her an her yerden çıkması, özellikle de Ilgaz'ın ensemde o soğuk dijital nefesini hissettirmesi artık sabrımın son sınırlarını zorluyordu. Belinay'a "Sen git, geliyorum." deyip Ilgaz'a doğru döndüm. Bakışlarım o kadar soğuk ve keskindi ki bir an duraksadığını gördüm. "Gelsene sen bir benimle." dedim. Sesimdeki otoriter ton Karan'ı bile bir anlığına şaşırtmıştı. Ilgaz kaşlarını kaldırarak Karan'a baktı sonra hiçbir şey söylemeden peşimden geldi. Ilgaz'ı meydanın gürültüsünden uzak, fakültenin kuytu duvar diplerinden birine doğru çektim.

Durduğumda hızla ona döndüm ve aramızdaki o görünmez sınırı ihlal ederek tam karşısında dikildim. "Bana bak Ilgaz!" dedim sesimdeki öfkeyi her kelimeye ilmek ilmek işleyerek. "Sizin bu her taşın altından çıkma huyunuz artık sıkmaya başladı. Sistemime sızmaya çalışıyorsun, beni izliyorsun. Şimdi de oturduğum masanın hesabını mı soruyorsun?" dedim sinirle. Ilgaz, ellerini ceplerine sokup o sinir bozucu rahat tavrıyla duvara yaslandı. "Hesap sormuyorum sadece veri topluyorum. Elçin Sungur, senin gibi biri için sadece bir tesadüf olamayacak kadar büyük bir risk ve senin sistemine sızmadım. Neyden bahsediyorsun?" dediğinde dünkü mesajın onun göndermediğini anlamıştım. "Riskleri yönetmek benim işim, senin değil." diye çıkıştım, işaret parmağımı göğsüne doğru hafifçe sallayarak. "Eğer bir saniye daha benim özel alanıma veya arkadaşlarımla olan ilişkime karışırsan, o çok güvendiğin kodlarını öyle bir karıştırırım ki kendi şifreni bile hatırlayamazsın. Ben senin o peşinde olduğun sıradan hedeflerden değilim Ilgaz, bunu o kafana sok!" dediğimde Ilgaz'ın gözlerinde ilk kez gerçek bir merak ve bir o kadar da ciddiyet belirdi. "Karan sadece senin güvenliğini önemsiyor olabilir Gece. Elçin'in kimin kızı olduğunu biliyorsun. O ateşe yaklaşırsan sadece sen yanmazsın." dedi sesi biraz daha alçalarak. "Ben ateşin kendisiyim Ilgaz. Yanmam, yakarım!" dedim ve bir adım geri çekilip üzerimi düzelttim. Bakışlarımı son kez gözlerine diktim ve sesimi iyice alçalttım "Şimdi o tabletinin başına dön ve beni izlemeyi bırak. Çünkü ben izlenmem, ben sadece iz bırakırım. Ve emin ol, senin sistemin o izi silecek kadar güçlü değil." dedim. Ilgaz bir şey söylemek için ağzını açtı ama ona bu fırsatı tanımadım. Cevap beklemeden, yüzündeki o şaşkın ve donakalmış ifadeyi arkamda bırakarak arkamı döndüm.

Topuklarımın beton zeminde çıkardığı ritmik sesler eşliğinde, omuzlarım dik bir şekilde dersliğe doğru ilerledim. Arkamda kimin ne dediğini ya da nasıl baktığını umursamıyordum. Oyunun kurallarını ben koyuyordum ve şu an Ilgaz, sistemimdeki küçük bir hata mesajından farksızdı.

Dersliğe girdiğimde Belinay çoktan yerini almış, heyecanla beni bekliyordu. Yanına oturduğumda yüzünde minnettar bir gülümseme belirdi. "Gece, az önce yaptığın şey... İnanılmazdı." dedi fısıltıyla, hocanın içeri girmesini beklerken. "Hakan'ı o kadar insanın içinde resmen kendi zekasında boğdun. Benim için bunu yapman... Teşekkür ederim. Gerçekten o an ne diyeceğimi bilememiştim." dediğinde hafifçe gülümsedim ve laptopumu açtım. "Teşekkür etmene gerek yok Belinay. Kimse seni küçümseyemez, buna izin vermem. O sadece haddini aştı, ben de sınırlarını hatırlattım." dedim. Belinay rahatlamış bir şekilde önüne döndü ama benim zihnim hâlâ dışarıdaki o iki gölgedeydi.

Derslikte, amfinin en üst sırasında otururken önümdeki tahtadaki formüller birer birer anlamsızlaşmaya başlamıştı. Hocanın sesi, arka planda monoton bir uğultu gibi yankılanıyordu. Bakışlarımı camdan dışarı çevirdim. Kampüsün gri betonları üzerine düşen güneş ışığı, sanki yaklaşan fırtınanın sessiz bir habercisi gibiydi. Elimdeki kalemi parmaklarımın arasında çevirdim. Parmak uçlarımda hâlâ Ilgaz'a karşı kazandığım o küçük zaferin ve Elçin'e sızmanın verdiği adrenalin vardı. Ama içimdeki o huzursuz ses susmuyordu. Karan neden sadece izliyordu? Dün mesajı gönderen o muydu?

Belinay, not alırken arada bir bana bakıp gülümsüyordu. Hakan'a verdiğim o dersin onda yarattığı hayranlık hâlâ tazeydi. Ama ben, kendi ördüğüm ağların içinde kaybolmamak için zihnimi sürekli bir loop içinde tutmak zorundaydım.

Ders bittiğinde amfi boşalmaya başladı. Belinay eşyalarını toplarken bana döndü. "Gece, Masal ile hukuk kafeteryasında buluşacağız, hadi gel. Hatta Elçin de oradadır belki, sohbeti devam ettiririz." dedi heyecanla. Çantamı omzuma astım ama içimdeki yorgunluk fiziksel bir ağırlığa dönüşmüştü. "Siz gidin Belinay." dedim, sesimdeki bitkinliği gizlemeye çalışarak. "Benim kafam çok dolu, biraz eve gidip dinlenmeye ihtiyacım var. Projenin şu güvenlik protokollerini bir daha gözden geçirmem lazım." "Peki, sen bilirsin." dedi Belinay biraz hayal kırıklığıyla ama anlayışla. "Dinlen o zaman, yarın görüşürüz ve Ilgaz ile iki gündür aranda birşeyler oluyor farkındayım. Bunu sonra konuşucağız." deyip bana sarıldı ve yanımdan ayrıldı.

Kampüsün o kalabalık çıkış kapısına doğru yürürken her adımımda etrafımı gözlüyordum. Gölgelerden birinin aniden canlanıp önüme çıkacağını biliyordum. Tam ana kapıdan çıkmak üzereyken, büyük çınar ağacının altında Ilgaz'ı gördüm. Bu sefer elinde o meşhur tableti yoktu. Sadece sırtını ağaca yaslamış, kollarını göğsünde kavuşturmuş bekliyordu. "Yine mi?" dedim yanından geçerken durmayarak. "Sadece konuşmak için." dedi Ilgaz, adımlarıma eşlik ederek. "Gece, bu sefer doğru dürüst konuşmamız lazım." "Söyleyeceklerimi söyledim Ilgaz. Benden uzak dur." "Seni ikna etmek için elimde bir şey yok ama şunu bil; Elçin ile o masada oturduğunu gördüklerinde Karan'ın tepkisini ben durdurdum. Yoksa o masa çoktan dağılmış olurdu." dediğinde adımlarım istemsizce yavaşladı. Durdum ve ona döndüm. "Neden?" diye sordum, gözlerimin içine bakmasını zorlayarak. "Neden dün yaptıklarımı ya da bugün Elçin'le ne işler çevirdiğimi Karan'dan sakladın? Ya da bunları neden Karan'a söylemek zorundasın? Amacınız ne sizin?" dediğimde Ilgaz, derin bir nefes aldı ve etrafına baktı. "Burada olmaz. Eğer gerçekten cevabı bilmek istiyorsan, gel benimle. Söz veriyorum, hiçbir oyun yok." dedi. Bir anlık tereddüt, zihnimdeki binlerce olasılıkla çarpıştı. Ama merak, güvenliğe galip geldi. "Tamam." dedim soğuk bir sesle. "Ama bu son şansın." dedim.

Yarım saat sonra kampüsün ve şehrin gürültüsünün tamamen sustuğu, Üsküdar sahilin arka sokaklarında kalmış eski bir kafedeydik. İçerisi loştu, sadece birkaç yaşlı adam köşedeki masada sessizce tavla oynuyordu. Pencere kenarına, dışarıyı görebileceğimiz ama dışarıdan görünmeyeceğimiz bir yere oturduk. Siparişimizi verdikten sonra Ilgaz'a diktim bakışlarımı. "Anlat. Neden sakladın?" Ilgaz parmaklarıyla masanın üzerinde ritim tuttu. "Çünkü Karan seni bir tehdit olarak işaretlerse, geri dönüşü olmaz Gece. Ben senin yeteneğine saygı duyuyorum. Bir yazılımcı olarak, senin o kodlarının içindeki zekayı gördüm. Eğer Karan dün senin o sisteme sızdığını bilseydi, şu an bu masada değil, çok daha karanlık bir yerde sorgulanıyor olurdun." "Beni mi koruyorsun yani?" dedim alaycı bir gülümsemeyle. "Buna inanmamı mı bekliyorsun?" "Seni değil, dengeyi koruyorum." dedi Ilgaz ciddiyetle öne eğilerek. "Karan, Sungur ailesiyle olan her şeyi kişisel bir mesele haline getiriyor. Elçin ile olan yakınlığın onun radarına girdiğinde, seni sadece bir hacker olarak değil bir düşman olarak görecek. Ben bunu sakladım çünkü senin ne yapmaya çalıştığını anlamak istiyorum. Gerçekten o kızla normal bir arkadaş mısın yoksa babasına ulaşmak için onu bir köprü olarak mı kullanıyorsun?" dediğinde Ilgaz'ın bu kadar dürüst olması savunmamı bir anlığına sarstı. Kahve bardağımı sıkıca tuttum. "Karan'ın Sungur'la ne işi var ki?" dedim merakıma yenik düşüp. "Orası seni ilgilendirmez." dediğinde, sinirle "Benim de ne yaptığım seni ilgilendirmez." dedim, sesimi sabit tutarak. "Ama dürüst olalım sen sadece denge için yalan söylemedin. Amacın kimin tarafında olduğumu öğrenmek." dediğimde Ilgaz hafifçe gülümsedi ilk kez samimi bir gülüştü bu. "Belki biraz da ondandır." dedi. "Ama uyarım baki, Karan'dan saklayabileceğim şeyler sınırlı. Elçin tehlikeli bir oyunun merkezi, Gece. Ve sen o merkeze çok hızlı koşuyorsun." dedi. Masadaki sessizlik uzarken, Ilgaz'ın bakışlarında ilk kez bir düşmanlık değil, gizli bir ittifakın tohumlarını gördüm. Ya da bu, yeni bir tuzağın başlangıcıydı.

Ilgaz'ın söyledikleri zihnimde yankılanırken, kafedeki müziği yerini rahatsız edici bir sessizliğe bırakmıştı. Aramızdaki bu tuhaf dürüstlük anı, havayı ağırlaştırıyordu. Tam ağzımı açıp ona bir soru daha soracaktım ki, kafenin eski ahşap kapısı gıcırdayarak açıldı. Dışarıdaki rüzgarla birlikte içeri giren figür, tüm atmosferi bir anda dağıttı. Karan...

Üzerindeki siyah deri ceketi ve yüzündeki o hiçbir duygu barındırmayan, sadece hedef odaklı bakan gözleriyle kapıda duruyordu. Bakışları saniyeler içinde loş kafeyi taradı ve sonunda bizim masada durdu. Ne şaşkınlık belirtisi ne de öfke. Sadece derin bir sessizlik.

Ilgaz'la göz göze geldim. Bakışından onunda Karan'ın buraya geleceğinden haberinin olmadığını anlamıştım. Ilgaz'ın az önce samimiyetle parlayan gözleri bir anda buz kesti, omuzları dikleşti. O insani duygulardan eser kalmamıştı bir saniye içinde tekrar veri toplayıcı moduna dönmüştü. Karan, yavaş ve emin adımlarla masamıza yaklaştı. Her adımı ahşap zeminde tok bir ses çıkarıyordu. Yanımıza ulaştığında hiçbir şey söylemeden boş sandalyeyi çekti ve aramıza oturdu. Karan masaya oturduğu an, kafenin içindeki o huzur veren müziği sanki bıçakla kesilmiş gibi etkisini yitirdi. Karan'ın varlığı, odadaki tüm havayı emen bir güç gibiydi.

Bakışlarını Ilgaz ile benim aramda sakince gezdirdi. Gözlerinde öfke değil, daha çok ne olduğunu anlamaya çalışan bir merak vardı. Masadaki kahve bardaklarına bakıp konuştu. "Gizli kapaklı buluşmalar, sakin kafeler..." dedi Karan, sesi her zamanki gibi tok ve sakindi. "Siz ikiniz ne zamandan beri böyle baş başa takılmaya başladınız?" dediğinde Ilgaz, bardağını masaya bırakırken metalik bir ses çıkardı. Karan'ın bu sorusu bir hesap sorma değil, aralarındaki o sarsılmaz güvenin neden ihlal edildiğini sorgulayan bir dostun sorusuydu. "Seni ilgilendiren bir durum yok Karan." dedi Ilgaz, sesi mesafeli ama saygılıydı. "Kendi aramızda bir meseleyi çözüyorduk." dediğinde Karan'ın kaşları hafifçe çatıldı. Belli ki onların grubunda her şeyin şeffaf olmasına, birbirlerine danışarak hareket etmeye alışkındı. Ama asıl çıkış benden geldi. Karan'ın her şeyi bilmek istemesi, sanki ben de o grubun bir parçasıymışım gibi beni de o danışma döngüsüne sokmaya çalışması sabrımı taşırmıştı. Arkama yaslandım ve bakışlarımı doğrudan onun gözlerinin içine diktim.

"Her şeyi bilmek zorunda mısın Karan?" diye sordum, sesimdeki her kelimeyi buzlu bir öfkeye bulayarak. "Burası senin özel mülkün değil, biz de senin kontrolündeki piyonlar değiliz. İki insanın bir masada oturup konuşması için senin onayına mı ihtiyacı var?" dediğimde Karan şaşırmıştı. Grubundaki arkadaşları ona saygı duyar, fikirlerini alırdı ama ilk kez dışarıdan biri ona bu kadar net bir sınır çizdiği belliydi. Bakışlarını Ilgaz'dan çekip tamamen bana odakladı. "Onaydan bahsetmiyorum Gece. Bizim aramızda sırlar olmaz. Birbirimizden habersiz adım atmayız. Eğer Ilgaz seninle bir masada oturuyorsa, bu benim için de bir merak konusudur. Hele ki bu kişi, sürekli çevremizde dolanan biriyse." "Sürekli ben mi sizin etrafınızda dolaşıyorum siz mi benim etrafımda dolaşıyorsunuz! Hem sizin o birbirimize danışalım kuralınız beni bağlamaz." dedim, alaycı bir gülümseme atarak. "Senin o her şeyi bilme arzun, benim masamın kenarına çarpar ve orada kalır. Ilgaz'la ne konuştuğumuz, neyi paylaştığımız seni ilgilendirmez. Eğer her adımı denetlemek istiyorsan bunu kendi ekibinde yap beni o yakın arkadaş çemberine dahil etmeye çalışma. Ben senin kurallarına göre yaşamıyorum." dediğimde Karan yavaşça bana doğru eğildi. Aramızda sadece birkaç santim kalmıştı. "Senin kuralların ne, çok merak ediyorum." dedi, sesi bir fısıltı kadar alçak ama etkileyiciydi. "Çünkü şu an bizim sahamızda, bizim kurallarımızla çarpışıyorsun." "Senin sahan, kabloların ve ekranların bittiği yerde son buluyor Karan." dedim, hiç istifimi bozmadan. "Gerçek dünyada, bu masada, senin sadece oturmaya hakkın var sorgulamaya değil. Beni sindirebileceğini ya da her adımımı takip ederek beni o küçük grubuna hapsedebileceğini sanıyorsan, gerçeklere baksan iyi olur. Ben senin o birlikte hareket edelim oyununa gelmem." dedim sinirle.

Ilgaz sessizce bizi izliyordu. Bakışlarının üzerimde olduğunu, Karan'ın o sakin ama baskın gücüne karşı geri adım atmamam karşısında içten içe bir şaşkınlık yaşadığını hissedebiliyordum. Ilgaz, Karan'ın grubunu ne kadar koruduğunu biliyordu ama benim bu bağımsız tavrım, kafedeki gerilimi bambaşka bir boyuta taşımıştı. Karan yavaşça ayağa kalktı. "Zekanı konuşturmayı seviyorsun Gece." dedi, sesi tuhaf bir şekilde yumuşamıştı. "Ama dikkat et, tek başına oynamak bazen en büyük hatan olabilir." deyip Ilgaz'a döndü ve sadece "Gidiyoruz." dedi. Bu bir emir değil, bir çağrıydı. Ilgaz, sandalyesini gıcırdatarak ayağa kalktı. Karan'ın yanına geçti ama gitmeden önce bana son bir kez baktı. O bakışta bir uyarı değil, ilk kez gerçek bir takdir vardı. Karan ise kapıdan çıkmadan önce durdu ve arkasına bakmadan konuştu.

"Işığı kapatabilirsin Gece. Ama karanlıkta kendi sesinden başka bir şey duymamaya başladığında, kiminle yan yana durman gerektiğini anlayacaksın."

O an, damarlarımdaki kanın donduğunu hissettim. Kalbim göğüs kafesime sığmıyormuşçasına çarpmaya başladı. Nefesim boğazımda düğümlendi. Bu cümle... Bu sıradan bir tehdit değildi. Bu, dün gece ekranımda beliren, sistemimi bir kağıt gibi yırtıp geçen o tekinsiz mesajın ta kendisiydi.

Gözlerim irileşti, ellerim masanın kenarına sımsıkı tutundu. Kafamda şimşekler çaktı. Oymuş. Karşımdaki bu adam sadece Karan değildi; o, sistemime sızan, bana o karanlık mesajı gönderen kişinin ta kendisiydi. Şaşkınlıktan tek bir kelime bile edemedim, sadece gidişlerini izledim. Arkalarından bakarken buz kesmiştim. Ben onu sadece gizemli biri sanırken, o benim en derinime kadar sızmış, bana evimde meydan okumuştu.

Eve nasıl geldiğimi hatırlamıyordum. Anahtarı kilide sokarken ellerim hâlâ zangır zangır titriyordu. İçeri girer girmez kapıyı sırtımla kapattım ve derin derin nefes aldım. Öykü, benden önce eve gelmişti ve oturma odasındaki masada ekranlarına gömülmüşken kafasını kaldırıp beni fark etti. Kulaklıklarını çıkarıp endişeyle yanıma geldi. "Gece? Rengin kireç gibi olmuş, ne oldu?" dedi Öykü kollarımı tutarak. "Mesajı atan oymuş Öykü." dedim, sesim titreyerek. "Sistemi hackleyen, o notu bırakan... Karan'ın kendisiymiş. Ben Ilgaz'dan şüphelenirken uyarıyı bırakan Karanmış. Demek ki sadece Ilgaz değil Karan da hacker olduğumu biliyor hatta hepsi biliyor olabilir." Öykü'nün gözleri fal taşı gibi açıldı. "Ne? Karan mı? Emin misin?" "Evet." dedim ve kendimi koltuğa bıraktım. "Kafede tartıştık, ona kafa tuttum, zekâmla onu köşeye sıkıştırdığımı sandım. Ama tam giderken... Dün geceki o mesajı söyledi. 'Işığı kapatabilirsin Gece.' dedi. Öykü, o adam karşımda oturuyordu ve ben onun benim sistemimi patlatan kişi olduğunu bilmeden ona meydan okudum. O kadar rahattı ki, resmen benimle eğlenmiş." dediğimde Öykü ellerine saçına geçirip arkasına yaslandı. "Bu çok ciddi bir sorun. Eğer o mesajı gönderen Karan ise, Ilgaz ve diğerleri de sıradan yazılımcılar değil demektir. Biz onları sadece bilgisayardan anlayan bir grup sanıyorduk ama Karan resmen bir hayalet gibi sistemine girmiş ve çıkmış." "Beni uyardı." dedim, bakışlarımı halıdaki bir noktaya sabitleyerek. "Beni izlediğini, her adımımı bildiğini o tek cümleyle yüzüme vurdu. Ben Elçin'e sızmaya çalışırken, o çoktan benim sistemimin içine sızmış. Şaşkınlıktan dilimi yuttum Öykü. Hayatımda ilk defa birisi beni bu kadar hazırlıksız yakaladı ve bunu yüzüme net bir şekilde vurdu." dedim. Öykü bana dönerek "Şimdi ne yapacağız? Karan senin kim olduğunu ve ne yapabileceğini öğrenibilir. Elçin üzerinden yürümen çok riskli." "Hayır!" dedim, gözlerimdeki o korkunun yerini yavaş yavaş bir hırsa bırakmasına izin vererek. "Geri adım atmak yok. Aksine, şimdi daha dikkatli olmalıyız. Karan beni şaşırtarak bu raundu kazandı ama maç daha bitmedi. Madem o bu kadar iyi, ben de onun bile öngöremeyeceği kadar karmaşık olacağım. Ama önce onların açığını bulmamız şart. Madem o bana sızdı, ben de ona sızmanın bir yolunu bulacağım." dediğimde Öykü başını salladı. "O zaman bu gece uyku yok. Bu gece burada kalacağımı anneme haber vereyim." deyip telefonunu eline aldı. "Sistemime sızan kişinin kim olduğunu öğrendiğimize göre, artık stratejimizi ona göre kurmalıyız." dedim derin nefes verip.

Öykü, annesine haber verip bilgisayarına döndüğünde ben çoktan ana sunucunun başına geçmiş, parmaklarımı birer silaha dönüştürmüştüm. Karan'ın o son fısıltısı zihnimde yankılanıyordu. "Geri adım atmak yok Öykü." dedim, sesimdeki hırsı gizlemeyerek. "Madem o benim sistemime bir hayalet gibi girdi, ben de onun geçmişine sızıp o hayaletin kemiklerini bulacağım." "Stratejimiz ne?" dedi Öykü, kendi laptopunu kucağına alıp sırtını koltuğa yaslayarak. "Pasif tarama." dedim, ekranımda kod satırlarını akıtırken. "Sen en dış katmandan başla. Sosyal medya, eski forumlar, okulun mezunlar derneği siteleri... Dijital bir ayak izi ara. Ben ise doğrudan derin sunuculara, e-devlet ve eğitim bakanlığının eski yedek arşivlerine sızacağım." "Anlaşıldı komutanım!" dediğinde güldük ve işe koyulduk.

Saatler birbirini kovaladı. Odanın içindeki sessizliği sadece klavye sesleri ve fan uğultusu bozuyordu. Ben, karmaşık şifreleme bloklarını aşmak için brute-force algoritmaları çalıştırırken Öykü'nün sesi odayı böldü. Öykü elindeki kahve kupasını masaya bırakıp "Gece, bu imkânsız... Karan, Ilgaz, Hakan, Toprak ve Ender. Beşinin de dijital geçmişi sanki bir makasla kesilmiş gibi. 2018'ten önce ne bir fotoğraf, ne bir çocukluk videosu, ne de bir 'check-in' var. Sanki bu beş adam 15 yaşında, ellerinde birer laptopla dünyaya inmişler." klavyeden elimi çekip ekranına baktım. "2018 mi?" dedim, kaşlarımı çatarak. "Bu bir silme işlemi değil Öykü, bu bir hiçleştirme. Eğer birileri bu kadar temiz bir iş yaptıysa, arkada mutlaka bir silme kaydı bırakmıştır. Ben o kaydın peşine düşeceğim." deyip kendi ekranıma döndüm. Eğitim Bakanlığı'nın eski sunucusundaki log dosyalarını taramaya başladım. Eğer silindilerse, silindikleri anda sistemin yedeği alınırken bir çakışma yaratmış olmalılar. Parmaklarım klavyede uçarken, odada sadece benim nefes alışverişim duyuluyordu.

"Buldum!" dedim, ekrandaki kırmızı satırları işaret ederek. "2018 yılının e-okul yedeklerinde bir anomali var. Beş öğrencinin dosyası, sistem yedeği alınırken bir anda erişilemez olmuş. Ama sistem hatası değil, kasıtlı bir query ile kilitlenmişler." dediğimde "İşler garip hale geliyor." dedi Öykü şaşkınlıkla. Giriş IP adresini takip ettim. İstanbul'un ücra bir köşesindeki bir lisenin sunucusuna çıktı. "Lise kayıtlarını zorluyorum..." dedim, şifre kırma yazılımını başlatırken. Birkaç dakika sonra beş ismin dosyası önüme düştü. "Öykü, şuna bak!" dedim, ekranı ona çevirerek. "Beşi de aynı okuldaymış. Ortaokul... Yine aynı okul! Öykü, bu tesadüf olamaz. Bu beş çocuk her gün, her saat yan yanalar resmen!" "Peki nerede yaşıyorlardı?" diye sordu Öykü, nefesini tutarak.

Lise kayıtlarındaki ikametgah geçmişine sızdım. 2018 yılına ait bir adres kaydına ulaştığımda ikimizin de kanı dondu. Ekranda büyük harflerle şu yazıyordu:

GÜNEŞLİ ÇOCUK YUVASI VE YETİMHANESİ

Oda zifiri karanlıktı, sadece ekranlardan sızan mavi ışık yüzümüzü aydınlatıyordu. Gözlerim yanıyordu ama ekrandaki o 'Yetimhane' yazısı zihnimi bir buz kütlesi gibi dondurmuştu. "Yetimhane mi?" diye fısıldadı Öykü. "Hepsi yetimhane çocuğu mu?" dedi inanmayarak. "Çok garip. Beşi de yetim Öykü." dedim. Sesim kendi kulaklarıma bile yabancı geliyordu. Gözlerimi ekrandan ayıramıyordum; o beşi... beş küçük çocuk. Birbirlerine tutunmaktan başka şansları olmayan beş küçük can. Sadece bir hacker grubuna sızdığımı sanırken, aslında beş tane parçalanmış çocukluğun tam ortasına düşmüştüm. Bakışlarım ekranın köşesindeki tarihe takıldı: 2018.

Göğsüme keskin bir sancı saplandı. 2018 yılı benim için de dünyanın sonuydu. Henüz on yaşında, ortaokul birinci sınıfa giden bir çocukken, annemi ve babamı o olayda kaybettiğim yıldı o. Ben evimin ortasında dizlerimin üzerine çöküp 'Anne!' diye haykırırken, bu beş çocuk aynı şehirde, o karanlık yetimhanenin duvarları arasında hayatta kalmak için dijital bir canavara dönüşüyorlardı.

Annesizliğin ve babasızlığın ne demek olduğunu, o boşluğun insanı nasıl bir kuyuya ittiğini en iyi ben biliyordum. Ama ben en azından on yıl boyunca o sevgiyi tatmıştım; onlar ise daha ailelerinin kim olduğunu bile bilmeden bu soğuk dünyayla tek başlarına savaşmışlardı.

Düşüncelerimden sıyrılıp "Yetimhaneyi araştır." dedim Öykü'ye. O araştırırken ben de yetimhanenin eski mali kayıtlarına sızmaya çalışıyordum. "Gece haber buldum yetimhane ile ilgili. Çabuk bak!" dediğinde haberi okudum. Öykü'nün karşısına çıkan arşivlenmiş haberler bizi koltuklarımıza çiviledi. Haberlerin başlıkları bile nefesimizi kesmeye yetiyordu:

"Güneşli yetimhanesinde Sistematik Şiddet"
"Çocuklara Psikolojik Deneyler mi Yapılıyor?"
"İş Adamlarının Arka Bahçesi: Güneşli."
"Yetim çocukları uyuşturucu için kullandılar."

"Allah'ım..." diye inledi Öykü, gözleri dolmuştu. "Çocuklara hem fiziksel hem psikolojik şiddet uygulamışlar. Onları kötü amaçları için kullanmışlar. Gece, bu çocuklar o cehennemin tam ortasında büyümüşler!" gözleri hafiften dolmuştu. Haber sayfalarını aşağıya kaydırdıkça mideme kramplar girmeye başladı. Okuduğum her satır, çocuklara yapılan her haksızlık, o disiplin adı altındaki işkenceler...

Bir an için Karan'ın o hiçbir duygu barındırmayan gözleri geldi gözümün önüne. O gözler meğer bir savunma mekanizmasıymış. O buz gibi duruş, içindeki o yangını gizlemek için ördüğü bir duvarmış.

İçimde tuhaf, tarif edilemez bir acıma duygusu yükseldi. Ama bu bildiğimiz zavallıca bir acıma değildi; daha çok bir ağıt gibiydi. "Nasıl?" dedim, küçük çocuklara yapılanlara sinirlenip. "Nasıl dayanmışlar o yaşta? Birinin saçını okşamasını beklerken, nasıl olmuş da birer siber canavara dönüşmüşler?" dedim. Şaşkınlığım yerini ağır bir hüzne bıraktı. "Biz neyin içine düştük." dedi Öykü. "Öykü araştırmaya devam edelim." dediğimde "Umarım daha böyle şeylerle karşılaşmayız." deyip araştırmaya devam etti.

Haberlerin sonuna doğru bir detay ikimizi de dehşete düşürdü. Yetimhanenin 2018 yılında nasıl kapatıldığını anlatan o gizli rapor. "Güneşli Yetimhanesi, kimliği belirsiz bir siber grup tarafından internete sızdırılan binlerce doküman, ses kaydı ve video görüntüsü sonrası tek bir gecede kapatıldı. Operasyonu yapan grup, yetimhanenin tüm suç ağını dünya basınına servis etti." Öykü haberi okurken her kelimesini dikkatle dinliyordum. Gözüm dosyanın en altında ki yazıya kaydı.

GECE KODLARI

Öykü'nün bana bakıp "Gece..." dedi, sesi hıçkırıkla karışık bir fısıltıya dönüştü. "Bu Gece Kodları'nın ilk vakasıymış. Bu efsane, bu yetimhaneyi yıkarak doğdu. O tarihte bu çocuklar... Karan ve diğerleri henüz 9. veya 10. sınıfa gidiyorlardı. Tanrım... Yoksa onlar mı?" Kısa bir sessizlik oldu. Odadaki saat tıkırtısı bile kulaklarımı sağır edecek kadar gürültülü geliyordu. Sonra aniden, sinir bozucu bir kahkaha attım. Ama bu mutluluktan değil, duyduğum şeyin saçmalığına sığınma isteğimdendi.

"Saçmalama Öykü! Kendine gel!" diye bağırdım, kendimi ikna etmeye çalışarak. "Gece Kodları diyoruz! Devletin senelerdir peşinde olduğu, siber dünyanın hayaletlerinden bahsediyoruz. Bizim kantinde kahve içen Ender, kızları düşürmeye çalışan Toprak, Oyundan başka hiçbir şeye odaklanmayan Hakan, okulda ruh gibi gezen Karan, Ilgaz'ın tabletiyle oyun oynadığı o beşli mi bu efsane? On beş yaşındaki beş tane yetim çocuk mu yapmış bunu? İmkânsız!" "Ama her şey örtüşüyor Gece!" dedi Öykü, gözleri dolmuş bir halde. "Örtüşmüyor!" dedim sinirle. "O yaşta bir çocuk daha algoritmanın mantığını yeni kavrar. Dünyayı sarsacak, devleti dize getirecek bir sistemi on beş yaşındaki çocuklar kuramaz! Bu bir film senaryosu değil Öykü, gerçek dünya. Muhtemelen o efsanevi grup bunlara acıdı, bunları oradan çekip çıkardı ve sızdırmayı yaptı. Bizimkiler de o hayranlıkla bu işlere sardılar, o kadar. Karan zeki olabilir ama o bir tanrı değil. Bu fikir... Bu fikir çok uçuk." kafamı iki yana salladım ama kalbim, mantığımın söylediği her kelimeye ihanet edercesine göğüs kafesimi dövüyordu. Zihnimde o şüphe bir virüs gibi yayılmaya başlamıştı bile. Ya gerçekten onlarsa?

"Yine de..." dedim, sesim biraz daha alçalarak. Koltuğa yaslanıp tavana, o boşluğa baktım. "Öykü, burada sadece bir hackerlık davası yok. Burada koca bir hayatın, çalınmış çocuklukların intikamı var." dediğimde Öykü elimi tutup "Gece, çok tehlikeliler. Eğer o çocuklar o acıları çekip buralara geldilerse, kaybedecek hiçbir şeyleri yoktur. Onların geçmişini kurcaladığımızı anlarlarsa." "Yakında anlarlar Öykü." dedim ifadesiz suratımla. Ne hissedeceğimi bilmiyordum artık.

Karan'ın kafedeki o buz gibi sesi zihnimde yankılandı: "Işığı kapatabilirsin Gece." On beş yaşında o cehennemi yıkanların onlar olma ihtimali... Bu düşünce o kadar korkunç ve bir o kadar da hayranlık uyandırıcıydı ki, nefesim kesildi. "Eğer o hayaletler onlarsa... Biz şu an bir yanardağın ağzında dans ediyoruz demektir." dedim.

O gece Üsküdar sessizdi ama bizim odamızda, dünyanın en ağır sırrının altında can çekişiyorduk. Gece Kodları artık bir masal değildi belki de her gün yanımızdan geçip giden o beş çift gözün kendileri olabilirdi!

——————————GK—————————

🌙 SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER...

Dördüncü bölümün de sonuna geldik! 🖤

~Bu bölümde geçmişin kapıları biraz aralandı. Peki, siz gördüklerinizin ne kadarına inanıyorsunuz? 👀

~Karan'ın Gece'ye söylediği o son cümle hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce bir tehdit miydi, yoksa uyarı mı?

~Gece'nin Elçin'e yaklaşmak için kurduğu planı nasıl buldunuz? Sizce Elçin gerçeği öğrendiğinde ne yapacak?

~Karan, Ilgaz, Hakan, Ender ve Toprak'ın aynı yetimhaneden çıkması sizce sadece ortak bir geçmiş mi, yoksa çok daha büyük bir sırrın başlangıcı mı?

~Sizce bu beşli gerçekten GECE KODLARI olabilir mi?

~Beşinci bölümde neler yaşanacağını düşünüyorsunuz?

Teorilerinizi yorumlarda bekliyorum. Bakalım aranızda parçaları birleştirebilen olacak mı? 🌙🖤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…