Bölümler 15Şu an: 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~
- 1 GİRİŞ455 kelime
- 2 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~5.288 kelime
- 3 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~2.453 kelime
- 4 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~4.990 kelime
- 5 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~5.537 kelime
- 6 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~5.054 kelime
- 7 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~4.481 kelime
- 8 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~4.478 kelime
- 9 8.Bölüm ~ KİMSİN ~3.143 kelime
- 10 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~7.410 kelime
- 11 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~8.016 kelime
- 12 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~4.943 kelime · Okuduğun bölüm
- 13 12. Bölüm ~DÖVME~5.214 kelime
- 14 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~11.639 kelime
- 15 Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~11.186 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Medya: Gece ve Karan
Kampüsün kalabalığı sabahın erken saatine rağmen çoktan oluşmuştu. İnsanlar ellerinde kahvelerle fakülteler arasında koşuşturuyor, banklarda son dakika notlarına göz gezdiriyor, kulüp stantlarının önünde gülüşmeler yükseliyordu. Hayat, dün benim dünyam altüst olmamış gibi olağan ritminde akmaya devam ediyordu. Bu garipti. İnsan kendi içinde parçalanırken dış dünyanın bu kadar normal kalabilmesi hep garipti. Ama bugün içimde yalnızca parçalanmışlık yoktu. Göğsümün ortasında hâlâ bir ağrı vardı. Ağır, sızlayan, babamın adını her düşündüğümde biraz daha belirginleşen türden bir ağrı. Annemin yüzü de hâlâ zihnimin en kırılgan köşesinde duruyordu.
Dün duyduklarım onların yokluğunu azaltmamıştı. Acıyı da silmemişti. Ama bir şeyi değiştirmişti. Artık bu yük yalnızca benim omuzlarımda değildi. Yıllardır tek başıma taşıdığım savaş, ilk kez paylaşılmış gibi hissediyordu. Sanki sırtımdaki yükün tamamı değil ama bir kısmı alınmıştı. Hâlâ canım yanıyordu; sadece artık tek başıma yanmıyordum. Bu düşünce bile yürüyüşümü fark edilir şekilde hafifletiyordu. Daha dik duruyordum. Daha kontrollü nefes alıyordum. Hâlâ temkinliydim, hâlâ kimseye körü körüne güvenmiyordum ama içimde uzun zamandır ilk kez yalnız değilim hissi vardı. Ve bunun insanı ne kadar değiştirdiğini, ancak gerçekten yalnız kalmış biri anlayabilirdi.
Tam mühendislik binasının önünden geçerken onu gördüm. Mert. Binanın yanındaki mermer korkuluğa yaslanmış telefonuna bakıyordu. Siyah hoodiesinin kolları dirseklerine kadar sıyrılmış, saçları her zamanki gibi dağınık, yüzünde de uykusuz ama sakin bir ifade vardı. Onu görür görmez mideme sıcak bir suçluluk oturdu. Dün onu bekletmiştim. Habersizce gitmiştim. Üstelik açıklama yapmaya bile fırsat bulamamıştım. Muhtemelen aptal yerine konmuş gibi hissetmişti.
Tam geri dönüp kaçmayı düşünecek kadar utandığım anda başını kaldırdı ve göz göze geldik. Lanet olsun. Gözlerinde önce kısa bir şaşkınlık, sonra tanıdık o hafif alaycı ifade belirdi. Dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Demek yaşıyorsun." dedi. Burnumdan kısa bir nefes verdim, istemsizce gülümsedim ama suçluluk ifademi hemen geri bastırdı. Ona doğru yürüdüm. "Bak, bunun için gerçekten özür dilemem gerekiyor." dedim daha yanına varır varmaz. Kaşlarından biri kalktı. "Bu kadar ciddi başladığına göre ya arabama çarptın ya da böbreğimi satıp kaçtın." "Mert." dedim, bu kez istemsizce gülerek. "Ciddiyim." Yüzüm yeniden ciddileşti. "Dün gerçekten açıklayamam ama acil bir şey oldu. Bir anda gitmem gerekti. Seni orada bekletmek istemezdim." dedim. Mert birkaç saniye yüzüme baktı. Şaka yapmadığımı anlayınca ifadesi yumuşadı. "Gece." dedi sakin bir sesle. "Sorun değil." "Hayır, sorun." dedim hemen. "Çünkü seni habersiz bıraktım." Dudaklarımı birbirine bastım. "Ve bu kabalıktı." Mert başını hafifçe eğdi, sonra bana dikkatlice baktı. "İyi misin?" dedi. Bu soru basitti. Küçüktü. Ama içimde garip bir yere dokundu. Çünkü o bunu meraktan değil, gerçekten soruyordu. Gözlerimi birkaç saniye onunkilerde tuttum. "Şimdi daha iyiyim." dedim dürüstçe. Mert bakışlarımdan muhtemelen anlatmadığım çok şey olduğunu anlamıştı ama zorlamadı. Bunun yerine dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Tamam." dedi. "O zaman seni affetmem için ciddi bir rüşvet gerekecek." Kaşımı kaldırdım. "Rüşvet mi?" "Kahve." dedi net bir şekilde. "Büyük boy." İstemeden güldüm. Göğsümdeki suçluluk biraz hafifledi. "Aslında tam bunu teklif edecektim." dedim. "Bugün ders çıkışı? Güzel bir yerde kahve. Bu sefer kaçmadan." dediğimde Mert'in gülümsemesi büyüdü. "Teklifin kabul edildi." dedi. Başımı hafifçe salladım. "Tamam. Söz bu kez ortadan kaybolmayacağım." "Bence bunu yazılı alalım." "Abartma." "Travma yaşadım ben." dediğinde gözlerimi devirdim ama dudaklarım istemsizce kıvrıldı. Onunla konuşmak beklediğimden daha kolaydı. Daha hafifti. Ve bu hafiflik beni şaşırtıyordu çünkü son günlerde hayatım o kadar ağırlaşmıştı ki normal bir üniversite öğrencisi gibi birine kahve sözü vermek bile gerçek dışı hissettiriyordu. Ama aynı zamanda iyi hissettiriyordu. Çok iyi. Belki de hayatımın tamamen karanlığa dönüşmesine izin vermemem gerektiğini hatırlatıyordu.
Tam o sırada arkamdan hızlı adımlar duydum. "Gece!" Başımı çevirdiğimde Belinay bize doğru geliyordu. Yüzünde kaşlarını çatmasına neden olan o hafif rahatsız ifade vardı. Elinde kahvesi, omzunda çantasıyla yanımıza geldi ve önce bana sonra Mert'e baktı. "Dün ne oldu sana?" dedi doğrudan. "Bir anda ortadan kaybolmuşsun. Mert dün söyledi. Aradım da ulaşamadım." dedi. İçim hafifçe gerildi. Daha dün gece yaşananlar hâlâ zihnimde tazeydi. Yalan söylemek istemiyordum. Ama gerçeği de söyleyemezdim. Mert bakışlarımız arasında dolaştı, ortamın değiştiğini fark etmiş olacak ki hafifçe geri çekildi. "Sen kaybolunca endişelendim. Belinay'a haber verim. Neyse ben derse geçiyorum." dedi bana bakarak. "Ders çıkışı görüşürüz, kaçak." dedi. Dudaklarım kıvrıldı ve "Görüşürüz." dedim. O uzaklaştıktan sonra Belinay kollarını göğsünde birleştirip bana döndü. "Şimdi." dedi daralmış gözlerle. "Anlat." dedi. İçimden derin bir nefes aldım. "Acil bir mesele çıktı." dedim dikkatlice. "Gitmem gerekti." Belinay'ın yüzü yumuşamak yerine daha da ciddileşti. "Hakan da bir anda gitti." dedi. Midem hafifçe kasıldı. "Nereye gitti?" diye sordum cevabını bildiğim halde. "Ender çağırdı onu." dedi. "Telefon geldi, bir anda toparlanıp çıktı. Sonra sen de kayboldun." Bakışları yüzümde gezdi. "Ve son zamanlarda bana hiçbir şey anlatmıyorsun. Hakan da anlatmıyor. İkinizi seviyorum ama siz beni kırıyorsunuz. En başından beri içinize kapanık bir karaktere sahip olduğunuzu biliyorum ama bu davranışları hak etmiyorum." sesi kırgın çıkmıştı.
O cümle beklediğimden sert vurdu. Çünkü haklıydı. Gözlerindeki kırgınlığı görünce içimde suçluluk düğümlendi. Belinay benim arkadaşımdı. Gerçekten arkadaşımdı. Ve ona sürekli eksik davranıyordum. "Belinay." dedim yavaşça. "Öyle değil." "Öyle." dedi beni keserek. "Bir şeyler gizliyorsun." sesi yükselmemişti ama kırılmıştı. "Ve ben sana bir şey yaptım mı bilmiyorum ama bazı şeyleri bana anlatmıyorsun." dedi. Boğazım düğümlendi. Çünkü ona bakıp gerçeği söyleyememek berbat hissettiriyordu. "Sen hiçbir şey yapmadın." dedim hemen. "Hiçbir şey. Amacım seni kırmak değil asla. Sadece dışarıya açılamıyorum. Benim için zor. Hakan'ı bilmiyorum ama belki geçerli sebebi vardır. Gelip kalbini alacağına eminim." dedim. Gözleri hâlâ üzerimdeydi; beni tartıyor, yalan söyleyip söylemediğimi anlamaya çalışıyordu. "O zaman neden?" diye sordu daha sessiz. "Neden uzaklaşıyormuşsun gibi hissediyorum?" dedi. İçimde keskin bir sızı oluştu. Çünkü bu tam korktuğum şeydi. İnsanları korumaya çalışırken onları kendinden uzaklaştırmak. Dudaklarımı ıslattım, kelimeleri dikkatle seçtim. "Sadece hayatımda çözmem gereken bazı şeyler var." dedim. Gözlerim onunkilere kilitlendi. "Ve seni dışarıda bırakmamın nedeni sana güvenmemek değil." Yutkundum. "Tam tersine." dedim. Belinay birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra omuzları hafifçe düştü. "Beni korkutuyorsun bazen, farkında mısın?" dedi alçak sesle. O cümle göğsüme oturdu. Çünkü istemeden insanları kendimden uzaklaştırdığımı bir kez daha yüzüme vuruyordu. Çok hafif gülümsedim ama o gülümsemede burukluk vardı. "Ben de bazen kendimi korkutuyorum." dedim. Belinay istemsizce burnundan kısa bir gülüş çıkardı. Sonra başını iki yana salladı. "Bir gün anlatacaksın." dedi. Bu bir soru değildi. Bir karardı. Ben de ona bakıp sessizce başımı salladım. "Bir gün." dedim. Ve o an bunun yalan olmamasını diledim. Çünkü ilk kez, gerçekten ilk kez, bu savaş bittiğinde belki de normal bir hayat ihtimalinin hâlâ tamamen ölmediğini hissediyordum. Çok uzak bir ihtimaldi. Çok kırılgandı. Ama oradaydı. Ve belki de en tehlikeli savaşların ortasında insanı ayakta tutan şey tam olarak buydu: Bir gün her şey bittiğinde yaşayabileceğin hayata dair küçücük umutlar.
Belinay'ın "Bir gün anlatacaksın." deyişinin ardından aramızda birkaç saniyelik bir sessizlik oldu. O sessizlik rahatsız edici değildi; daha çok iki tarafın da birbirini anladığı ama söyleyemediği şeylerin havada asılı kaldığı türdendi.
Kampüsün kalabalığı etrafımızdan akıp giderken ben onun yüzüne baktım ve içimde yine aynı suçluluk kıpırdadı. Çünkü Belinay haklıydı. Onu dışarıda bırakıyordum. İstemeden, mecburen, ama yine de bırakıyordum. Ve buna rağmen hâlâ yanımda duruyordu. Bu, insanı hem minnettar hem de suçlu hissettiren şeylerden biriydi. "Gel." dedi sonunda, omzuma hafifçe vurup. "Kantine gidelim. İlk ders iptal olmuş, bari kahve içelim de hayatın bizi neden bu kadar dramatik yazdığı üzerine konuşalım." dedi. Burnumdan hafif bir gülüş çıktı. "Bu cümleyi sadece sen kurabilirsin." "Farkındayım." dedi gururla.
Birlikte kantine yürürken kampüsün sabah telaşı etrafımızda akıyordu; merdivenlerden koşarak inen öğrenciler, kulaklığını takmış tek başına yürüyenler, kahkahalar, uzaklardan gelen müzik sesi... Her şey o kadar normaldi ki insan dün gece hayatının değiştiğine inanmakta zorlanıyordu. Kantine girip cam kenarındaki boş masalardan birine oturduğumuzda Belinay çantasını sandalyenin arkasına astı ve bana bakıp derin bir nefes verdi. "Hocaların son dakika dersleri iptal etmesinden nefret ediyorum. O kadar yol geliyorum ders iptal." diye sinirle söylenirken ona katıldım. "Haklısın ama hoca işte. Yapabilceğimiz bir şey yok. İtiraz edersek dersten kalırız." dedim gülerek. "Hakkımızı bile savunamıyoruz." dedi isyan ederek.
"Her neyse! Sen madem dramatik hayatını anlatmıyorsun, ben anlatacağım." dedi. Kaşımı kaldırdım. "Neyi?" dedim. Gözlerini devirip "Hayatımı. Çünkü biri beni dinlemek zorunda." dediğinde dudaklarım kıvrıldı. "Buyur." dedim. Birkaç saniye dramatik bir ifade takındıktan sonra iç çekti. "Ben artık yoruldum Gece." dedi. "Gerçekten yoruldum." "Daha sabah dokuz." dedim. "Hayır, hayat olarak yoruldum." diye düzeltti beni, elini havada sallayarak. "Şu fakülte, bu projeler, vizeler, saçma hocalar, duygusal olarak problemli erkekler..." Kahvemi içerken ona baktım. "Hakan mı?" dedim düzce. Belinay gözlerini kıstı. "Adını ben söylemedim." "Ama kastettiğin oydu." "Evet oydu." dedi hiç utanmadan. Sonra sandalyesine yayıldı. "Bir insan hem bu kadar sinir bozucu hem bu kadar..." Cümlesini yarıda kesip dudaklarını birbirine bastı. Kaşımı kaldırdım. "Bu kadar ne?" "Hiç." dedi hemen. Gülmemek için dudağımı ısırdım. "Devam et." "Etmeyeceğim." "Belinay." "Etmeyeceğim Gece." Gözlerimi devirip kahvemi içtim.
O sırada masamıza yaklaşan iki gölgeyi fark ettim. Başımı kaldırdığımda Hakan ve Karan'ı gördüm. Hakan'ın ve Karan'ın elinde ikişer tane kahve vardı. Belinay'ın yüzü onları görür görmez değişti. İfadesi bir anda o meşhur trip atacağım ama seviyeli şekilde bakışına dönüştü. Hakan masaya yaklaşırken hafif temkinliydi, belli ki gelecek tepkiyi tahmin ediyordu. Kahvelerden birini Belinay'ın önüne koydu. "Barışma rüşveti." dedi. Belinay kahveye baktı. Sonra ona baktı. Sonra tekrar kahveye baktı. "Telefonlarımı niye açmıyorsun?" diye sordu direkt. Hakan daha oturmadan afalladı. "Çünkü..." Hakan lafını tamamlamadan Belinay, Hakan'ın sözünü kesti. "Mesajlarıma dönmüyorsun ama ortadan kaybolmayı çok iyi biliyorsun. Ender geldiğinde hiçbir açıklama yapmadan gittin." dediğinde Hakan derin nefes verdi. Karan ise hiçbir şey demeden benim karşıma oturdu. O hareket o kadar doğal, o kadar kendinden emindi ki sanki yeri zaten orasıymış gibi hissettirdi. Elinde ki kahve bardağını önüme koyduğunda gülümseyip "Teşekkür ederim." dedim. Karan da başını sallayıp kahvesinden yudum aldı.
Belinay ile Hakan tartışmaya dalarken Karan hafifçe bana eğildi. Sesi yalnızca benim duyabileceğim kadar alçaktı. "İyi misin?" Kalbim istemsizce hızlandı. Dün de sormuştu. Şimdi yine soruyordu. Ve bunu yaparken yüzünde herkesin gördüğü o sert ifade yerine yalnızca dikkat vardı. Ona bakıp çok hafif başımı salladım. "İyiyim." dedim aynı alçaklıkta. "Teşekkür ederim." dedim. Gözleri birkaç saniye yüzümde kaldı. Sanki gerçekten iyi olup olmadığımı ölçüyordu. Sonra çok hafif başını salladı. O küçücük hareket bile içime garip bir sıcaklık yaydı. Karşımızda ise Hakan tam anlamıyla sorgulanıyordu.
"Acil işim çıktı diyorum." diye açıklamaya çalışıyordu Hakan. "Bir anda gitmem gerekti." dediğinde Belinay kollarını göğsünde bağladı. "Bu çok yaratıcı. Daha önce hiç duymamıştım." "Dalga geçme." "Niye? Sen benimle gayet güzel geçtin." "Bilerek yapmadım." Hakan'ın sesi bu kez daha yumuşadı. Daha samimi. "Gerçekten özür dilerim." dedi. Belinay'ın bakışları bir anlığına yumuşar gibi oldu ama hemen toparladı. "Özür dileyince her şey çözülmüyor." "Biliyorum." dedi Hakan. "O yüzden kahve aldım." Belinay kahveye baktı. "Karamelli." Hakan hafifçe omuz silkti. "En sevdiğin." Belinay birkaç saniye sustu. Sonra istemeden dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Bu manipülasyon." "İşe yarıyor mu?" "Belki." Hakan'ın yüzünde öyle hızlı bir rahatlama belirdi ki gülmemek için kahveme gömüldüm. Belinay göz ucuyla bana baktı. "Gülme." "Gülmüyorum." dedim yalan söyleyerek. "Çok belli." diye mırıldandı. Hakan bu kez biraz daha rahat şekilde sandalyesine yerleşti. "Bak." dedi Belinay'a. "Gerçekten açıklayamadığım şeyler var. Ama seni görmezden gelmek istemedim. Sadece..." Kelimeleri dikkatle seçti. "Bazı şeyler düşündüğünden daha karmaşık." Belinay birkaç saniye yüzüne baktı. Sonra daha sessiz bir sesle, "Ben sadece aptal yerine konmak istemiyorum." dedi. O cümledeki kırgınlık hepimizi susturdu. Hakan'ın yüzü ciddi şekilde değişti. "Seni aptal yerine koymuyorum." dedi hemen. "Asla." ve bunu öyle net söyledi ki Belinay'ın yüzündeki savunma biraz daha çözüldü. Yanımda oturan Karan çok hafif başını iki yana salladı. "Bu kadar dram için sabah erken." diye mırıldandı. Ona bakıp istemsizce güldüm. Belinay'ın duymayacağı şekilde "Siz de dün gece bütün travmalarınızı anlatırken az dramatik değildiniz." gözlerinde hafif bir parıltı oluştu. "Haklısın." dedi. "Ama bizim dramımız daha kaliteli." "Özgüvene bak." "Objektif değerlendirme." dedi. Bu saçma diyalog bile beni beklenmedik şekilde rahatlattı.
Biraz daha hep birlikte oturduk. Belinay ile Hakan'ın atışmaları giderek yumuşadı. Hakan her cümlede biraz daha rahatladı, Belinay her tripte biraz daha gülümsedi. Ben onları izlerken istemsizce içim yumuşuyordu. Çünkü şuan bana samimi geliyordu yaşadıklarım. Gerçek operasyonlar, travmalar, cinayetler, komplolar olmadan. Sadece kahve içen, birbirine trip atan, saçma şakalar yapan üniversite öğrencileri gibiydik. Ve bu hissin ne kadar kıymetli olduğunu ancak hayatı sürekli tehlike içinde geçen biri anlayabilirdi.
Telefonumu çıkarıp saate baktığımda Mert'in dersinin bitmesine birkaç dakika kalmıştı. İçimde hafif bir heyecan kıpırdadı. Başımı kaldırdım. "Ben çıkıyorum." dedim. Belinay hemen kaşını kaldırdı. "Nereye?" Çantamı alırken gayet doğal bir şekilde cevap verdim. "Mert'le kahveye." Masada bir saniyelik sessizlik oldu. Sonra Hakan kaşlarını kaldırdı. "Mert kim?" dediğinde ben daha cevap veremeden Karan son derece düz bir sesle konuştu. "Gece'nin yoğun sosyal programındaki son mağdur." dediğinde başımı ona çevirdim. "Mağdur mu?" Karan omuz silkti. "Dünkü örneğe göre umut verici görünmüyor." dedi. Hakan boğulur gibi güldü. Belinay "Oha, kıskançlık kokusu aldım." dedi direkt. Karan hiç bozulmadan ona baktı. "Burnunu kontrol ettir." dedi. Bu sefer ben gerçekten güldüm. "Siz kendi travmatik iletişim sorunlarınızla ilgilenin." dedim ayağa kalkarak. Sonra Karan'a dönüp kaşımı kaldırdım. "Benim sosyal hayatımı dert etmene gerek yok." Gözlerini hafifçe kıstı. "Etmiyorum." Kalbim o kelimede anlamsız şekilde hızlandı. Lanet olsun. Gözlerimi kaçırıp çantamı omzuma geçirdim. "Görüşürüz." dedim hızlıca. Belinay sırıttı. "Detayları istiyorum." Hakan mırıldandı. "Ben de Mert'i görmek istiyorum." "Asla." dedim yürürken. Arkalarından gelen gülüşmeler kulaklarımda kalırken kantinden çıktım. Ama birkaç adım sonra istemsizce dönüp içeriye baktım. Karan hâlâ beni izliyordu. Göz göze geldiğimiz an bakışlarını kaçırmadı. Dudaklarının kenarı çok hafif kıvrıldı. Midem yine o saçma taklayı attı. Ve ben bir anda fark ettim ki hayatım savaş, ölüm, intikam ve sırlarla doluyken bile bazı şeyler insanın kalbini tamamen alakasız yerlerden vurabiliyordu.
Serin hava yüzüme çarptı ama içeride bıraktığım kahkahalara rağmen zihnim hâlâ hafifçe uğulduyordu. Karan'ın son bakışı, Belinay'ın sırıtan yüzü, Hakan'ın bozulmuş hali birbirine karışmıştı ama bütün o görüntülerin arasından en çok bir tanesi takılı kalıyordu: birkaç dakika içinde Mert'le buluşacak olmam. Bu düşünce garip şekilde beni hem rahatlatıyor hem de hafifçe geriyordu. Çünkü hayatımın son günlerde aldığı karanlık yönün arasında bu kadar normal bir şey yapmak tuhaf hissettiriyordu. Bir erkekle kahve içmeye gidiyordum. Dümdüz, sıradan, herhangi bir genç kızın gün içinde yapacağı kadar basit bir şeydi bu. Ama benim için sanki başka bir hayattan kalma bir davranış gibi geliyordu.
Fakülteden çıktığımda Mert beni beklediğini gördüm. Bu kez duvara yaslanmamıştı; telefonuyla oynuyor ama arada başını kaldırıp etrafı kontrol ediyordu. Beni görünce ekranı kilitledi ve dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Şaşırdım." dedi ben yaklaşırken. "Gerçekten geldin." Gözlerimi devirdim. "Beni bu kadar güvenilmez biri gibi göstermeyi bırak." dedim. Mert yan yana yürümeye başlarken omuz silkti. "Dünkü davranışın pek de iyi değildi." dediğinde burnumdan kısa bir gülüş çıktı. "Bir kez oldu." "Travmalar bir kez ile de oluşabilir." "Abartıyorsun." "Ben dramatik bir adamım." dedi gayet ciddi bir yüzle. Ona dönüp baktım. "Hayır değilsin." "İçimde öyleyim." dedi. Bu kadar saçma bir cümleyi bu kadar ciddi söylemesi beni güldürdü.
Kampüs kapısından çıkarken Mert başını hafifçe yana çevirdi. "Yakında güzel bir yer biliyorum." dedi. "Kalabalık değil. Kahveleri iyi. Cheesecakeleri hayat değiştiriyor." dediğinde kaşımı kaldırdım. "Hayat değiştiren cheesecake mi?" "İlk lokmadan sonra anlayacaksın." dedi gülüp.
Yürüdüğümüz sokak üniversite çevresindeki klasik kalabalık kafelerden biraz daha uzaktaydı. Ana caddeden ayrılıp daha sakin, ağaçlarla çevrili bir ara sokağa girdik. Yol boyunca kaldırımlar sarı yapraklarla kaplıydı, sabah güneşi dalların arasından kırılarak yere vuruyordu ve şehir ilk kez uzun zaman sonra bana boğucu değil, yaşanabilir görünüyordu. Mert'in tarif ettiği mekân sokağın köşesinde, dış cephesi koyu ahşap detaylarla kaplı, büyük camlı, butik görünümlü bir yerdi. Kapının üzerinde sade ama şık bir tabela asılıydı, altın tonlu harflerle yazılmış isim siyah fonda parlıyordu.
İçeri girer girmez burnuma kahve, vanilya ve taze hamur işi kokusu karışımı çarptı. Mekân beklediğimden güzeldi. Loş ama kasvetli olmayan sarı ışıklar tavandan sarkıyor, duvarların bir kısmı açık tuğla bırakılmış, diğerleri koyu yeşil tonlarla boyanmıştı. Tavandan sarkan sarmaşıklar rafların etrafına dolanıyor, raflarda kitaplar, küçük objeler ve seramik vazolar diziliyordu. Cam kenarındaki masalar sabah ışığını içeri taşıyor, arka fonda düşük sesli caz müziği çalıyordu. İnsanın saatlerce oturup kalkmak istemeyeceği türden bir yerdi. İstemeden etrafı daha uzun inceledim. "Vay be." dedim dürüstçe. "Gerçekten güzelmiş." Mert yüzümdeki ifadeyi görünce hafifçe gururlandı. "Demiştim." dedi. "Kalitesiz yer seçmem." "Bu kadar iddialı konuşma, kahve kötü çıkarsa seni burada rezil ederim." dediğimde gülerek "Risk alıyorum." dedi gülmeme katılıp.
Cam kenarındaki iki kişilik boş bir masaya geçtik. Sandalyeye otururken dışarıdaki sokak görünüyordu; insanlar geçiyor, güneş cama vuruyor, içerideki sıcak ışıkla birleşip mekâna neredeyse film sahnesi gibi bir hava katıyordu.
Garson birkaç dakika içinde yanımıza geldi. Genç, enerjik bir çocuktu; not defterini çıkarırken profesyonel bir gülümsemesi vardı. "Hoş geldiniz, ne alırsınız?" Mert menüyü bana uzattı. "Bugünün öznesi sensin. Sen seç." dedi. Menüye baktım ama gözüm isimlerden çok tasarıma kayıyordu, kalım dokulu mat kâğıt, minimalist düzen, küçük çizim detayları... Bu mekânı biri gerçekten özenerek kurmuştu. "Ice latte alacağım." dedim sonunda. "Ve madem cheesecake bu kadar iddialı ondan alayım." dedim. Mert de "Browni alayım." dediğinde garson gülümseyerek yazdı. "Başka istediğiniz var mı?" diye sorduğunda garson Mert bana baktı. "Yok. Teşekkür ederiz." dedim garsona. Siparişler verilip garson uzaklaştığında birkaç saniyelik rahat bir sessizlik oldu. O tuhaf, rahatsız eden sessizliklerden değil; iki tarafın da birbirinin yanında kasmadan durabildiği türden bir sessizlikti. Mert ellerini masanın üzerine koyup bana baktı.
"Şimdi ciddi bir soru." dediğinde tek kaşımı kaldırdım. "Nedir?" "Sen aslında sürekli böyle misin?" "Nasıl böyle?" "İlk tanıştığımızda seni daha ulaşılmaz sanmıştım." deyip elini havada salladı, doğru kelimeyi aradı. İstemeden güldüm. "Ulaşılmaz mı?" "Evet." dedi hiç utanmadan. "Böyle bir vibe veriyorsun." "Bu bir iltifat mı hakaret mi anlamadım." "Tarafsız gözlem." dedi. "Peki şimdi?" diye sordum. Mert omuz silkti. "Şimdi hâlâ biraz korkutucusun." Gözlerimi kıstım. "Teşekkür ederim." "Ama düşündüğüm kadar mesafeli değilsin." dedi. Bu cümle beni hafifçe susturdu. Çünkü doğruydu. En azından onun yanında olduğumdan daha yumuşak görünüyordum belki. Ama bu yalnızca o anın hafifliğindendi. Ya da Mert'in insanı konuşmaya zorlamadan rahat hissettiren yapısından.
"İnsanlar genelde ilk izlenimde yanılır." dedim sonunda. Mert başını hafifçe eğdi. "Sen de benim hakkımda yanıldın mı?" dedi. Ona baktım. Kahverengi gözleri merakla üzerimdeydi ama zorlayıcı değildi. Sadece gerçekten cevabı duymak istiyor gibiydi. Dürüst oldum. "Evet." dedim. "Seni daha yüzeysel sanmıştım." Mert elini kalbine koydu. "Bu ağırdı." "Ama hak ettin. İlk günkü özgüvenin korkutucuydu." "Karizma diyoruz ona." "Hayır, rahatsız edici özgüven diyoruz." dedim. Güldü. Gerçekten güldü; başını hafifçe geriye atarak, saklamadan. Ve ben o an şunu fark ettim. Onun yanında olmak kolaydı. Yorucu değildi. Strateji gerektirmiyordu. Sürekli düşünmek zorunda bırakmıyordu.
Garson kahveleri ve tatlıları getirdiğinde masaya yayılan vanilya ve kahve kokusu ortamı daha da sıcaklaştırdı. Ben kendi tatlımı yerken Mert'in kendi tatlısından benim tabağına koymasıyla ona baktım. "Browni de güzel." dediğinde gülümseyip "Teşekkür ederim." dedim. Cheesecakeden İlk lokmayı aldığım an istemsizce gözlerim büyüdü. Mert sırıttı. "Demiştim." Ağzımdaki lokmayı yuttuktan sonra ona baktım. "Tamam. Bu gerçekten hayat değiştirebilir." "Teşekkür ederim. Damak zevkime yapılan bu saygıyı takdir ediyorum." dediğinde güldüm.
Bir süre daha konuştuk. Derslerden, hocalardan, kampüsteki saçma olaylardan, çocukluk anılarından... Ve zamanın nasıl geçtiğini anlamadım. Ben bile fark etmeden daha çok gülüyor, daha çok konuşuyor, daha az düşünüyordum. Babamın ölümü, Sungur, Karan, Gece Kodları, savaş, intikam... Hepsi ilk kez birkaç saatliğine zihnimin arka planına itilmişti. Sanki ben sadece Gece'ydim. Sadece bir üniversite öğrencisi. Sadece kahve içen bir kız. Bu his o kadar yabancı ama o kadar güzeldi ki içimde hafif bir hüzün bile yarattı. Çünkü ne kadar süreceğini bilmiyordum.
Mert bir noktada bana dikkatlice baktı. "Şunu söyleyebilir miyim?" dedi. Çatalı tabağa bırakıp ona döndüm. "Söyle." dedim. Gözleri yüzümde birkaç saniye gezdi. "Bazen sanki buradasın ama aynı anda çok uzak bir yerde gibisin." dediğinde kalbim çok hafif sendeledi. Gülümsemem soldu ama tamamen kaybolmadı. "Bu kötü bir şey mi?" diye sordum. Mert başını iki yana salladı. "Hayır." dedi. "Sadece bazen gözlerin bir anda değişiyor. Sanki aklın başka bir savaşa gidiyor." dedi. O cümle göğsümde yankılandı. Çünkü bilmeden ne kadar doğru söylemişti. Parmaklarımı fincanın etrafında dolaştırdım. "Herkesin kendi savaşı var." dedim sonunda. Mert bakışlarını kaçırmadan, "Seninkinin ağır olduğu belli." dedi. Bir anlığına boğazım düğümlendi. Çünkü yine biri içimde taşıdığım şeyi sezmişti. Ama bu kez korkmadım. "Evet." dedim sadece. "Ağır." Ve ilk kez biri daha fazlasını sormadı. Daha derine inmedi. Sadece başını hafifçe salladı. "Ne zaman anlatmak istersen dinlerim." dedi. O kadar basit söyledi ki. O kadar doğal. İçimde küçük ama derin bir sıcaklık oluştu. Çünkü bazı insanlar yardım etmeye çalışarak değil, sadece alan bırakarak iyi hissettirirdi. Ve Mert tam olarak öyle biriydi.
Mert'in "Ne zaman anlatmak istersen dinlerim." demesi masanın üzerinde bir süre sessizce kaldı. Cümle basit görünüyordu ama içimde beklemediğim kadar geniş bir yere yayıldı. Bazı insanlar bir şey söylediğinde yalnızca kulağına değmezdi, insanın içinde yıllardır dokunulmayan bir rafı açardı. Ben de o an, fincanın kenarında gezinen parmaklarıma bakarken, anlatmanın ne kadar uzak ama dinlenmenin ne kadar yakın bir ihtimal olduğunu düşündüm. Mert benden cevap beklemiyor gibiydi, bunu da seviyordum. İnsanların çoğu bir kapıyı aralattığında hemen içeri girmeye çalışırdı, o ise kapının önünde durmuş, "Ben buradayım." demekle yetiniyordu. Başımı hafifçe kaldırıp ona baktım. "Belki bir gün." dedim. Sesim düşündüğümden daha yumuşak çıkmıştı. Mert dudaklarının kenarıyla gülümsedi, o her şeyi hafife alıyormuş gibi görünen ama aslında çoğu şeyi fark eden ifadesiyle başını salladı. "Ben dramatik hikâyeleri severim." dediğinde gözlerimi devirdim. "Benim hayatım dizi değil." dedim ama bunu söylerken bile içimden geçen şey bunun ne kadar büyük bir yalan olduğuydu. Mert çatalıyla tabağındaki son kırıntıyı aldı, sonra ciddi bir yüzle bana baktı. "Bence senin hayatın dizi olsa ilk sezonda seyirci kalpten giderdi." dedi. Bu kez gerçekten güldüm. "Sen çok abartıyorsun." "Hayır." dedi rahatça. "Sadece seni iki gündür tanıyorum ve iki gündür olayların içinden çıkıyorsun. Bir de uzun süredir tanısam ne olacak düşünemiyorum." dedi. Ona cevap vermek yerine kahvemden bir yudum aldım. Buzlar hafifçe birbirine çarptı, cam bardaktan çıkan o küçük ses, aramızdaki rahat havaya karıştı. Dışarıda sokak öğle kalabalığına dönmeye başlamıştı; camın ardından geçen insanlar, paltolarına sarılmış öğrenciler, köşedeki çiçekçinin önünde duran yaşlı kadın, mekânın içindeki sıcaklıkla dışarıdaki hareketliliği birbirinden ayıran ince bir film gibi görünüyordu. O an içimde garip bir huzur vardı. Tam huzur değildi belki, daha çok fırtınanın ortasında bir balkon kapısını kapatıp birkaç dakika içeride kalmak gibiydi.
"Peki sen?" dedim birden. Mert kaşını kaldırdı. "Ben ne?" "Sen hep başkalarını mı konuşturursun, yoksa kendin hakkında da bir şey anlatır mısın?" dedim. Mert'in gülümsemesi bu kez biraz değişti. Çok belirgin değildi ama yakaladım. Yüzündeki rahatlık bir anlığına azaldı, yerine daha düşünceli bir ifade geldi. "Benim hayatım seninki kadar heyecanlı değil." dedi. "Belki de ben heyecan değil, gerçek bir cevap istiyorumdur." dedim. Bu cümleyi söylediğim anda onun gözlerinde kısa bir şaşkınlık gördüm. Sonra sandalyesinde biraz geriye yaslandı, parmaklarını masanın kenarında hafifçe gezdirdi. "Babam mühendis." dedi sonunda. "Annem akademisyen. Evde başarıdan başka konu pek konuşulmaz. Çocukken bile notlarım iyi olunca sevinmek yerine 'Daha iyisi olabilir miydi?' diye sorardım kendime. Bu yüzden sanırım insanları güldürmeyi öğrendim. Çünkü evde ciddi olunca insanın üstüne daha çok geliyorlardı." dedi. Cümle hafifti ama altındaki yorgunluk netti. Ona baktım. İlk kez Mert'in o rahat tavrının altında yalnızca özgüven değil, kendini koruma yöntemi de olduğunu gördüm. "Yani sen de şakayı zırh gibi kullanıyorsun." dedim. Mert'in bakışları yüzüme sabitlendi. "Bunu bu kadar hızlı çözmen biraz rahatsız edici." "Analiz benim de işim." dedim. Güldü ama bu kez gülüşü daha sessizdi. "Evet, onu fark ettim." dedi. Birkaç saniye birbirimize baktık. Aramızda önceki gibi flörtün hafifliği vardı ama bu kez onun altında daha gerçek bir şey dolaşıyordu.
İki insanın birbirinin tüm hikâyesini bilmeden bile bazı kırık yerlerini sezmesi gibi. Mert sonra kendini toparladı, yüzüne yine o tanıdık ifadeyi yerleştirdi. "Ama merak etme, dramatik aile baskısı kontenjanımı burada doldurdum. Şimdi tekrar karizmatik hâlime dönebilirim." "Karizmatik hâlin buysa geçmiş olsun." dedim. "Kırıldım." "Alışırsın." dedim. Mert kahvesinden son yudumu aldı, sonra saate baktı. "Biz bayağı oturmuşuz." dedi. Ben de telefonuma baktım. Gerçekten saat düşündüğümden daha ileriydi. O sırada ekranda Karan'dan gelen mesaj belirdi. Sadece birkaç kelimeydi ama içimdeki bütün dinginliği bir anda toparlayıp kenara itti.
Karan: Müsaitsen çık. Konuşmamız gereken bir şey var.
Ekrana bakarken yüzümdeki ifadenin değiştiğini hissettim. Mert bunu hemen fark etti. "Gitmen gerekiyor." dedi. Bu bir soru değildi. Ona baktım. İçimde kısa bir suçluluk kıpırdadı. "Evet." dedim. "Sanırım gerekiyor." dedim. Mert sandalyesinde geriye yaslandı, beni birkaç saniye süzdü ve bu kez şaka yapmadı. "Bu sefer en azından haber veriyorsun. Gelişme var." dedi. Dudaklarım istemsizce kıvrıldı. "Dün çok kötüydüm, kabul ediyorum." "Kötüydün." dedi başını sallayarak. "Ama bugün cheesecake ile telafi ettin." "Kahveyi ben ısmarlayacaktım." dedim hemen. Mert masaya bırakılan hesabı benden hızlı aldı. "Geç kaldın." dediğinde kaşlarımı çattım. "Mert." "Gece." dedi aynı ciddiyetle. "Bugün ben ödüyorum." "Ama ben özür kahvesi demiştim." "Ben de özrünü kabul ettim ve jest hakkımı kullanıyorum." dedi. "Böyle bir hak yok." "Az önce icat ettim." de. Gözlerimi kıstım. "Sen gerçekten baş belasısın." "Bunu iltifat kabul ediyorum." dedi gülerek.
Garson masaya geldiğinde Mert kartını uzattı. Ben itiraz etmek için ağzımı açtım ama bana öyle ciddi baktı ki bir an duraksadım. "Bırak." dedi daha alçak bir sesle. "Bazen birinin senin için küçük bir şey yapmasına izin vermek dünyanın sonu değil." dediğinde beklemediğim yerden geldiği için sustum. Çünkü benim için küçük şeyler bile kontrol meselesiydi. Yardım almak, borçlanmak gibi hissettirirdi. Birinin bana iyi davranması, hemen arkasında bir bedel aramama neden olurdu. Ama Mert'in yüzünde öyle bir beklenti yoktu. Sadece gerçekten bunu yapmak istiyordu. Bu yüzden çenemi kapatıp hafifçe başımı salladım. "Tamam." dedim. "Ama bir dahaki sefere ben ödüyorum." "Bir dahaki sefer olduğunu kabul ettin yani." dedi hemen. Gözlerimi devirdim. "Cümleden sadece bunu mu aldın?" "Önemli kısmı aldım." dedi gülümseyip.
Hesabı ödedikten sonra birlikte kapıya yöneldik. Mekândan çıkarken içerideki sıcak kahve kokusu arkamızda kaldı, dışarıdaki serin hava yüzüme değdi. Sokak daha kalabalıktı artık. Akşama yaklaşan şehir, sabahki uyuşukluğunu atmış, daha hızlı, daha gürültülü, daha kararsız bir ritme geçmişti. Kaldırımın kenarında durduğumda telefonuma tekrar baktım. Karan'ın konumu birkaç sokak ileride görünüyordu ama yürümek biraz zaman alacaktı. Tam ben gideyim diyecekken Mert yol kenarına bir taksi çağırdı. "Ne yapıyorsun?" dedim. "Taksi tutuyorum." "Gerek yok, yürürüm." "Gitmen gerekiyorsa hızlı git ve yağmur yağıyor." dedi. "Mert, gerçekten gerek yok." "Gece, iki dakikadır yüzünde 'Geç kalırsam birileri dünyayı yakar.' ifadesi var. Taksiye bin." dediğinde şaşkınlıkla ona baktım, sonra istemsizce güldüm. "Yüzüm bu kadar mı ele veriyor?" "Biraz." dedi. "Ama merak etme, çoğu insan fark etmez. Ben profesyonelim." dedi göz kırpıp.
Taksi kaldırıma yanaştığında kapıyı açtı. "Buyurun, kaçak hanım." dedi. İçeri binmeden önce ona döndüm. "Sen fazla centilmensin." "Fazla mı?" "Şüpheli derecede." "Bu da iltifat." "Her şeyi iltifat kabul etmeyi bırak." "Hayır." dedi gülerek. Taksiye bindim. Kapı kapanmadan önce eğilip şoföre gideceğim yeri söyledim. Mert öne uzanıp cebinden nakit çıkarıp şoföre uzattı. "Ücreti buradan." dedi. Gözlerim büyüdü. "Mert!" dedim sertçe. O ise kapının kenarına yaslanıp yüzünde son derece masum bir ifadeyle bana baktı. "Ne?" "Ben ödeyebilirdim." "Biliyorum." "O zaman neden ödedin?" "Çünkü ben ödemek istedim." dedi basitçe. "Ve tartışmayı kazanamayacaksın." dedi. Ona birkaç saniye baktım. İçimden hem kızmak hem gülmek geldi. "Hayvan mısın?" dedim sonunda, ama sesimdeki öfke sandığım kadar çıkmadı. Mert kahkaha attı. "Bu da mı iltifat?" "Hayır, bu gerçekten hakaret." "Yine de kabul." dedi. Kapıyı kapatmadan önce yüzü biraz yumuşadı. "Dikkatli ol, tamam mı? Eve geçince yazarsın." dedi. Bu kez şaka yoktu. Bu yüzden ben de şaka yapmadım. "Tamam." dedim. "Bugün için teşekkür ederim." dedim. Mert başını hafifçe eğdi. "Bir dahaki cheesecake benden değil." "Yalan söylüyorsun." "Evet." dedi gülerek. Kapıyı kapattı, taksi hareket etti.
Camdan ona baktığımda kaldırımda durmuş, elleri montunun ceplerinde, hâlâ bana bakıyordu. Ben fark etmeden gülümsedim. Mert bana el sallamadı sadece başıyla küçük bir işaret verdi. Bu hareket, onun bütün tavrı gibi abartısız ama sıcak geldi. Taksi köşeyi dönerken onu görüş alanımdan kaybettim ve içimde tuhaf bir hafiflik kaldı. Bu hafiflik, savaşın ortasında yanlışlıkla cebinde bulduğun küçük bir kâğıt gibi değersiz görünse de insanı ayakta tutabilecek kadar anlamlıydı. Ama telefonum avucumda hâlâ sıcaktı ve Karan'ın mesajı ekranın arkasından bile kendini hissettiriyordu. Taksi, Karan'ın bana attığı konum yerde durduğunda derin bir nefes aldım. Ücreti ödenmiş olduğu için şoför sadece aynadan bana baktı, "İyi günler." dedi. "İyi günler." diye karşılık verip indim.
Kapıyı kapattığım anda gördüm onu. Karan siyah arabanın yanında durmuştu. Kolları göğsünde değildi, telefonuyla da oynamıyordu. Sadece bekliyordu. Bu, onu daha tehlikeli gösteren şeylerden biriydi. Bazı insanlar beklerken bile sabırsız görünürdü, Karan beklerken etrafındaki havayı kontrol ediyormuş gibi duruyordu. Bana doğru baktığında yüzünde okunması zor bir ifade vardı.
Yaklaştım. "Ne oldu? Mesajın biraz acil gibiydi." dedim. Karan önce arkamda uzaklaşan taksiye baktı, sonra bana döndü. "Taksiyle geldin." dedi. Kaşımı kaldırdım. "Gözlem yeteneğin için tebrikler." "Mert mi gönderdi?" dediğinde sesindeki düzlük o kadar belirgindi ki içimde bir eğlenme isteği uyandı. "Gönderdi değil, taksi tuttu." dedim. Karan'ın çenesi çok hafif kasıldı. O kadar hafifti ki görmemem gerekirdi. Ama gördüm. Ve gördüğüm için dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı. "Centilmen çocuk." dedim özellikle sakin bir tonla. Karan gözlerini bana çevirdi. "Öyle mi?" "Öyle." dedim. "Senin mesajın olmasaydı cheesecake de yiyecektik daha." "Yedin zaten." dedi. Bir saniye durdum. "Nereden biliyorsun?" dedim kaşlarımı çatıp. Karan'ın yüzünde belli belirsiz bir ifade belirdi. "Tahmin." Gözlerimi kıstım. "Beni takip etmedin, değil mi?" "Etmedim." dedi netçe. "Ama üstünde çikolata kokusu var." dedi. Bir an gerçekten ne diyeceğimi bilemedim. Sonra burnumdan kısa bir gülüş çıktı. "Sen normal değilsin." "Bunu senden duymak ilginç." dedi. "Buraya neden geldim?" diye sorduğumda "Kafeye gelip sizi bölmek istemedim. Çocuk beni yanında tekrar görürse rahatsız olurdu." diye açıklama yaptığında ince düşünmesine şaşırmıştım. "Teşekkür ederim." dedim sadece.
Aramızdaki hava birkaç saniyeliğine o tanıdık gerilimle doldu. Bu defa ölüm, tehdit, operasyon gerilimi değildi. Daha farklı, daha kişisel, daha sinir bozucu bir şeydi. Ben gözlerimi kaçırmamak için inadına ona bakarken Karan sonunda ciddileşti. "Emre'den haber geldi." dedi. İçimdeki hafiflik hemen toparlandı. "Ne olmuş?" "Sungur'un şirketlerden biri, akşam sistem bakımı bahanesiyle dış ekip alacak." dedi. "Normalde bizim için fırsat olabilirdi ama işin içinde başka bir isim var." Kaşlarım çatıldı. "Kim?" dedim. Karan kapının kilidini açtı ama binmemi beklemeden cevap vermedi. O sessizliği sevmedim. "Karan." dedim uyarı gibi. Bana baktı. Gözlerindeki şaka kırıntısı tamamen kaybolmuştu. "Temizleyici." dedi. O kelimeyi duyduğum an, birkaç saat önce kafede hissettiğim bütün sıcaklık sanki üzerimden sıyrılıp yere düştü. Dünya yine eski rengine döndü; daha keskin, daha soğuk, daha dikkat isteyen bir renge. Karan kapıyı açtı. "Bin. Yolda anlatacağım." dedi.
Ben arabaya bakıp sonra ona döndüm. Bir yanım az önceki normal hayatın ardından bu karanlığa yeniden girmek istemiyordu. Diğer yanım ise zaten çoktan bunun içine ait olduğumu biliyordu. Derin bir nefes aldım, çantamın askısını omzumda düzelttim ve arabaya bindim. Çünkü bazı kapılar bir kez açıldığında insan artık onları görmezden gelemezdi.
——————————GK—————————
🌙 SESSİZ TEHDİT
Bazen en büyük tehlike, kendini göstermeyen tehlikedir. Ve bazı isimler duyulduğu anda bütün dengeler değişir... 🖤
-Mert'in hakkında ne düşünüyorsunuz?
-Sizce Belinay, Gece'nin sakladığı gerçekleri öğrenirse nasıl tepki verir?
-Temizleyici'nin ortaya çıkması sizce kimin planlarını değiştirecek?
-Sizce Temizleyici kim?
Teorilerinizi bekliyorum. Bakalım yaklaşan tehlikeyi kim herkesten önce fark edecek? 🌙🖤
Bölüm etkileşimi
