Bölümler 15Şu an: 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~
- 1 GİRİŞ455 kelime
- 2 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~5.288 kelime
- 3 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~2.453 kelime
- 4 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~4.990 kelime
- 5 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~5.537 kelime
- 6 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~5.054 kelime
- 7 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~4.481 kelime
- 8 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~4.478 kelime · Okuduğun bölüm
- 9 8.Bölüm ~ KİMSİN ~3.143 kelime
- 10 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~7.410 kelime
- 11 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~8.016 kelime
- 12 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~4.943 kelime
- 13 12. Bölüm ~DÖVME~5.214 kelime
- 14 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~11.639 kelime
- 15 Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~11.186 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Medya: Gece, Karan ve Ilgaz
Hafif kolumdan sallanmamla kafamı tabletten kaldırıp Belinay'a çevirdim. "Kanka artık bana cevap verir misin?" dediğinde, "Efendim? Dalmışım kusura bakma." dedim. Sesim sandığımdan daha ruhsuz çıkmıştı. "Daldığını anladım. Bugün ağzını bıçak açmadı. Bir şey mi oldu?" "Yok." demekle yetindim. Babamı Sungur'un öldürttüğünü zaten biliyordum ama asıl sebebini, o kan donduran rapor daha yeni öğrenmiştim. Babam o çocukları kurtarmak isterken, benim gözlerimin önünde bir arza gibi silinmişti.
"İstediğin zaman bana anlatabilirsin biliyorsun değil mi? Hadi ders de bitti, biraz kampüse çıkalım. Hava alırsın." deyip çantasını toparladığında, ben de not aldığım tabletimi kapatıp çantama koydum. Kampüsün kalabalığına karıştığımızda, Belinay'ın neşeli sesi kulaklarımda uğulduyordu. "Dün Hakan'la konuştuk yine." dedi gözleri parlayarak. "Gerçekten çok farklı biri Gece. Hani dışarıdan öyle soğuk duruyor ya, aslında öyle değilmiş. Bana karşı çok zarif davranıyor. Gece, galiba ona karşı hislerim sadece bir hoşlantı değil artık." heyecanla anlatıyordu ama heyecanına ortak olamıyordum. Belinay, Hakan'ın okyanusunun kıyısında yüzdüğünü sanıyordu ama ben o okyanusun ne kadar kanlı olduğunu dün geceki dosyalardan biliyordum. Hakan, Karan'ın arkadaşıydı. O da o bodrum katlarından, o işkence raporlarından geçmişti. Belinay'a 'Kaç onlardan.' demek istedim. 'Onlar sıradan çocuklar değil, onlar birer enkaz.' ama sustum. Kendi karanlığımı ona bulaştıramazdım.
"Çok sevindim senin adına." dedim zoraki bir tebessümle. "Ama gönlüne sahip çık. Erkeklere güven olmaz biliyorsun." "Biliyorum. Şuan onu sınıyorum." dediğinde sırıtarak "Hakan şimdiden kaçacak desene." dedim. İkimizde kahkaha içinde kalırken göğsümde ki sıkışma yavaş yavaş geçmişti. "Dün Hakan ile buluştum aslında gruba yazdım ama bu hafta sonu hiç gruba bakmadın." "Grup insanı değilim. Mesajlaşmak bana göre değil. Hakan ile buluşup ne yaptınız onu anlat." dedim konuyu değiştirmeye çalışıp. "Dün beyoğlunda çok tatlı bir kafeye gittik. Baya uzun uzun sohbet ettik aslında hep ben konuştum o dinledi." "Çenenden dolayı çocuğa sıra gelmemiştir." dedim gülümseyip. "Belki nedeni biraz o olabilir." dedi gözleri yeşil gözlerini kısıp.
"Aslında kolundaki o küçük yara izini sordum. Yanık gibiydi ama sorduğumda geçiştirdi. Gözleri bir anlığına öyle uzaklara daldı ki daha üstüne düşüp irdelemedim. Belki kötü bir kaza sonucu olmuştur diye düşündüm." Belinay'ın yüzü hafif asılmıştı. İçimden acı bir gülüş geçti. O izlerin hangi dosya numarasında, hangi işkenceyle atıldığını bilseydin, ona sarılmak mı isterdin yoksa arkana bakmadan kaçmak mı?
"Herkesin sırları var Belinay. İnsanoğluyuz hangimizin hayatını dört dörtlük ki? Sana güveni arttıkça açılır anlatır. Bunlar dert etme. Önce Hakan doğru kişi mi, sana nasıl davranıyor, mutlu musun? Bunlara bak." dedim elimi omzuna koyup hafif sıkıp. Gülümseyip "Haklısın. Daha yeni konuşuyoruz, tanışıyoruz." dedi.
"Belinay!" diye seslenmesiyle ikimizde arkamızı döndük. Hakan, Karan ve Ilgaz bize doğru geliyordu. Karan'a baktığımda gözlerini bana kitlemiş şekilde yürüyordu. Gözlerimi onun zümrütlerine doğru daldırdım. Geriliyordum. Aklıma yaşadıkları geldikçe içim acıyordu. İkimizde yetimdik ama o en baştan ailesini kaybetmişti ve kimse sahip çıkmamıştı. Ben sıcak yuvamda yaşarken o buz gibi karanlık odalarda işkence görüyordu.
"Hakan." dediğinde Belinay sevinçle gözlerimi ondan çekip yanımıza ulaşan Hakan'a baktım. Hakan'ın gelmesiyle Ilgaz ve Karan da yanımıza geldiler. "Nasılsınız kızlar?" Hakan'ın sorusuyla gözlerimi bu sefer ona kitledim. Açık kumral saçları ve mavi gözleri vardı. Göz torbaları yorgunluktan çökmüş gibiydi. "Sohbet ediyorduk. Siz geldiniz." dedi Belinay. "Sohbetimizi böldünüz kısaca." diye terslediğimde Belinay güldü. "Senle hiç anlaşamayacağız belli." Hakan'ın lafıyla gülüp "Ben anlaşmak istemediğim için evet anlaşamayacağız." dedim. "Hakan sen Belinay için gelmedin mi abi?" dediğinde Karan, kaşlarımı çattım. Karan benle konuşmak için Belinay'ı yanımdan yollamaya çalışıyordu. Hakan, Karan'a cevap vermeden "Arkadaşını çalıyorum." deyip Belinay'ın kolundan tutunca Belinay bana baktı. "Arkadaşım gelmek istiyorsa bana laf düşmez." dediğimde Belinay gülümsedi. Hakan ve Belinay bizden uzaklaştıkça göğsümdeki yük daha da arttı. Gözlerimi Karan ve Ilgaz da dolaştırıp en son Karan'a sabitledim. "Benimle konuşacaksınız anladığım kadarıyla." dediğimde "Leb demeden leblebiyi anlayan insanları seviyorum." dediğinde Ilgaz, gözlerimi devirdim. "Çardağa geçip konuşalım." Karan'ın gösterdiği çardağa doğru gittim.
İkisi karşıma oturduğunda sırtımı bankın sert tahtasına yasladım, kollarımı göğsümde birleştirip bakışlarımı üzerlerinden çekmedim. İçimdeki o tanıdık huzursuzluk, Karan'ın gözleri üzerime kilitlendiği an yeniden yüzeye çıkmıştı. "Konuşun artık." dedim, sesim sandığımdan daha düz daha soğuk çıktı. Karan hiç acele etmeden, sanki bu anın gelmesini bekliyormuş gibi hafifçe başını eğdi. "Teklifimi düşündün mü?" dediğinde gözlerini benden ayırmıyordu. Öyle bir bakıyordu ki sanki cevabımı değil zihnimin arkasında sakladıklarımı okumaya çalışıyordu. "Bana nasıl yardım edeceksin?" dedim, bakışlarımı sabit tutarak. "Amacını bilmediğin birine neden yardım ediyorsun?" dedim. Karan arkasına yaslandı, parmaklarını birbirine kenetledi, dudaklarının kenarında beliren o belirsiz ifade ne bir gülümsemeydi ne de tamamen ciddiyet.
"Amacın ne olduğunu bilmiyorum." dedi sakin bir sesle, "Sen de benim amacımın ne olduğunu bilmiyorsun. Ama şunu biliyoruz hedef ortak." O cümle havada asılı kaldı. Yutkundum ama belli etmedim. Çardağın içinden geçen rüzgar saçlarımı hafifçe dağıtırken kampüsün uğultusu sanki bizden kilometrelerce uzaktaydı. Bu konuşma başka bir yerde başka bir oyunun içindeydi. "Ortak hedefler insanları yakınlaştırır ya da birbirini yok etmelerine sebep olur." dediğimde Karan'ın dudak kenarı çok hafif kıvrıldı. "O yüzden doğru tarafı seçmek önemli." "Yanlış taraf diye bir şey yoktur." dedim hiç düşünmeden, "Sadece kaybeden taraf vardır." "Yanlış." dedi Ilgaz. Sesindeki o sakinlik, söylediği kelimenin ağırlığını daha da artırıyordu.
Başımı ona çevirdiğimde bal gözlerinin çoktan üzerimde olduğunu fark ettim. "Kaybeden taraf yoktur." dedi. "Sadece yanlış hesap yapan taraf vardır." Sanki bir denklemden bahsediyordu ama içinde insan vardı, acı vardı. "Sen hesap yapmayı bilen birine benziyorsun Gece." diye devam etti, "Ama duygular denkleme girince sonuçlar değişir." dedi. Gözlerimi ondan çekmeden hafifçe gülümsedim. "O yüzden duyguları denkleme sokmam." dedim. Karan öne doğru eğildi, dirseklerini dizlerine yasladı bu sefer mesafe kalmamıştı aramızda. "Senin sorunun ne biliyor musun?" dedi. Kaşımı kaldırdım. "Aydınlat beni." "Her şeyi tek başına çözebileceğini sanıyorsun." "Tek başıma değilim, biliyorsunuz. Ama bu sefer karşımdaki kişilerden dolayı hata olacakmış gibi geliyor." dedim. Bir anlık sessizlik oldu, Karan'ın bakışları daha da sertleşti. "Biliyoruz arkadaşınla iyi gidiyorsun ama karşındaki kişilerle daha iyi bir yolda gideceksin." dedi net bir şekilde. "Çünkü bu sefer karşındaki insanlar hata yapmıyor." dedi gülümseyip. İçimde bir şey gerildi, ama yüzüme yansımadı. "Bu bir oyun değil." dedim. "Hayır!" dedi Karan, gözlerini benden ayırmadan, "Bu bir savaş." dedi. O an anladım; bu sadece bir teklif değildi. Bu, ya onunla aynı tarafta durmak ya da karşısında hedef olmak demekti. "Güveniyor musun bana?" diye sordu aniden. Hiç düşünmedim. "Hayır." dedim. Karan'ın dudaklarında bu sefer daha belirgin bir gülümseme oluştu. "Güzel." dedi, "Çünkü ben de sana güvenmiyorum. Ama buna ihtiyacımız yok. Aynı düşmana sahip olmamız yeterli." dedi.
Karan'ın 'Aynı düşmana sahip olmamız yeterli.' cümlesi havada asılı kalırken birkaç saniye sessizlik oldu. Gözlerimi ondan ayırmadan, "Peki." dedim sonunda. "Bu ortak düşmana karşı ne yapmayı planlıyorsun?" sesim sakindi ama içimdeki merak ve temkin birbirine karışmıştı. Karan arkasına yaslanmadı bu sefer, aksine biraz daha yaklaştı, sanki söyleyecekleri başkalarının duymaması gereken türdendi. "Sen zaten bir kısmını biliyorsun." dedi alçak bir sesle. "Ama bildiklerin sadece yüzey." Kaşlarımı hafifçe çattım. "O zaman derine in." dedim. Ilgaz yanımızda sessizdi ama varlığı hissediliyordu; konuşmuyor, sadece dinliyordu, sanki her kelimeyi zihnine kazıyordu.
Karan kısa bir nefes aldı. "Sungur ailesi sandığın kadar temiz değil." dedi. İçimden acı bir gülüş geçti ama belli etmedim. "Bunu yeni öğrenmiş gibi konuşuyorsun." dedim. Karan başını iki yana salladı. "Hayır. Sen onların kirli olduğunu biliyorsun. Ama ne kadar derine indiklerini bilmiyorsun." Gözlerimi kısmadan bakmaya devam ettim. "Anlat." Karan'ın bakışları bir anlığına sertleşti. "Bu sadece para, güç ya da siyaset değil. Bu... sistem." dedi. "İnsanları ortadan kaldıran, iz bırakmayan, hata yapmayan bir sistem." Kalbim bir anlığına daha sert attı ama yüzüm ifadesizdi. Ilgaz hafifçe öne eğildi. "Ve o sistemin içinde yer almış insanlar." dedi sakin bir sesle, "Ya tamamen yok edilir ya da sisteme dahil edilir." dedi. Bakışlarımı ondan Karan'a kaydırdım. "Siz hangisisiniz?" diye sordum. Karan'ın dudaklarında yine o anlaşılması zor ifade belirdi. "Hayatta kalan taraf." dedi. Bu cevap beklediğimden daha ağırdı. "Ve beni de o tarafa çekmek istiyorsun." dedim. "Seni çekmek istemiyorum." dedi Karan, gözlerini sabitleyerek, "Sen zaten o çizgiyi geçmişsin Gece. Sadece farkında değilsin." dedi. İçimde bir şey kıpırdadı. Öfke miydi, yoksa gerçeğin rahatsız edici ağırlığı mı emin olamadım.
"Varsayalım haklısın." dedim yavaşça, "Planın ne?" Karan bu sefer arkasına yaslandı, bakışlarını bir anlığına etrafta gezdirdi, sonra tekrar bana döndü. "İçeri gireceğiz." dedi. "Sistemin içine." Ilgaz devam etti, "Ve bunu dışarıdan saldırarak değil içeriden çözerek yapacağız." "Yani?" dedim. Karan gözlerini benden ayırmadan konuştu. "Onların güvendiği biri olacaksın." Bu cümle içimde yankılandı. Ne demek istediğini anlıyordum ama duymak istemiyordum. "Elçin." dedim istemsizce. Karan'ın bakışları bir anlığına parladı. "Aynen öyle." dedi. Sessizlik çöktü. Her şey bir anda daha net ama daha tehlikeli görünüyordu. "Bu bir sızma operasyonu ve sen anahtar parçasısın." dedi Ilgaz. Nefesimi yavaşça verdim. "Ve siz?" dedim. "Ben tek başıma değilim bu oyunda." Karan hafifçe başını eğdi. "Biz arkanda olacağız." dedi. "Ama ön safta sen olacaksın." Gözlerimi onunkilerden ayırmadım. "Yani en büyük risk bende." dediğimde Karan hiç tereddüt etmeden cevap verdi. "Evet." İçimdeki sessizlik bu sefer daha ağırdı. Bu artık bir teklif değildi. Bu, içine girildiğinde geri dönüşü olmayan bir yoldu. Karan son kez konuştu. "Bu yola girersen ya her şeyi alırsın ya da hiçbir şey kalmaz." dedi.
Gözlerimi onunkilerden ayırmadan düşünüyormuş gibi görünsem de aslında onları tartıyordum; söyledikleri kadar söylemedikleriyle de. Elçin ile yaklaşma nedenim Sungur'a daha rahat ulaşmaktı ve bunu da yaptım. İstediğimi elde ettim ve öğrendiğin bilgiler bana yeterdi. Ama önemli olan bu bilgileri nasıl kullanacağımdı. Sungur'u nasıl bir darbeyle yıkabileceğimdi.
"Peki!" dedim sonunda, "Hepiniz bu işin içinde misiniz?" Karan kaşlarını hafifçe çattı ama cevap vermedi, bu yüzden devam ettim, "Yani hepiniz hacker mısınız?" kelimeyi özellikle açık söyledim. Havada bir anlık gerilim oluştu. Ilgaz'ın bakışları keskinleşti, Karan ise gözlerini benden ayırmadan birkaç saniye sustu. Sanki ne kadarını söylemesi gerektiğini hesaplıyordu. "Bu soruyu sorman ilginç." dedi sonunda. "Neden?" diye sordum. Omuz silktim ama bakışlarımı kaçırmadım. "Çünkü bu kadar koordineli hareket eden bir grup ya çok iyi organize olmuştur ya da aynı dili konuşuyordur. Ve siz aynı dili konuşuyorsunuz." dedim. Ilgaz hafifçe başını eğdi, dudaklarının kenarında belirsiz bir ifade vardı. ""Kütüphanede..." dedi Ilgaz sakin bir sesle, "Sungur'un sistemine girmeye çalışıyordun. Güzel ilerliyordun ama son anda açık verdin. Fark ettim. Yoksa yakalanacaktın." dedi bir anda. Gözlerim bir anlığına ona kaydı. İçimde kısa bir duraksama oldu ama yüzümde hiçbir şey değişmedi. "Sen bunu ne zamandır biliyorsun? Kütüphaneye olayını?" diye Karan'a sorduğumda. "O gün sisteme girmeye çalışırken bizim sisteme düşmüştün bile. Sistemin verdiği konumu takip ederken Ilgaz'ın senin yanında olduğunu bilgisayarında bir şeyler yaptığını görünce senin sistemin olduğunu anlamıştım." dediğinde şaşırmıştım. "Diğerleri de fark etti yani." dedim. "Fark ettiler sisteme birisinin giriş yaptığını ama Ilgaz müdahale ettiği için kimin sisteme sızmaya çalıştığıyla ilgilenmediler ama artık biliyorlar. Sonuç olarak bizimlesin artık." diye açıklama yaptığında "Tamam." dedim sadece.
"Hepiniz işin içindesin ve hepiniz hacklemeye çalışıyorsunuz." diye kendime hatırlatma yapmıştım aslında. "Evet." dedi net bir şekilde, "Bu işin içindeyiz." dedi Karan. Cümle basitti ama altı doluydu. "Ama bu sadece hacklemek değil biz bilgi toplarız, iz süreriz, sistemleri çözeriz." dediğinde Ilgaz gözlerimi ondan ayırmadım. "Yani evet. Hepiniz hackersınız." dedim. Ilgaz bu sefer hafifçe gülümsedi. "İstersen öyle diyebilirsin." dedi. Karan öne doğru eğildi, bakışları bu sefer daha netti. "Ve sen de öylesin." dedi. Kaşımı hafifçe kaldırdım. "Çok ağıza getirmesek mi?" dediğimde Karan'ın dudak kenarı çok az kıvrıldı. "Yeteneğin başarılı bence gurur duy." dedi ve "Reflekslerin..." diye ekledi Karan. "Sisteme yaklaşımın, detaylara bakışın... bunlar öğrenilmiş şeyler değil. İçgüdü." dedi. İçimden kısa bir gülüş geçti ama dışarı yansıtmadım. "Ve bu yüzden beni istiyorsunuz," dedim. "Evet." dedi Karan hiç tereddüt etmeden. "Çünkü sen sadece merak eden biri değilsin. Sen çözmeye çalışan birisin." Bu cümle doğruydu ve bunu bilmesi hoşuma gitmemişti. "Yanlış insanı seçmiş olabilirsiniz." dedim, hâlâ mesafemi koruyarak. Karan başını iki yana salladı. "Hayır." dedi, "Tam olarak doğru insanı seçtik." dedi. Ilgaz bu sefer araya girdi. "Ama sen hâlâ bizi seçmedin." dedi. Gözlerimi ikisinin arasında gezdirdim. Haklıydı. Bu tek taraflı bir karar değildi. Derin bir nefes aldım, zihnimdeki bütün parçaları tarttım. Sungur'a hissettiklerimiz aynıydı. Amaçlarımız aynıydı. Ve babam bu çocukları kurtarmak için canından olmuştu. İstemsizce onlara güveniyordum. Çünkü babam onları kurtarmaya çalışıyordu ve onlarda şuan diğer çocukları kurtarmaya çalışıyorlardı.
"Tamam." dedim sonunda, sesim sakindi ama netti, "Teklifinizi kabul ediyorum." Karan'ın bakışlarında en ufak bir şaşkınlık yoktu. Sanki zaten bunu bekliyordu. "Ama." dedim devam ederek, "Ben kimsenin parçası olmam. Kendi kurallarımla hareket ederim." Karan hafifçe başını eğdi. "Zaten seni bu yüzden istiyoruz." dedi. İçimdeki gerilim bu sefer farklı bir şeye dönüştü; bu artık sadece merak değildi, bu oyunun içine bilinçli olarak adım atmaktı. Ve bu sefer kontrolü kaybetmeye niyetim yoktu.
Karan'ın bakışları üzerimde sabit kalırken kısa bir sessizlik oldu, sanki verdiğim cevabı tartmıyor da bir sonraki hamleyi planlıyordu. "O zaman başlayalım." dedi sonunda, sesi her zamanki gibi sakindi ama altında net bir yön vardı. "İlk işin basit." Basit kelimesi içimde kısa bir yankı yaptı ama belli etmedim. Basit... İçimden kısa bir gülüş geçti. Ben o 'basit' dediği şeyin en zor kısmını çoktan geçmiş, kimsenin haberi olmadan Sungur'un evine girip aradıkları her şeyi almıştım. Ama bunu söylemeyecektim. "Elçin'le yakınlaşacaksın." dedi. Gözlerimi ondan ayırmadım. "Zaten yakın sayılırız." dedim. Bu cümle doğruydu ama eksikti. Ben Elçin'e zaten bir amaç için yaklaşmıştım; güvenini kazanmak, evine girebilmek ve o gece her şey planladığım gibi gitmişti. "Daha fazlası!" diye düzeltti Karan. "Onun güvenini kazanacaksın. Sadece yüzeyde değil. Tamamen güvenini kazanacaksın." Ilgaz hafifçe öne eğildi. "Elçin sandığın kadar basit biri değil." dedi, "Etrafında ne döndüğünü tam anlamıyla bilmiyor olabilir ama zeki kız. Etrafında çok insan olmaz. Sizinle arkadaş olmasına bile şaşırdık." dedi. İçimden geçen düşünce bu sefer daha netti. Neyi hissedip neyi hissetmediğini test etme şansım zaten olmuştu. O evde geçirdiğim o kısa sürede bile ne kadar kör olduğunu, neyi görmediğini anlamıştım.
"Ne istiyorsunuz benden?" dedim. Karan hiç dolandırmadı. "Bilgi istiyorum." dedi be devam etti. "Küçük, önemsiz gibi görünen şeyler. Kimlerle görüşüyor, evde neler konuşuluyor, hangi konular geçiyor..." Ilgaz devam etti, "Detaylar. Çünkü büyük şeyler detaylarda saklanır." Gözlerimi kısa bir anlığına yere indirdim, sonra tekrar kaldırdım. Detaylar... O detayların çoğu zaten zihnimdeydi. Ama hepsini vermek gibi bir niyetim yoktu. "Yani beni gözlemci yapıyorsunuz." dedim. "Hayır," dedi Karan, "Seni anahtar yapıyoruz." Bu cümle havada asılı kaldı. İçimde bu sefer daha belirgin bir gülüş yükseldi. Anahtar... O kapıyı ben çoktan açmıştım. "Ve bunu nasıl raporlayacağım?" dedim. Ilgaz cebinden küçük bir kağıt parçası çıkarıp masaya bıraktı. Üzerinde bir kullanıcı adı ve tek kullanımlık bir erişim anahtarı yazıyordu. "Bunu kullanarak sisteme gireceksin." dedi, "Bize doğrudan veri bırakmayacaksın. Notlar, parçalar, dikkatini çeken şeyler hepsini buraya aktaracaksın." dedi. Karan tekrar konuştu. "Acele etmiyoruz. Hata istemiyoruz." dedi. Gözlerimi onunkilere sabitledim. Hata... Ben zaten onların yapmayı planladığı hatayı yapmamıştım; içeri girip iz bırakmadan çıkmıştım. "Ve güven?" dedim. Karan'ın cevabı gecikmedi. "Zamanla." İçimdeki o tanıdık mesafe yerini korudu. Güven... Benim kimseye vermediğim tek şeydi. Derin bir nefes aldım, planı kafamda tarttım; Elçin'le konuşmak, onunla daha fazla vakit geçirmek... Bunların hiçbiri yeni değildi. Zaten planım buydu. Sadece şimdi... onların planıyla kesişiyordu.
"Tamam." dedim sonunda, "Ne gerekiyorsa yaparım." Karan başını hafifçe eğdi, Ilgaz ise gözlerini benden ayırmadı. Sanki hâlâ bir şeyleri çözmeye çalışıyordu. Ayağa kalktım, çantamı omzuma attım. "Ne zaman başlıyorum?" dedim. "Zaten başladın." dedi Karan. Bu cümle içimde bu sefer farklı bir anlam buldu. Haklıydı... ama sandığı gibi değil. Ben bu oyuna onların düşündüğünden çok daha önce girmiştim. Onlardan birkaç adım uzaklaşırken zihnim çoktan çalışmaya başlamıştı; Elçin'le ne konuşacağım değil onlara ne kadarını anlatacağım. Çünkü bu artık sadece onların planı değildi. Bu, başından beri benim planımdı. "Peki siz bana ne bilgi vereceksiniz?" dediğimde "Bulduğumuz verileri sana verdiğimiz sistemden atacağız." dedi Karan. "Öykü'nün benle birlikte hareket ettiğini biliyorsunuz. İki ekip var ve eşit şekilde davranılacak." dediğimde "İki ekibin iyi iş çıkaracağına eminim." dedi Karan hafifçe gülümseyerek. Gözlerimi onunkilerden ayırmadım. "Emin olman için erken." dedim düz bir sesle. "Daha neyle karşı karşıya olduğunuzu bilmiyorsunuz." Ilgaz'ın bakışları anında üzerime kaydı. Karan'ın ifadesi değişmedi ama dikkat kesildiğini hissettim "Öyle mi?" dedi Karan. Omuz silktim. "Belki." dedim. "Belki de sadece ihtimalleri seviyorum." Kısa bir sessizlik oldu. Söylediğim şeyin ne kadarını ciddiye alacaklarını tartıyorlardı. Çantamı omzuma geçirip ayağa kalktım. "Ben üzerime düşeni yaparım." dedim. "Ama siz de aynı hızda olmak zorundasınız." Karan başını hafifçe eğdi. "Oluruz." Başımı yana eğip ona baktım. "Olmalısınız." dedim bu sefer, sesim daha keskin çıktı. Ilgaz hafifçe kıpırdadı ama bir şey söylemedi. Arkamı dönüp yürümeye başladım. Birkaç adım attıktan sonra durup omzumun üzerinden geri baktım. "Bir de..." dedim. İkisi de bana odaklandı. "Ben kimsenin hamlesine göre oynamam." dedim. "Kendi oyunum var." Karan'ın gözlerinde ilk defa çok kısa bir şey kıpırdadı. Şaşkınlık değildi daha çok fark etme gibi. Bir şey demedim. Zaten gerek yoktu. Yürümeye devam ettim.
Onların planına dahil olmuştum belki ama kontrol hâlâ bende kalacaktı. Çünkü bu oyuna yeni girmemiştim. Sadece şimdi kuralları değiştiriyordum.
Kampüsün kalabalığından uzaklaşıp sokaklara karıştığımızda gün yavaş yavaş akşama dönüyordu. Hava serinlemişti ama içimdeki ağırlık hâlâ dağılmamıştı. Belinay yanımda yürürken durmadan konuşuyordu. Hakan'dan, dün gittikleri kafeden, sohbetlerinden... Arada bana bakıyor, tepki bekliyordu ama ben çoğu zaman sadece başımı sallamakla yetiniyordum. Yine de onun sesi iyi geliyordu düşünmemi engelliyordu. Apartmanın önünde durduğumda Belinay bir an yukarı baktı, sonra bana döndü. "Aaa sonunda senin eve geliyorum." dedi hafif bir heyecanla. Dudaklarımda belli belirsiz bir gülümseme oluştu. "Çok da heyecanlanacak bir şey yok." dedim ama kapıyı açarken onun o enerjisi ister istemez bana da bulaşıyordu.
İçeri girdiğimizde evin içindeki o alışılmış sessizlik bizi karşıladı. Belinay ayakkabılarını çıkarırken etrafa bakınmaya başladı; duvarlara, salona, fazla düzenli duran eşyalara... "Burası senin gibi." dedi. Kaşımı hafifçe kaldırdım. "Nasıl yani?" dedim. "Düzenli ama biraz fazla sessiz." diye mırıldandı. Cevap vermedim. Çantamı koltuğa bırakıp mutfağa geçtim, o da peşimden geldi. Tezgâha yaslanıp hâlâ etrafı inceliyordu. "Yalnız baya güzelmiş." dedi bu sefer, gülümseyerek.
Dolabı açıp bir şeyler çıkarırken "Akşama kızlar gelecek." dedim. "Boş durmayalım, bir şeyler yapalım." Belinay'ın gözleri hemen parladı. "Kek yapalım!" dedi hiç düşünmeden. "Ama böyle klasik değil, süslü falan storylik." Gözlerimi devirdim ama hafifçe güldüm. "Sen tamamen içerik peşindesin." dedim. "Tabii ki. Anı biriktirmek diye bir şey var." dedi gururla.
Kısa süre sonra mutfak tamamen dağılmıştı. Un tezgâha dökülmüş, çikolata parçaları ortalığa saçılmıştı. Belinay telefonu bir kenara koyup kamerayı açtı. "Bekle!" dedi bana doğru çevirerek. "Şu an çok doğal bir an yakaladım." Kaşlarımı çattım. "Kapat şunu." dedim ama dinlemedi. "Gece bugün ilk defa bana gülümsedi, bunu kayda alıyorum." dedi kahkaha atarak. Elime geçen bir parça unu ona doğru savurdum. "Al sana içerik." dedim.
Bir anda mutfak küçük bir savaş alanına döndü. Belinay çığlık atarak güldü, ben istemeden ona eşlik ettim. Uzun zamandır bu kadar rahat güldüğümü hatırlamıyordum. O an... her şey birkaç saniyeliğine durmuş gibiydi. Ne Sungur vardı, ne Karan, ne de o dosyalar. Sadece kahkaha vardı. Belinay tekrar telefonu eline aldı. "Dur dur, şimdi ciddi." dedi ama kendisi bile gülmekten duramıyordu. "Kızlar akşama geliyor, hazırlık yapıyoruz." diye konuşurken kameraya, bir an bana döndü. "Bu arada Gece'nin evi ilk defa görüldü." dedi. Gözlerimi devirdim ama bu sefer müdahale etmedim.
Kek fırına girdiğinde mutfak biraz sakinleşti. Belinay hâlâ gülümsüyordu, saçları dağılmıştı. Tezgâha yaslanıp bana baktı. Birkaç saniye sessizlik oldu. Sonra sanki aklına yeni gelmiş gibi sordu. "Annenler yok mu?" Elim tezgahtaki bardağa uzanmışken durdu. O soru, evin içindeki havayı bir anda değiştirdi. Gözlerimi bardaktan ayırmadan "Yok." dedim kısa bir şekilde. Belinay anlamadı önce. "Çalışıyorlar mı?" dedi. Kısa bir nefes aldım. "Hayır." dedim. Sonra gözlerimi ona kaldırdım. "Vefat ettiler." cümle sadeydi ama yetti. Belinay'ın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. Gözleri bir anlığına ne yapacağını bilemez gibi dolaştı. "Gece ben... bilmiyordum." dedi sessizce. Omuz silktim. "Bilmek zorunda değildin." dedim. Sessizlik oldu. Ama bu sefer rahatsız edici değildi sadece ağırdı. Belinay bir süre bana baktı, sonra yavaşça yanıma yaklaşıp koluma hafifçe dokundu. "Yalnız değilsin." dedi. Çok basit bir cümleydi ama içinde garip bir sıcaklık vardı. Gözlerimi ondan kaçırıp fırına baktım. "Kek yanacak." dedim. Belinay hafifçe gülümsedi. "Konu değiştirme ustasısın." dedi ama üstelemedi ve ben buna minnettardım.
Fırının kapağını açıp içeri baktım, sıcak hava yüzüme çarptı. O an mutfağın içindeki o küçük sıcaklık, içimdeki boşluğun kenarına dokunup geri çekildi sanki. Zamanında bu evde ses vardı... şimdi ise sadece anıları yankılanıyordu. Tepsiyi yavaşça dışarı alırken gözüm istemsizce salona kaydı. Her şey yerli yerindeydi, eksik olan tek şey artık geri gelmeyecek olanlardı. Parmaklarım tepsinin kenarında bir an gereğinden fazla sıkıldı, sonra hemen gevşettim. Belinay hiçbir şey söylemedi bu sefer. Sadece yanımda durdu. Ve bu yeterliydi...
Kapı zili çaldığında Belinay neredeyse yerinde zıpladı, "Geldilerrr!" diye bağırarak kapıya koşarken ben de peşinden daha sakin adımlarla ilerledim. Kapı açıldığı anda Masal'ın enerjisi koridora taştı. "Biz geldik!" diye içeri dalarken Elçin onun bir adım gerisinde durdu, her zamanki gibi daha kontrollü bir gülümsemeyle etrafı süzüyordu, "Rahatsız etmiyoruzdur umarım." dediğinde başımı hafifçe salladım, "Yok, zaten sizi bekliyorduk." diyerek kenara çekildim, içeri girdiklerinde ev bir anda doldu, sesler yükseldi, Masal ayakkabılarını yarım çıkarıp mutfağa doğru koştu, "Kek mi yaptınız siz?" diye bağırırken Belinay hemen telefonundan kamerayı açtı. "Evettt ve bunu ben yaptım!" dedi gururla. "Yalan söyleme, yarısını ben kurtardım." dedim. Masal kahkaha attı "Siz kavga ederken ben yerim o zaman." diyerek tezgâha yöneldi!" diyerek kamerayı Masal'a çevirdi, ben de arkalarından mutfağa geçerken Elçin'in kısa bir an durup evi inceleyişini fark ettim, gözleri duvarlardan kayıp salona, oradan tekrar mutfağa döndü. Detaylara bakıyordu ama bunu belli etmeden yapıyordu.
Masal çoktan tezgâhın başına geçmiş, "Ben ilk dilimi alırım, kural bu." diye gülüyordu, Belinay "Aslaa!" diye itiraz ederken aralarında küçük bir çekişme başladı, ben bıçağı elime alıp keki kesmeye başladım, "İkiniz de susun, düzgün kesmezsem hiç yiyemezsiniz." dediğimde Masal hemen geri çekildi. "Tamam tamam sen kes biz konuşalım." dedi. Belinay kamerayı bu sefer bana çevirdi. "Şu an Gece nadir görülen bir şekilde mutfakta aktif." diye dalga geçince gözlerimi devirdim ama bir şey demedim, ortam hafif, rahat ve gürültülüydü. Tam olması gerektiği gibi. Elçin de sonunda yanımıza geldi, tezgâha çok yaklaşmadan, biraz kenarda durarak "Güzel kokuyor." dedi, ses tonu sakindi ama içten geliyordu, ona kısa bir bakış attım. "Deneyince karar ver." dedim, Masal hemen araya girdi "Ben karar verdim bile mükemmel." diyerek ilk parçayı kaptı. Belinay "Video çekiyorum biraz yavaş!" diye bağırınca hepimiz güldük.
Sohbet kendiliğinden akarken Masal bir anda kendi cephesinden girdi, "Ben bugün medeni hukukta var ya tamamen koptum." dedi, elindeki kekle dramatik bir şekilde tezgâha yaslandı. "Hoca üç saat boyunca miras anlattı ama kim kime ne bırakıyor ben hâlâ anlamadım." Belinay kahkaha atıp "Sen zaten ders dinlemiyorsun ki." dedi. Masal hemen itiraz etti, "Dinliyorum ama beynim reddediyor." hafifçe gülümsedim ve "Mantıklı bir savunma." dedim. Elçin bu sefer daha sakin bir şekilde dahil oldu. "Hukuk biraz ezber ağırlıklı, alışınca daha rahat geliyor." dedi. Masal hemen döndü. "Sen konuşma ya, sen zaten üç yıldır okuyorsun alışmışsındır." dedi. Elçin hafifçe gülümsedi. "Alışıyorsun ama bu sefer de başka şeyler başlıyor." dedi. Belinay merakla "Mesela?" diye sordu. Elçin kısa bir an düşündü ve "Olayları sadece gördüğün gibi değerlendirmemeyi öğreniyorsun." dedi. "Her şeyin arkasında başka bir şey oluyor." dedi. Bu cümle havada çok kısa bir an asılı kaldı. Ben bıçağı kekin içinde yavaşça hareket ettirirken göz ucuyla ona baktım. "Yani görünenle yetinmemek." dedim. Elçin başını hafifçe sallayıp "Evet." dedi. Masal konuyu hemen dağıttı. "Ben görünenle bile baş edemiyorum zaten." diyerek tekrar güldü. Belinay telefonu ona çevirip "Masal bugün de hukuk sistemine dayanamayıp savaşta kaybetti." diye çekim yapınca ortam yine kahkahaya boğuldu.
Belinay bir anda bizim derslerine döndü. "Bu arada biz bugün algoritmada yine rezil olduk." dedi ve bana bakarak "Gece hariç." diye ekledi. Gözlerimi devirip "Abartma." dedim. Masal hemen atlayıp "Algoritma ne ya?" dediğinde Belinay dramatik bir nefes alıp "Beyin yakma sanatı." dedi. Ben kısa bir gülüş attım. "Mantık aslında." dedim, "Ama doğru kurmazsan her şey çöküyor." Elçin bu sefer dikkatli bir şekilde bana baktı, "Sistem gibi." dedi. Gözlerim bir anlığına onunkilerle buluştu. "Aynen." dedim kısa bir şekilde. Masal hiçbir şey anlamadan "Ben yine kek yiyorum." diyerek üçüncü dilime uzandı. Belinay "Dur çekiyorum!" diye peşinden gitti. Kahkahalar tekrar yükseldi. Sohbet dağılmış gibi görünüyordu ama değildi. Herkes bir şeyler söylüyordu ama bazıları ne söylediğini biliyordu. Ben de kimin neyi bilerek söylediğini ayırt ediyordum. Ve en çok Elçin'i dinliyordum.
Kahkahalar yavaş yavaş duruldu, ortamın o sıcak hali yerini daha sakin bir akışa bıraktı. Masal koltuğa yayılıp elindeki bardağı salladı. "Bu arada bizim fakültede bugün yine olay vardı." dedi gözlerini devirmeyle. "Bir hoca var, resmen torpil döndürüyor. Herkes biliyor ama kimse bir şey yapamıyor." dediğinde Belinay hemen atladı. "Her yerde aynı ya. Artık şaşırmıyorum." dedi omuz silkerek. Elçin o ana kadar sessizdi. Bardağını masaya bırakıp hafifçe öne eğildi. "Aslında şaşırmamanız normal." dedi. "Çünkü bu tek bir hocayla alakalı değil. Sistem böyle işliyor." gözlerimi ondan ayırmadan dinledim. Tonu değişmişti, daha ciddi ve daha gerçekti. Masal kaşlarını çattı. "Yani hiçbir şey değişmez mi diyorsun?" Elçin omuz silkti. "Değişir. Ama değiştirenler genelde sistemin içinde olanlar olur." dedi. O an konuşmaya girdim. Sesimi yükseltmeden, sadece merak ediyormuşum gibi. "Peki herkes cezasını alıyor mu gerçekten?" Üçü birden bana baktı. Masal dudaklarını büzdü. "Alması lazım." dedi ama sesi emin değildi. Belinay başını iki yana salladı. "Almıyor bence." dedi. Elçin sustu. Gözleri bir an boşluğa kaydı, sonra tekrar bize döndü. "Bazı insanlar dokunulmaz gibi." dedi Elçin. İçimden tek bir kelime geçti: Sungur.
Yüzümde hiçbir şey değişmedi. "Ne demek dokunulmaz?" dedim. Elçin kısa bir duraksama yaşadı, sonra gülümsedi. "Güçlü insanlar işte. Parası olan, bağlantısı olan. Kolay kolay düşmezler." Masal hemen araya girdi. "Hukuk önünde herkes eşit değil yani?" Elçin kısa bir gülüş attı. "Kağıt üstünde öyle." dedi. Cümle havada kaldı. Ben onları dinliyormuş gibi duruyordum ama aslında söyledikleri her şeyi tartıyordum. Anlattıkları yeni değildi, sadece onların hâlâ bunu teori sanması garipti. Ben o sistemin içine girmiştim.
"Elçin." dedim daha yumuşak bir sesle. "Hiç böyle şeylere birebir denk geldin mi?" Soruyu bastırmadan sordum. Elçin dudaklarını birbirine bastırdı. "Babamın bazı tanıdıkları var." dedi. "Garip insanlar. Çok güçlüler." Kalbim bir an sert attı ama belli etmedim. Başımı hafifçe eğdim. "Ne gibi garip?" Elçin bu sefer güldü. "Boş ver." dedi. "Siyaset konuşmaya başladım yine." Masal hemen atladı. "Aynen kapat konuyu, moralimiz bozuldu." dediğinde, Belinay güldü, konu dağıldı. Kahkahalar geri geldi, sanki hiçbir şey konuşulmamış gibiydi. Ama benim için öyle değildi. Onlar sadece sohbet ediyordu, ben ise parçaları birleştiriyordum.
Kızlar gittikten sonra kapıyı kapattığım an, evin içine yayılan o neşeli enerji de onlarla birlikte çekilip gitti. Koridordaki sessizlik, mutfaktaki dağınıklıkla çelişiyordu. Tezgâhın üzerindeki un izlerine, boş kakao paketlerine ve Elçin'in bıraktığı bardağa baktım. "Dokunulmazlar." demişti Elçin. "Sistemin içindekiler."
Onlar için bu sadece bir kahve sohbetiydi, bir teoriden ibaretti. Benim içinse içine hapsolduğum, babamı kurban verdiğim o kanlı gerçekliğin ta kendisiydi.
Bilgisayarın başına geçip Karan'ın verdiği o kağıt parçasına baktım. Onlar beni anahtar sanıyordu oysa ben o kapıyı çoktan kırıp içeri girmiştim. Parmaklarım klavyenin üzerinde tanıdık bir ritimle gezindi. Öykü'den gelen mesaj ekranı aydınlattı.
Öykü'm: Dosyaları şifreledim, ikinci aşama için komutunu bekliyorum.
Karan ve ekibi, beni en ön safa sürdüklerini, riskin bende olduğunu sanıyorlardı. Bilmedikleri şey bir piyonun tahtanın sonuna ulaştığında neye dönüşebileceğiydi. Onlar bir sızma operasyonu planlıyordu, bense bir imha operasyonu. Cama vuran yağmur damlalarını izlerken Karan'ın okyanus mavisi gözlerindeki o sert ifadeyi hatırladım. "Duyguları denkleme sokmam." demiştim ona.
Yalandı.
Benim bütün denklemim, babamın dökülen kanı ve o dosyaların arasındaki çocuk çığlıkları üzerine kuruluydu. Karan'ın dediği gibi, bu bir oyundan fazlasıydı. Bu bir savaştı ve ben, onların hiç tahmin etmediği bir cepheden saldıracaktım. Gözlerimi ekrandaki akan kodlara diktim. Yarın, Elçin'in o dokunulmaz dediği adamların dünyasına ilk gerçek adımımı atacaktım. Ama bir farkla; onların istediği gibi bir anahtar olarak değil, sistemlerini içeriden havaya uçuracak o tek hata kodu olarak.
——————————GK—————————
🌙 TATLI KAOS
Biraz kahkaha, biraz sır ve bolca şüphe... 🤭🖤
~Gece ve Belinay'ın mutfaktaki un savaşını nasıl buldunuz? 😂
~Kızların buluşmasında en çok kimin enerjisini sevdiniz?
~Elçin'in "dokunulmazlar" hakkındaki sözleri sizce ne anlama geliyor? 👀
~Karan'ın teklifini kabul eden Gece sizce gerçekten onunla aynı tarafta mı?
~Sizce bu oyunda kim, kimin bir adım önünde?
~Kızların eğlenceli anlarını mı, yoksa perde arkasındaki tehlikeli planları mı daha çok sevdiniz?
Yorumlarda buluşalım! 🌙🖤
Bölüm etkileşimi
