Bölümler 15Şu an: 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~
- 1 GİRİŞ455 kelime
- 2 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~5.288 kelime
- 3 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~2.453 kelime
- 4 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~4.990 kelime
- 5 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~5.537 kelime
- 6 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~5.054 kelime
- 7 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~4.481 kelime
- 8 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~4.478 kelime
- 9 8.Bölüm ~ KİMSİN ~3.143 kelime
- 10 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~7.410 kelime
- 11 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~8.016 kelime
- 12 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~4.943 kelime
- 13 12. Bölüm ~DÖVME~5.214 kelime
- 14 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~11.639 kelime · Okuduğun bölüm
- 15 Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~11.186 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Medya: Gece ve Öykü
Odanın içindeki fanların düzenli uğultusu, sunucuların ritmik titreşimi ve tavandaki beyaz floresanların keskin ışığı birkaç saniyeliğine anlamını yitirmişti. Adam eşikten içeri adımını attığında sanki bütün sesler bir katman daha geriye çekildi. Gözlerim istemsizce yeniden koluna kaydı. Parmak uçlarından başlayıp elinin üzerine, bileğine ve gömleğinin sıyrılmış kolundan ön koluna kadar uzanan o siyah dövmeler ışığın altında belirginleşiyordu. Çizgiler birbirine geçiyor, bazı yerlerde kırılıyor, sonra yeniden birleşiyordu. Yıllardır görmediğim ama tek bir an bile unutmadığım bir görüntüydü bu.
Midemin tam ortasında sert bir düğüm oluştu. Nefes almak zorlaştı. Parmaklarım hâlâ Karan'ın kolunu tutuyordu ama bunu yaptığımı bile fark etmiyordum. Adam birkaç adım daha attı. Yüzünde ne sertlik vardı ne de gülümseme. Normaldi. Gereğinden fazla normaldi. İşte bu, içimdeki korkuyu daha da büyütüyordu. Çünkü zihnim, yıllardır yalnızca kâbuslarımda dolaşan o gölgeyi canavar gibi hayal etmişti. Oysa karşımdaki adam sıradan görünüyordu. Sıradan insanlar en korkutucu olanlardı. Çünkü kötülük bazen yüzüne yazılmazdı.
"Rahatsız etmiyorumdur umarım." dedi sakin ve ölçülü bir sesle. Sesini duyduğum anda boğazım daha da sıkıştı. Hayır... Hayır... Bu sesi tanıyor gibiydim. O gece o sesi duymuştum. Ve çığlıkları duymuştum. Annemin... Babamın... Zihnim istemsizce o görüntüye doğru kaymaya başladı. Hayır. Şimdi değil. Burada değil. Karan, tek bir saniye bile gecikmeden adama döndü. Yüzünde profesyonel, kontrollü bir ifade vardı. "Hayır efendim. Yedekleme düğümünü kontrol ediyoruz." dedi sakinlikle. Adam başını hafifçe salladı. Elindeki tablete kısa bir göz attıktan sonra yeniden bize döndü. "Operasyon birimindenim. Binada dışarıdan gelen ekip olduğunda uğrayıp bilgi almayı alışkanlık hâline getirdim. Şirket adına hoş geldiniz demek istedim." dedi.
Operasyon... Kelime kulaklarımda yankılandı. Gözlerim istemsizce yeniden koluna kaydı. O dövme hâlâ oradaydı. Aynıydı. Tek bir çizgisi bile değişmemiş gibiydi. Yıllar geçmişti. Ben büyümüştüm. Ama o dövme hiç değişmemişti. Sanki zaman onun üzerinde durmuştu. Parmak uçlarım uyuşmaya başladı. İçimde yükselen panik dalgasını bastırmak için dişlerimi birbirine sıktım. Belli etme... Sakın belli etme... Eğer bu gerçekten o adamsa... Hayır... Şimdi düşünme... Şimdi yalnızca nefes al... Ama nefes almak bile zor geliyordu. Adam bu kez doğrudan bana baktı. Bakışları uzun değildi ama bana saatler gibi geldi. "İyi misiniz?" diye sordu. Kalbim göğsümün içinde öyle sert çarptı ki göğüs kafesimi kıracak sandım. Dudaklarımı araladım ama tek kelime çıkmadı. Boğazım düğümlenmişti. Gözlerim onun yüzüne değil, yalnızca kolundaki dövmeye takılı kalmıştı. Sanki bütün dünya silinmişti de geriye yalnızca o siyah çizgiler kalmıştı. Tam o anda Karan'ın sesi aramıza girdi. Sakin, doğal ve en önemlisi şüphe çekmeyecek kadar rahattı. "Kapalı alanları pek sevmez." dedi. "Server odaları biraz havasız geliyor ona." Adam kısa bir sessizlikten sonra bana yeniden baktı. Bu kez gözlerinde yalnızca sıradan bir merak vardı. Şüphe değil. İnceleme değil. Yalnızca kısa bir insanî bakış. "Geçmiş olsun o zaman." dedi. Başımı çok hafif sallayabildim. Konuşursam sesimin titreyeceğini biliyordum. O yüzden susmayı seçtim. Adam birkaç saniye daha sistem ekranlarına baktı. "Kolay gelsin." dedi.
Ardından arkasını dönüp kapıya doğru yürümeye başladı. Her adımında gözlerim istemsizce yeniden koluna kayıyordu. Dövme hareket ettikçe şekilleri de değişiyor gibiydi. Parmaklarından başlayan o siyah çizgiler ışığın altında kayıyor, sonra yeniden birleşiyordu. Kapıya ulaştı. Metal kolu tuttu. Kapıyı açtı. Son kez omzunun üzerinden bize baktı. Sonra çıktı. Kapı yavaşça kapanmaya başladı. Metalin çıkardığı o tok ses odanın içinde yankılanırken içimde yıllardır kilitli duran bir kapı da sanki aynı anda kapanıp açılıyordu. Kapı tamamen kapandığında dizlerimdeki güç çekilmiş gibi hissettim. Nefes almaya çalıştım ama ciğerlerime hava dolmuyordu. Fanların sesi yeniden duyulmaya başlamıştı. Serverların uğultusu geri dönmüştü. Kulaklığımdan boğuk sesler geliyordu. "...tamam..." "...bağlantı..." "...loglar..." Kelimeleri seçemiyordum. Sanki herkes suyun altından konuşuyordu. Dünya bulanıklaşmıştı. Tam o sırada omzuma çok hafif bir dokunuş hissettim. Karan'dı. "Gece." dedi alçak sesle. Başımı çeviremedim. Gözlerim hâlâ kapıdaydı. "Gece." Bu kez sesi biraz daha yakındı. Omzumdaki eli hafifçe sıkıldı. "Bana bak." Kelimeler zihnime geç ulaşıyordu. Çok yavaş başımı çevirdim. Göz göze geldik. İlk kez onun yüzündeki o kontrolün çatladığını gördüm. Her zamanki sert bakışlarının altında gizlemeye çalıştığı endişe vardı. Kaşlarının arasındaki çizgi derinleşmişti. Gözbebekleri dikkatle beni inceliyordu. Sanki yüzümde ne olduğunu anlamaya çalışıyordu. Ben ise ona bakıyordum ama gerçekten görüyor muydum bilmiyordum. Gözlerinin yeşilliği bile bana çok uzaktan geliyordu. Orman gibi derin duran o gözler, ilk kez bana kaybolacağım bir yer değil, tutunacağım son dal gibi görünmüştü.
Dudakları çok hafif kıpırdandı. "Derin nefes al." dedi fısıltıya yakın bir sesle. Nefes... Doğru... Nefes almayı unutmuştum. Ağzımdan titrek bir nefes çıktı. Yetmedi. Bir tane daha almaya çalıştım. Göğsüm acıyordu. Sanki ciğerlerimin üzerine görünmez bir taş oturmuştu. "Gece..." Bu kez sesi daha yumuşaktı. "Şu an buradasın." dedi. "Bana odaklan." Gözlerimi birkaç kez kırptım. Fanların sesi biraz daha belirginleşti. Server ışıkları yeniden seçilmeye başladı. Ama kulaklıktaki konuşmalar hâlâ boğuktu. "Erişim tamam." Ilgaz'ın sesi olmalıydı. "Kamera döngüsü eski hâline geçti." Bu Öykü'ydü. Toprak bir şey söylüyordu ama ne dediğini anlayamadım. Sesler geliyor ama anlamları bana ulaşmıyordu. Sanki beynim yalnızca tek bir görüntüyü göstermeye karar vermişti. Siyah dövme. Parmaklardan kola uzanan siyah dövme. Karan'ın eli hâlâ omzumdaydı. Çok hafif bastırıyordu. O dokunuş beni bugüne bağlayan tek şey gibiydi. "İyi misin?" diye sormadı. Çünkü olmadığımı zaten biliyordu. Sadece birkaç saniye daha gözlerimin içine baktı. O bakışın içinde onlarca soru vardı ama hiçbirini sormadı. Operasyon bitmemişti. Bunun farkındaydı. Ben de farkındaydım. Ama içimde bir yer çoktan yıllar öncesine gitmişti. Ve ne kadar çabalarsam çabalayayım, kendimi o karanlık evin koridorundan çıkaramıyordum.
Geçen birkaç saniye sonunda bedenim yavaş yavaş yeniden bulunduğum odayı hissetmeye başladı. Fanların kesintisiz uğultusu kulaklarıma daha net geliyordu artık. Server kabinlerinin üzerinde yanıp sönen mavi ve yeşil ışıklar yeniden seçilmeye başlamıştı. Soğuk hava ciğerlerime doluyor ama içimdeki o boğucu ağırlığı dağıtamıyordu. Gözlerim istemsizce tekrar kapıya kaydı. Adam gitmişti. Kapının arkasında yalnızca gri koridor kalmıştı. Ama sanki o hâlâ oradaymış gibi hissediyordum. O dövmeler hâlâ gözlerimin önündeydi. Gözümü her kırptığımda yeniden beliriyor, siyah çizgiler parmaklarından başlayıp koluna doğru ilerliyordu. Boğazımdaki düğüm büyümeye devam ediyordu. Karan omzumdaki elini çekmedi. Elinin ağırlığı çok hafifti ama beni ayakta tutan tek şey gibiydi. Gözlerini hâlâ üzerimden ayırmıyordu. İçimde neler yaşandığını bilmiyordu ama bunun sıradan bir panik olmadığını anlamıştı. Ben ise konuşmaya çalışsam tek bir kelime bile çıkaramayacağımı biliyordum. Tam o sırada kulaklıktan Ilgaz'ın her zamanki sakin sesi geldi.
"Bağlantı tamam. Şifreli klasörlerin tamamını çektim. Transfer kayıtları elimizde. Son üç aya ait erişim logları da indi." Sesi her zamanki kadar sakindi. Sanki biraz önce hiçbir şey yaşanmamıştı. Hemen ardından Öykü konuştu. "Kamera döngüsü tekrar normale döndü. Güvenlik hiçbir şey fark etmedi." dedi. Toprak nefesini bıraktı. "Hayatım boyunca bu kadar rahat 'Hiçbir şey fark etmedi.' cümlesi duymamıştım." dedi. Hakan araya girip "Koridor temiz. İki güvenlik üst kata çıktı. Önümüzde engel görünmüyor." dedi. Ender kısa ve net konuştu. "Çıkış için uygun zaman." dedi.
Karan birkaç saniye daha bana baktı. Gözlerindeki endişe hâlâ kaybolmamıştı. Avuç içini yanağıma koyunca elinin sıcaklığıyla biraz daha rahatlamıştım. Elini çekmeden çok hafif eğilip yalnızca benim duyabileceğim kadar alçak bir sesle konuştu. "Beni duyuyor musun?" Başımı çok küçük bir hareketle sallayabildim. Dudaklarım hâlâ birbirine kenetlenmişti. "Yürüyebilir misin?" Bu kez cevap vermem biraz daha uzun sürdü. Boğazımdaki düğümü yutkunarak bastırmaya çalıştım. "Evet." diyebildim sonunda ama kendi sesim bana bile yabancı geldi. Sanki ben konuşmamıştım. Sanki sesim yıllardır kullanılmamış gibi kısıktı. Karan bunu duyunca gözlerini birkaç saniye daha yüzümde gezdirdi. Yalan söyleyip söylemediğimi anlamaya çalışıyordu. Sonunda başını belli belirsiz salladı. "Tamam." dedi. Ardından daha yüksek sesle kulaklığa konuştu. "Server yeniden çalışıyor. Biz de tamamız. Çıkıyoruz." dediğinde, Ilgaz hiç beklemeden cevap verdi. "Kopyalar doğrulandı. Burada işimiz bitti." dedi. Hakan'ın sesi geldi. "Biz de hazırız." Ender ekledi. "Çıkışa doğru gidiyoruz." dedi.
Karan avuç içini yanaklarımdan çekip "Gidelim." dediğinde "Tamam." dedim. Ayaklarımı hareket ettirdiğimde dizlerimin hâlâ hafif titrediğini fark ettim. Karan bunu da fark etmiş olmalıydı. Yürüyüş hızımı benim yürüyüş hızıma göre yavaşlattı. Ne önüme geçti ne de beni acele ettirdi. Sadece tam yanımda yürümeye başladı. Sanki düşecek olursam beni tutmaya hazırdı.
Server odasının kapısından çıktığımız anda koridorun serin havası yüzüme çarptı. Metal borular tavandan uzanıyor, kırmızı acil durum lambaları gri duvarlara loş gölgeler düşürüyordu. Her şey birkaç dakika öncekiyle aynıydı ama ben aynı değildim. Attığım her adımda zihnim istemeden yıllar öncesine gidiyor, o yarım kalmış anının kapısını biraz daha aralıyordu. Annemin çığlığı... Babamın yere düşen bedeni... Koridorun sonundaki gölge... Ve kapıdan çıkarken gördüğüm o siyah dövmeler... Parmaklarımı yumruk yaptım. Hayır... Şimdi değil... Şimdi hatırlarsan yıkılırsın... Şimdi yalnızca çık... Yalnızca yürü... Yalnızca nefes al... Karan bana hiç soru sormadı. Belki de en doğru yaptığı şey buydu. Çünkü bazen insanın cevap verecek gücü olmazdı. Bazen yalnızca yanında sessizce yürüyen birine ihtiyaç duyardı. O da bunu yapıyordu. Sessizce yanımda yürüyordu. Ama göz ucuyla beni izlemeyi de bırakmıyordu. Çünkü ben her ne kadar ayakta görünsem de içimde bir şey çoktan çökmüştü. Ve bunu yalnızca o fark etmişti.
Koridor boyunca attığımız ayak sesleri gri duvarlardan yankılanıyordu. Her adım düzenliydi, kontrollüydü. Dışarıdan bakan biri bizi gerçekten işini bitirmiş sıradan bir bakım ekibi sanırdı. Oysa benim içimde hiçbir şey sıradan değildi. Her nefeste göğsüm biraz daha sıkışıyor, omuzlarım görünmeyen bir yükün altında ağırlaşıyordu. Gözlerim istemsizce arkamda kalan server odasının kapısına kaydı. Kapı çoktan kapanmıştı. Koridor boştu. Kimse bizi izlemiyordu. Ama ben hâlâ onun bakışlarının sırtımda gezindiğini hissediyordum. Belki de bu yalnızca zihnimin bana oynadığı bir oyundu. Belki de gerçekten çoktan gitmişti. Ama içimde yıllardır susan bir ses, bunun bir tesadüf olmadığını fısıldıyordu. Parmaklarımdaki soğukluk dirseklerime kadar yayılmıştı. Yumruğumu biraz daha sıktım. Tırnaklarım avucuma batıyordu ama bu acı hoşuma gidiyordu. Çünkü en azından gerçekti. Gerçek olan tek şey buydu. Karan bunu fark etti. Göz ucuyla yumruğuma baktı. Sonra hiçbir şey söylemeden yürümeye devam etti.
Arabaya bindiğimde Karan da yanıma oturdu. "Herkes tamam ise yola çıkıyoruz." dediğinde Ender, "Çıkalım." dedi Karan. Herkes sessizdi. Yorulmuştuk. Sadece arabanın motor sesi vardı. Ender şirketten uzaklaşınca tuttuğum nefesi verdim. Operasyonu sorunsuz halletmiştik ama aklım hala gördüğüm adamdaydı. Ailemin katili gözlerimin önündeydi ve ben sadece ona bakmıştım. Hesap soramamıştım, vuramamıştım , bağıramamıştım... Sadece bakmıştım.
"Gerilmiştim sıkıntı çıkacak diye ama hallettik." dedi Öykü. Arka kısmında olduğu için kafasını öne doğru yani bana doğru uzatmıştı. "Hallettik." dedim sessizce. Öykü kaşlarını çatıp "Bir şey mi oldu? Olaydan dolayı mı streslisin hala?" dedi. "Yok stresli değilim. Anlatırım sonra." dediğimde kafasını olumlu anlamda sallayıp arkasına yaslandı. Başımı Karan'a çevirdiğimde bana bakıyordu. Hafif kaşlarını çatıp bana yaklaştı. "Adamı tanıyorsun değil mi? diye kulağıma doğru sessizce sorduğunda sertçe yutkundum. Kulağıma söyledikten sonra hafifçe geriye çekilip yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Yüzümde ki hiç bir ifadeyi kaçırmak istemiyordu. "Tanıyorum." dediğimde kaşlarını daha çok çattı. "Biz arabadan inelim mi?" Toprak arka koltuktan kafasını bize doğru uzatınca Karan benden biraz uzaklaşıp avuç içini Toprak'ın yüzüne bastırarak arkaya doğru itti. "Bir şeyden de eksik kal oğlum." dediğinde Karan, Toprak gülerek arkasına yaslanıp "Kalamam. Her şeyin tam ortasında olup izlemek istiyorum." dedi. Toprak'ın dediğinde hafif güldüm.
Karan tekrar bana baktı ama başka soru sormadı. "Yarın anlatırsın." dediğinde "Tamam." dedim. "Toprak çek şu kafanı." dediğinde Ilgaz arkamı dönüp onlara baktım. Öykü ile Ilgaz'ın arasına Toprak kendini zar zor yerleştirmişti ve kafasını Ilgaz'ın omzuna koymaya çalışıyordu. "Hayatım yoruldum. Eve gidene kadar biraz uyuyayım." diye ısrar ettiğinde "Senin hayatını sikeyim." deyip Toprak ile uğraşmaktan vazgeçmişti. Toprak zaferle başını Ilgaz'ın omzuna yasladı. Öykü yüzünü buruşturup onlara bakarken "Kızlar yanımızda küfür etmeyin!" diye Ender sinirle söylendi. "Ender'e katılıyorum." dedi Öykü kollarını göğsünün önünde buluşturup. Ilgaz hafif gülümseyip tek kaşını kaldırdı ve "Sen öyle diyorsan Ender haklıdır." dediğinde kaşlarımı şaşkınlıktan kaldırdım. Öykü'ye baktığımda o da şaşırmıştı. "Bu sıralar Ilgaz'a bir şeyler oluyor ama hayırlısı." dedi Hakan gülerek. "Hakan, Belinay'a bu sefer ne yalanı söyledin?" diye Ilgaz laf söyleyince Hakan'ın gülüşü kesildi. Yüzü düşmüştü. Belinay'a yalan söylemek istemiyordu onu anlıyordum ama hayatlarımız bunu bize zorluyordu.
"Birbirinize karışmayı bırakın." dediğinde Karan, Hakan söyleyeceği lafı yutup önüne döndü. "Ne kadar yolumuz var?" diye sordum. "Bir saat olmadan sizi eve bırakmış oluruz. Öykü seni Gece'ye mi bırakayım?" diye Ender sorduğunda "Evet. Bu saate evde gidersem nereden geldin diyecekler. Zaten Gece de kalacağımı söylemiştim." dediğinde "Tamam." dedi Ender. Karan'a döndüğümde baktığımı hissedecek ki o da bana baktı. "Ne isteyeceksin?" diye sessizce sorduğunda bir şey isteyeceğimi anlamasına şaşırmıştım. "Bir saat yol var uyumak istiyorum." dediğimde istediğimi anlamış olacak ki hafif gülümseyip yanıma yaklaştı. Kafamı omzuna koyup gözlerimi kapadım. "Mert laf yapmasın?" diye sessizce kulağıma fısıldadığında gözlerimi açmadan "Anlayışla karşılar o beni. Hem başkası yanımda olsa ona yaslanırdım. Cama yaslanıp uykumu bölemem ve sen söylemezsen öğrenmez." dedim. "Yarın ilk işim seni şikâyet etmek." dediğinde güldüm ama cevap vermedim.
Yanımda hafif kıpırdanma hissettiğimde gözlerimi yavaş yavaş açtım. Kafamı Karan'ın omzundan kaldırdığımda "Uyandığın iyi oldu birde seni taşıyamazdık." diyen Toprak'a baktım. Uykudan uyandığım için gözlerim kısıktı. "Bugünkü topladığımız verileri size ileteceğiz yarın incelersiniz. İyi geceler." deyince Karan "Teşekkür ederiz. Size de iyi geceler." dedim ve Öykü ile arabadan inip evime doğru yürüdük.
Odama geçer geçmez ikimizde kendimizi yatağa attık. "Şu çift kişilik yatağı senin için aldım biliyorsun değil mi?" dedim yorganın altına girip. "Biliyorum bebeğim." dedi Öykü gülerek ve o da yorganın altına girdi. Bir dirseğini yastığa koyup avuç içini yanağına koydu ve bana döndüğünde soruların geleceğini anlamıştım. Kafamı yastıktan kaldırmadan başımı ona çevirdim. "Sor bakalım." dediğimde gülümsedi. "Karan ile çalışmak nasıldı?" dediğinde gözlerimi kısıp ona baktım. "İma yapma boşuna." dedim. "Tamam tamam ama cidden soruyorum bugün hakkında düşüncelerin neler?" dedi. "Profesyonel oldukları çok belli Öykü. Biz hep dışardan müdahale ettik. Sungur'un evine gizlice girdik ama kimseyle konuşmadık ya da sahte kimlikler hazırlamadık. Sadece evin boşalmasını bekledik. Ama bugünkü durum farklı. Her şeyi o kadar detaylı hazırlamışlar ki kusursuz ilerlerdi resmen. Onlara güvenmeye başladım. Aynı yoldayız ve bizi yarı yolda bırakmayacak gibiler. Karan da çok iyi idare etti beni belki o olmasaydı yanımda tek olsaydım server odasında çuvallayabilirdim." diye açıklama yaptığında yüzündeki hatlar yavaş yavaş gevşemişti. O da tedirgindi. "Bunları senden duymak rahatlattı beni. Ben de şu an bir sıkıntı görmüyorum. Böyle de devam etmesini istiyorum." dediğinde "İnşallah." dedim ve devam ettim. "Ilgaz ile nasıldı? Aranızda benim bilmediğim bir şey mi var?" dediğimde Öykü gözlerini pörtletip benden kaçırdı. "Ne alakası var? İyi çalışma arkadaşı o kadar." diye savunmaya geçtiğinde güldüm. "Ben seni biraz tanıyorsam hoşlandın Ilgaz'dan." dedim. "Gece!" diye kızdığında "Ne? Doğru değil mi?" dedim gülüp. "Biraz haklı olabilirsin ama biraz. Tehlikeli çocuklar belli ve intikam için hayatlarını adamışlar. Aslında bir bakıma biz de öyleyiz ama ne bilim... Sanki Ilgaz'ın hayatında şu an benim yerim yokmuş gibi hissediyorum. Bu kadar ciddi olayların içerisinde kafasını benimle meşgul etmek isteyeceğini sanmıyorum." dediğinde açıklamasına hak vermiştim. "Doğru ama zamanla görürüz onu. Belki olur belki olmaz." dedim. "Peki sen? Mert'le nasıl gidiyor?" "Yanında rahat hissediyorum desem inanır mısın? Nerede nasıl davranacağını o kadar biliyor ki etkilenmemek imkânsız. Ha bir de çok yakışıklı şerefsiz." dediğimde Öykü güldü. "Hayırlısı o zaman senin içinde." dediğinde "Âmin." dedim.
"Şimdi asıl konuya gelelim mi?" dediğinde kaşlarımı çatıp ona baktım. "Arabaya bindiğinde kötüydün. Kulaklıktan da duydum. Karan seni kendine getirmeye çalışıyor gibiydi. Ne oldu orada?" dediğinde ruhum çekilmiş gibi hissettim. Tekrar aklım o adama gitti. Yerimden doğrulunca Öykü de benimle doğruldu. Avuç içini yanağıma koyup "Bebeğim ne olduğunu anlatır mısın? Tenin resmen çekildi." dedi endişeyle. "Onu gördüm Öykü. Ailemin katilini." sesim titremişti ve gözlerim hafif dolmuştu. Öykü'nün eli yanağımdan hafifçe düştü ve "Ne diyorsun Gece?" dedi şaşkınlıkla. "Nasıl gördün? Emin misin o olduğuna Gece? Yıllar sonra karşına mı çıktı?" hepsini inanmayarak soruyordu ve haklıydı. Çünkü ben de hala gördüğüme inanamıyordum.
"Dövmesini gördüm. Aynı dövmeydi. O gece gördüğümle tıpa tıp aynısıydı." dedim titrek nefesimi dışarıya verip. "Sungur'un şirketindeydik ve Sungur'un çalışanıyla karşılaştın ve dövmeyi gördün." Öykü gözlerini yere indirmiş kendi kendine konuşuyordu. "Kiralık katil değilmiş Sungur'un işlerini halleden sağ kolmuş. Aklından geçen bu değil mi?" dediğimde Öykü hafif kızarmış gözlerle bana baktı. "Evet. Bunu hiç düşünmedik. Katili hiç araştırmadık. Sungur'a odaklandık." dedi. "Evet ve bu sıralar karşımıza çıkan bir isim var hep." dediğimde Öykü şaşkınlıkla kaşlarını kaldırıp "Temizleyici! Sungur'un işlerini hallediyor ve o yüzden hepimizin önüne çıkıp duruyor. Aileni öldürende bugün karşına çıktı ve Sungur'un adamlarından birisiydi. Aileni öldüren o dövmeli adam ve o dövmeli adamın Temizleyici olma ihtimali yüksek. Hem Temizleyici'yi hem de ailenin katilini bulduk. Yani temizleyici olduğunu düşünüyoruz. " Öykü hepsini heyecanla anlatınca hafif gülümsedim. "Aynen öyle temizleyici olduğunu tam tespit edemeyiz ama ailemin katili olduğunu tespit ettik ve başımı ağrıttın." dediğimde hafifçe omzuma vurdu. "Önemli bir bilgiyi keşfettiğimizin farkında mısın? Sadece Temizleyici'ye yaklaşsak ya da bilgilerini öğrensek Sungur'u tamamen bitirebiliriz." dedi. "Haklısın ama çocuklar araştırdı hiçbir iz bulamadılar." dediğimde "Çünkü nasıl gözüktüğünü bilmiyorduk. Şimdi biliyoruz. Takip etsek bile hayatının nasıl olduğunu öğreniriz." dedi. "Haklısın. Bunu o zaman bizimkilere söylememiz gerekiyor." dediğimde "Yarın söyleriz. Sen iyi misin şu an?" diye sorduğunda "İlk gördüğümde asla değildim ama şu an iyiyim. Hem uyumak istiyorum." dedim. "Anca geçiştir zaten. Hadi uyu." dediğinde güldüm ve yatağa uzandım.
Yavaş yavaş sona yaklaştığımızı hissediyordum. Sekiz yıldır peşinden koştuğum gerçekler, artık ulaşamayacağım kadar uzakta değildi. Aksine, her geçen gün biraz daha yakınıma geliyorlardı. Karan bana yardım teklif etmeseydi bugün o binaya giremeyecek, yıllardır zihnimin en karanlık köşesinde saklanan o adamla karşılaşamayacaktım. Ona büyük bir teşekkür borçluydum. Ama mesele yalnızca bu değildi.
Bugün o odada, bütün dünyam birkaç saniyeliğine başıma yıkıldığında, Karan bana hiçbir şey sormamıştı. Ne gördüğümü, neden korktuğumu, kimin yüzünden bu hâle geldiğimi öğrenmeye çalışmamıştı. Yalnızca yanımda durmuştu. Kendimi toparlayana kadar beklemiş, yürüyebildiğimden emin olmadan bir adım bile atmamıştı. Garip olan, bütün bunları ondan beklemiyor oluşumdu.
Karan Kandemir, hayatıma girdiği ilk günden beri çözmeye çalıştığım bir bilmece gibiydi. Bazen söyledikleriyle sinirimi bozuyor, bazen tek bir bakışıyla ne düşündüğünü anlamamı imkânsız hâle getiriyordu. Ama bugün ilk kez onun yanında kendimi açıklamak zorunda hissetmemiştim.
Ve sanırım beni asıl şaşırtan da buydu.
İnsanlara güvenmek konusunda hiçbir zaman iyi olmamıştım. Hele ki geçmişi benimki kadar karanlık sırlarla dolu birine güvenmek, aklımın kolay kolay kabul edeceği bir şey değildi.
Ama Karan'a güvenmeye başladığımı inkâr edemiyordum. Bunun ne zaman gerçekleştiğini bilmiyordum. Belki de bazı insanlar hayatına büyük sözlerle değil, en çok ihtiyaç duyduğun anda sessizce yanında durarak giriyordu. Karan'ın benim hayatımdaki yerinin ne olacağını bilmiyordum. Şimdilik bilmek de istemiyordum.
Bildiğim tek şey, sekiz yıldır tek başıma yürüdüğüm bu yolda artık arkamı döndüğümde birilerinin orada olacağıydı.
Sabah gözlerimi açtığımda ilk olarak üzerimdeki yorganın yarısının olmadığını fark ettim. Başımı sağa çevirdiğimde Öykü'nün yorganı tamamen üzerine çekip yatağın ortasına yayıldığını gördüm. Bir bacağı benim tarafımdaydı ve kolunu da yastığımın üzerine atmıştı. Kaşlarımı çatıp kolunu üzerimden kaldırdım. "Öykü kalk." dediğimde yüzünü buruşturup yorganı biraz daha üzerine çekti. "Ne var ya?" diye uykulu bir sesle söylendiğinde gözlerimi devirdim. "Yatağın tamamını işgal etmişsin. Ben nerede uyumuşum gece boyunca?" diye sorduğumda gözlerini açmadan "Yanımda." dedi. "Çok zekisin gerçekten." deyip yorganı üzerinden çekmeye çalıştığımda iki eliyle sıkıca tuttu. "Kalk artık kahvaltı yapalım." dediğimde gözlerinden birini aralayıp bana baktı. "Sen hazırla ben gelirim." dediğinde şaşkınlıkla kaşlarımı kaldırdım. "Tabii hanımefendi. Başka bir isteğiniz var mı?" diye sorduğumda hiç düşünmeden "Menemen yaparsan güzel olur." dedi. "Bir de sipariş veriyor. Kalk kendin yap." dediğimde hafifçe gülüp elini koluma uzattı. "Senin yaptığın daha güzel oluyor bebeğim." diye konuşunca başımı iki yana salladım. "İşine gelince nasıl da güzel konuşuyorsun." dediğimde kahkaha attı. "Seviyorsun beni." dediğinde yataktan kalkıp terliklerimi giydim. "Maalesef." diye cevap verip banyoya doğru yürüdüm.
Yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladıktan sonra saçlarımı gelişigüzel topladım. Aynadaki yansımama baktığımda gözlerimin altında hafif morluklar olduğunu fark ettim. Dün gece yaşadıklarımızdan sonra doğru düzgün dinlenememiştim. Özellikle o adamın kolundaki dövmeler hâlâ gözlerimin önündeydi. Sekiz yıldır zihnimin bir köşesinde sakladığım görüntü artık yalnızca geçmişime ait değildi. Gerçekti. Üstelik düşündüğümden çok daha yakınımdaydı. Derin bir nefes alıp bakışlarımı aynadan çektim. Bugün zaten yeterince düşünecektim. Şimdilik yalnızca kahvaltı yapmak istiyordum.
Aşağı indiğimde mutfağa geçip buzdolabından domatesleri, biberleri ve yumurtaları çıkardım. Çaydanlığa su doldurup ocağa koyduktan sonra domatesleri doğramaya başladım. Birkaç dakika sonra merdivenlerden gelen ayak sesleriyle başımı çevirdim. Öykü saçlarını dağınık bir şekilde toplamış, gözlerini ovuşturarak mutfağa girmişti. "Günaydın bebeğim." deyip sandalyelerden birine oturduğunda "Günaydın. Sonunda kalkabildin." dedim. "Senin dırdırından uyuyamadım zaten." diye söylendiğinde elimdeki bıçağı bırakıp ona baktım. "Bir de suçlu ben oldum." dediğimde omuzlarını silkti. "Öylesin." diye cevap verip masanın üzerindeki boş bardağı eline aldı. "Çay hazır mı?" diye sorduğunda gözlerimi kıstım. "Öykü, burası otel mi?" dediğimde kahkaha attı. "Sen benim en yakın arkadaşımsın. Bir zahmet hizmet edeceksin." dediğinde başımı iki yana salladım. "Kalk da şu tabakları çıkar bari." diye söylendim. İsteksizce ayağa kalkıp dolaptan tabakları çıkardıktan sonra masayı hazırlamaya başladı.
Biberleri tavaya atıp karıştırırken Öykü buzdolabından peynirleri çıkardı. "Bugün ne yapıyoruz?" diye sorduğunda başımı hafifçe ona çevirdim. "Önce kahvaltı yapıyoruz." dedim. Gözlerini devirip "Onu ben de biliyorum Gece. Sonrasını soruyorum." diye söylendiğinde gülümsedim. "Çocukların gönderdiği dosyaları inceleyeceğiz. Sungur'un evinden aldıklarımızla karşılaştırmak istiyorum." dediğimde masaya oturup dirseklerini üzerine yasladı. "Ben de onu düşünüyordum. Sence çocukların topladığı bilgilerde bizim bilmediğimiz şeyler var mıdır?" diye sorduğunda omuzlarımı silktim. "Olabilir. Sungur'un kendi bilgisayarında bayağı dosya vardı. Onların araştırmalarıyla ne kadar örtüşüyorlar bakacağız." dedim. Öykü başını hafifçe sallayıp önündeki bardakla oynamaya başladı. "Bir de Temizleyici'yi araştırmamız gerekiyor." dediğinde "Evet ama önce elimizde ne var onu öğrenelim. Dün gördüğüm adamın gerçekten Temizleyici olup olmadığını da bilmiyoruz." dedim. "Biliyorum ama ihtimali bile heyecanlandırıyor beni." diye cevap verdiğinde hafifçe gülümsedim. "Beni de ama acele edip yanlış bir sonuca varmak istemiyorum." dedim.
Domatesleri tavaya ekleyip karıştırmaya devam ederken Öykü'nün telefonuna baktığını fark ettim. Ekrana bakıp hafifçe gülümsediğinde kaşlarımı kaldırdım. "Kim yazdı?" diye sorduğumda başını hızla kaldırıp bana baktı. "Kimse." dedi. "Öykü." diye sesimi biraz uzattığımda gözlerini devirdi. "Ilgaz." dediğinde elimdeki kaşığı bırakıp ona döndüm. "Ne yazmış?" diye sorduğumda telefonunu masanın üzerine bıraktı. "Günaydın yazmış." dedi. "Eee? Sen ne yazdın?" diye sorduğumda dudaklarını birbirine bastırıp gülümsedi. "Ben de günaydın yazdım." dediğinde kahkaha attım. "Kızım iki tane günaydın mesajı için yüzün kıpkırmızı oldu." dediğimde eline aldığı peçeteyi bana doğru fırlattı. "Gece kes şunu!" diye söylendiğinde gülmeye devam ettim. "Tamam bebeğim sustum." dedim ama yüzündeki gülümseme hâlâ kaybolmamıştı.
Ocağın altını kapatıp menemeni masaya getirdiğimde Öykü hemen ekmeğinden bir parça kopardı. "Çok güzel kokuyor." dediğinde karşısındaki sandalyeye oturdum. "Afiyet olsun." dedim. "Senin de eline sağlık bebeğim." diye cevap verip menemenden bir lokma aldı. Birkaç saniye sonra gözlerini kapatıp başını hafifçe salladı. "Sen var ya gerçekten çok güzel yapıyorsun bunu." dediğinde gülümsedim. "Ilgaz'a da yaparsın bir gün." diye karşılık verdiğimde gözlerini açıp bana baktı. "Gece!" diye bağırınca kahkaha attım. "Ne var ya? İltifat ettim sadece." dediğimde başını iki yana sallayıp yeniden yemeğine döndü.
Bir süre kahvaltı yapıp sohbet ettik. Dün gece yaşananların ardından böyle sakin bir sabah geçirmek ikimize de iyi gelmişti. Öykü arada Ilgaz'ın mesajına cevap veriyor, ben de her seferinde ona takılmadan duramıyordum. Ama aklımın bir köşesinde bugün inceleyeceğimiz dosyalar vardı. Sungur'un evinden aldığımız bilgilerle çocukların bugüne kadar topladığı araştırmaları yan yana koyduğumuzda neler bulacağımızı bilmiyordum. Bildiğim tek şey, artık araştırmamız gereken yalnızca Sungur olmadığıydı.
Çalışma odama girdiğimizde bilgisayarın fan sesi kulaklarımıza geldi. Odanın koyu gri duvarları, masaların arkasına yerleştirdiğim loş mavi LED ışıklarla aydınlanıyordu. Yan yana duran iki büyük çalışma masasının üzerinde üçer monitör, mekanik klavyeler ve çeşitli ekipmanlar vardı. Duvarın bir kısmını kaplayan raflarda bilgisayar parçaları, birkaç kitap ve yıllardır biriktirdiğimiz notlar duruyordu. Odanın bir köşesinde ise sunucu sistemimiz çalışıyordu. Burası evin diğer odalarından tamamen farklıydı. Gün ışığını pek almayan, çoğu zaman yalnızca ekranların ışığıyla aydınlanan bir yerdi. "Şu oda bazen içimi karartıyor." dediğinde Öykü'ye dönüp güldüm. "Çalışma odalarını kim sever ki zaten?" deyip kendi bilgisayarımın önüne oturdum. Öykü de sandalyesine yerleştiğinde "Ben Black'e hem Sungur'dan aldığımız hem de çocukların şirketinden gelen bilgileri karşılaştırmasını söyleyeceğim. Bu kadar dosyayı tek başımıza incelersek buradan çıkamayız." dedim. Öykü iki elini havaya kaldırıp başını tavana çevirdi. "İyi ki kendi yapay zekâmızı kurduk. İyi ki." dediğinde gülerek önüme döndüm. Black adında kendi yapay zekâmızı geliştirmiştik. Öykü'yle uzun zamandır üzerinde çalıştığımız bu sistem, özellikle siber saldırı ve savunma konusunda en büyük yardımcımızdı. Güvenlik açıklarını tespit ediyor, sistemlerimizi olası tehditlerden koruyor ve saldırı operasyonlarımızda bize destek oluyordu. Ayrıca binlerce dosyayı kısa sürede analiz edip aralarındaki bağlantıları ve tutarsızlıkları bulabiliyordu. Kısacası Black, yaptığımız işlerin vazgeçilmez bir parçasıydı.
Bilgisayarımda Black'in arayüzünü açıp dosyaların bulunduğu klasörleri seçtim. "Önce Sungur'un bilgisayarından aldıklarımızı yükleyeceğim. Sonra çocukların gönderdiği dosyaları ekleyeceğim." dediğimde Öykü sandalyesini hafifçe bana doğru çevirdi. "Özellikle isimleri, tarihleri ve para transferlerini karşılaştırsın. Bir de aynı olayla ilgili farklı açıklamalar varsa onları ayırsın." dediğinde başımı salladım. "Onları da ekleyeceğim. Temizleyici adını da iki tarafta ayrı ayrı arasın." dedim. Öykü dirseğini masaya yaslayıp ekrana baktı. "Bakalım bu sefer karşımıza ne çıkacak." dediğinde dosyaları sisteme aktarmaya başladım.
Dosyaların yüklenmesi tamamlandığında Black'e gerekli komutları verip sandalyeme yaslandım. "Beş dakikaya halleder." dediğimde Öykü kendi ekranından gözlerini ayırmadan başını salladı. "Beş dakikada bizim üç günde yapacağımız işi yapıyor. Bazen kıskanıyorum." dediğinde güldüm. "Kendi yaptığın şeyi mi kıskanıyorsun?" diye sorduğumda sandalyesini bana doğru çevirdi. "Evet. Biz burada gözlerimizi bozarken hanımefendi beş dakikada her şeyi hallediyor." dediğinde kahkaha attım. "İstersen kapatalım, dosyaları kendimiz inceleyelim." dediğimde ellerini kaldırıp "Allah korusun. Black'ciğim sen işine devam et." diye söylendi. Başımı iki yana sallayıp masamın üzerindeki boş bardakları topladım. "Şunları mutfağa götüreyim." dediğimde Öykü masanın üzerindeki çikolata paketini eline aldı. "Bunu da götür. Ne zaman gelsem masanın üzerinde bir şeyler var." dediğinde kaşlarımı kaldırdım. "Öykü, o çikolatayı geçen gün sen yedin. Bu bardaklar da o günden kalma." diye karşılık verdiğimde birkaç saniye pakete baktı. "Olabilir." dedi ve paketi bana uzattı. "Gerçekten inanılmaz bir insansın." diye söylendiğimde gülerek sandalyesine döndü.
Bardakları mutfağa bırakıp geri döndüğümde Öykü'nün bilgisayarıma yaklaştığını gördüm. "Bitti mi?" diye sorduğumda başını sallayıp ekrandaki bildirimi gösterdi. "Az önce tamamlandı. Seni bekliyordum." dediğinde bardaklardan birini masanın üzerine bırakıp sandalyeme oturdum. Black'in hazırladığı analiz raporunu açtığımda ekranın üzerinde dosya sayıları, ortak kayıtlar ve farklılıklar ayrı başlıklar hâlinde sıralanmıştı. "Bakalım neler bulmuşsun." diye mırıldandığımda Öykü sandalyesini yanıma çekti. "Önce ortak olanlara bakalım." dediğinde başımı sallayıp ilk bölümü açtım.
Black'in hazırladığı analiz raporunu açtığımda ekranın üzerinde üç ayrı başlık belirdi. Ortak kayıtlar, farklılıklar ve arama sonuçları. Her başlığın altında yüzlerce dosya sıralanıyordu. Bir tarafta çocukların Noctra da aylar boyunca topladığı araştırmalar, diğer tarafta Sungur'un evindeki bilgisayardan aldığımız belgeler vardı. İki dosya grubunu da ayrı ayrı incelemiştik ama ilk kez bu kadar kapsamlı bir şekilde karşılaştırıyorduk. Öykü sandalyesini yanıma çekip dirseğini masaya yasladı. "Nereden başlıyoruz?" diye sorduğunda ekrandaki ilk başlığı gösterdim. "Önce ortak olanlara bakalım. En azından elimizdeki bilgilerin ne kadarının birbiriyle uyuştuğunu öğreniriz." dedim. Öykü başını sallayıp biraz daha yaklaştı. "Tamam. Bakalım çocuklar neler bulmuş." dediğinde ilk dosyayı açtım.
Karşımıza Sungur'un bağlantılı olduğu şirketlerin listesi çıktı. Black aynı isimleri taşıyan şirketleri, ortak yöneticileri ve eşleşen tarihleri yan yana sıralamıştı. İlk bakışta sıradan ticari kayıtlar gibi görünüyorlardı. Şirketlerin kuruluş tarihleri, ortakları, adresleri ve faaliyet alanları yazıyordu. "Şu şirketi hatırlıyor musun?" diye sordum ekrandaki isimlerden birini göstererek. Öykü birkaç saniye düşündükten sonra başını salladı. "Evet. Sungur'un doğrudan üzerine kayıtlı değildi ama ortaklarından biri onun eski çalışanıydı." dediğinde gülümsedim. "Aynen öyle. Çocuklar da aynı bağlantıyı bulmuşlar." dedim. "Bizim dosyada ne var?" diye sorduğunda Sungur'un bilgisayarından aldığımız belgeyi açtım. Şirketin kuruluşuna ait yazışmalar, ortaklar arasında yapılan anlaşmalar ve Sungur'un gönderdiği bazı talimatlar bulunuyordu. "Burada şirketin kuruluş sürecine bizzat Sungur'un karıştığı yazıyor." dedim. Öykü ekrana yaklaşıp yazışmalardan birini okumaya başladı. "Ama resmî belgelerde adı hiç geçmiyor." dediğinde başımı salladım. "Evet. Çocuklar dışarıdan araştırarak bağlantıyı bulmuşlar. Bizdeyse o bağlantıyı destekleyen yazışmalar var." dedim. Öykü hafifçe gülümsedi. "Güzel. Demek ki aynı adamın peşinden doğru ilerlemişiz." dediğinde ben de gülümsedim.
Diğer şirketlere geçtiğimizde benzer eşleşmelerle karşılaştık. Bazılarının ortakları aynıydı, bazılarının adresleri daha önce Sungur'la bağlantılı olduğunu öğrendiğimiz kişilere aitti. Birkaç şirketin ise farklı isimler altında aynı yönetim kadrosuyla çalıştığı görülüyordu. Öykü kendi bilgisayarında isimleri kontrol ederken ben de Black'in işaretlediği belgeleri açıyordum. "Bir dakika, şu adam iki farklı şirkette yönetici olarak görünüyor." dediğinde ona döndüm. "Hangisi?" diye sordum. Ekranındaki ismi gösterdiğinde kendi dosyalarımda arattım. Aynı kişinin Sungur'la yaptığı iki ayrı yazışma karşıma çıktı. "Bizde de var." dedim. Öykü kaşlarını kaldırdı. "Adam her yerde." diye söylendiğinde güldüm. "Her yerde olması suç işlediği anlamına gelmez ama bu kadar bağlantı tesadüf de olmayabilir." dedim. Öykü başını sallayıp ismin yanına bir işaret koydu. "Şimdilik listede kalsın. Sonra tek tek bakarız." dedi.
Şirketlerin ardından para transferlerine ait ortak kayıtları açtım. Çocukların araştırmalarında Sungur'un bağlantılı olduğu hesaplar arasında gerçekleşen bazı yüksek miktarlı ödemeler bulunuyordu. Black aynı tarihte, aynı miktarda ve aynı hesaplar arasında yapılmış işlemleri eşleştirmişti. "Bayağı fazla transfer varmış." dedi Öykü ekrandaki listeyi aşağı kaydırırken. "Evet. Ama hepsi şüpheli değil. Normal ticari ödemeler de var." dedim. İlk birkaç kaydı birlikte kontrol ettik. Bir şirketin başka bir şirkete yaptığı mal alımı ödemesi, çalışan maaşları ve düzenli kira giderleri gibi sıradan işlemlerdi. Öykü bir süre sonra sandalyesine yaslandı. "Bunlar normal görünüyor." dediğinde başımı salladım. "Evet ama önemli olan aynı işlemlerin iki tarafta da bulunması. Birazdan açıklamaları uyuşmayanları ayrıca inceleyeceğiz." dedim. "Yani şimdilik yalnızca paranın gerçekten gönderilip gönderilmediğini kontrol ediyoruz." dediğinde "Aynen öyle." diye cevap verdim.
Bir sonraki ortak kayıtlar Sungur'un görüştüğü kişilerle ilgiliydi. Çocuklar onun katıldığı davetleri, şirket toplantılarını ve yurt dışı seyahatlerini araştırmışlardı. Özellikle bazı iş insanlarıyla aynı tarihlerde aynı şehirlerde bulunduğunu gösteren belgeler toplamışlardı. "Şu adamı hatırlıyor musun?" diye sordum isimlerden birini göstererek. Öykü ekrana bakıp gözlerini kıstı. "Bir yerden tanıyorum ama çıkaramadım." dediğinde adamın fotoğrafını açtım. "Sungur'un geçen yıl katıldığı yardım gecesinde yanındaydı." dedim. Öykü parmağını ekrana doğru uzattı. "Hah! Evet, hatırladım." dediğinde başımı salladım. "Çocuklar da bunu bulmuş. Bir de aynı hafta yurt dışına çıktıklarını tespit etmişler." dedim. Sungur'un bilgisayarındaki seyahat belgelerini açtığımda aynı kişinin adı karşımıza çıktı. Ancak burada otel rezervasyonları ve üç ayrı özel toplantının tarihleri de bulunuyordu. "Üç toplantı mı?" diye sordu Öykü şaşkınlıkla. "Evet. Üstelik üçünün de katılımcıları neredeyse aynı." dedim. Öykü kaşlarını çatıp isimleri incelemeye başladı. "Demek ki sadece bir davette karşılaşmamışlar." dediğinde başımı salladım. "Ama ne konuştuklarını bilmiyoruz. Şimdilik yalnızca aralarında daha yakın bir iş ilişkisi olabileceğini söyleyebiliriz." dedim. Öykü adamın ismini not aldıktan sonra "Bu adamı da araştıracağız." diye mırıldandı.
Ortak kayıtların son bölümünde Güneşli yetimhanesinin adı karşıma çıktığında elim faremin üzerinde duraksadı. Ekranın sol tarafında çocukların hazırladığı araştırma dosyası, sağ tarafında ise Sungur'un bilgisayarından aldığımız klasör bulunuyordu. Öykü de ekrandaki ismi görünce biraz doğruldu. "Yetimhane." diye mırıldandı. Başımı sallayıp önce çocukların dosyasını açtım.
Güneşli yetimhanesinin kuruluş tarihi, bağlı olduğu kurumlar, faaliyet gösterdiği yıllar ve 2018'de kapatıldığına dair bilgiler sıralanıyordu. Bunların altında çocuk sayıları, yaş aralıkları ve çalışan personel hakkında hazırlanmış genel bir tablo vardı. "Burada toplam kırk sekiz çocuk kayıtlı görünüyor." dedim. Öykü ekrana yaklaşıp tabloyu okumaya başladı. "Yirmi altısı erkek, yirmi ikisi kız. Bir de yaş gruplarına ayırmışlar." dediğinde başımı salladım. "Başka ne var?" diye sorduğunda dosyayı aşağı kaydırdım. "Kurumun kapasitesi, çalışan sayısı, kapanış tarihi... Hepsi bu kadar." dedim. Öykü kaşlarını hafifçe çattı. "Çocukların isimleri yok mu?" diye sorduğunda başımı iki yana salladım. "Hayır. Bireysel kayıtlara ulaşamamışlar. Yalnızca genel bilgiler var." dedim.
Sungur'un bilgisayarından aldığımız klasörü açtığımda ise karşımıza bambaşka bir içerik çıktı. Çocukların isimleri, doğum tarihleri, hangi odalarda kaldıkları, bazı görevlilerin hazırladığı listeler ve daha önce bulduğumuz video kayıtları aynı klasörün altındaydı. Öykü'nün yüzündeki ifade bir anda değişti. "Şu dosyaları tekrar görmek bile midemi bulandırıyor." dediğinde gözlerimi ekrandan ayırmadan başımı salladım. "Benim de." dedim. Birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra çocukların hazırladığı araştırma dosyasını yeniden açtım. "Şuna bak Öykü. Burada her şey ne kadar normal görünüyor." dedim. "Sıradan bir yetimhane. Kaç çocuk var, kaç çalışan var ne zaman açılmış ne zaman kapanmış... Hepsi bu." Öykü dudaklarını birbirine bastırıp ekrana baktı. "Ama Sungur'un dosyalarında o çocuklara neler yaptıkları var." dediğinde başımı salladım. "Evet. Çocuklar kurumun dışarıdan görünen yüzünü bulmuşlar. Bizse içeride saklananları." dedim.
Öykü sandalyesine yaslanıp derin bir nefes verdi. "Düşünsene, biri yalnızca şu resmî kayıtlara baksa burada yaşananlardan haberi bile olmayacak." dediğinde boğazım düğümlendi. "Zaten yıllarca böyle olmuş." diye karşılık verdim. Ekrandaki yetimhane ismine birkaç saniye daha baktım. O binanın duvarları arasında neler yaşandığını artık biliyorduk. Ama bilmek, o çocukların başına gelenleri değiştirmiyordu. Yalnızca bunları yapanların ortaya çıkarılması için daha fazla neden veriyordu.
Önümüzdeki dosyayı kapatıp sandalyeme yaslandım. "Ortak kayıtlar bu kadar." dedim. Öykü başını sallayıp kendi ekranındaki notlara baktı. "Şirketler, para transferleri, Sungur'un görüştüğü kişiler ve yetimhane... Büyük kısmı birbirini doğruluyor." dediğinde gülümsedim. "Evet. Ama asıl ilginç olanlar şimdi başlayacak." dedim. Öykü kaşlarını kaldırıp bana döndü. "Farklılıklar mı?" diye sorduğunda başımı salladım. "Aynen öyle. Black'in özellikle işaretlediği kayıtlar var." dedim ve ikinci bölümü açtım.
Ekranda aynı tarihlere veya işlemlere ait olmasına rağmen açıklamaları uyuşmayan belgeler sıralanmıştı. Bazılarında yalnızca eksik bilgiler vardı. Bazılarında ise aynı işlemin iki farklı şekilde kaydedildiği görülüyordu. İlk dikkatimi çeken, Güneşli yetimhanesiyle bağlantılı bir para transferi oldu. "Şuna bak." dedim iki belgeyi yan yana açıp. Öykü sandalyesini biraz daha yaklaştırdı. "Ne olmuş?" diye sorduğunda ekrandaki tarihi gösterdim. "İki dosyada da aynı gün yapılmış iki yüz seksen bin liralık bir ödeme var. Gönderen ve alıcı hesaplar da aynı." dedim. Öykü başını sallayıp çocukların hazırladığı belgeyi okumaya başladı. "Güneşli yetimhanesine bağış." diye okudu. "Evet. Çocukların ulaştığı kayıtta bu şekilde görünüyor." dedim ve Sungur'un bilgisayarından aldığımız belgeyi açtım. "Ama burada aynı paranın açıklaması farklı." Öykü gözlerini kısıp ekrana yaklaştı. Birkaç saniye sonra kaşları çatıldı. "Arşiv temizliği ve kayıtların imhası." diye okudu. Ardından hızla bana döndü. "Bir dakika. Aynı para mı bu?" diye sorduğunda başımı salladım. "Aynı tarih, aynı miktar, aynı hesaplar." dedim. Öykü tekrar ekrana baktı. "Yani bağış diye gösterdikleri parayı belgeleri yok etmek için mi kullanmışlar?" diye sorduğunda "Sungur'un kendi kayıtlarında öyle yazıyor." dedim.
Öykü sinirle sandalyesine yaslandı. "Şerefsizler." diye mırıldandı. "Yetimhaneye yardım ediyormuş gibi gösterip kendi yaptıklarının izini silmek için para harcamışlar." dediğinde dudaklarımı birbirine bastırdım. "Üstelik bu belgeye göre yalnızca dosyaları toplamakla kalmamışlar. Bazı kayıtların tamamen ortadan kaldırılması da istenmiş." dedim. Öykü hemen doğrulup ekrana yaklaştı. "Kim istemiş?" diye sorduğunda belgenin altındaki onay bölümünü açtım. Sungur'un yakın çevresinde bulunan yöneticilerden birinin adı yazıyordu. "Bu adamı tanıyoruz." dedi Öykü. "Evet. Çocukların şirket araştırmalarında da adı geçiyordu." dedim. "Ama orada ne iş yaptığını tam olarak bulamamışlardı." diye devam ettiğinde başımı salladım. "Şimdi en azından bu ödemenin onayında yer aldığını biliyoruz." dedim. Öykü adamın ismini not ederken sinirle başını iki yana salladı. "Bir yandan bağış yapıyor gibi görün, diğer yandan belgeleri yok ettir. Ne güzel düzen kurmuşlar." diye söylendi. "Görünüşe bakılırsa." dedim ve diğer kayda geçtim.
İkinci ödeme ilkinden birkaç ay önce yapılmıştı. Çocukların araştırmasında yetimhane çalışanlarının maaşları için ayrılmış bir gider olarak görünüyordu. Sungur'un bilgisayarındaki belgede ise aynı miktar, çocukların tutulduğu odalara yerleştirilen kamera sistemlerinin kurulumu ve bakımına ayrılmıştı. "Yok artık." dedi Öykü ekrandaki açıklamayı okur okumaz. "Ne oldu?" diye sorduğumda parmağıyla belgeyi gösterdi. "Maaş ödemesi diye kaydetmişler ama parayı kameralara harcamışlar." dediğinde başımı salladım. "Evet. Hem de normal güvenlik kameralarından bahsetmiyoruz." dedim. Belgenin eklerini açtığımda odaların numaraları, kamera yerleşimlerine ait çizimler ve teknik ekipmanın teslim edildiğini gösteren bir liste karşımıza çıktı.
Öykü'nün yüzündeki öfke yerini birkaç saniyeliğine şaşkınlığa bıraktı. "Gece..." diye mırıldandı. "Bunlar o odalar değil mi?" diye sorduğunda boğazım düğümlendi. Ekrandaki oda numaralarını tanıyordum. Daha önce bulduğumuz video kayıtlarının isimlerinde de aynı numaralar vardı. "Evet." dedim kısık bir sesle. "O odalar." Öykü gözlerini kapatıp başını geriye yasladı. "Allah kahretsin." diye fısıldadı. Bir süre ikimiz de konuşmadık. O görüntüleri yeniden açmamıza gerek yoktu. Zaten hafızamdan silinmeyecek kadar iyi hatırlıyordum. Çocukların korku dolu yüzlerini, o odaların soğuk duvarlarını ve bütün bunların birileri tarafından kayıt altına alınmış olmasını...
"Yani her şeyi önceden hazırlamışlar." dedi Öykü gözlerini yeniden açarak. "Odaları, kameraları, kayıt sistemlerini... Hepsini." Başımı salladım. "Ve masrafları normal kurum giderlerinin arasına saklamışlar." dedim. Öykü masanın üzerindeki kalemi eline alıp parmaklarının arasında çevirmeye başladı. "Bunları yapan insanların bir gün normal hayatlarına devam etmiş olmaları bile sinirimi bozuyor." dediğinde ona baktım. "Benim de." diye karşılık verdim. "Ama elimizde artık yalnızca videolar yok. O sistemlerin nasıl kurulduğunu gösteren belgeler de var." Öykü başını sallayıp kalemi masaya bıraktı. "Bunları mutlaka saklamamız gerekiyor." dediğinde "Zaten ayrı bir klasöre kopyalıyorum." diye cevap verdim.
Bir sonraki farklılık Güneşli yetimhanesinin çocuk kayıtlarıyla ilgiliydi. Black, iki dosyada bulunan çocuk sayılarının uyuşmadığını işaretlemişti. "Öykü, burada bir şey var." dediğimde sandalyesini yeniden yanıma çekti. "Ne olmuş?" diye sorduğunda iki listeyi yan yana açtım. "Çocukların bulduğu resmî kayıtlarda kırk sekiz çocuk vardı, hatırlıyorsun değil mi?" dedim. "Evet. Yirmi altı erkek, yirmi iki kız." diye karşılık verdi. "Ama Sungur'un bilgisayarındaki isim listesinde elli bir kişi var." dediğimde kaşlarını çattı. "Nasıl yani?" diye sordu. "Üç kişi fazla." dedim. Öykü ekrana yaklaşıp isimleri incelemeye başladı. "Belki aynı çocuk iki kez yazılmıştır." dediğinde başımı salladım. "Ben de öyle düşündüm ama Black tekrar eden isimleri kontrol etmiş. Üçü de farklı." dedim.
Öykü sandalyesini biraz daha yaklaştırdı. "Peki bu üç kişinin bilgileri var mı?" diye sorduğunda isimlerin üzerine tıkladım. Karşımıza birkaç tarih, oda numarası ve kısa notlar çıktı. Ancak diğer çocukların dosyalarında bulunan ayrıntılı bilgiler burada yoktu. "İsimleri ve bazı tarihler var. Ama nereden geldikleri, kim tarafından getirildikleri ya da daha sonra ne oldukları yazmıyor." dedim. Öykü kaşlarını çatıp ekrana baktı. "Resmî kayıtlarda hiç yoklar mı?" diye sorduğunda arama sonuçlarını gösterdim. "Black çocukların dosyalarını taramış. Bu isimlerden hiçbirine rastlamamış." dedim. Öykü birkaç saniye sessiz kaldıktan sonra "Belki de yetimhaneye resmî olarak kaydedilmemişlerdir." dedi. "Olabilir." diye karşılık verdim. "Ama neden kaydedilmediklerini bilmiyoruz. Belki kayıtlar eksik, belki de özellikle gizlenmişler." dedim. Öykü dudaklarını birbirine bastırdı. "Üç çocuk." diye mırıldandı. "Kırk sekiz çocuğun yaşadıklarını bile tam olarak bilmiyoruz. Şimdi bir de kayıtlarda olmayan üç kişi çıktı." dediğinde içim sıkıştı. "Önce kim olduklarını bulacağız." dedim. Öykü başını sallayıp isimleri dikkatlice not aldı.
Dosyayı kapatmadan önce tarihlere bir kez daha baktım. Üç ismin yanında bulunan kayıt tarihleri birbirinden farklıydı. Ancak hepsinin yanında oda numarası yazıyordu. Bu da en azından Sungur'un tuttuğu listede belirli odalarla ilişkilendirildiklerini gösteriyordu. "Şimdilik bunların gerçekten yetimhanede kalan çocuklar olup olmadığını bile kesin söyleyemeyiz." dedim. Öykü bana döndü. "Ama isimlerin neden bu listede olduğunu öğrenebiliriz." dediğinde başımı salladım. "Aynen öyle. O yüzden hiçbirini atlamayacağız." dedim.
Bir sonraki dosyada yetimhanenin kapanışına ait belgeler vardı. Çocukların araştırmasında kurumun 2018 yılında faaliyetlerine son verdiği açıkça yazıyordu. Kapanış kararı, resmî açıklamalar ve kurumun artık hizmet vermediğini gösteren kayıtlar bulunuyordu. Sungur'un bilgisayarında ise aynı tarihten sonraya ait bazı ödemeler vardı. "Şuna bak." dedim ilk kaydı açıp. "Yetimhane kapandıktan dört ay sonra para transferi yapılmış." Öykü şaşkınlıkla bana döndü. "Kime?" diye sorduğunda alıcı şirketin adını gösterdim. "Bir arşiv ve depolama şirketine." dedim. "Açıklama?" diye sorduğunda belgeyi büyüttüm. "Dosya nakli ve arşiv depolama." diye okudum.
Öykü bir süre ekrana baktıktan sonra kaşlarını çattı. "Kapanan bir kurumun belgelerini başka yere taşımaları normal olabilir." dediğinde başımı salladım. "Evet, olabilir. Tek başına bu ödeme şüpheli değil." dedim. Ardından aynı şirkete yapılan diğer transferleri açtım. "Ama bak, dört ay sonra bir ödeme daha var. Sonraki ay yine var." dedim. Öykü ekrana yaklaştı. "Bunların hepsi arşiv için mi?" diye sorduğunda açıklamaları kontrol ettim. "Bazılarında depolama, bazılarında bakım ve güvenlik yazıyor." dedim. Öykü sandalyesine yaslanıp düşündü. "Yani belgeleri bir yere taşımışlar ve orayı kullanmaya devam etmiş olabilirler." dedi. "Evet. Ama elimizdeki kayıtlar yalnızca ödeme yapıldığını gösteriyor. Ne taşındığını ya da nerede tutulduğunu henüz bilmiyoruz." diye cevap verdim. Öykü şirketin adını not aldı. "Bunu araştırırsak belki başka dosyalara ulaşabiliriz." dediğinde başımı salladım.
Bir süre sonra Black'in işaretlediği diğer kayıtları incelemeye başladık. Bu kez karşımıza Sungur'un bağlantılı olduğu bir lojistik şirketi çıktı. Çocukların araştırmasında şirketin sahipleri, kuruluş tarihi ve Sungur'la olan ticari ilişkisi bulunuyordu. Sungur'un bilgisayarındaki belgelerde ise şirketin yaptığı bazı sevkiyatlara ait listeler vardı. "Bu şirketi ortak kayıtlarda da görmüştük." dedim. Öykü başını salladı. "Evet. Nakliye işi yapıyorlardı." dediğinde sevkiyat kayıtlarını açtım. Tarihler, araç plakaları, teslimat noktaları ve taşınan ürünlerin açıklamaları sıralanıyordu. İlk birkaç kayıtta mobilya, elektronik eşya ve ofis malzemeleri gibi sıradan ürünler yazıyordu. Ancak Black üç sevkiyatı ayrıca işaretlemişti.
"Şu üçüne bak." dedim. Öykü ekrana yaklaştı. "Aynı araç." dedi. "Evet. Üç gün üst üste aynı depoya gitmiş." diye devam ettim. "E ne var bunda? Belki düzenli teslimat yapıyorlardır." diye sorduğunda başımı salladım. "Olabilir. Ama diğer sevkiyatların hepsinde ne taşındığı yazıyor. Bu üçünde açıklama kısmı boş." dedim. Öykü gözlerini kısıp belgeleri incelemeye başladı. "Teslim alan kişi?" diye sorduğunda kayıtları aşağı kaydırdım. "İmza var ama isim yok." dedim. "Gönderen?" diye sordu. "Şirketin kendisi görünüyor." diye cevap verdim. Öykü sandalyesine yaslanıp dudaklarını büzdü. "Yani aynı araç üç gün boyunca aynı yere bir şeyler götürmüş ama ne götürdüğünü de kimin teslim aldığını da bilmiyoruz." dediğinde başımı salladım. "Aynen öyle." dedim. "Bunların yetimhaneyle bir bağlantısı var mı?" diye sorduğunda başımı iki yana salladım. "Şimdilik yok. En azından elimizdeki belgelerde görünmüyor." dedim. Öykü hafifçe iç çekti. "O zaman bunu da ayrı araştıracağız." diye karşılık verdi. "Evet. Her şüpheli kaydı aynı olayla ilişkilendiremeyiz." dedim.
Lojistik şirketinin ardından bazı gayrimenkul kayıtları karşımıza çıktı. Çocukların araştırmasında Sungur'un üzerine kayıtlı evler, şirket binaları ve arsalar listelenmişti. Sungur'un bilgisayarındaki belgelerde ise başka adresler de vardı. "Bunlar çocukların dosyalarında yok." dedim. Öykü ekrana yaklaşıp adresleri incelemeye başladı. "Sungur'un adına mı kayıtlı?" diye sorduğunda başımı iki yana salladım. "Hayır. Bağlantılı olduğu şirketlerden birinin adına." dedim. "Belki şirketin depolarıdır." diye karşılık verdiğinde ilk adresin gider tablosunu açtım. Elektrik, su, güvenlik ve bakım için her ay düzenli ödemeler yapılmıştı. "Şu binanın giderlerine bak." dedim. Öykü birkaç saniye ekrana baktı. "Aylık güvenlik gideri bayağı yüksekmiş." dediğinde başımı salladım. "Evet. Üstelik çocukların araştırmasında bu adresin aktif olarak kullanılan bir iş yeri olduğuna dair bilgi yok." dedim.
Öykü kaşlarını çatıp ekrandaki adresi tekrar okudu. "Peki Sungur'un bilgisayarında ne için kullanıldığı yazıyor mu?" diye sorduğunda belgeleri kontrol ettim. "Hayır. Yalnızca giderler ve birkaç bakım faturası var." dedim. "Belki gerçekten depodur." dediğinde omuzlarımı silktim. "Olabilir. Ama o zaman neden bu kadar yüksek güvenlik gideri var, merak ediyorum." dedim. Öykü gülümsemeden başını salladı. "Sungur'un hiçbir şeyine güvenemiyorum artık." dediğinde ona baktım. "Ben de. Ama şüphelenmekle kanıt bulmak farklı şeyler. Önce binanın ne için kullanıldığını öğrenmeliyiz." dedim. Öykü adresi not edip yanına büyük bir soru işareti koydu.
Bir sonraki farklılık Sungur'un yurt dışı seyahatleriyle ilgiliydi. Çocukların araştırmasında bazı seyahatlerin tarihleri ve kamuya açık toplantı bilgileri bulunuyordu. Sungur'un bilgisayarında ise aynı seyahatlere ait harcama dökümleri vardı. Öykü ilk belgeyi açtığımızda kaşlarını kaldırdı. "Adamın otel masraflarına bak." dediğinde istemsizce güldüm. "Sen de ilk ona mı baktın?" diye sorduğumda omuzlarını silkti. "Ne yapayım, rakam gözüme çarptı." dedi. Gülümseyerek belgeyi aşağı kaydırdım. Ancak bir satır dikkatimi çektiğinde duraksadım. "Bir dakika." dedim. Öykü hemen bana döndü. "Ne oldu?" diye sorduğunda aynı tarihte yapılan iki ayrı ödemeyi gösterdim. "Çocukların araştırmasında Sungur'un o gün bir iş toplantısına katıldığı yazıyor. Ama burada toplantı masrafının dışında başka bir ödeme daha var." dedim. "Kime?" diye sorduğunda alıcı bilgilerini açtım. "Özel danışmanlık hizmeti veren bir şirkete." dedim. Öykü kaşlarını çattı. "Ne danışmanlığı?" diye sorduğunda belgeyi inceledim. "Açıklanmamış. Yalnızca hizmet bedeli yazıyor." dedim. "Miktarı?" diye sordu. Rakamı okuduğumda Öykü'nün gözleri büyüdü. "Bir toplantı için bu kadar para mı?" dediğinde başımı salladım. "Toplantı için mi, başka bir şey için mi bilmiyoruz. Ama aynı tarihe denk gelmesi dikkat çekici." dedim. Öykü şirketin adını not aldıktan sonra "Bunların da bağlantısını araştıracağız." diye söylendi.
Dosyaları incelemeye devam ettikçe Black'in işaretlediği her kaydın büyük bir sır saklamadığını fark ediyorduk. Bazıları yalnızca farklı tarihlerde güncellenmiş belgelerdi. Bazılarında eksik açıklamalar vardı. Hatta birkaç kaydın farklı görünmesinin nedeni şirket isimlerinin değiştirilmiş olmasıydı. Ancak bazı belgeler gerçekten üzerinde durmamız gereken ayrıntılar içeriyordu. Özellikle Güneşli yetimhanesiyle ilgili para transferleri, resmî kayıtlarda bulunmayan üç isim ve kapanıştan sonra yapılan ödemeler dikkat çekiciydi.
Öykü sandalyesine yaslanıp iki eliyle yüzünü sıvazladı. "Ben artık bu adamın normal bir iş yaptığını görsem bile altında başka bir şey arayacağım." dediğinde hafifçe güldüm. "Zaten şu an yaptığımız biraz o." diye karşılık verdim. "Ama her şeyin altında suç ararsak gerçekten önemli olanları kaçırabiliriz." dedim. Öykü başını salladı. "Biliyorum. O yüzden hepsini ayrı ayrı not alıyorum." dediğinde onun ekranına baktım. Açtığı belgelerin yanına küçük açıklamalar yazmış, araştırılması gereken isimleri ve adresleri farklı başlıklar altında toplamıştı. "İyi ki varsın." dediğimde kaşlarını kaldırıp bana döndü. "Bunu kayda alabilir miyiz? Bir daha ne zaman duyacağım belli değil." dediğinde gözlerimi devirdim. "Şımarma." diye karşılık verdim. Öykü kahkaha atıp sandalyesine döndü. "Gece Hera Karadağ bana teşekkür etti. Bugünü takvime işaretleyeceğim." diye söylendiğinde başımı iki yana sallayıp gülerek bilgisayarıma döndüm.
Black'in hazırladığı farklılıklar raporunu kaydedip önemli gördüğümüz belgeleri ayrı bir klasörde topladım. Çocukların araştırmalarıyla Sungur'un bilgisayarından aldığımız kayıtlar birbirlerinin eksiklerini tamamlıyordu. Onların dışarıdan ulaşabildiği bilgiler, bizim elimizdeki belgelerin doğruluğunu kontrol etmemize yardımcı oluyordu. Bizim dosyalarımız ise bazı işlemlerin arkasındaki gerçekleri gösteriyordu. Özellikle yetimhaneyle ilgili kayıtlar yan yana geldiğinde aradaki fark çok daha belirginleşmişti. Bir tarafta sıradan bir kurumun resmî bilgileri vardı. Diğer tarafta ise aynı kurumun duvarları arasında yaşananları gösteren belgeler.
"Bir şey fark ettin mi?" diye sordum Öykü'ye döndüğümde. "Neyi?" dedi gözlerini ekranından ayırarak. "Çocuklar Sungur'un kimlerle görüştüğünü, hangi şirketlerle çalıştığını ve nerelere para gönderdiğini bulmuşlar. Bizdeyse bunların bazılarının neden yapıldığına dair belgeler var." dediğimde başını hafifçe salladı. "Yani birbirimizin eksiklerini tamamlıyoruz." dedi. "Aynen öyle." diye cevap verdim. Öykü bir süre ekrana baktıktan sonra gülümsedi. "Çocuklar da az iş çıkarmamış ama." dediğinde başımı salladım. "Evet. Özellikle şirket bağlantılarını çok iyi araştırmışlar. Biz Sungur'un bilgisayarına ulaşabildiğimiz için bazı şeyleri daha kolay öğrenmişiz. Onlar bu bilgileri dışarıdan toplamışlar." dedim. Öykü başını sallayıp "Bence ikisini birleştirirsek çok daha fazlasını bulabiliriz." dediğinde ona katıldım.
Bir süre sonra Black'in hazırladığı son bölüme geçtim. "Şimdi asıl merak ettiğimiz şeye bakalım." dediğimde Öykü hemen doğruldu. "Temizleyici." diye mırıldandı. Başımı sallayıp arama sonuçlarını açtım. Black'ten bu ismi hem çocukların araştırmalarında hem de Sungur'un bilgisayarından aldığımız dosyalarda ayrı ayrı aramasını istemiştim. Ayrıca ismin geçtiği belgeler varsa bunların tarihlerini ve bağlantılı kişileri de listelemesini söylemiştim. Ancak ekranın ortasında tek bir uyarı vardı.
Eşleşen kayıt bulunamadı.
Kaşlarımı çatıp sonuçları tekrar kontrol ettim. "Hiçbir şey yok." dedim. Öykü şaşkınlıkla bana baktı. "Nasıl hiçbir şey yok? Sungur'un bilgisayarında bu kadar belge var." dediğinde başımı iki yana salladım. "Ne çocukların araştırmalarında ne de Sungur'un dosyalarında Temizleyici adı geçiyor." dedim. Öykü sandalyesini bana doğru çekti. "Belki başka bir isim kullanıyordur." dediğinde başımı salladım. "Olabilir. Zaten gerçek adının Temizleyici olduğunu düşünmüyorum." dedim. "O zaman Black'e benzer ifadeleri de arattıralım." dediğinde arama ayarlarını açtım. "Onu da yapmıştım ama daha geniş arayabiliriz." dedim. Temizlik, tasfiye, kayıt silme ve benzeri ifadelerin geçtiği belgeleri listelemesini istedim. Birkaç saniye sonra karşımıza çok sayıda sonuç çıktı.
Öykü'nün gözleri büyüdü. "İşte! Bir şeyler buldu." dediğinde ekrana yaklaştım. İlk dosyayı açtığımızda sıradan bir temizlik şirketine ait ödeme kaydı çıktı. İkincisi bilgisayar sistemlerindeki eski kayıtların silinmesiyle ilgiliydi. Üçüncüsü ise az önce incelediğimiz arşiv temizliği ödemesiydi. "Bunlar aradığımız şey değil." dedim. Öykü dudaklarını büzüp diğer sonuçlara baktı. "Belki aralarında bir şey vardır." dediğinde başımı salladım. Dosyaları tek tek kontrol ettik. Bazılarında şirketlerin tasfiye işlemleri, bazılarında eski evrakların imhası, bazılarında ise sıradan bakım ve temizlik giderleri vardı. Hiçbirinde Temizleyici adında birinden ya da bu lakapla anılan bir kişiden söz edilmiyordu.
Öykü sinirle sandalyesine yaslandı. "Bu adam resmen hayalet gibi." diye söylendiğinde derin bir nefes verdim. "Belki de onu bulmak için yanlış yere bakıyoruz." dedim. Öykü bana döndü. "Ne demek istiyorsun?" diye sorduğunda birkaç saniye düşündüm. "Karan bize Temizleyici'den bahsetti ama kim olduğunu bilmiyoruz. Dün gördüğüm adamın da o kişi olduğundan emin değiliz." dedim. Öykü kaşlarını çattı. "Ama dövmesini tanıdın." dediğinde başımı salladım. "Evet. O dövmeyi unutmadım. Sekiz yıl önce gördüğüm dövmeyle aynıydı." dedim. Sesimin hafifçe değiştiğini fark ettiğimde boğazımı temizledim. "Ama bu onun Temizleyici olduğu anlamına gelmiyor." diye devam ettim.
Öykü birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra sandalyesini biraz daha yaklaştırdı. "Gece, dün o adamı gördüğünde çok kötü oldun." dediğinde gözlerimi ekrana çevirdim. "Biliyorum." dedim. "Sana bir şey soracağım." dediğinde ona döndüm. "Sor." dedim. "Sesini hiç hatırlamıyor musun?" diye sorduğunda birkaç saniye sessiz kaldım. Sekiz yıl önceki o geceyi düşünmek istemiyordum ama bazı görüntüler zaten hiçbir zaman zihnimden gitmemişti. "Net değil." dedim sonunda. "Ses kalındı ama dünkü adam konuştuğunda seslerini benzetmeye çalışmadım çünkü dövmeyi gördükten sonra kendimde değildim. Ama kolunu net hatırlıyorum. O dövmeleri gördüğüm an tanıdım." Öykü başını hafifçe salladı.
Öykü elini uzatıp koluma hafifçe dokundu. "Tamam. O zaman kendimizi zorlamayalım. Önce kimliğini buluruz." dediğinde ona baktım. "Nasıl?" diye sordum. "Dün girdiğimiz binanın çalışan kayıtlarından, güvenlik görevlilerinden, operasyon biriminden... Bir yerden çıkar." dediğinde başımı salladım. "Çıkması lazım." diye mırıldandım. Öykü yüzüme dikkatlice baktıktan sonra "Ve bunu tek başımıza yapmak zorunda değiliz." dedi. Birkaç saniye ona baktım. Ne demek istediğini anlamıştım. "Karan ve diğerleri." dedim. Öykü başını salladı. "Evet. Dün o adamı onlar da gördü. Belki hakkında bir şey biliyorlardır. Bilmiyorlarsa da birlikte araştırabiliriz." dediğinde derin bir nefes aldım. "Haklısın." diye cevap verdim.
Black'in arama sonuçlarını kapatıp hazırladığı raporu kaydettim. Öykü de kendi bilgisayarında aldığı notları düzenlemeye başladı. Bir süre yalnızca klavyelerimizin sesleri duyuldu. Ekrandaki dosyalara baktıkça çocukların araştırmalarını düşündüm. Sungur'un bağlantılarını bulmak için ne kadar uğraştıkları belliydi. Bizim elimizdeki belgelerle onların topladıklarını birleştirirsek bazı soruların cevaplarına çok daha hızlı ulaşabilirdik. Ama bunun için önce onlara Sungur'un evine girdiğimizi anlatmamız gerekiyordu.
"Öykü." diye seslendiğimde bana döndü. "Efendim?" dedi. "Bence çocuklara her şeyi anlatmalıyız." dediğimde birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından kaşlarını kaldırdı. "Sungur'un evine girdiğimizi de mi?" diye sorduğunda başımı salladım. "Evet. Bilgisayarından aldığımız dosyaları, bulduğumuz kayıtları... Hepsini." dedim. Öykü sandalyesini tamamen bana çevirdi. "Ben de aynı şeyi düşünüyordum ama senin söylemeni bekledim." dediğinde hafifçe güldüm. "Neden?" diye sordum. "Bilmiyorum. Karan'lara güvenmeye başladığını söyledin ama yine de bu kadar önemli bir şeyi paylaşmak isteyip istemeyeceğinden emin değildim." dediğinde birkaç saniye düşündüm. "Haklısın. Daha önce söylemek istemiyordum." dedim. Öykü merakla yüzüme baktı. "Şimdi?" diye sorduğunda omuzlarımı hafifçe silktim. "Şimdi aynı tarafta olduğumuzu düşünüyorum. Üstelik onların araştırmalarını gördük. Bizden sakladıkları bir şey var mı bilmiyorum ama en azından bu konuda gerçekten uğraştıkları belli." dedim.
Öykü gülümseyip başını salladı. "Hem bizim bulduklarımız onların işine yarayacak hem de onların buldukları bizim." dediğinde "Aynen öyle." diye karşılık verdim. "Birlikte çalışacaksak birbirimizden böyle önemli bilgileri saklamamızın anlamı yok." dedim. Öykü bir süre düşündükten sonra gülmeye başladı. "Ne oldu?" diye sorduğumda başını iki yana salladı. "Sungur'un evine girdiğimizi öğrenince yüzlerini görmek istiyorum." dediğinde ben de güldüm. "Özellikle Toprak'ın." diye ekledi. "Kesin neden onu da götürmediğimizi soracak." dediğimde kahkaha attı. "Bence de. Hatta bir dahaki sefere onu da götürmemizi isteyecek." diye karşılık verdiğinde gözlerimi devirdim. "Bir daha Sungur'un evine girmeyi planlamıyorum, teşekkürler." dedim.
"Karan'ın tepkisini daha çok merak ediyorum." dedi Öykü gülümseyerek. "Niye?" diye sordum. "Bilmiyorum. Bizim Sungur'un evine kadar girdiğimizi öğrenince şaşıracaktır." dediğinde omuzlarımı silktim. "Şaşırsın. Onlar da az şey yapmamış." dedim. Öykü başını sallayıp bilgisayarındaki dosyaları kapattı. "Peki ne zaman söyleyeceğiz?" diye sorduğunda birkaç saniye düşündüm. "Bugün." dedim. Öykü şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Bugün mü?" diye sorduğunda başımı salladım. "Evet. Hem dosyaları birlikte inceleriz hem de dün gördüğüm adamı anlatırım." dedim. Öykü'nün yüzündeki gülümseme biraz silindi. "İyi olur. Özellikle Karan'ın bunu bilmesi gerekiyor." dediğinde "Biliyorum. Zaten ona anlatacağımı söyledim." diye cevap verdim.
"Nerede buluşacağız?" diye sorduğunda etrafıma baktım. "Buraya gelsinler." dedim. Öykü şaşkınlıkla çalışma odasını süzdü. "Buraya mı? Hepsi mi?" diye sorduğunda başımı salladım. "Evet, hepsi. Dosyalar zaten burada. Hem birlikte bakarız hem de biraz otururuz. Sürekli bir operasyon için bir araya gelmek zorunda değiliz." dedim. Öykü gülümseyip sandalyesine yaslandı. "Bence de. Ama Toprak bu eve gelirse sessiz bir akşam geçireceğimizi sanmıyorum." dediğinde kahkaha attım. "O konuda haklısın." diye cevap verdim.
Telefonumu masanın üzerinden alıp Karan'ın numarasını açtım. Tam arama tuşuna basacağım sırada Öykü bana döndü. "Bir dakika, Ilgaz'a ben mi haber versem?" diye sorduğunda yavaşça başımı ona çevirdim. Yüzündeki ifadeyi görünce gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. "Tabii bebeğim. Sen Ilgaz'a haber ver, ben de diğerlerine." dediğimde gözlerini devirdi. "Öyle demek istemedim." diye söylendiğinde kahkaha attım. "Ben de bir şey demedim zaten." dedim. "Gece, yemin ederim seni boğacağım." diye tehdit ettiğinde gülerek telefonuma döndüm. "Önce şu çocukları çağıralım da sonra boğarsın." dedim ve Karan'ı aradım.
Telefon birkaç kez çaldıktan sonra Karan'ın sesi duyuldu. "Efendim, Gece?" dediğinde sandalyemde biraz doğruldum. "Müsait misin?" diye sordum. "Müsaidim. Bir şey mi oldu?" dediğinde sesindeki ciddiyeti fark edip hafifçe gülümsedim. "Yok, bir şey olmadı. Sadece sana bir teklifim var." dedim. Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu. Ardından Karan'ın hafifçe güldüğünü duydum. "Akşam yemeğine mi çıkarıyorsun beni?" diye sorduğunda kaşlarımı kaldırdım. "İstersen daveti geri çekebilirim." dedim. "Daha neye davet ettiğini söylemedin." diye karşılık verdiğinde istemsizce güldüm. "Sen böyle devam edersen söylemeyeceğim zaten." dedim. Karan bir kez daha güldü. "Tamam, tamam. Dinliyorum seni." dediğinde başımı hafifçe iki yana salladım.
"Öykü'yle sabah sizin gönderdiğiniz dosyaları inceledik. Bazı şeyler dikkatimizi çekti. Bir de dünkü operasyonu konuşmak istiyorum. Sizin fark ettiğiniz ya da bizim gözümüzden kaçan ayrıntılar olabilir. Akşam çocuklarla birlikte bize gelin. Hem dosyaları değerlendiririz hem de biraz otururuz." dedim. Karan'ın sesi yeniden ciddileşti. "Dosyalarda ne dikkatinizi çekti?" diye sorduğunda önümdeki ekrana baktım. "Birkaç şey var ama telefonda anlatmayayım. Geldiğinizde konuşuruz." dedim. "Tamam." diye karşılık verdi. "Bir de dün sana anlatacağımı söylediğim mesele var." diye eklediğimde kısa bir sessizlik oldu. "Sunucu odasında gördüğümüz adam." dedi. "Evet. Onun hakkında da konuşmamız gerekiyor." dedim. "Anladım. Kaç gibi gelelim?" diye sorduğunda saate baktım. "Akşam altı gibi uygun mu?" dedim. "Uygun. Çocuklara haber veririm." diye cevap verdi. "Tamamdır, bekliyoruz." dediğimde sesine yeniden hafif bir eğlence yerleşti. "Yalnız akşam yemeği teklifini de unutmadım." dediğinde kahkaha attım. "Karnınızı doyururuz, merak etme." diye karşılık verdim. "Güzel. O zaman görüşürüz, Gece." dedi. "Görüşürüz, Karan." diye cevap verip telefonu kapattım.
Telefonu masanın üzerine bıraktığımda Öykü'nün sandalyesini bana çevirmiş, merakla yüzüme baktığını gördüm. Konuşmanın son kısmını duymuş olmalıydı çünkü dudaklarının kenarında hiç de masum görünmeyen bir gülümseme vardı. "Ne oldu?" diye sordum kaşlarımı kaldırarak. "Hiç." dedi ama gülümsemesi büyümeye devam ediyordu. "Öykü." diye uyardığımda kahkaha attı. "Akşam yemeği teklifini unutmadım, öyle mi?" diye Karan'ın sesini taklit etmeye çalışınca gözlerimi devirdim. "Sen de hiçbir şeyi kaçırmıyorsun gerçekten." dedim. "Kaçırmam bebeğim. Özellikle böyle şeyleri." diye karşılık verdiğinde başımı iki yana salladım. "Çocuklara haber verecek. Akşam altıda buradalar." dedim.
Öykü'nün yüzü bir anda aydınlandı. Sandalyesinde doğrulup ellerini birbirine vurdu. "Ay, o zaman bir şeyler hazırlayalım!" dedi heyecanla. "Ne hazırlayacağız?" diye sorduğumda sanki çok saçma bir soru sormuşum gibi bana baktı. "Yemek tabii ki. Birkaç çeşit bir şey yaparız. Güzel bir sofra hazırlarız. Sonuçta ilk defa hep birlikte burada oturacağız." dedi. Birkaç saniye yüzüne baktıktan sonra başımı iki yana salladım. "Öykü, ben erkekler için hiçbir şey yapmam. İskender söyleyip olayı bitirelim." dedim. Öykü önce şaşkınlıkla yüzüme baktı, ardından kahkahaya boğuldu. "Gece, sen ciddi misin?" diye sorduğunda omuzlarımı silktim. "Gayet ciddiyim. Ne yapacağım, sabahtan akşama kadar mutfakta mı uğraşacağım? Hem iskenderi kim sevmez?" dedim. Öykü gülmekten cevap vermekte zorlanıyordu. "Kızım, insan bir misafir ağırlayacak diye heyecanlanır. Sen daha gelmeden mutfaktan kaçmanın yolunu buldun." dediğinde ben de güldüm. "Misafir ağırlamak başka, beş erkeğe yemek yetiştirmek başka. Üstelik içlerinde Toprak var. O çocuğa yemek yetiştirebileceğini mi düşünüyorsun?" diye sordum.
Öykü'nün kahkahası yeniden yükseldi. "Toprak için ayrıca iki iskender söylememiz gerekebilir." dediğinde başımı salladım. "Bak, işte mantıklı konuşmaya başladın." diye karşılık verdim. Öykü sandalyesini biraz daha yaklaştırıp dirseğini masaya yasladı. "Ama ben yine de bir şeyler hazırlamak istiyorum. Salata yaparız, birkaç atıştırmalık koyarız. Tatlı da alabiliriz." dediğinde onu birkaç saniye süzdüm. "Sen bugün neden bu kadar heveslisin?" diye sordum. "Ne var yani? Arkadaşlarımız gelecek, güzel bir akşam geçireceğiz." diye cevap verdiğinde kaşlarımı kaldırdım. "Arkadaşlarımız mı?" dedim. Öykü gözlerini kıstı. "Gece, sakın başlama." diye uyardığında gülümsememi gizleyemedim. "Ben bir şey demedim bebeğim. Sadece Ilgaz'ın da geleceğini hatırlatacaktım." dedim.
"Hatırlatmama gerek yok, biliyorum." diye karşılık verdiğinde kahkaha attım. "Belli oluyor zaten." dedim. Öykü masanın üzerindeki kalemi alıp bana doğru uzattı. "Bir kelime daha söylersen bunu kafana atacağım." dediğinde iki elimi havaya kaldırdım. "Tamam, sustum. Ama Ilgaz'a özel bir şey hazırlamak istersen haber ver, yardımcı olurum." dediğimde kalemi gerçekten bana fırlattı. Son anda yana çekilince kalem sandalyemin arkasına düştü. "Öykü!" diye gülerek bağırdım. "Hak ettin." diye karşılık verdi.
Bir süre daha gülüştükten sonra bilgisayarlarımızın başına döndük. Akşam çocuklarla konuşacağımız konuları önceden düzenlemek istiyordum. Black'in hazırladığı raporda önemli gördüğümüz belgeleri ayrı klasörlere ayırmaya başladım. Sungur'un şirket bağlantıları, para transferleri, Güneşli yetimhanesiyle ilgili kayıtlar ve resmî listelerde bulunmayan üç isim... Hepsini kolayca ulaşabileceğimiz şekilde hazırladım. Öykü de kendi bilgisayarında notlarımızı toparlıyor, bazı belgelerin yanına kısa açıklamalar ekliyordu.
"Önce neyi anlatacağız?" diye sorduğunda sandalyesinde biraz geriye yaslandım. "Bence önce Sungur'un evine girdiğimizi söyleyelim." dedim. Öykü başını kaldırıp bana baktı. "Direkt mi?" diye sordu. "Evet. Zaten dosyaları nasıl bulduğumuzu açıklamadan göstermek saçma olur." dedim. Öykü birkaç saniye düşündükten sonra "Peki yetimhanede kaldıklarını onlar söylemeden önce bildiğimizi nasıl söyleyeceğiz?" dediğinde ekranda açık duran Güneşli Yetimhanesi klasörüne baktım. Çocukların bize anlattıklarından çok daha fazlasını biliyorduk. Onların orada büyüdüklerini öğrenmeden önce bile yetimhanenin Sungur'la bağlantısını araştırmış, içeride yaşananlara dair korkunç kayıtlarla karşılaşmıştık. Ancak bunu onlara hiç söylememiştik. Onlar da bizim yalnızca kendilerinden duyduklarımızı bildiğimizi sanıyordu. "Olduğu gibi anlatacağız." dedim sonunda. "Zaten saklamaya devam etmemizin bir anlamı yok. Onlar bize geçmişlerini anlattılar. Biz de bildiklerimizi söylemeliyiz." Öykü başını salladı. "Haklısın. Ama kolay bir konuşma olmayacak." dediğinde derin bir nefes aldım. "Biliyorum." diye karşılık verdim. Özellikle o üç ismin kim olduğunu merak ediyordum. Kayıtlarda neden bulunmadıklarını, nereden geldiklerini ve sonrasında ne olduklarını öğrenmek istiyordum. Belki çocuklar isimlerden birini tanıyordu. Belki de bizim fark edemediğimiz bir bağlantıyı görebilirlerdi.
"Bir de dövmeli adam var." dedi Öykü sessizce. Gözlerim istemsizce bilgisayar ekranından ayrıldı. Dün sunucu odasında gördüğüm siyah çizgiler yeniden zihnimde belirdi. Parmaklarından başlayıp bileğine uzanan dövmeler... Sekiz yıl önce, yüzünü bir maskenin ardına saklamış o adamın ellerinde gördüğüm şekiller... Yıllarca kâbuslarımda karşıma çıkan görüntünün artık gerçek bir insana ait olduğunu bilmek, içimde tarif edemediğim bir huzursuzluk yaratıyordu.
"Onu da anlatacağım." dedim. "Karan zaten dün bir şey olduğunu anladı. Daha fazla saklamamın anlamı yok." Öykü yüzüme dikkatle baktı. "Emin misin?" diye sorduğunda başımı salladım. "Eminim. Hem o adamı Karan da gördü. Belki birlikte kim olduğunu bulabiliriz." dedim. Öykü elini uzatıp koluma hafifçe dokundu. "Bulacağız bebeğim." dediğinde ona baktım. "Umarım." diye karşılık verdim.
Öğleden sonranın büyük bölümünü dosyaları düzenleyerek geçirdik. Bazı belgeleri yeniden kontrol ettik, önemli gördüğümüz isimleri ve tarihleri not aldık. Black'in karşılaştırdığı kayıtların arasından özellikle üzerinde durmak istediğimiz birkaç tanesini seçtik. Çocuklar geldiğinde saatlerce ekranda dosya aramak istemiyordum. Zaten konuşmamız gereken yeterince konu vardı. Saat dört civarında Öykü sandalyesinden kalkıp kollarını yukarı doğru uzattı. "Tamam, yeter. Biraz daha bu ekrana bakarsam gözlerim yerinden çıkacak." dediğinde ben de bilgisayarımdaki son klasörü kaydedip ayağa kalktım. "Haklısın. Zaten her şey hazır." dedim. Öykü kapıya doğru yürürken arkasını dönüp bana baktı. "Hadi mutfağa gidelim. Biraz hazırlık yapalım." dediğinde gözlerimi devirdim. "Yine mi hazırlık?" diye sordum. "Gece, misafir gelecek!" diye karşılık verdi. "Biliyorum Öykü, ben çağırdım zaten." dedim. Başını iki yana sallayıp odadan çıkarken arkasından gülerek yürüdüm.
Odadan çıktığımızda Öykü doğruca mutfağa yöneldi. Buzdolabını açıp içindekilere bakmaya başlayınca mutfak kapısına yaslandım. "Ne arıyorsun?" diye sordum. "Salata için malzeme var mı diye bakıyorum." dediğinde başımı salladım. "Var. Ama bak, yemek yapmaya kalkarsan seni durdururum." dedim. Öykü arkasını dönüp bana baktı. "Tamam kızım, anladık. Erkekler için hiçbir şey yapmıyorsun." dediğinde kahkaha attım. "Aynen öyle." diye karşılık verdim. "Peki Karan tek başına gelseydi?" diye sorduğunda kaşlarımı çattım. "Ne alakası var?" dedim. Öykü masum bir ifadeyle omuzlarını silkti. "Merak ettim sadece. Ona da iskender mi söylerdin?" diye sorduğunda hiç düşünmeden cevap verdim. "Tabii ki. Hatta kendi iskenderini kendi söylesin." dedim.
Öykü birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra gülmeye başladı. "Sen gerçekten romantizmden anlamıyorsun." dediğinde gözlerimi devirdim. "Romantizmle iskender arasında nasıl bir bağlantı kurdun, onu da anlamadım." diye karşılık verdim. "Boş ver." dedi gülerek. "Seninle bu konuları konuşmak için daha çok erken." Başımı iki yana sallayıp buzdolabından içecekleri çıkardım. "İyi ki erken. Şimdi şu salatayı yapalım da işimiz bitsin." dedim.
Birlikte salata hazırladıktan sonra birkaç tabak çıkardık, içecekleri dolaba yerleştirdik ve sipariş vereceğimiz pidecinin numarasını bulduk. Öykü bir ara tatlı da almak istediğini söyleyince ona marketten bir şeyler sipariş edebileceğimizi söyledim. Böylece bütün mutfağı dağıtmadan hazırlıklarımızı tamamlamış olduk.
"Gördün mü?" dedim tezgâhı silerken. "Ne güzel hallettik. Ne üç saat yemek yaptık ne de yorulduk." Öykü hazırladığı salatanın üzerini kapatıp buzdolabına yerleştirdi. "Senin için mükemmel bir misafir ağırlama yöntemi gerçekten." dediğinde gülümsedim. "Teşekkür ederim. İstersen sana da öğretirim." diye karşılık verdim. "Yok bebeğim, ben arada yemek yapmayı seviyorum." dediğinde kahkaha attım. "O zaman bir dahaki sefere senin evinde toplanırız." dedim. "Olur. Ama sen de yardım edeceksin." diye cevap verdiğinde hiçbir şey söylemeden mutfaktan çıkmaya başladım. "Gece!" diye arkamdan seslendiğinde gülerek merdivenlere yöneldim.
Odama çıkıp üzerimi değiştirdim. Gün boyunca üzerimde duran rahat kıyafetleri çıkarıp siyah bol pantolon ve sade bir kazak giydim. Saçlarımı açıp aynanın karşısında biraz düzelttikten sonra yüzüme baktım. Dün geceki yorgunluğun izleri hâlâ tamamen kaybolmamıştı. Gözlerimin altında hafif morluklar vardı ama kendimi sabaha göre daha iyi hissediyordum. En azından artık ne yapacağımı biliyordum. Bu akşam çocuklara her şeyi anlatacak, elimizdeki bilgileri paylaşacak ve birlikte bir yol bulmaya çalışacaktık.
Aynanın karşısından ayrılmak üzereyken kapım açıldı. Öykü başını içeri uzatıp beni süzdü. "Hazır mısın?" diye sorduğunda başımı salladım. "Hazırım." dedim. İçeri girip aynanın karşısına geçti. Dolabımdan birkaç kıyafet çıkarıp giydi. Açık renk bir uzun kollu bluz ve kot pantolon giymişti. Saçlarını düzeltirken birkaç kez kendine bakınca yatağın kenarına oturup onu izlemeye başladım. "Ilgaz beğenir." dedim. Öykü'nün eli saçlarında durdu. Aynadan bana baktığında yüzündeki ifadeyi görünce gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. "Gece, yemin ederim bugün seni boğacağım." dediğinde kahkaha attım. "Ne var kızım? Güzel olmuşsun diyorum." diye karşılık verdim. "O zaman güzel olmuşsun de. Neden sürekli Ilgaz'ı karıştırıyorsun?" diye sorduğunda omuzlarımı silktim. "Çünkü tepkilerin çok komik." dedim. Öykü gözlerini devirdi. "Sen Mert'le konuşurken ben de böyle yapacağım." dediğinde kaşlarımı kaldırdım. "Yap bebeğim. Ben senin kadar utanmam." diye karşılık verdim. "Göreceğiz." dediğinde gülümsedim. "Göreceğiz." diye tekrarladım.
Bir süre sonra birlikte aşağı indik. Salondaki yastıkları düzelttik, sehpaya birkaç atıştırmalık yerleştirdik. Öykü her şeyin düzgün durduğundan emin olmak için odayı birkaç kez kontrol ederken ben koltuğa oturup telefonuma baktım. Saat altıya yaklaşıyordu.
"Öykü, artık oturur musun?" diye sordum. "Bir dakika." dedi, sehpanın üzerindeki küçük tabağın yerini değiştirerek. "O tabağı üçüncü kez oynatıyorsun." dediğimde bana dönüp gözlerini kıstı. "Sen de her şeyi sayıyorsun." diye karşılık verdi. "Çünkü izlemekten başka yapacak bir şey bırakmadın." dedim. Öykü sonunda yanıma oturup derin bir nefes aldı. "Tamam. Şimdi hazırım." dediğinde gülümsedim. "Çok şükür." diye mırıldandım. Tam o sırada telefonum titredi. Ekranda Karan'ın mesajı belirdi.
Karan: Çıktık. On dakikaya oradayız.
Mesajı okuyup Öykü'ye döndüm. "Geliyorlar." dedim. Öykü hemen doğruldu. "Şimdiden mi?" diye sorduğunda kaşlarımı kaldırdım. "Öykü, saat altı olmak üzere. Adamlar söz verdikleri saatte geliyor." dedim. Telefonumu elime alıp Karan'a cevap yazdım.
Gece: Tamam, bekliyoruz.
Öykü yeniden ayağa kalkıp salona göz gezdirdiğinde başımı geriye yasladım. "Yemin ederim Toprak geldiği gibi bütün yastıkları dağıtacak." dedim. Öykü bir an durup bana baktıktan sonra kahkaha attı. "Biliyorum ama yine de düzgün olsun istiyorum." dedi. "Sen bilirsin." diye karşılık verdim.
Aradan yaklaşık on dakika geçtiğinde kapının zili çaldı. Öykü'yle aynı anda birbirimize baktık. "Geldiler." dediğinde ayağa kalktım. "Evet bebeğim, ben de duydum." diye karşılık verdim. Gözlerini devirdiğinde gülerek kapıya doğru yürüdüm. Kapıyı açtığımda karşımda Karan duruyordu. Üzerinde siyah bir kazak ve koyu renk pantolon vardı. Bir eli cebindeydi. Beni gördüğünde dudaklarının kenarında hafif bir gülümseme belirdi. "İyi akşamlar." dediğinde kapıyı biraz daha açtım. "İyi akşamlar. Hoş geldiniz." diye karşılık verdim. Karan'ın hemen arkasında Ilgaz, Toprak, Hakan ve Ender duruyordu.
"Sonunda!" dedi Toprak iki kolunu hafifçe açarak. "Gece Hera Karadağ bizi evine davet etti. Bugünü takvime işaretlemek lazım." dediğinde kaşlarımı kaldırdım. "İstersen geri gönderebilirim." diye karşılık verdim. Toprak hemen başını iki yana salladı. "Yok, yok. Ben geldim bir kere." dedi. Ardından kapıdan içeriye doğru bakıp ekledi. "Yemek var mı?" dediğinde Ilgaz arkasından başını iki yana salladı. "Oğlum, daha eve girmedik." dediğinde Toprak ona döndü. "Ne yapayım, acıktım. Gün boyu çalıştım." diye karşılık verdi. Gülerek kenara çekildim. "Merak etme, İskender söyleyeceğiz." dediğimde Toprak'ın yüzü aydınlandı. "İşte bu! Ben doğru eve gelmişim." diye cevap verdi. Karan başını hafifçe iki yana sallayıp gülümsedi. "Önce içeri girebilir miyiz?" diye sorduğunda kahkaha attım. "Tabii, buyurun." dedim.
Çocuklar içeri girip ayakkabılarını çıkarırken Öykü de yanımıza geldi. "Hoş geldiniz." dedi gülümseyerek. Ilgaz'ın bakışları ona kaydı. "Hoş bulduk." diye karşılık verdi. Öykü'nün gülümsemesi biraz daha belirginleştiğinde Toprak ikisinin arasından geçip salona doğru yürümeye başladı. "Ben evi incelemeye gidiyorum." dediğinde arkasından seslendim. "Toprak, müze gezmiyorsun. Otur bir yere. İlk defa da gelmiyorsun." dedim. "Ama evin her tarafını görmemiştim." dediğinde sertçe baktım. En son pes edip "Tamam ya, hemen kızma." diye karşılık verdi ama gülmeye devam ediyordu. Hakan ve Ender de gülümseyerek salona yöneldiler. Ilgaz, Öykü'ye bir şey söyleyince ikisi birlikte diğerlerinin arkasından yürümeye başladı.
Karan ise birkaç saniye daha kapının yanında kaldı. Diğerlerinin uzaklaştığından emin olduktan sonra bana döndü. Yüzündeki gülümseme biraz silinmişti. "Bugün daha iyi misin?" diye alçak sesle sorduğunda neyi kastettiğini anlamıştım. Dün sunucu odasında yaşadıklarımı soruyordu. Başımı hafifçe salladım. "Dünden daha iyiyim." dedim. Karan gözlerini yüzümde gezdirip birkaç saniye sessiz kaldı. "Emin misin?" diye sorduğunda ona baktım. "Eminim." dedim. Ardından hafifçe gülümsedim. "Hem bugün sana anlatacağım demiştim. Unutmadım." diye ekledim.
Karan başını salladı. "Biliyorum. Ama kendini zorlamak zorunda değilsin." dediğinde sesindeki sakinlik hoşuma gitmişti. Dün de bana hiçbir şey sormamış, yalnızca kendimi toparlamamı beklemişti. Şimdi de aynı şeyi yapıyordu. "Zorlamıyorum." dedim. "Artık konuşmak istiyorum." Karan birkaç saniye daha yüzüme baktıktan sonra "Tamam." diye karşılık verdi. Tam salona doğru yürüyeceğimiz sırada Toprak'ın sesi duyuldu.
"Gece! Bu koltuklar çok rahatmış. O gün fark etmemiştim. Ben bugün burada kalıyorum!" diye içeriden bağırdığında gözlerimi devirdim. Karan'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. "Daha beş dakika olmadı." diye mırıldandığımda güldü. "Alışırsın." dedi. Ona dönüp kaşlarımı kaldırdım. "Alışmak gibi bir planım yok." diye karşılık verdim.
Birlikte salona doğru yürürken Toprak'ın gerçekten de koltuğa boylu boyunca uzandığını gördüm. Öykü ellerini beline koymuş ona bakıyordu. "Toprak, şu yastıkları düzeltir misin?" diye sorduğunda Toprak başını kaldırıp şaşkınlıkla ona baktı. "Niye?" dedi. "Çünkü az önce düzelttim." diye cevap verdi Öykü. Toprak birkaç saniye yastıklara baktıktan sonra yeniden ona döndü. "E ne güzel, şimdi tekrar düzeltirsin." dediğinde Ilgaz kahkaha attı. Öykü'nün yüzündeki ifadeyi görünce ben de gülmeye başladım. "Sana demiştim." diye fısıldadığımda bana döndü. "Bir kelime daha söyleme." dedi. İki elimi kaldırıp koltuğa oturdum.
"Herkese bir buçuk söylesem yeter mi?" diye sorduğumda "Yeter." dedi Ender nezaketle. "Ne demek yeter! Koca koca adamlarız nasıl yetsin. Sen bize iki porsiyon söyle." diye Toprak çıkıştığında güldüm. Çocuklar, Toprak'a kınayarak bakıyorlardı. "Sipariş ettim." dedim ve telefonumu sehpanın üzerine bıraktım. Toprak memnuniyetle arkasına yaslanırken Ender başını iki yana salladı. "Oğlum, iki porsiyonu nasıl yiyeceksin?" diye sorduğunda Toprak ona şaşkınlıkla baktı. "Ender, beni kaç yıldır tanıyorsun?" dedi. "Yeterince uzun zamandır ama hâlâ nasıl bu kadar yemek yediğini anlamıyorum." diye karşılık verdiğinde güldüm. "Ben gelişme çağındayım." dedi Toprak. Hakan kahkaha atarak "Senin gelişme çağın biraz uzun sürmedi mi?" diye sorduğunda Toprak omuzlarını silkti. "Kaliteli şeyler zaman alır." dedi. "O zaman sende daha çok zaman alacak." dediğimde Ilgaz kahkaha attı. Toprak elini göğsüne götürüp bana baktı. "Gece, kendi evinde misafirine böyle mi davranıyorsun?" diye sorduğunda "Sen misafir gibi davranmaya başladığında ben de ona göre davranırım." dedim. Karan hafifçe gülerken Toprak başını iki yana salladı. "Bu evde bana saygı duyulmuyor." diye söylendi.
Bir süre daha sohbet ettikten sonra Öykü'yle mutfağa geçtik. Dolaptan bardakları çıkarırken salondan çocukların konuşmaları geliyordu. Öykü tezgâhın üzerindeki tabakları alıp bana döndü. "Bence iyi ki çağırdık." dediğinde gülümsedim. "Daha yeni geldiler, neye karar verdin hemen?" diye sordum. "Ne bileyim, güzel işte. Hep birlikte böyle oturmak." dediğinde başımı salladım. "Evet, güzel." dedim. Öykü birkaç saniye yüzüme baktıktan sonra gülümsedi. "Karan da bayağı keyifli görünüyor." dediğinde gözlerimi devirdim. "Öykü, şu adamı iki dakika konuşmadan duramıyor musun?" diye sordum. "Ben sadece gördüğümü söylüyorum." dediğinde elindeki tabaklardan birkaçını aldım. "O zaman gördüklerini kendine sakla." diye karşılık verdim.
Bardakları salona taşıdığımızda Toprak hemen doğruldu. "Yemek mi geldi?" diye sorduğunda elimdeki bardakları gösterdim. "Toprak, bunlar bardak." dedim. "Görüyorum Gece. Belki yemek de gelmiştir diye sordum." dediğinde Ilgaz güldü. "Oğlum, sen gerçekten açlıktan düşünemiyorsun." diye söylendi. Toprak ona dönüp "Sen konuşma, senin aklın başka yerde." dediğinde Ilgaz kaşlarını kaldırdı. "Neredeymiş benim aklım?" diye sordu. Toprak'ın bakışları kısa bir an Öykü'ye kayınca gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. "Bilmem, sen söyle." dediğinde Ilgaz eline aldığı yastığı ona doğru fırlattı. Toprak kahkaha atarak yastığı yakalarken Öykü de gülerek yanıma geldi.
Siparişin gelmesi çok uzun sürmedi. Kapı zili çaldığında mutfakta salata için hazırladığımız tabakları çıkarıyordum. Ellerimi kurulayıp kapıya yönelmek üzereyken Karan'ın sesi duyuldu. "Ben bakarım." dedi. "Gerek yok, ben geliyorum." diye seslendim. Mutfaktan çıktığımda Karan'ın siparişi teslim aldığını gördüm. Tam yanına yaklaşırken cebinden cüzdanını çıkarıp ödeme yaptığını fark ettim. Kaşlarımı çatıp yanına yürüdüm. Kurye uzaklaştığında Karan paketleri eline almıştı.
"Sen niye ödedin?" diye sordum. Bana dönüp sakin bir ifadeyle baktı. "Yemek söyledik, ödedim." dediğinde gözlerimi kıstım. "Onu ben de gördüm Karan. Biz sizi misafir ettik, neden sen ödüyorsun?" diye sorduğumda hafifçe güldü. "Çok da misafir gibi hissetmiyorum." dedi. Birkaç saniye yüzüne baktıktan sonra kaşlarımı kaldırdım. "Bir dahaki sefere sen davet edersin, misafirperverliğini görmüş oluruz o zaman." dedim. Karan hiç düşünmeden başını salladı. "Olur. İstediğin zaman gel." dediğinde gülümsedim. "Bu kadar kolay mı?" diye sordum. "Neden zor olsun?" diye karşılık verdi. "Bilmem evine daha tanımadığın birisini alıyorsun." dediğimde, başını eğip gözlerimizi aynı hizaya getirdi. Gözlerinin rengi çok güzeldi. Sessiz bir orman gibiydi. Huzurlu gibiydi.
"Sen de daha tam tanımadığın birisini aldın. Ödeşmiş oluruz." dediğinde sadece gözlerine baktım. Beni kendisine çekiyordu bunun farkındaydım. Karan bir şey demediğimi görünce hafif sırıtıp geri çekildi. "Yemekler soğumasın." deyip içeri yürüdüğünde kendimi silkeleyip arkasından yürüdüm.
Yemekleri masaya yerleştirdikten sonra hep birlikte oturduk. Toprak'ın iki porsiyon iskenderi gerçekten bitirip bitiremeyeceği bir süre masanın en önemli konusu olmuştu. Ender bunun mümkün olmadığını söylerken Hakan, Toprak'ın daha önce çok daha fazlasını yediğini anlatarak onu destekledi. Ilgaz ise bütün bu tartışmanın gereksiz olduğunu, Toprak'ın yemek söz konusu olduğunda normal insanlardan farklı çalıştığını söyledi. "Ben bunu iltifat olarak kabul ediyorum." dedi Toprak. "Sen her şeyi iltifat olarak kabul ediyorsun zaten." diye karşılık verdiğimde omuzlarını silkti. "Hayata olumlu bakmak lazım Gece." dediğinde güldüm.
Yemek boyunca sohbet ettik. Hakan bir ara Belinay'dan mesaj geldiğini söyleyince Toprak hemen ona takılmaya başladı. Öykü'yle Ilgaz ise arada birbirlerine bakıp gülümsüyorlardı. Karan çoğunlukla konuşmaları dinliyor, bazen araya girip bir şeyler söylüyordu. Birkaç kez bakışlarımız karşılaştığında hafifçe gülümsediğini fark ettim. Yemek bittikten sonra tabakları topladık. Ilgaz ve Hakan bize yardım ederken Toprak'ın mutfağa girip kalan iskender olup olmadığını sormasıyla yeniden gülmeye başladık. Sonunda her şeyi toparlayıp salona geçtiğimizde saat yediyi geçmişti.
Öykü yanıma otururken Karan karşımdaki koltuğa yerleşti. Toprak koltuğun köşesine uzanmıştı. Ender ve Hakan yan yana otururken Ilgaz da Öykü'nün bulunduğu tarafa geçti. Bir süre daha sohbet ettikten sonra ellerimi dizlerimin üzerine koyup çocuklara baktım.
"Bence artık asıl konuya geçebiliriz." dedim. Karan başını hafifçe salladı. "Biz de onu bekliyorduk." dediğinde gülümsedim. "Sabah gönderdiğiniz dosyaları inceledik. Bazı önemli şeyler bulduk ama önce size anlatmamız gereken başka bir konu var." dedim. Ender kaşlarını çattı. "Dünkü operasyonla mı ilgili?" diye sordu. "Hayır, Sungur'la ilgili." dedim. Öykü'ye baktığımda başını hafifçe salladı. Sabah konuştuğumuz gibi çocuklara her şeyi anlatacaktık. Artık saklamamızın bir anlamı yoktu.
"Biz Sungur'u sizinle tanışmadan önce de araştırıyorduk. Bunu biliyorsunuz zaten." dediğimde Hakan başını salladı. "Evet, söylemiştiniz." dedi. "Ama nasıl araştırdığımızı bilmiyorsunuz." diye devam ettim. Karan dikkatle yüzüme baktı. "Nasıl araştırdınız?" diye sorduğunda birkaç saniye bekledim. Öykü'ye kısa bir bakış attım. Sabah verdiğimiz kararı hatırlatır gibi başını hafifçe salladı. Derin bir nefes alıp yeniden karşımdaki beş erkeğe döndüm. "Öykü'yle Sungur'un evine girdik." dedim.
Cümlem bittiğinde salondaki bütün konuşmalar kesildi. Toprak, koltuğa yasladığı sırtını bir anda doğrulturken Ender'in yüzündeki rahat ifade kayboldu. Hakan kaşlarını çatmış, Ilgaz ise bakışlarını doğrudan Öykü'ye çevirmişti. Fakat benim gözlerim yalnızca Karan'daydı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Koyu yeşil gözleri yüzümde sabit kalırken çenesinin hafifçe kasıldığını gördüm. Az önce benimle gülümseyerek konuşan adam gitmiş, yerine ne düşündüğünü bir türlü okuyamadığım o Karan Kandemir gelmişti.
İlk kez, söylediğim şeyin onları ne kadar sarsabileceğini gerçekten fark ettim. Çünkü mesele yalnızca Sungur'un evine girmiş olmamız değildi. Onların yıllardır peşinden koştuğu adamın kapısından içeri girmiş, herkesten sakladığı sırlarına dokunmuş ve bütün bunları onlardan gizlemiştik. Karan sonunda hafifçe öne eğildi. Dirseklerini dizlerine yaslayıp ellerini birbirine kenetlediğinde gözlerini bir an bile benden ayırmadı. "Gece." dedi. Sesi sakindi. Öylesine sakindi ki içimdeki huzursuzluk daha da büyüdü. "Sen az önce ne dedin?" Yutkundum. Söylediklerimi tekrar etmemi istemesinin nedeni duymamış olması değildi. Bunu ikimiz de biliyorduk.
Ve o an anladım ki Sungur'un evine girmek, belki de o evden çıkmaktan daha kolay olmuştu.
——————————GK—————————
🌙 SİYAH İZLER
Bazı sırlar açığa çıktığında, asıl tehlike yeni başlar...
-Gece'nin sekiz yıl sonra ailesinin katiliyle karşılaşması sizce tesadüf mü?
-Dövmeli adam gerçekten Sungur'un gizemli adamı Temizleyici olabilir mi?
-Güneşli Yetimhanesi'nin kayıtlarında bulunmayan üç kişinin kim olduğunu düşünüyorsunuz?
-Gece ve Karan arasında oluşmaya başlayan güven sizce nereye varacak?
-Çocuklar, Gece ve Öykü'nün Sungur'un evine girdiklerini öğrendikten sonra nasıl tepki verecek?
Tahminlerinizi bekliyorum. 🌙🖤
Bölüm etkileşimi
