GECE KODLARI kitap kapağı

7. bölüm / 15

6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~

Medya: Gece ve Karan

Villanın karşı yamacındaki karanlıkta, arabanın içinde oturmuş camdan dışarı bakarken dizlerimi hafifçe kendime çekmiş haldeydim ve içimdeki gerginlik boğazıma kadar yükselmişti. Motor kapalıydı ama içerideki sessizlik kulaklarımda uğulduyordu. Sanki hiçbir şey yokken bile bir ses varmış gibi. Direksiyonu daha sıkı kavrayıp yan yolcu koltuğunda oturan Öykü'ye baktım. Önündeki evin mimari çizimler dağılmış halde duruyordu. Bazı sayfalar katlanmış, bazı yerler işaretlenmiş, bazı geçişler tekrar tekrar çizilmişti. Bu evi haftalardır çalışıyorduk ama yine de o kağıtlar elimizin altındaydı çünkü ezberlemek yetmezdi, hata yapma lüksümüz yoktu.

Gözlerimi villaya sabitlemiş şekilde "Yine aynı." diye fısıldadım. Öykü başını hafifçe kaldırıp camdan baktı, sonra tekrar laptopa döndü ve "Sağdaki yine yürüyor, sol sabit, hiç değişmiyorlar." dedi. Gözlerimi kapıdan ayırmadan "Sağdaki kaç saniyede tur atıyor?" diye sordum. Öykü bu sefer kronometreye bakar gibi kol saatine göz attı. "On yedi, on sekiz... yirmi üç... evet, yirmi dört saniye, hep aynı." Başımı hafifçe salladım. "Sinirli biri." dedim. Öykü kısa bir nefes verdi. "Kontrol etmeye çalışıyor, rutin oluşturmuş. Aynı şeyi tekrar ederek sakin kalıyor." dedi. "Bizim için iyi." diye fısıldadım. "Ne yapacağını biliyoruz." dedim.

Kısa bir sessizlik oldu ve o sessizlikte kalbimin sesi daha da belirginleşti. Bunu sevmiyordum. Öykü elini uzatıp çizimlerden birini aldı, önümde açtı ve parmağını planın üzerinde gezdirerek "Bak, batı tarafı hat burada." dedi. Eğilip baktım; zaten ezberimdeydi ama yine de baktım. "Kamerada da aynı, şu iki açı arasında küçük bir boşluk var. Kamera dönerken bir an hiçbir şey görmüyor." dedi. "Ne kadar?" diye sordum. "Beş saniye, belki biraz daha az." dedi gözlerimin içine endişeli bakarak. Dudaklarımı bastırdım, nefesimi tuttum. "Yeter." dedim. Öykü bu sefer bana daha dikkatli baktı. "Teoride yeter, pratikte hata yok." dedi. Gözlerimi villadan ayırmadan "Zaten olmayacak." dedim.

Kısa bir an sustu, sonra tekrar ekrana döndü. Parmakları klavyede hızlı hareket etti "Tamam, planı tekrarlayalım. Sen panele cihazı yerleştirdikten sonra kameralar benim kontrolümde olacak. Sızdığım kamerayla seni de izleyeceğim. Sende, Sungur'un laptopun şifresini kırıp bütün verileri alacaksın." dedi. İçimdeki gerginlik bir an gevşedi ama tamamen gitmedi. "Arkamı iyi kollaman lazım. Uzun zamandır bunu bekliyoruz." dediğimde "Biliyorum Gece. Bugün Elçin'in tatile gidiyoruz demesiyle ani gerçekleşti plan. Planı daha erken uyguluyoruz ama hazırız." dedi hafif gülümseyerek. İkimiz de bu ana çok çalışmıştık. Emeklerimizin karşılığını alacağımızı biliyorduk.

Gözlerimi tekrar villaya çevirdim. Ön kapı hâlâ aynıydı: iki koruma, aynı duruş. Öykü bu sefer çizimde aşağı doğru kaydı. "Depo, bahçeden inen servis yolu, ana girişten uzak. Bu yüzden koruma yok denecek kadar az." dedi. "Panel orada." dedim. "Evet, her şey orada birleşiyor." dedi. Derin bir nefes aldım. Eldivenleri cebimden alıp giyerken içimdeki gerginlik daha da yoğunlaştı. Bu noktadan sonra geri dönüş yoktu. Öykü bir an durup "Gece..." dedi. Ona baktım. "İstersen bir tur daha izleyebiliriz." dedi. Başımı yavaşça salladım. "Hayır, bu düzen değişmeyecek!" dedim. Birkaç saniye bana baktı, sonra "Tamam." dedi. Kulaklığı elime aldım, birkaç saniye baktım, sonra kulağıma taktım. "Dikkatli ol ve beni iyi dinle." diye tekrar uyarı yaptığında "Tamam." deyip arabanın kapısını açtım.

Arabadan indiğimde gecenin soğuk rüzgarı yüzüme çarpmıştı. Soğukluk titreyen bedenimi kendine getirmişti. Şapkayı hafif düzeltip yavaşça villaya doğru yürümeye başladım. "Bağlantı?" dedim. "Net, seni çok net duyuyorum." dedi Öykü. "Ben de seni." dedim. "Başlıyorum!" dedim. "Ben buradayım." dedi Öykü ve bu iki kelime içimde bir şeyi sabitledi. "Sağa kay, ışığın dışına çık." dedi Öykü. Hafifçe sağa kaydım, gölgede kaldım. "Yavaş, acele etme." dedi. Adımlarımı yavaşlattım, her adımda zeminin sesini dinledim. "Dur!" dedi aniden. Olduğum yerde donakaldım. Kalbim hızlandı. "Koruma geliyor, bekle." dedi. Kulaklığın içindeki sessizlik ağırlaştı. Birkaç saniye geçmek bilmedi. "Sağ yan boş. Kuzey duvarına bakan kameraların dönüş aralığı aynı. Güney taraf riskli, ön cephe zaten intihar. Senin yolun batıdan. Çizimde gördüğümüz taş duvarın yanındaki hat hâlâ aynı duruyor. Oradan geçersen seni yalnızca iki saniyelik açıkta kalma riskiyle bahçeye alır." Gözlerimi kısarak villanın sol yanındaki karanlık çizgiyi seçmeye çalıştım. Selvi ağaçları, duvar boyunca uzun gölgeler gibi dizilmişti. Planlarda da oradaydılar. Bazı şeyler kâğıtta nasıl görünüyorsa gerçekte de öyle kalırdı. Bazı şeyler ise yalnızca yaklaşınca tehdit olurdu.

"Şimdi!" dedi ve düşünmeden hareket ettim. Çantamın askısını omzumda düzelttim, ellerimi kısa bir an için yumruk yapıp bıraktım. Parmaklarımın titremesini sevmem. Korktuğumu kendime bile itiraf etmeyi sevmem. Ama bu gece korku inkâr edilecek kadar küçük değildi. Kalbimin attığını duyuyordum. Sakin görünmek başka şeydi, gerçekten sakin olmak başka. İkincisi zaten kimsenin becerdiği bir şey değildi.

Alçak duvara yaklaştığımda taş yüzeyin nemini avuçlarımda hissettim. Öykü tekrar konuştu. "Hızlı ol." dedi. Hiç düşünmeden hareket ettim. Duvardan destek alıp kendimi yukarı çektim, vücudumu bir an için taşın soğuk kenarında dengeledim ve öbür tarafa sessizce indim. Ayakkabımın tabanı ıslak toprağa gömülürken nefesimi tuttum.

Bahçenin içindeydim. Dışarıdan bakınca düzenli ve gösterişli duran peyzaj, içeriden başka görünüyordu. Uzun çalılar, dikkatle budanmış ağaçlar, taş yürüyüş yolları, karanlıkta siyaha yakın görünen çim. Ama burayı yabancı biri gibi görmüyordum. Çizimlerden beri bu bahçenin içinde yüzlerce kez yürümüş gibiydim. Sol tarafta dekoratif havuz, biraz ileride pergola, sağda servis hattına giden dar yol. Depoya inen bölüm ise villanın alt kotunda, bahçeden bakıldığında yarı gömülü duran beton bir uzantının arkasındaydı.

"Yavaş," dedi Öykü. "Acele etme. Ön cephede iki koruma var ama senin tarafa bakmıyorlar. Bahçe devriyesi görünmüyor." Onun sesindeki sakinliği kıskandım. Kendi nefesim kulaklığın içinde fazla canlı geliyordu. Sanki yalnızca villaya değil, gecenin kendisine de yakalanacakmışım gibi hissediyordum. Çalıların arasından ilerledim. Yaprakların omzuma sürtünmesi bile çok büyük bir ses gibi geldi. Her adımda durup dinleme isteğiyle yürümeye devam etme zorunluluğu birbirine çarpıyordu içimde. Bahçede ilerledikçe villa daha da büyüdü. Karanlık camlar, taş cephe, köşelere gömülmüş ışıklar... sanki ev değil de soğuk, dikkatli bir zihin beni izliyordu.

"Temiz, kimse görmedi." dedi. Ayağımın hafif dolanmasıyla sessizce "Lan!" dedim. "Ne oldu?" dedi Öykü endişeyle. "Bir şey yok." dedim. "Korkutma beni, odağımı bozuyorsun." dedi. "İyiyim." dedim ve tempomu düşürdüm. "Birazdan sola kırıyorsun, çizime göre servis yolu orada." dedi. Birkaç adım sonra patikayı gördüm "Gördüm." dedim. "Aşağı iniyorsun, depo alt katta." dedi. Eğimden inmeye başladım. Beton duvarlar yükseldi, hava değişti; daha soğuk ve ağır hale geldi.

"Gece..." dedi Öykü. "Buradayım." dedim. "Şu an tamamen kör noktadasın." dedi. "İyi." dedim. Depo kapısının önüne geldiğimde durdum, elimi kaldırdım ama dokunmadım. "Ses var mı içeride?" dedi Öykü. "İçerde ses yok." dedim ama yine de bekledim. Kulaklıktan gelen sesi, kendi nefesimi, etrafımdaki sessizliği dinledim. Hiçbir şey yoktu. Elimi kapıya koydum, soğuktu. Kapıyı yavaşça açtım ve içeri girdim. "İçerideyim." dedim ve kimsenin olmadığını görünce içim rahatladı. Telefonumun fenerini açıp etrafa baktım. İlk adımı attığımda bulunduğum yerin evin geri kalanından ne kadar farklı olduğunu hemen hissettim. Yukarıdaki katlarda pahalı ahşap, cam ve ışık varsa burada beton, metal ve sessizlik vardı. Depo geniş değildi ama derindi. Duvar boyunca raflar, plastik kutular, yedek malzemeler, teknik ekipman kasaları vardı. Zeminin soğukluğu ayakkabımın altından bile hissediliyordu. Sağ tarafta birkaç eski boya kutusu, ileride katlanmış brandalar, tavana yakın geçen borular ve sol duvarın içine gömülü, gri renkli büyük metal panel.

"Sol duvar, çizime göre panel orada." dedi Öykü. "Merak etme. Gördüm." dedim. "Tamam cihazı görünmeyecek yere sabitle sonra üst kata çık." dedi Öykü. Panel sıradan bir sigorta kutusu gibi görünmek için fazla büyüktü. Üzerinde ince uyarı etiketleri, küçük durum ışıkları ve kapalı tutulmuş modüler bölmeler vardı. Burası yalnızca elektriği dağıtan bir kutu değildi. Evin akıllı sistemlerinin birbirine bağlandığı düğüm noktasıydı. Işıklar, dijital kilitler, kamera ağları, hareket sensörleri, yedek güç hattı... evin görünmeyen düzeni burada toplanmıştı. Villanın kalbi yukarıda atıyor gibi görünüyordu ama sinir sistemi buradaydı.

Panelin karşısında çömeldiğimde kalbim yeniden hızlandı. Bu kez dışarıda biri görür mü korkusundan çok, içeride yapacağım en küçük hatanın bütün evi ayağa kaldırabilecek olmasındandı. Öykü konuşmayı sürdürüyordu; gereksiz cümleler değil, yalnızca yalnız olmadığımı hissettiren kısa cümleler. "Ritmi bozma. Nefes al. Elin titriyorsa bekle. Biz bu yeri haftalardır biliyoruz. Sen yanlış yerde değilsin." Kısa bir an gözlerimi yumdum. Haklıydı. Bu villaya ilk kez giriyordum ama ilk kez görmüyordum. Kafamın içinde çoktan yüzlerce kez dolaşmıştım burada. Hangi duvarın arkasında ne olduğunu, deponun ne kadar ileride bittiğini, panelin kaç adım solda kaldığını, servis çıkışının ne yönde olduğunu biliyordum. Bu bilgi korkumu tamamen yok etmiyordu ama ona şekil veriyordu. Şekli olan korkuyla baş etmek daha kolaydı.

Ellerimi yavaşça panele götürdüm. Metal yüzey parmaklarıma kuru ve sert geldi. İçinde yalnızca bir sisteme değil, aynı zamanda o sistemin kibrine dokunuyormuşum gibi hissettim. Böyle evler sahiplerinin güven takıntısıyla büyürdü. Daha çok kamera, daha çok sensör, daha çok dijital kilit ama ne kadar katman eklersen ekle, hepsi bir yerde birleşmek zorundaydı. O birleşme noktası da şimdi önümdeydi.

"Öykü!" dedim, sesim bu kez biraz daha kararlıydı, " Başlıyorum!" dediğimde Öykü tereddütsüz cevap verdi. "Ben buradayım." dedi. Bu iki kelime içimde garip bir sıcaklık yarattı. Karanlığın, soğuğun, adrenalinin ortasında insan bazen yalnızca bunu duymak istiyordu.

'Ben buradayım.'

Çantamın fermuarını açıp içinden küçük cihazı çıkardım. Kabloları hafifçe kenara itip cihazı aktif moduna aldım ve panele yerleştirdim. "Öykü yerleştirdim. Harekete geç." dediğimde "Tamam." dedi Öykü. "Bu ev kendini çok iyi sakladığını sanıyor." dediğimde Öykü'nün hafif gülüşüyle içimdeki gerginlik ortadan kalktı. "Bütün kaleler öyle sanır." dedi.

"Bağlandım." dediğinde Öykü nefesimi o an verdiğimi fark ettim "Kameralar artık bende. Senin geçeceğin kameraları döngüye alacağım. Sen geçmeden kameradan etrafı kontrol edeceğim. Beni iyi dinle. Ani hareket yapma." dediğinde "Biliyorum." dedim. Artık seni ben görüyorum, onlar değil." Gözlerimi kapatıp nefesimi yavaşça verdim. "Yukarı çıkıyorum." diye fısıldadım. "Dinle!" dedi hemen, sesi bu sefer daha keskin ve odaklıydı. "Acele etme. Şu an avantaj bizde ama bu, hataya yer olduğu anlamına gelmiyor. Merdivenlerden yukarıya çıkacaksın." Başımı hafifçe salladım, o görmese bile.

"Depodan eve geçiş kapısı kartla açılıyor. Kapıyı açmam lazım. Bekle." dedi. Depodan yukarı çıkan dar beton merdivenlere yöneldim. Adımlarım yankılanıyormuş gibi geliyordu ama aslında neredeyse sessizdim. Merdivenin sonunda, tam planlarda gördüğümüz yerde, sade ama sert görünümlü bir kapı vardı. Yanında küçük bir kart okuyucu. Kapının önünde durdum. Elimi uzattım ama dokunmadım. "Öykü..." dedim. "Görüyorum." dedi. Klavye sesleri kulaklığımdan hızlı hızlı gelmeye başladı. "Sistemi buldum ama basit değil. İç ağa bağlı. Bekle!" Kalbim yeniden hızlandı. "Ne kadar sürer?" diye fısıldadım. "Sustur şu kalbini!" dedi hafif sinirli bir tonda, "Odaklanıyorum." dedi. Sessizlik. Sadece onun klavye sesleri. Sonra kısa bir nefes verdi. "Yakaladım. Açıyorum! Şimdi!" dediğinde kapının içinden çok hafif bir tık sesi geldi. "Açık." dedi. "Hemen gir. Uzun tutamam." Kapıyı yavaşça ittim. Açıldı. İçeri adım attığım an evin üst katlarına geçiş yaptığımı hissettim. Depodaki ağır hava yerini daha temiz ama daha tehlikeli bir sessizliğe bırakmıştı.

"Sağa dön." dedi Öykü. "Kamera var ama sabitledim. Çok uzun tutamam." Yavaşça ilerledim. Koridor dar değildi ama bana dar geliyordu. Duvarlar, ışıklar, her şey fazla düzenliydi. Sanki bu evin içinde yürümek bile izinsizdi. "Gece..." dedi Öykü bir anda, sesi değişmişti. "Üst katta hareket var. Mutfak." Kalbim hızlandı. "Kim?" dedim. "Hizmetli ve su içiyor. Ama aşağıya inebilir. Hızlı olman lazım." Başımı hafifçe eğdim. Konuşmadım. Sadece ilerledim.

Merdivenleri gördüğümde yukarı baktım. Üçüncü kat. Hedef oradaydı. "Çık!" dedi Öykü. "Ama yavaş. Üst kat kamerasını kontrol ediyorum." İlk basamağa adım attım. Ahşap hafifçe ses çıkardı gibi geldi. Donakaldım. "Dur!" dedi Öykü hemen. Nefesimi tuttum. "Tamam loopa aldım. Devam et." Tekrar hareket ettim. Her adımım daha ağır, daha dikkatliydi. Üçüncü kata ulaştığımda dizlerimdeki gerilim iyice belirginleşmişti. "Koridorun sonu!" dedi Öykü. "Sungur'un odası."

Kapının önünde durdum. Elimi kaldırdım. Bir saniye. İki saniye. Sonra kapıyı açtım ve içeri girdim. Oda karanlıktı ama bilgisayar masanın üzerindeydi. "Girdim." dedim. "Hızlı ol!" dedi Öykü. Çantamı açtım. Kendi laptopumu çıkardım. Masaya koydum. USB'yi taktım. Sungur'un bilgisayarını açtım. Parmaklarım klavyede hızlanırken ekrandaki satırlar akmaya başladı ama bu sefer her şey beklediğimden daha ağır ilerliyordu, sistem hemen tepki vermiyor, sanki beni ölçüyormuş gibi bekliyordu, "Gece..." dedi Öykü'nün sesi kulaklığın içinde bu sefer daha gergindi, "Sıkıntı mı var?" dişlerimi sıktım, "Firewall var, katmanlı... direkt geçiş yok." dedim, ekran bir anda dondu, nefesim kesildi, kalbim göğsüme çarptı, hiçbir şey hareket etmiyordu, sanki sistem beni fark etmişti, "Gece?" dedi Öykü bu sefer daha sert, "Söyle bir şey!" birkaç saniye konuşmadım, gözlerimi ekrandan ayırmadan "Bekle..." dedim kısık bir sesle, parmaklarımı tekrar hareket ettirdim, farklı bir yol denedim, sistem bu sefer tepki verdi ama geri itti, dudaklarımı bastırdım, "İçeri girmek istemiyor!" dedim, "Zorla." dedi Öykü. "Zorluyorum ama kilitlenirse biter!" dedim ve logları taradım, satırlar hızla akarken gözlerim bir noktaya takıldı, küçük bir açıklık, gözden kaçabilecek kadar küçük ama oradaydı, nefesim yavaşladı, "Buldum!" diye fısıldadım. "Ne buldun?" dedi Öykü. "Bir zayıflık... sistemin alışkanlığını!" dedim, parmaklarım bu sefer daha kontrollü hareket etti, kodu değiştirdim, girişi yeniden denedim.

Ekran bir an daha dondu, zaman o an uzadı, kulaklığın içindeki sesler kayboldu, sadece kalbim kaldı, sonra bir anda satırlar hızlandı, ekran açıldı, yetki seviyesi değişti, kilit kırılmıştı, nefesimi sertçe verdim. "İçerideyim!" dedim. "Güzel, şimdi hızlı ol! Kameraları daha çok tutamam. Anlaşılır." dedi Öykü ama bitmemişti. Dosyalar önümdeydi ama şifreliydi, ikinci katman, daha derin, daha korunaklı. "Daha bitmedi. Dosyalar şifreli." dedim. "Kır!" dedi Öykü, sesi bu sefer daha sakin ama daha baskılıydı. Zaman akıyordu, içeride bir ses duyulabilirdi, yakalanabilirdik. Her saniye riskti, şifreyi çözmeye başladım, bu sefer daha dikkatli daha yavaş ama daha kesin, ekran her denemede kısa bir gecikmeyle tepki veriyordu. Bu gecikme sinir bozucuydu. Her saniye uzuyordu.

"Gece..." dedi Öykü, "Hizmetli hareket etti." kalbim hızlandı ama elim durmadı, "Bitiyor." dedim ve son denemeyi yaptım. Ekran bir an daha sustu sonra klasör açıldı ve içindeki dosyalar bir anda önümde belirdi. O an bütün gerilim tek bir noktada toplandı. "Açıldı!" dedim nefesimi tutarak. "Verileri çek!" dedi Öykü ve ben hiç düşünmeden verileri flash belleğe aktarmaya başladım.

Yüzde yavaş yükseliyordu. %18... %39... %61... her saniye ağırdı. "Gece." dedi yine. "Koridor temiz ama uzun sürmez." "Bitti." dedim. %100.

Flash belleği çektim. Laptopu kapattım. O an bütün vücudum boşaldı ama durmadım. "Tamam." dedim. "Çıkıyorum." "Gece." dedi Öykü. "Evet." "Bunu başardık." dedi. Sesindeki heyecanı ve gururu anlamıştım. Kapıya yöneldim. Elim kapı kolundaydı. İçimden tek bir şey geçti.

Bu artık sadece bir sızma değildi.

Bu, geri dönüşü olmayan bir başlangıçtı.

Kapı kolunu tuttuğum an avucumun içinin terlediğini fark ettim ama elim titremedi. Titremesine izin vermedim. Kulaklığın içindeki sessizlik bu sefer daha ağırdı çünkü artık işin en zor kısmı başlamıştı, içeri girmek değil çıkmak her zaman daha tehlikeliydi. "Gece." dedi Öykü'nün sesi, bu sefer daha alçak ama daha dikkatliydi. "Durum değişiyor." kaşlarımı çatıp nefesimi yavaşça içime çektim. "Ne oldu?" diye fısıldadım. Gözlerim hâlâ kapıdaydı, açmadan önce son kez dinliyordum. "Hizmetli mutfaktan çıktı ve koridora yöneldi." dedi. Kalbim bir anda hızlandı ama bedenim sabit kaldı. "Hangi kat?" dedim. "Birinci kat ama merdivene yakın." dedi, klavye sesleri hızlandı. "Eğer yukarı çıkarsa seni görür!" gözlerimi kapatmadan bir an durdum, içimdeki bütün gerginlik tek bir noktada toplandı. "Zamanım yok!" dedim. "Yok!" dedi Öykü. "Ama panik yaparsak daha da yok." diye devam etti.

Kapıyı yavaşça araladım, koridora baktım, ışık aynıydı, sessizlik aynıydı ama ben aynı değildim. Adım attım, kapıyı arkamdan sessizce kapattım, "Sağa dönme." dedi Öykü. "Sola git, kamera döngüde ama biri gelirse yakalanırsın." dediğinde başımı hafifçe eğdim ve sola yöneldim, adımlarımı daha da yavaşlattım. Halının üzerinde yürürken bile ses çıkardığımı hissediyordum. "Aşağıdan ses geliyor. Bana yaklaşıyor mu?" dedim. "Dur, bekle." birkaç saniye geçti sonra sesi tekrar geldi. "Merdivene bakıyor ama çıkmadı henüz." dedi.

Merdivenlere ulaştığımda aşağı baktım, karanlık değildi ama yeterince saklayıcıydı. "İn!" dedi Öykü. "Ama yavaş, kamerayı sadece birkaç saniye daha tutabilirim." dedi. ilk adımı attım. Bu sefer ses daha net geldi. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. "Devam et." dedi Öykü, sesi bu sefer daha keskin, daha baskılıydı, dişlerimi sıktım ve ikinci adımı attım, üçüncü, dördüncü... her basamak sonsuz gibiydi.

"Gece..." dedi bir anda. "Hizmetli hareket etti." o an zaman durdu, "Nerede?" diye fısıldadım."Yine merdivene bakıyor. Merdiven seslerini duymuş olabilir." dediğinde nefesim kesildi. "Ama seni hala görmedi." dedi. Hareket etmedim, kıpırdamadım, bedenim taş kesilmiş gibiydi. Kulaklığın içindeki en küçük ses bile büyüyordu, birkaç saniye geçti sonra Öykü tekrar konuştu, "Döndü! Mutfağa geri gitti." o an içimdeki gerginlik bir anlığına gevşedi ama tamamen kaybolmadı. "Devam et." dedi, bu sefer sesi daha kontrollüydü, tekrar hareket ettim, merdivenleri indim. Her adımda biraz daha hızlandım ama kontrolü kaybetmedim.

Alt kata ulaştığımda koridor yine boştu, ama bu boşluk artık güvenli gelmiyordu, "Sağa dön." dedi Öykü. "Depoya git. Kapıyı tekrardan açacağım." dediğinde daha hızlı ama sessiz ilerledim, kapıya ulaştım, kart okuyucu hâlâ yanıp sönüyordu. "Açıyorum. dedi Öykü. Klavye sesleri tekrar hızlandı, birkaç saniye sonra yine o hafif tık sesi geldi. "Şimdi!" dedi, kapıyı açtım ve içeri girdim.

Depoya geri indiğimde hava tekrar ağırlaştı, ama bu sefer rahatlatıcıydı çünkü bu kat onların dünyası değildi, benimdi. Paneldeki cihazı alıp çantama attım. "Çıkışa yönel." dedi Öykü. "Bahçe temiz ama uzun sürmez." dedi. Kapıyı yavaşça açıp bahçeye çıktım. Soğuk hava yüzüme çarptı, bu sefer daha sertti ama beni kendime getirdi.

"Sol taraftan git." dedi Öykü. "Kameraları döngüde tutuyorum ama süre bitiyor." dediğinde adımlarımı hızlandırdım ama kontrolü kaybetmedim. Çalıların arasından geçtim, yapraklar omzuma sürtündü, bu sefer durmadım. "Duvara geliyorsun." dedi Öykü. Duvara ulaştım, ellerimi taşa koydum, kendimi yukarı çektim, bir an dengede kaldım, sonra diğer tarafa atladım.

Toprağa indiğimde dizlerimdeki gerginlik çözüldü ama durmadım, arabaya doğru yürüdüm, kapıyı açtım ve içeri girdim. Kapıyı kapattığım nefesimi verip arkama yaslandım.

"Gece..." dedi Öykü sesi titreyerek. Başımı koltuğa yasladım, gözlerimi kapattım. "Evet?" dedim. Kısa bir sessizlik oldu. "Bunu gerçekten yaptık." deyip bana hafif sarıldı. Gözlerimi açtım, villaya son kez baktım. Artık o ev sadece bir hedef değildi. Artık bir sırdı. Ve o sır artık bizdeydi.

Pazar sabahı, Üsküdar'ın o hırçın ama tazeleyen iyot kokusu ciğerlerimize dolarken, karşımızda uzanan Boğaz sanki dün geceki kan dondurucu operasyonu bir sır gibi saklıyordu. Sahilin hemen kenarında, dalgaların betona her vuruşunda yüzümüze hafif bir serinliğin çarptığı o restoranda masaya çökmüştük. Önümüzdeki serpme kahvaltı masası adeta bir sanat eseri gibiydi. Sahanda cızırdayan tereyağlı yumurtanın kokusu, fırından yeni çıkmış simidin o sıcaklığı, türlü çeşit peynirler ve zeytinler... Normal şartlarda bu masa benim için bir şölen olurdu ama şu an her bir lokma boğazımda düğümleniyordu.

"Hâlâ titriyorum." diye fısıldadı Öykü, parmaklarını sıcak çay bardağına sarmış halde. "Gece, o koridorda hizmetliyle aranda çok az mesafe kaldığında senin nefesinin sesini kulaklıktan duyuyordum. Sanki ben de oradaymışım gibi hissettim." dedi. Çayımdan derin bir yudum aldım. "O sessizlik Öykü..." dedim, sesim hâlâ rüzgarla yarışıyordu. "Hayatımda hiçbir sessizliğin bu kadar ağır olduğunu hatırlamıyorum. Ama başardık." dedim gülümseyerek. "Ayy evet. Biraz olumlu tarafından bakalım." dedi gülerek ve çilek reçeline ekmeğini bandırdı.

"Karan teklifini ne yapacağız?" dediğimde "Birde o vardı değil mi? Yardım teklifinin masum olmadığını biliyorsun değil mi?" "Biliyorum. Amacımı öğrenmek istiyor ama aynı tarafta değil miyiz onlarla? Bize ne zararı dokunabilir? Onlarda geçmişte pek de iyi şeyler yaşamış değiller." "Kabul mü edeceğiz yani?" "Aslında kabul etmiş gibi davranacağız. Böylelikle asıl onların amacı ne daha rahat anlarız. Etrafımızda geziyorlar ve onlar hakkında pek bir şey bilmediğimiz için onlardan bir adım önde olamıyoruz. En önemlisi hack konusunda bizden daya iyiler bunu göz önünde bulundurmalıyız." dediğimde "Mantıklı. Hem Elçin'i hem Karan ve ekibini aynı anda idare etmek zor olcak ama her iki tarafta bizi Sungur'a götürüyor." dedi ağzına siyah zeytin atıp. "Aynen öyle." dedim ve bende kahvaltıma devam ettim.

Kahvaltımız bittiğinde mekandan çıkıp Üsküdar'ın o kalabalık uğultusunun içine karıştık. Sahilden uzaklaşıp daha kuytu, sapa ve internet erişimi olmayanların uğramadığı o izbe kafeye sığındık. Masanın üzerine laptoplarımızı kurarken her iki yanımızda da siyah bilgisayar çantalarımız birer kalkan gibi duruyordu. "Hazır mısın?" diye sorduğumda "Değilim ama başka yolumuz yok." sesi, bir uçurumun kenarında yürüyormuşuz gibi tedirgindi.

Flash belleği yuvaya ittiğimde çıkan o bağlantı sesi, sanki bir felaketin geri sayımını başlatmış gibiydi. Ekran bir an karardı, ardından Vedat Sungur'un o aşılmaz sandığı imparatorluğu klasör klasör döküldü önümüze. "Allah'ım..." dedi Öykü, ekrana yaklaşarak. "Şu düzene bak." dedi. Karşımızda devasa bir hiyerarşi vardı. Klasörlerin isimleri bile midemi bulandırmaya yetti.

Güneşli Yetimhanesi Akustik Yalıtım Raporları
Yüksek Potansiyelli İnsan Kaynağı Envanteri
Biyolojik Materyal Tedarik ve Lojistik Ağı
Şartlı Bağış ve Fon Yönetim
Kurumsal İtibar ve Kriz Yönetimi (Protokol: Arıza)

"Güneşli Yetimhanesi de var." dedi Öykü şaşırarak. "Sungur'un yetimhanede parmağı varsa Karan'ın neden benim peşimde olduğunu anlarız." "Yetimhanede ki olaylar pek de iyi değildi. Karan'la düşmanımız aynı." dediğinde "Şimdiden gerildim." dedim. "Ben fonlara ve kriz yönetim dosyalarına bakacam. Sende Güneşliden başla." dedim ve imlecimi Şartlı Bağış ve Fon Yönetim klasörünün üzerine getirdim. Çift tıkladığım an ekran yüzlerce alt klasörle doldu.

"Gece şunlara bak!" dediğinde Öykü'nün ekranına baktım. Şaşkınlıktan kaşlarım havaya kalkmıştı. Her bir klasörün adı bir çocuğun ismiydi. Mustafa Er, Selin Çavuş, Mert Boru Elif Hak... İsimler uzayıp gidiyordu. "Bu kadar çok mu?" diye inledi Öykü. "Bir dosyaya tıkla. Bakalım içinde neler var." dediğimde Öykü 'Buğra Arı' dosyasına tıkladı. İçinden çıkanlar bir eğitim raporu değil, bir suç şemasıydı. "Video dosyasına girsene." dediğimde Öykü dediğimi yapıp dosyaya tıkladı.

"Sana daha çok getireceksin demedim mi?" videodaki adamın sesiyle kaşlarımı çattım
Önündeki çocuğa işkenceler ediyordu. İçim gitmişti. "Bir sürü çocuk kayıtlı ve hepsinde böyle videolar var. Hepsini incelemek için yüreksiz olmak lazım." Öykü suratı buruşturup bana baktığında "Videolara bakma ama belgelere bak." dediğimde "Tamam." dedi.

Gözlerimi ekrandaki o karmaşık tabloya diktim. "GNS_FON" isimli dosya, ilk bakışta sıkıcı bir şirket muhasebesi gibi duruyordu ama satır aralarındaki o buz gibi mantığı çözdüğümde kanım dondu. Vedat Sungur, parayı sadece saklamıyor, onu adeta bir hayalet gibi sistemin içinde gezdiriyordu. "Bak buraya." dedim Öykü'ye, parmağımla 'Giriş Kalemleri' sütununu işaret ederek. "Yetimhaneye her hafta 'Gönüllü Katkı Payı' adı altında 850.000 TL giriyor. Gönderenlerin hepsi farklı isimler ama açıklamalar hep aynı. 'Eğitim Materyali Bağışı' diye. Fakat işin aslı yandaki küçük gizli sekmede saklı." deyip farenin sağ tuşuyla gizlenmiş sütunları açtığımda asıl dehşet verici döküm döküldü. Bağışçı isimlerinin karşısında asıl kaynaklar yazıyordu.

Kaynak: #ST-99 (Sentetik Sevkiyat - Nişantaşı Bölgesi)
Kaynak: #ORG-04 (Biyolojik Materyal - Yurt Dışı Transfer)

"Parayı bağış olarak yetimhaneye sokuyor." diye fısıldadım. "Sonra alt satıra bak. Yetimhane, bu parayı aynı gün içinde 'Sancak Güvenlik ve Lojistik' diye bir firmaya 'Hizmet Alımı' faturasıyla geri çıkarıyor. Sancak Güvenlik kimin? Vedat Sungur'un paravan şirketi. Yani para yetimhanenin kapısından içeri kirli giriyor, muhasebe defterinden bağış olarak geçiyor ve arka kapıdan Sungur'un cebine yasal kazanç olarak tertemiz çıkıyor." dediğimde "Gittikçe bu adamdan tiksiniyorum Gece." dedi Öykü başını olumsuz anlamda sallayıp.

Tablonun en altında, 'Paydaş Teşvikleri' adlı bir bölüm vardı. Burası rüşvetin faturasıydı.

Kalem: Hukuki Danışmanlık Ücreti - Giden: 200.000 TL
Kalem: Yerel Denetim Sponsorluğu - Giden: 150.000 TL

"Resmen rüşvetin adını danışmanlık koymuşlar." dedim, midem bulanırken. "Bunların hepsi sağlam kanıt. Gizlice bir savcıya göndersek mahkemede kullanabilir." dediğinde Öykü "Hangi savcıya güveneceğiz daha onu bilmiyoruz. Sungur, güçlü bir adam. Eli uzundur." "Haklısın ama böyle de duramayız. Keşke gece kodlarına gönderebilsek." dediğinde gülümsedim. "O yüzden onları da bulmaya çalışıyoruz." dediğimde Öykü de gülümsedi. "Gece! Karan'ı da aratalım onunla da ilgili bilgiler çıkar belki." dediğinde, Karan'ın ismiyle göğsüm daralmıştı. "Arat bakalım." dedim. Öykü 'Karan KANDEMİR' diye arattığında karşımıza direkt adında bir dosya belirdi.

Dosyaya girdiğinde Öykü odadaki oksijen bir anda çekilmiş gibi hissettim. Bu sadece bir dosya değildi. Karan'ın, keskin yeşil gözlerine perde inmiş o adamın, çocukluğunu hapseden bir zindandı.

Öykü yanıma sokuldu, nefesini tuttuğunu duyabiliyordum. Karşımıza çıkan ilk dosya bir fotoğraf albümü değil, bir ürün kataloğu gibi düzenlenmişti. 'Gelişim İzleme' başlığı altında Karan'ın 7, 10 ve 13 yaşlarındaki halleri yan yana dizilmişti. 7 yaşındaki haliyle karşılaştığımda kalbime bir bıçak saplandı. Üzerinde iki beden büyük gelen kirli bir kazak, yüzünde ise o yaşta bir çocukta asla olmaması gereken, yaşlı ve yorgun bir ifade vardı.

"Şuraya bak Gece." dedi Öykü, sesi titreyerek. Parmağıyla 'Disiplin Geçmişi' sekmesini gösteriyordu. Dosyayı açtığımızda profesyonel bir dille yazılmış vahşet notları döküldü önümüze:

Aralık 2014: Kurye görevini reddetti. 48 saat bodrum kat 03 numaralı hücrede, ışık ve gıda kısıtlı şekilde bekletildi. İtaat sağlandı.

Haziran 2016: Sisteme dair fazla soru soruyor. Sol kolunda sigara söndürülerek uyarıldı. Dayanıklılık: Yüksek.

Öykü'nün elindeki kahve bardağı masaya çarptı, elleri öyle titriyordu ki artık ekrana bakamıyordu. "Onlar çocuk Gece. Nasıl bir insan küçücük çocuğun kolunda sigara söndürüp bunu bir rapora 'dayanıklılık testi' diye yazar?" dedi sinirle.

Aşağı kaydırdıkça Karan'ın bir insan olmaktan çıkarılıp operasyonel bir silah haline getirilişini izledik. 'Saha Yetkinlikleri' kısmında; hangi sokaklarda uyuşturucu sattığı, kaç kişiyi darp etmek zorunda bırakıldığı, hatta kimlerin ağzından laf aldığı birer başarı öyküsü gibi puanlanmıştı. Karan sadece uyuşturucu satmamıştı. O zehrin içindeki karanlığa bizzat itilmişti. Bir notta, 'Hücre cezasından sonra bile ağlamıyor, sadece duvara bakıyor. Duygusal bağı tamamen koptu, istenilen bir eleman haline geldi.' yazıyordu.

Gözyaşlarım ekranı bulandırırken, Karan'ın on dört yaşındayken çekilmiş son fotoğrafına baktım. Gözlerindeki yeşil artık canlı değildi; zehirli bir ormanın derinlikleri kadar karanlık ve sessizdi. On beş yaşında bu sistemden nasıl kaçtıklarıyla ilgili tek bir kelime yoktu. Sanki Karan o gün ruhunu o dosyada bırakmış, sadece bedenini dışarı kaçırmıştı.

"O adam..." diye fısıldadım, boğazımdaki düğümü yutmaya çalışarak. "Karan karşımda o kadar sert, o kadar ruhsuz durmasının sebebi buymuş. İçindeki çocuğu o bodrum katında, sigara izleriyle beraber öldürmüşler." dedim nefesimi yavaşça verip. Öykü yüzünü ellerine gömdü. "Biz sadece hack yapacağımızı sanıyorduk ama bir mezarlığın kapısını açtık." dedi. Karan'ın çocukluğunu bu şekilde görmek, karşısında durduğum o adamı gözümde bir anda devleştirmişti. O, Vedat Sungur'un yarattığı bir canavardı.

"Ekibinde ki çocuklarda aynı şekilde yaşamıştır. Bakmaya gerek var mı?" diye bitkin sesiyle sorduğunda "Gerek yok." deyip kendi ekranıma geri döndüm ve sakince fareyi aşağıya doğru kaydırdım. Ekranın mavi ışığı, kafenin o rutubet kokan kuytusunda yüzüme bir kefen gibi yayıldı. Parmaklarım fare üzerinde titrerken, listenin en altındaki o ismi gördüğüm an nefesim ciğerlerimde cam kırıkları gibi dondu: Asaf KARADAG.

"Baba..." diye fısıldadım. Sesim kendi kulaklarıma bile yabancıydı. Fareyi çift tıkladığımda, sekiz yıldır zihnimi bir bıçak gibi deşen o gece, dijital bir rapor halinde karşımdaydı. Babamın bir savcı olarak Güneşli yetimhanesini nasıl adım adım deşifre ettiğini görüyordum. Ama dosyanın en sonundaki 'OPERASYON: Olumlu' başlığı her şeyi kan donduran bir dille anlatıyordu.

'Hedef: Savcı Asaf Karadağ. 25 Mayıs gecesi, hedefin konutuna girilmiştir. Yetimhane dosyalarına erişimi tamamen kesmek amacıyla tasfiye kararı uygulanmıştır. Hedef ve eşi, delillerin yerini söylemedikleri için bıçaklı saldırı ile etkisiz hale getirilmiştir. Dosyalar hedefin odasında ki gizli bölmeden alınarak imha edilmiştir. Olay, yerel birimler üzerinden 'haneye tecavüz ve hırsızlık' süsü verilerek kapatılmıştır.'

Gözyaşlarım ekranı bulandırırken o geceye döndüm. Henüz on yaşındaydım. Holdeki o soğuk sessizliği, sonra o boğuşma seslerini hatırladım. Salona doğru koştuğumda, maskeli o adamın babamın üzerine eğildiğini görmüştüm. Babamın ve annemin vücudundaki o bıçak darbelerini, yerdeki kanın yayılışını... Katil arkası dönükken babamı son kez bıçakladığında, maskesinin altındaki o karanlık bakışları hissetmiştim. Ben daha çocukken o sahnede donup kalmıştım ama o adam hiçbir şey olmamış gibi kapıdan çıkıp gitmişti.

"Öykü..." dedim, sessiz hıçkırıklarımın arasından. "Babamı ve annemi sadece susturmak için değil, kanıtların yerini söylemedikleri için doğramışlar. Bir hırsızlık değildi bu, Vedat Sungur'un emriyle yapılmış bir katliamdı." dediğimde Öykü sarsılan omuzlarıma sarıldı, onun da hıçkıra hıçkıra ağladığını duyuyordum. "Gece, baban o çocukları kurtarmak için ölmüş... Kendi evinde, senin gözlerinin önünde..." Ellerimi ekranın üzerine koydum, babamın isminin o soğuk harflerine dokunmak istedim. Sekiz yıl boyunca o maskeli yüz rüyalarıma girmişti. Şimdi o katilin kimin için çalıştığını, babamın ve annemin neden öldüğünü resmen biliyordum. Babam, Karan'ı ve diğerlerini o cehennemden çıkarmaya çalışırken, evimizin tam ortasında kurban edilmişti.

O an içimdeki o korkak kız çocuğu öldü. Yerine babasının yarım bıraktığı o kanlı iddianameyi devralan, gözü intikam hırsıyla kararmış bir kadın geldi. Babamın topladığı o kanıtların külleri üzerinde şimdi Karan Kandemir oturuyordu. Babamın hayatı pahasına korumaya çalıştığı o çocuk, şimdi karşımda bir duvar gibi duruyordu. Sadece geçmişi deşmeye değil, ailemin katiliyle ve bu işin arkasındaki o devasa karanlıkla hesaplaşmaya gidecektim.

——————————GK—————————

🌙 KARANLIK SIRLAR

Bazı sırlar açığa çıktı, ama asıl sorular şimdi başlıyor... 🖤

~Gece'nin villadaki operasyonunda sizi en çok hangi an gerdi?

~Güneşli Yetimhanesi'nde ortaya çıkanlardan sonra sizce Sungur daha neler saklıyor?

~Karan'ın geçmişini öğrendikten sonra sizce o hâlâ hikâyenin tehlikeli tarafı mı, yoksa en büyük kurbanlarından biri mi?

~Asaf Karadağ gerçeğe bu kadar yaklaşmışken sizce geride başka hangi ipuçlarını bıraktı?

~Gece ve Karan birbirlerinin en büyük kozu mu olacak, yoksa en büyük zaafı mı? 👀

Teorilerinizi bekliyorum. Bakalım kimler parçaları birleştirebilecek? 🌙🖤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…