Bölümler 15Şu an: 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~
- 1 GİRİŞ455 kelime
- 2 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~5.288 kelime
- 3 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~2.453 kelime
- 4 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~4.990 kelime
- 5 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~5.537 kelime
- 6 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~5.054 kelime
- 7 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~4.481 kelime
- 8 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~4.478 kelime
- 9 8.Bölüm ~ KİMSİN ~3.143 kelime
- 10 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~7.410 kelime · Okuduğun bölüm
- 11 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~8.016 kelime
- 12 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~4.943 kelime
- 13 12. Bölüm ~DÖVME~5.214 kelime
- 14 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~11.639 kelime
- 15 Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~11.186 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Medya: Belinay ve Hakan
Ekranın kararmasıyla odanın içindeki bütün hava bir anda ağırlaştı. Az önce önümde akan kamera görüntüleri, plaka değişimi, siyah arabanın izlediği yollar ve en sonunda beliren o isim... hepsi sanki biri tarafından tek hamlede elimden çekilip alınmıştı. Monitörün siyah yüzeyinde kendi yansımamı gördüm; yüzüm sakindi ama gözlerimdeki donukluk, içimde kopan şeyi ele veriyordu. Öykü yanımda kıpırdamadan duruyordu. Normalde böyle anlarda hemen konuşur, paniği şakaya boğar ya da en azından küfür ederdi. Ama bu kez susuyordu. Onun susması, ekrandaki karanlıktan daha rahatsız ediciydi. Çünkü Öykü ne zaman susarsa, gerçekten kötü bir şey olmuş demekti.
Parmaklarım klavyenin üzerinde birkaç saniye hareketsiz kaldı. Sonra içimdeki ilk şok yerini tanıdık bir soğukluğa bıraktı. Korku hâlâ oradaydı ama artık biçimsiz değildi şekil almıştı. Şekli olan korkuyla başa çıkılabilirdi. Sandalyeye biraz daha yaklaşıp terminal penceresini yeniden açtım. "Öykü. Sistemden çıkarıldık." dedim, sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı. "Çıkış zincirini kontrol et." dediğimde, Öykü bir anlık gecikmeyle kendine geldi, kendi laptopunu hızla önüne çekti ve parmakları klavyenin üzerinde hareket etmeye başladı. Odanın sessizliği bir anda iki farklı klavye sesinin ritmiyle doldu.
Dışarıdan bakınca sadece iki kızın gece yarısı bilgisayar başında çalıştığı sıradan bir an gibi görünebilirdi. Ama o odanın içinde, o loş ışığın altında, ikimiz de çok iyi biliyorduk ki biraz önce görünmeyen bir sınırı aşmıştık. Ve biri, o sınırın oynadığını fark etmişti.
"Bağlantıyı kestiler." dedi Öykü, gözlerini ekrandan ayırmadan. "Ama doğrudan bizi kesmediler. Ana akışı kapatmışlar. Yani giriş olduğunu fark etmişler ama kaynağa inememişler." İçimde tuttuğum nefesi yavaşça bıraktım. Bu iyi haberdi. Tam iyi değil; sadece daha az kötü. "Kimliğe ulaşmışlar mı? Bizim girdiğimizi biliyorlar mı?" diye sordum. Öykü başını hafifçe iki yana salladı. "Hayır. Benim kurduğum yönlendirme zinciri hâlâ sağlam. Birkaç sahte cihaz kimliği bıraktım, üç farklı çıkış noktası varmış gibi görünüyor. Biri bizi takip etmeye çalışırsa birileri önce boş bir belediye sunucusuna, sonra kullanılmayan bir okul ağına, sonra da Almanya'daki sahte node'a çarpar. Bizi bulamazlar." dediğinde kısa bir an gözlerimi kapattım. Öykü'nün sesi sakinleşmişti ama ben onun parmaklarının hâlâ normalden hızlı hareket ettiğini görüyordum. O da korkmuştu. Sadece benim gibi korkusunu işe çeviriyordu.
"Yani sisteme girildiğini biliyorlar." dedim yavaşça. "Ama girenin biz olduğumuzu bilmiyorlar." Öykü sonunda başını kaldırıp bana baktı. Siyah gözlerinde hâlâ gerginlik vardı ama onun altında keskin bir gurur da duruyordu. "Bilmiyorlar." dedi net bir şekilde. "Ve bilmeyecekler. Sen içeri girerken ben arkanı kapattım Gece. Onlar kapının oynadığını gördü ama kapıyı kimin açtığını göremedi." Bu cümle içimdeki düğümü biraz gevşetti. Çünkü bu önemliydi. Biz hata yapmamıştık. Yakalanmamıştık. Sadece karşımızdaki kişi ya da kişiler düşündüğümüzden daha hızlı refleks vermişti. Bu da en az yakalanmak kadar tehlikeliydi. "Tekrar aynı hatayı yapamayız. Girdiğimiz sistem devletin sistemi. Karan ve ekibi, kütüphanede Sungur'un sistemine girerken bizi yakaladılar. Tekrar aynı hatayı yaparsak bu kadar sakin bir sonuç almayız." dediğimde Öykü kafasını sallayıp beni onayladı. "Haklısın. Karan biz yakaladı ama bizimle aynı yolda olduğu için kötü sonuçlanmadı. Merak etme her zaman dikkatli olacağız. Gittikçe güçleniyoruz." dedi.
Gözlerim tekrar ekranda kalan son kayıt satırına kaydı. Emre Emin. Bir isim, bir soy isim. Ne yüz, ne adres, ne taraf. Sadece bir kapı aralığı. Ama o kapının ardında kimin beklediğini bilmiyordum. "Bu adam Sungur'un adamı olabilir." dedi Öykü, sanki zihnimden geçen ihtimali yüksek sesle söylemiş gibi. Sandalyede yavaşça arkama yaslandım. "Olabilir." Öykü kaşlarını çattı. "Ama sen öyle düşünmüyorsun." Ona baktım. Beni bazen benden önce okuyordu. Bu yüzden ona güveniyordum. Bu yüzden dünyada en çok ona güveniyordum. Çünkü Öykü benim sustuğum cümleleri bile duyabiliyordu. "Sungur olsaydı daha farklı olurdu." dedim. "Daha sert. Daha kirli. Daha doğrudan. Bu takipte başka bir şey vardı. Bize zarar vermek için değil, bizi ölçmek için yapılmış gibiydi." dediğimde Öykü'nün gözleri kısıldı. "Karan mı?" Cevap vermedim. Öykü dudaklarını birbirine bastırdı. "Emre Emin onların adamı olabilir diyorsun." "Onların adamı mı, Sungur'un adamı mı, yoksa ikisinin arasında duran başka bir şey mi bilmiyorum ama bildiğim bir şey var. Bu isim tesadüfen önümüze düşmedi." dedim kaşlarımı çatıp.
O gece uyumadık. Ekranların ışığı odamın duvarlarına mavi ve gri gölgeler düşürürken, Emre Emin'i araştırdık. İlk çıkan bilgiler sıradandı; fazla sıradan. Bir kickboks salonunda antrenörlük yaptığına dair birkaç kayıt, spor federasyonu bağlantılı eski sonuçlar, mezuniyet bilgileri, birkaç resmi belge kırıntısı... Her şey olması gerektiği kadar temizdi. Fazla temiz. Temiz dosyalar beni her zaman kirli dosyalardan daha çok huzursuz ederdi. Çünkü kirli dosyada insan neyle karşılaştığını bilirdi. Temiz dosyada ise birinin özellikle neyi sakladığını anlamaya çalışırdın. Öykü bir süre sonra sandalyesinde geriye yaslanıp alnını ovuşturdu. "Kickboks hocası. Antrenörlük eğitimi almış. Görünürde sıradan." dedi kaşlarını kaldırıp. O da bu kasar temiz gördüğü için şaşırmıştı. Ben ekranda aşağı doğru kayan satırlara baktım. "Sıradan insanlar gece yarısı sahte plakayla iki kızı takip etmez." Öykü "Aynen," dedi. "Sıradan insanlar plaka değiştirirken güvenlik kamerasının kör noktasını da hesaplamaz." dedi.
Saat ilerledikçe Emre Emin'in dosyası yavaş yavaş başka bir yere açıldı. Önce eski bir eğitim kaydı çıktı. Sonra silinmiş bir ikamet satırı. Sonra bir kurum adı. Ekranda beliren kelimeleri gördüğümde içimdeki bütün sesler sustu.
Güneşli Çocuk Yuvası ve Yetimhanesi.
O isim artık sadece bir kurum adı değildi. O isim, çocukların susturulmuş çığlıklarının, kapatılmış dosyaların, babamın yarım kalan mücadelesinin ve Karan'ın yeşil gözlerindeki o zehirin adıydı. Öykü de görmüştü. Hiçbir şey söylemedi. Sadece sandalyesinde biraz daha dikleşti. "Gece..." dedi ama devamını getiremedi. Ben ekrana bakmaya devam ettim. Emre Emin de oradaydı. Güneşli'de. Karanların geçmişinin tam ortasında ya da Sungur'un pisliğinin içinde. Hangisi olduğunu bilmiyordum. Ve bilmediğim her şey, içimde yeni bir tehlike gibi büyüyordu.
Gözlerimi açtığımda odamın tavanına vuran sabah ışığı beyaz değil, kirli bir grilikti. Yağmur hâlâ yağıyordu. Camdan aşağı süzülen damlalar birbirine karışıyor, dışarıdaki gökyüzünü bulanıklaştırıyor, bütün şehri sanki puslu bir perdenin arkasına itiyordu. Birkaç saniye kıpırdamadan öylece tavana baktım. Uyumamıştım. En azından gerçek anlamda değil. Gözlerim kapanmış olabilir, bedenim birkaç saatliğine teslim olmuş olabilir ama zihnim gece boyunca tek bir saniye bile susmamıştı. O bozulmuş ses hâlâ kulaklarımdaydı. Doğru yoldasın... Tarafını iyi belirle. Ardından siyah araba. Değiştirilen plaka. Ve en sonunda ekranda beliren o isim. Emre Emin. Sonra görüntünün bir anda kesilmesi. Sistemin kapanması. Bizi izleyen birilerinin varlığını hissettiğim o an. İçimde dün geceden beri dinmeyen o gerginlik hâlâ aynı yerdeydi; göğsümün tam ortasında, nefes aldıkça kendini hatırlatan sert bir düğüm gibi.
Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım ama faydası olmadı. Bazı hisler nefesle geçmiyordu. Bazı hisler sadece büyüyordu. Yatağımdan doğrulup ayağımı yere bastığım anda parkelerin soğuğu tenime vurdu. Üşüdüğüm için değil, içimde zaten yeterince soğuk şey olduğu için irkildim. Yan taraftaki yatak boştu. Öykü çoktan kalkmıştı. Mutfaktan kahve makinesinin sesi geliyordu. O ses normalde huzurlu hissettirirdi; bugünse sadece günün başladığını hatırlatıyordu. Saçlarımı gelişigüzel omzumun arkasına attım, üzerime ince hırkamı geçirip odadan çıktım.
Öykü mutfakta tezgâha yaslanmış, elinde kupasıyla telefonuna bakıyordu. Dağınık topuzu yine yarım çözülmüş, birkaç saç tutamı yüzüne düşmüştü. Beni görünce gözlerini kaldırdı ve yüzümde birkaç saniye gezdirdi. Sonra kaşları hafifçe çatıldı. "Berbat görünüyorsun." dedi. Sandalyeyi çekip oturdum. "Teşekkür ederim, sen de korkunçsun." dediğimde dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Demek ki ikimiz de uyumamışız." deyip önüme kahve kupasını bıraktı ve karşımdaki sandalyeyi çekip oturdu.
Kupayı iki elimle kavrayıp sıcaklığını hissettim. Bir yudum aldığımda boğazımdan aşağı inen sıcaklık bedenime değil, sadece midemdeki boşluğa ulaştı. "Bir gün seni kaçırırlarsa seni kahve yapman için geri isterim." "Çok romantik." dedi göz devirerek. Mutfakta yağmur sesi daha net duyuluyordu. Pencereye vuran damlalar, camı neredeyse sisle kaplamıştı. Bir süre sessizce kahvaltı ettik. O sessizlik rahatsız edici değildi; yılların alışkanlığıydı. Öykü benim konuşmak istemediğim zamanları bilirdi. Ben de onun zorlamadığını bilirdim. Ama o sabah sessizliğin altında başka bir şey vardı. Dün geceden kalma gerginlik. İkimiz de hissediyorduk.
Kahvemin son yudumunu alırken pencereye baktım. Gökyüzü tamamen kurşuni renge dönmüştü. "Yağmur dinmeyecek." dedim. Öykü omuz silkti. "Sana siyah trençkot çok yakışıyor, dramatik olma fırsatı işte." dediğinde istemeden gülümsedim. "Senin moda anlayışın ciddi sorunlu." "Ben vizyonerim." dedi gülümseyip.
Öykü dirseklerini masaya koyup bana baktı. O bakışı tanıyordum. Bu, benim konuşmamı beklediği bakıştı. "Bugün ne yapıyoruz?" diye sordu sonunda. Kupayı masaya bıraktım. Parmaklarım seramiğin kenarında dolaştı. "Plan değişmedi." dedim. "Onların ağzını açtıracağız." "Emre'yi söyleyeceksin." dediğinde başımı salladım. "Evet." dedim. "Hepsini mi?" diye sorduğunda gözlerimi ona kaldırdım. "Hayır. Sadece bilmesi gereken kadarını." dedim. Öykü derin bir nefes verdi. "Bu riskli." "Biliyorum." "Ya yanlış hesapladıysan Gece?" Dudaklarım hafifçe kıvrıldı ama bu bir gülümseme değildi. "O zaman bedelini öderim." dedim. Öykü birkaç saniye sustu. Sonra başını iki yana salladı. "Bu huyundan nefret ediyorum." "Hangisinden?" "Kendini sanki kırılmazmış gibi davranmandan." dedi kaşlarını çatıp. Gözlerimi pencereye çevirdim. "Kırılmamakla ilgisi yok." dedim sessizce. "Sadece kırıldığını belli etmemekle ilgili." dedim. Bu cümleden sonra mutfakta kısa bir sessizlik oldu. Öykü cevap vermedi. Vermediğinde daha çok şey söylediğini biliyordum.
Sessizce kalkıp odama geçtim. Dolabın karşısında birkaç saniye durdum. Ne giyeceğim gibi sıradan bir sorunun bile zihnimde yer kaplaması garipti. Ama bazen insan savaşın ortasında bile sıradan kalmaya ihtiyaç duyuyordu. Siyah pantolonumu, koyu gri boğazlı kazağımı ve uzun kabanımı giydim. Saçlarımı açık bıraktım. Aynada kendime baktığımda yorgun görünüyordum ama gözlerim... gözlerim fazla canlıydı. Tehlikeli derecede. İçimdeki öfke ve adrenalin göz bebeklerime kadar çıkmıştı sanki. Çantamı alıp salona geçtiğimde Öykü de hazırdı. Kapının önünde ayakkabılarımızı giyerken bana döndü. "İyi dersler şimdiden dikkatli ol." dedi. "Sana da iyi dersler. Sende dikkatli ol." dedim. "Akşam yaz." "Yazarım." "Gece." Bu sefer ses tonu değişmişti. Daha ciddiydi. Başımı kaldırdım. "Ciddiyim. Eğer bir şey ters giderse beni bekleme. Direkt haber ver." dediğinde gözlerine baktım. İçindeki kaygıyı görmek zordu çünkü saklamayı iyi biliyordu ama ben onu çocukluğumdan beri tanıyordum. En ufak mimik değişimini bile okuyabilirdim. "Tamam. Söz." dediğimde ancak o zaman başını salladı.
Birlikte dışarı çıktık. Yağmur ince ince devam ediyordu. Şemsiyemi açmadım. Soğuk damlaların yüzüme vurması iyi hissettiriyordu; insanı diri tutuyordu. Bir süre yan yana sessiz yürüdük. Kavşağa geldiğimizde Öykü kendi yoluna döndü, ben kendi yoluma devam ettim. O uzaklaşırken birkaç saniye arkasından baktım. Sonra önüme döndüm.
Kampüsün sabah kalabalığına karıştığımda yağmur hâlâ ince ince yağıyordu. Binaların gri duvarlarına çarpan damlalar havaya soğuk bir koku yayıyor, ıslanmış taş yollar sanki bütün üniversiteyi mat bir filmin içine çekiyordu. İnsanlar şemsiyelerinin altına sığınmış aceleyle yanımdan geçiyor, bazıları saçak diplerine kaçıyor, bazıları kahvelerini korumaya çalışıyordu. Herkesin telaşı kendineydi. Herkesin derdi küçük ve sıradandı. Sınavlar, devamsızlıklar, ilişkiler, hocalar... Dünyanın en normal sabahı gibi görünüyordu. Oysa benim zihnimde hâlâ dün geceki bozuk ses yankılanıyordu. Tarafını iyi belirle. Cebimdeki telefonun ağırlığını bile normalden fazla hissediyordum.
Parmaklarım refleksle çantamın askısını biraz daha sıkarken arkamdan yükselen tanıdık ses düşüncelerimi böldü. "GECE!" Başımı çevirdiğimde Belinay bana doğru neredeyse koşarak geliyordu. Kahverengi trençkotunun kuşağı çözülmüş, sarı saçları omuzlarına dağılmıştı. Belli ki yine son anda hazırlanmıştı. Yanıma ulaşır ulaşmaz durdu, önce yüzüme baktı, sonra tepeden tırnağa beni süzdü ve gözlerini hafifçe büyüttü. "Bir saniye..." dedi, eliyle beni işaret ederek. "Sen neden bu kadar güzel olmuşsun?" Kaşımı kaldırdım. "Sabah sabah manyak mısın?" dediğimde "Hayır ciddiyim!" dedi dramatik şekilde. "Bu ne? Bu nasıl kombindir? Bu bildiğin 'Bugün üç kişinin aklını alacağım.' kombini." diye abartılı şekilde anlattığında istemsizce güldüm. "Normal giyindim sadece." "Hayır, bu normal değil. Kimi etkilemeye çalışıyoruz acaba?" gözlerini kısıp bana şüpheyle baktığında gözlerimi devirdim ama dudaklarımın kenarı kıvrılmıştı. "Sen de güzel görünüyorsun. Hakan için hazırlanılmış belli." dediğimde bir anda durdu. Sonra gözlerini kocaman açtı. "Sen bana iltifat mı ettin?" "Abartma." "Hayır dur, bunu kaydetmem lazım. Tarihi an." deyip telefonunu çıkarmaya davranınca kolundan tuttum. "Bir daha yaparsan öldürürüm." dedim gülerek. "Şiddet görüyorum!" diye bağırdı kahkaha atarak. "İltifat etti diye sevindim, bak ne oldu şimdi!" dediğinde başımı iki yana salladım.
Onunla yürümek demek sabahın ilk dakikasından itibaren zihninin yorulması demekti ama dürüst olmak gerekirse bu enerji bazen iyi geliyordu. İnsan kendi kafasının içinde fazla kalınca karanlık düşünceler çabuk büyüyordu. Birlikte bina girişine yönelirken Belinay yine konuşmaya başladı. "Bu arada dün Hakan'la konuştuk." "Şaşırdım." "Dalga geçme, bu önemli." dediğinde "Senin için her şey önemli." "dedim. "Bu daha önemli." dedi koluma girerek. "Bana 'İyi geceler güzel kız.' yazdı." heyecanla anlattığına gözlerimi yukarıya çevirdim. "Allah'ım." "Bu tepki ne demek?" "Bu, senin bir mesaja gereğinden fazla anlam yüklediğin anlamına geliyor." "Gece!" diye itiraz etti. "Adam bana güzel kız dedi." "Çünkü hoşlanıyor." "Evet." dedi gururla. "Ben de tam bunu diyorum." "Ve sen de bunu zaten biliyordun." "Ama duymak farklı." dediği gülümseyip. Yüzündeki mutluluk o kadar samimiydi ki istemsizce güldüm. Tam cevap verecekken yan taraftan biri hızla bize doğru geldi. "Siz burada mısınız? Ben sizi her yerde arıyorum!" Masal. Her zamanki gibi dramatik giriş yapıyordu. Elinde dev kahve bardağı vardı, saçları hafif dağılmıştı ve belli ki sabah yine geç kalmıştı.
Belinay ona bakıp kaş kaldırdı. "Daha gün başlamadan neden kaos gibisin?" "Çünkü hukuk okuyorum." dedi Masal ölü gözlerle. "Ben bu bölümü seçerken beynimi bir yerde unutmuş olmalıyım." dedi başını olumsuz anlamda sallayıp. Bana dönüp beni sonra Belinay'ı süzdü. Sonra bir adım geri çekildi. "Bir dakika neden bu kadar güzel görünüyorsunuz?" Derin bir nefes verdim. "Bugün herkes aynı şeyi söylemeye yemin etti galiba." "Öylesiniz ama." dedi Masal. Belinay hemen atladı. "Ben de aynısını dedim!" "İkiniz de susun." dedim ama gülüyordum artık. Masal koluma girdi. "Şaka bir yana, gerçekten çok güzel olmuşsun." Ona baktım. "Sen de güzelsin." Bu sefer Masal durdu. Belinay gibi dramatik şekilde kalbini tuttu. "Bugün iltifat dağıtılıyor. Güneş batıdan doğdu." "Siz gerçekten dayanılmazsınız." "Ama seviyorsun." dedi Belinay sırıtıp. Cevap vermedim. Vermememe rağmen ikisininde de yüzünde aynı ifade oluştu. Biliyoruz...
Amfiye doğru ilerlerken Masal kendi dersine yetişmek için ayrıldı ama gitmeden önce arkasını dönüp bağırdı. "Akşam beni unutup yine bensiz toplanırsanız arkadaşlığınızı sorgularım!" "Git dersine!" diye bağırdı Belinay. "Gitmiyorum!" dedi yürümeye devam ederken. "Sürükleniyorum!" Masal uzaklaşırken ben ve Belinay kahkahaya boğulduk. O anlık gülüşüm gerçekti. İçimdeki bütün ağırlığa rağmen gerçekti.
Amfiye girdiğimizde Belinay her zamanki yerine, yanıma geçti. Çantasını bırakırken hâlâ gülüyordu. "Masal bir gün gerçekten sürüklenerek gelecek bu okula." "Kimse fark etmez. Zaten hep öyle geliyor." dediğimde Belinay tekrar güldü. Tam o sırada önümde biri durdu. "Affedersiniz." hafif kalın sesle başımı kaldırdım. Üst sınıflardan olduğunu bildiğim çocuk karşımda duruyordu. Uzun boylu, koyu saçlı, rahat tavırlı. Gözlerinde insanı rahatsız etmeyen ama fark edilir bir özgüven vardı. Hafif gülümsedi. "Boş mu?" deyip yanımdaki koltuğu işaret etti. Belinay sinsice bana baktı. Ben ise nötr ifadeyle başımı salladım. "Boş." dediğimde yanımdaki boş sandalyeye oturdu.
Çocuk hafifçe bana döndü. "Merhaba." dedi alçak sesle. "Mert." Başımı çevirdim. "Gece." dediğimde dudakları hafifçe kıvrıldı. "Biliyorum." dedi. Kaşımı kaldırdım. "Bu normal bir açılış değil." dedim. Omuz silkti. "Bölümde dikkat çekiyorsun." dediğinde içimden dürüst en azından diye geçirdim. "Bu da normal bir cümle değil." dediğimde güldü. Sesi fena değildi. "Üst sınıfım. Seni birkaç kez gördüm. Tanışmak istedim." Başımı tekrar tahtaya çevirdim. "Şimdi tanıştık." "Beni başından savmak için fazla güzel bir yol." Dudaklarım istemsiz kıpırdadı. Yakışıklıydı. Bunu inkâr edemezdim. Yüz hatları düzgündü, sesi rahattı, kendine güveni vardı. Çoğu kızın dikkatini çekecek tipteydi. Benim de estetik olarak dikkatimi çekiyordu belki. Ama mesele orada bitiyordu. Çünkü birini güzel bulmak, ona yer açmak demek değildi. Ve benim hayatımda kimseye yer açacak alan kalmamıştı.
Belinay boğazını temizledi. "Ben de Belinay." diye kendini tanıttı. "Seni de biliyorum." dedi Mert gülerek. "Siz ikiniz ilk haftadan hocanın radarına giren ikili değil misiniz?" dediğinde, Belinay gururla dikleşti. "Demek ünlüyüz." "Bir tık." dedi Mert sonra bana döndü. "Aslında birkaç kere konuşmak istemiştim ama..." Omuz silkti. "Sen biraz ulaşılmaz görünüyorsun." dediğinde burnumdan hafif bir gülüş çıktı. "Bu iltifat mı?" "Riskli bir gözlem." dedi. "Ama dürüst." diye devam ettiğinde Belinay yanımda resmen keyiften ölüyordu. Onu görmezden geldim.
Ders başladığında Mert ara ara benimle konuşmaya devam etti. Hocanın anlattığı saçma örneklerle ilgili yorum yapıyor, beni istemsizce güldürüyordu. Ve en rahatsız edici kısım komik olmasıydı. Zorlamıyordu. Yapay davranmıyordu. Doğaldı.
Ders bittiğinde çantasını toplarken bana döndü. "Kahve?" "Bu kadar hızlı mı?" dedim tek kaşımı kaldırıp. Gülümsedi. "Hayatı verimli kullanmaya çalışıyorum." dediğinde, Belinay bana dirsek attı. Sertçe ona baktım. Mert bunu görüp güldü. "Arkadaşça." diye ekledi. İç çektim. "Tamam." dedim. Belinay o anda resmen sırıtıyordu. Ben ise içimden kendi kendime soğukça düşündüm: Bir kahve kimseyi öldürmez. En azından normal insanlar için.
Belinay biz amfiden çıktığımız anda ikimizin arasında birkaç adım gidip geldi, sonra yüzüne o aşırı yapmacık ama ne yaptığını fazlasıyla belli eden ifadeyi takındı. "Şey..." dedi uzatarak, gözleri telefonuna kaydı, sonra bana döndü. "Ben Hakan'ın yanına uğrayacağım ya. Hani tesadüfen. Tamamen tesadüfen. Yolu buradan geçiyor." kelimeleri birbirine karıştırınca gözlerimi devirdim. "Hakan şuan derste değil mi?" dediğimde "Detaylara takılma." dedi eliyle havayı keserek. Sonra Mert'e dönüp sırıttı. "Gece'yi sana emanet ediyorum. Çok değerli, kırılırsa yenisini bulamazsın." dediğinde "Belinay!" dedim uyarı dolu bir tonla. O ise beni tamamen görmezden gelip geri geri yürümeye başladı. "Ben yokum, ben hiç burada olmadım, siz devam." deyip arkasını döndü ve gerçekten koşa koşa uzaklaştı. Onu birkaç saniye izledim.
"Arkadaşın çok ince çalışıyor." dedi Mert yanımda. Burnumdan hafif bir ses çıktı. "Hayatındaki her şeyi dramatikleştirme hastalığı var." "Bence eğlenceli biri." "Dışarıdan." dedim. "Yakınında yaşaması yorucu." "Sen de yakınında yaşanması zor biri gibi duruyorsun." dediğinde bşımı ona çevirdim. "Bu hakaret miydi?" diye sorduğumda dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Hayır. Tespit." dedi.
Beraber kampüsün içindeki kafeye doğru yürümeye başladık. Yağmur ince ince devam ediyordu. Ağaçların yapraklarından damlalar yere düşüyor, taş yolda biriken küçük su birikintileri adımlarımızla dalgalanıyordu. Mert ellerini montunun cebine sokmuştu, rahat yürüyordu. Yanımda sanki yıllardır beni tanıyormuş gibi rahat davranması tuhaf şekilde yapay gelmiyordu.
"Bu arada." dedi bana yan gözle bakarak, "Gerçekten soruyorum sen hep böyle misin?" dediğinde kaşımı kaldırıp "Nasıl?" dedim. "Sanki birini tek bakışla ya susturacak ya da dövecekmiş gibi." İstemsizce güldüm. "Abartıyorsun." "Hayır." dedi gayet ciddi bir ifadeyle. "İlk seni gördüğümde dedim ki bu kız ya bölüm birincisidir ya da insan yiyordur." "Hangisi çıktı?" dedim. Bana dönüp baştan aşağı süzdü. "Henüz karar veremedim. Belki ikisi birden." dedi gülerek. Dudaklarımın kenarı kıvrıldı. "Sen hep böyle saçma mı konuşuyorsun?" "Hayır, bazen daha da saçmalıyorum. Rahatladıkça açılırım." "Bu açılmamış halinse sonrasını düşünemiyorum. Korkutucu." "İltifatın için teşekkür ederim." dedi gülerek.
Kafeye birkaç metre kala bana döndü. "Ama bak dürüst olayım." dedi, sesi bu kez daha alçaktı. "Senin gülmen düşündüğümden daha güzelmiş." Bir an ona baktım. Sonra gözlerimi devirdim. "Bu lafı kaç kişiye söyledin?" "Bugün ilk." "Bugün özellikle mi?" "Çünkü bugün ilk kez sen güldün." Bu sefer gerçekten güldüm. Hem beklenmedik oluşuna, hem bunu söylerken yüzündeki rahatlığa. "Sen çok tehlikeli bir özgüvene sahipsin." dedim. "Hak edilmiş özgüven." dedi kendinden emin bir tavırla. "Bak mesela şu an seni güldürdüm. Bu başarıdır." "Kendini fazla övüyorsun." "Birinin yapması lazım." dediğinde güldüm.
Kafeye tam o kahkahanın ortasında girdik. Ve ben gülerken başımı kaldırdığım anda onu gördüm. Karan. Bakışlarımız öyle sert çarpıştı ki gülüşüm yüzümde yarım kaldı. O çoktan bize bakıyordu. Daha doğrusu bana. Gözleri önce yüzümde durdu. Gülüşüme sonra yanımdaki Mert'e kaydı. Çenesinin kasıldığını, kaşlarının çok hafif çatıldığını o mesafeden bile gördüm. İfadesi neredeyse hiç değişmemişti ama ben onu artık okuyabiliyordum. Ve o bakışta rahatsızlık vardı. Sahiplenici, sert, bastırılmış bir rahatsızlık. İçimde ince, karanlık bir tatmin kıpırdadı. Gözlerimi ondan kaçırdım. Umursamıyormuşum gibi. Sanki içimde bir yer az önce zafer kazanmış gibi hissetmemiş gibi.
Mert hiçbir şey fark etmeden pencere kenarındaki masalardan birine yöneldi. Sandalyeyi benim için çekti. "Buyurun." "Vay, centilmenlik de var." dedim otururken. "Ben çok yönlü bir adamım." deyip kendi yerine geçti. Yanımıza garsonun gelmesiyle siparişlerimizi verdik.
"Suratın biraz düştü gibi rahatsız mı oldun?" diye sorduğunda kalbim bir an ritmini şaşırdı ama yüzüm ifadesiz kaldı. "Yok." dedim kısa. "Emin misin?" Gözlerim istemsiz ona kaydı. Bir saniyeliğine durdum. Sonra burnumdan hafif bir gülüş çıktı. "Neden direkt bu ihtimale atladın?" Omuz silkti. "Bakışın öyleydi." dediği sırada kahvelerimiz gelmişti. "Benim nasıl baktığımı mı analiz ediyorsun?" "Mühendislik öğrencisiyim. Analiz benim işim." dedi büyük bir ciddiyetle. "İnsan davranışları da veri sayılır." dediğinde "Bunu kız tavlamak için mi kullanıyorsun?" "Hayır, normalde satrançta kullanıyorum ama şu an adapte ettim." dedi. Bu sefer yine güldüm.
Sohbet ilerledikçe konuşma daha da rahat aktı. Bölümden konuştuk, üst sınıfların hocalarla yaşadığı saçma olaylardan konuştuk, laboratuvar faciasından bahsetti. Bir noktada bana dönüp, "Bu arada ilk hafta seni görüp kesin kimseyle konuşmayan dahi kız diye düşünmüştüm." dedi. "Ve?" "Ve şu an konuştuğunu gördüm. Biraz hayal kırıklığı." "Üzgünüm." dedim kuru bir tonla. "İstersen yüzüne bakıp üç dakika sessiz oturabilirim." dediğimde "Yok." dedi hemen. "Şu anki versiyon daha güzel." dedi gülümseyip. O cümle beklediğimden daha doğal çıktı ağzından. Ve en rahatsız edici kısmı, yapmacık gelmemesiydi. Adam gerçekten flört etmeyi biliyordu. Ama dozunda. Bastırmadan. Rahatça. Bu yüzden tehlikeliydi. Ve ben tam bunu düşünürken istemsizce bakışlarım kafenin diğer ucuna kaydı.
Karan hâlâ ara ara bize bakıyordu. Her bakışında ifadesi biraz daha kapanıyordu. Çenesi daha sertleşiyor, omuzları daha gerginleşiyordu. Mert bir şey anlatıyordu; ben yarısını dinliyor yarısını Karan'ın bakışlarını hissetmekle geçiriyordum. Ve sonunda Mert kahvesini masaya bırakıp bana döndü. "Tamam." dedi. "Dürüst olma zamanı." "Neymiş o?" "Sana ilk geldiğimde reddedileceğimi düşündüm." Kaş kaldırdım. "O zaman neden geldin?" Dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Çünkü bazı insanlar riske değer görünür." dediğinde o cümle havada birkaç saniye asılı kaldı. İçimde bir şey hafifçe gerildi. Çünkü bu kadar açık olmasını beklemiyordum. Kahve makinesinin arka taraftan gelen buhar sesi, öğrencilerin uğultusu, dışarıda cama vuran yağmurun ince ritmi bir anda uzaklaşmış gibiydi. Mert bunu söylerken yüzünde o alışıldık rahatlık vardı ama gözlerinde hafif bir ciddiyet de belirmişti. Sanki az önceki şakacı tavrının arasından gerçek bir cümle kaçırmış, sonra da onu geri toplamaya çalışmamıştı.
Ben tam ne cevap vereceğimi düşünürken omzumun yanına bir gölge düştü. O gölgenin kime ait olduğunu başımı kaldırmadan bile anlamıştım. Çünkü bazı insanların varlığı, mekâna sesinden önce girerdi. Karan da öyleydi. Kafedeki bütün uğultunun içinde bile onun sessizliği ayırt ediliyordu. Başımı yavaşça kaldırdığımda karşımda duruyordu. Yüzü her zamanki gibi kontrol altında, bakışları doğrudan benim üzerimdeydi ama çenesindeki o sertlik, masaya gelişinin sıradan olmadığını fazlasıyla belli ediyordu. Yanında Ilgaz ve Toprak birkaç adım geride durmuştu. Ilgaz'ın gözleri her zamanki gibi her şeyi tartıyor, Toprak ise normalde yapacağı bir espriyi bu kez dilinin ucunda tutuyormuş gibi dudaklarını birbirine bastırıyordu. Karan'ın bakışları bir an yüzümden Mert'e kaydı. O bakış kısa sürdü ama yeterince keskindi. Ardından tekrar bana döndü ve sesi alçak ama tartışmaya kapalı bir tonda çıktı. "Konuşmamız lazım." dedi.
Mert kaşlarını hafifçe kaldırıp arkasına yaslandı. Karan'ın gelişindeki o baskıyı hissetmişti, ama geri çekilecek bir çocuk gibi de durmuyordu. Kahvesini masaya bıraktı, iki elini de masanın üzerinde birleştirip önce Karan'a, sonra bana baktı. "Hayırdır abi?" dedi, sesinde ne alay vardı ne de açık bir meydan okuma daha çok "Burada ben de varım." diyen sakin bir özgüven vardı. "Biz burada gayet güzel konuşuyorduk. Sıra sistemi mi var, yoksa bölümün üst sınıfları kafede konuşma hakkı dağıtmaya mı başladı?" dediğinde bu cümle istemsizce dudaklarımın kıvrılmasına neden oldu. Kötü bir cevap değildi. Hatta fazlasıyla iyiydi.
Karan'ın bakışları Mert'in üzerinde bir saniye fazla kaldı. O bir saniyede havanın nasıl gerildiğini hissettim. Mert de hissetmişti ama gözünü kaçırmadı. Bu, hoşuma gitmişti. Çünkü Mert az önceki şakacı, rahat tavrının altında ezilecek biri olmadığını gösteriyordu. Karan ise onu tartıyordu. Sanki bir insanı değil, sisteme sonradan eklenmiş bilinmeyen bir değişkeni inceliyor gibiydi.
Araya girmem gerektiğini anladım. Çünkü Karan'ın sessiz kalışı bazen bağırmasından daha tehlikeliydi. Sandalyemde hafifçe doğruldum, bakışlarımı Mert'e çevirdim. "Kusura bakma." dedim daha yumuşak bir sesle. "Arkadaşımla konuşmam gerekiyor. Kısa sürer." Mert bu kez tamamen bana döndü. Yüzündeki ifade yumuşadı ama gözlerinde hâlâ merak vardı. "Arkadaşın mı?" dedi, kelimeyi özellikle vurgulayarak. Karan'ın kaşının çok hafif çatıldığını gördüm. İçimden garip bir şekilde gülmek geldi ama kendimi tuttum. "Üst sınıftan arkadaşım." diye cevapladım Mert'in sorusunu. Bu cevap Mert'in dudaklarında küçük bir gülümseme oluşturdu. "Tamam." dedi, sandalyesinde geriye yaslanarak. "Ben buradayım. Ama beş dakikayı geçerse kahveni soğutmaktan seni sorumlu tutarım." "Kahvemi korumak senin görevin mi oldu?" dedim. "Bugünlük evet. Kendime görev verdim." dediğinde gözlerimi devirdim ama bu kez gülmemi saklayamadım. Mert de güldü. "Sonra görüşürüz Gece." dedi daha sakin bir tonla. Sonra bakışları bir an Karan'a kaydı. "Seninle de tanışmış olduk. Pek iç açıcı başlamadık ama sağlık olsun." dediğinde Toprak'ın arkasında hafifçe güldüğünü duydum. Ilgaz ise tepkisizdi ama gözlerinde o küçük parıltıyı gördüm; bu sahneyi kaydetmişti.
Ayağa kalkarken çantamı omzuma aldım. Karan hiçbir şey söylemeden kafeye doğru değil, kapıya doğru yürüdü. Sanki bu konuşmanın iç mekânda yapılmasını istemiyordu. Onun arkasından giderken Mert'in bakışlarının sırtımda olduğunu hissediyordum.
Kapının eşiğine geldiğimde bir an dönüp baktım. Mert kahvesini eline almış, hâlâ bana bakıyordu. Beni görünce kupasını hafifçe kaldırdı. Bu küçük hareket öyle rahat, öyle kendinden emin ve öyle normaldi ki içimdeki karmaşanın ortasında garip bir şekilde sıcak geldi. Ona başımla küçük bir işaret verdim. Sonra kapıdan çıktım.
Dışarıdaki yağmur havası yüzüme çarptı; kafedeki kahve kokusu ve sıcaklık bir anda geride kaldı. Karan birkaç adım ileride durmuştu. Ilgaz ve Toprak da onun hemen arkasında, yağmurun altında sessizce bekliyordu. Kampüsün taş zemini ıslak ve parlaktı. Öğrenciler şemsiyelerle yanımızdan geçiyor, kimse bize gerçekten bakmıyordu ama ben yine de üzerimde görünmez bir projektör varmış gibi hissediyordum.
Karan birkaç adım önümde durduğunda, Ilgaz ve Toprak da sessizce yanımıza gelmişti. Üçü de farklı şekillerde susuyordu. Karan'ın suskunluğu baskı gibiydi; Ilgaz'ınki analiz, Toprak'ınki ise normalde yapacağı şakayı yutmuş bir huzursuzluk. Kollarımı göğsümde birleştirip gözlerimi Karan'a diktim. "Tamam." dedim, sesimi olabildiğince sakin tutarak. "Konuşmamız lazım dedin. Ne konuşacağız?" dedim. Karan hemen cevap vermedi. Önce etrafa baktı; öğrenciler yağmurdan kaçmak için hızlı hızlı geçiyor, kimse bize dikkat etmiyor gibi görünüyordu ama onun için hiçbir yer tamamen güvenli değildi, bunu artık biliyordum. Sonra bakışlarını tekrar bana çevirdi.
"Sungur'un liman hattında hareketlilik var." dedi alçak bir sesle. "Biz para akışını takip ederken başka bir şeye denk geldik. Kayıtlarda görünmeyen ama fiziksel olarak hareket eden konteynerler var." dedi. "Bunu biliyoruz." dedim. Ilgaz, Karan'ın cümlesini devralır gibi çok sakin bir tonla araya girdi. "Olay şu konteynır sayısı bir anda arttı. Bu da daha fazla ya içeriden silinen kayıt demek ya da en başından sisteme hiç girmeyen sevkiyat. Bunun hakkında bir bilgi edindin mi?" diye anlattığında Toprak elindeki kahve bardağını hafifçe kaldırıp yüzünü buruşturdu. "Hayır ben bilgileri bulup size verdim. Takip etmesi sizdeydi." dedim. Normalde bu cümleye gülebilirdim ama içimde dün geceden kalan ağırlık o kadar yoğundu ki sadece bakmakla yetindim.
Karan gözlerimi inceledi; sanki benim bu bilgiye verdiğim tepkiyi, nefes alışımı, göz bebeğimin değişimini bile ölçüyordu. "Cuma gecesi saat iki civarı. Liman üzerinden. Ve dosyada bir kelime daha geçti: temizleyici. Bu isim gittikçe karşımıza daha çok çıkıyor." dedi. Bu kelimeyi duyunca istemsizce çenem gerildi. "Temizleyici." diye tekrar ettim, sanki kelimenin tadına bakar gibi. Üçü de aynı anda bana baktı. Toprak'ın kaşları havalandı. "Gerildin. Araştırmaya devam ediyor musun sende?" Omuzlarımı hafifçe kaldırdım ama gözlerimi Karan'dan ayırmadım. "Sungur'un çevresinde bu kelime dönüyor. Siz nasıl boş durmuyorsanız, ben de durmuyorum. Araştırmaya devam ediyorum." Ilgaz'ın bakışı biraz daha keskinleşti. "Bilgilerini bize de aktarsan güzel olur." Dudaklarımın kenarı çok hafif kıvrıldı. "Gerektiği zaman veririm. Zamana da ben karar veririm." Toprak burnundan kısa bir nefes verdi. "Gerçekten korkunçsun." "Biliyorum." dedim, bu kez ona bakmadan.
Karan'ın verdiği bilgi önemliydi ama onun beni masadan kaldırmasının asıl sebebinin bu olmadığını hissediyordum. Yine de bunu söylemedi. Ben de üstelemedim. Çünkü elimde daha ağır bir şey vardı. Yağmur saçlarımın uçlarına tutunuyor, kabanımın omuzlarında koyu lekeler bırakıyordu. İçimdeki cümleyi birkaç saniye tarttım; ne kadarını söylemem gerektiğini, hangi noktada durmam gerektiğini hesapladım. Sonra derin bir nefes alıp bakışlarımı üçünün üzerinde gezdirdim.
"Benim de size anlatmam gereken bir şey var." dedim. Toprak'ın yüzündeki hafif alay tamamen silindi. Ilgaz'ın dikkati bir anda daha da keskinleşti. Karan'ın ifadesi değişmedi ama gözlerinin sabitlendiğini gördüm. "Dün sizin yanınızdan ayrıldıktan sonra biri beni aradı. Numara gizliydi. Ses değiştirilmişti. Önce sadece parazit vardı. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi. Sonra 'Gece.' dedi." onlara anlatırken o ses tekrar kulağımın içinde yankılanmış gibi oldu. Bozuk, soğuk, insan sesinden çok bir cihazdan çıkan tehdit gibi.
"Sonra 'Doğru yoldasın.' dedi. En son da..." Bir an durdum. Karan'ın gözleri benden ayrılmadı. Ilgaz neredeyse nefes almadan bekliyordu. "Tarafını iyi belirle dedi." Toprak'ın dudakları aralandı ama konuşmadı. Karan'ın çenesi çok hafif kasıldı. O küçücük hareket bile yeterliydi. Bu cümle onlara yabancı değildi. Ya da en azından bekledikleri bir ihtimali doğruluyordu.
"Telefon kapandıktan sonra sokakta siyah bir araba fark ettik." diye devam ettim. "Karşı kaldırımda bekliyordu. Camları koyuydu. Sonra farlarını yaktı, yanımızdan geçti ve köşeyi dönüp kayboldu. Bizi ezmeye, korkutmaya, kaçırmaya çalışmadı. Sadece orada olduğunu göstermeye çalıştı. Bu yüzden takip hissi daha da belirgindi." dedim. Ilgaz yavaşça sordu "Plaka?" sesindeki sakinlik beni daha çok geriyordu. "İlk plakayı aldım." dedim. "Ama sahteydi. Çünkü arabayı kamera akışlarından takip ettiğimde birkaç sokak sonra durduğunu gördüm. İçinden kapşonlu biri indi, arka tarafa geçti ve plakayı değiştirdi." Toprak bu kez kendini tutamadı. "Bir dakika." dedi, ama bunu hızlı ve dağınık söylemedi; sesinde gerçek bir şaşkınlık vardı. "Sen şehir kameralarına mı girdin?" Başımı çok az yana eğdim. "Direkt kameraya saldırmadım. Akış hattını buldum. Görüntüyü değil, yolun kendisini takip ettim. Ben içeride ilerlerken Öykü dışarıdan güvenlik zincirini kapattı. Yani evet, girdim. Ama asıl mesele bu değil." dedim.
Ilgaz'ın bakışları değişti. Teknik kısmı anlamıştı, hatta belki de bu kadar kısa sürede yapılmasına şaşırmıştı. Ama bunu belli edecek biri değildi. Yüzü hâlâ ifadesizdi, sadece gözleri daha dikkatli bakıyordu artık. Karan ise bambaşka bakıyordu. Sanki anlattığım şeyin teknik kısmıyla değil, benim bunu yapabilecek biri olmamla ilgileniyordu. O bakış insanın tenine değmeden baskı kuruyordu. İçimdeki sinir hafifçe kıpırdadı.
Yağmur kabanımın omuzlarına vururken kollarımı göğsümde biraz daha sıkılaştırdım. "Bu kadar derine nasıl indin?" diye sordu sonunda Karan. Sesi yüksek değildi ama fazla kontrollüydü. İnsanlar bir şeyi ne kadar sakin sorarsa bazen o kadar tehlikeli oluyordu. Çünkü bağıran insan öfkesini gösterirdi. Sessiz kalan ise düşünüyordu. Hesaplıyordu. Tartıyordu. Ve Karan şu an beni tartıyordu.
Burnumdan hafif bir nefes verdim. "Beni takip eden kişi yerine hâlâ sisteme nasıl girdiğimi konuşuyor olmamız çok ilginç." dedim. "Hepimiz hackerız sonuçta. Sistemlere girmek sizin için normal de benim için mucize mi?" Toprak'ın dudakları hafif aralandı ama cevap vermeden önce Ilgaz konuştu. "Bu erişim seviyesi sıradan değil." dedi dümdüz bir sesle. "Şehir kamera akışlarına giriyorsun, plaka değişimini takip ediyorsun, çıkış zinciri kuruyorsun. Bunlar rastgele yapılacak şeyler değil." Gözlerimi ondan ayırmadan baktım. "Ben de sıradan olduğumu söylemedim." dedim. Yağmur biraz daha hızlanmıştı. Kampüsün taş yollarında insanlar koşuşturuyor, bazıları şemsiyelerinin altına saklanmaya çalışıyor, bazıları kafelere kaçıyordu ama bulunduğumuz yerde zaman yavaşlamış gibiydi. Kimse bize bakmıyordu ama ben yine de üzerimde görünmez bir baskı hissediyordum. Sanki bu konuşma geri dönülmez bir yere gidiyordu.
Toprak sonunda kısa bir nefes verdi. "Tamam." dedi ellerini iki yana açarak. "Diyelim ki sisteme girdin. Diyelim ki plakayı takip ettin. Sonra?" İşte orası önemliydi. İçimdeki bütün düşünceler bir anda tekrar dün geceye döndü. Siyah ekran. Kesilen bağlantı. Kapşonlu adam. Değiştirilen plaka. Ve o isim. Bakışlarım istemsizce Karan'a kaydı. O hâlâ tek kelime fazla etmiyor, sadece beni izliyordu. Ve nedense bu beni daha çok geriyordu. Çünkü yüzündeki en ufak mimik bile diğerlerinin söylediği cümlelerden daha fazla şey anlatıyordu.
"Yeni plakayı takip ettim." dedim yavaşça. "Bağlantılar birkaç farklı yere dağıldı. Sahte kayıtlar vardı ama sistem bir noktada hata verdi." Ilgaz'ın gözleri çok hafif kısıldı. "Ve bir isim çıktı." dediğim anda Toprak'ın yüzündeki ifade değişti. Şakacı tavrı tamamen kayboldu. Ilgaz'ın dikkati daha da sertleşti. Karan ise kıpırdamadı bile. "Kim?" diye sordu Toprak bu kez daha düşük bir sesle. Derin bir nefes aldım. "Emre Emin." İsmi söylediğim an gerçekten havanın değiştiğini hissettim. Toprak'ın gözleri istemsizce büyüdü. O küçücük anlık şaşkınlığı saklamaya çalıştı ama geç kalmıştı. Ilgaz'ın bakışları bir saniyeliğine Karan'a kaydı. Karan'ın yüzü ise neredeyse hiç değişmedi... ama tam da bu yüzden değiştiğini anladım. Çenesi kasılmıştı. Omuzları gerilmişti. Ve gözleri artık sadece bana bakmıyordu; sanki benim arkamda duran geçmişe bakıyordu. "Emre Emin mi?" dedi Ilgaz bu kez daha sessiz bir tonla. İçimdeki şüphe daha da büyüdü. Bu ismi tanıyorlardı. Hem de düşündüğümden çok daha iyi.
Kollarımı göğsümde biraz daha sıkılaştırdım. "Evet." dedim. "Araştırdım. Eski kickboks geçmişi var. Şu an antrenörlük yapıyor gibi görünüyor." Gözlerimi özellikle Karan'dan ayırmadan devam ettim. "Ama asıl mesele o değil." Kimse konuşmadı. Yağmur sesi aramızdaki sessizliği dolduruyordu. "Güneşli Yetimhanesi bağlantısı çıktı. Bu yetimhaneyi duydunuz mu?" dedim. Şuan yetimhaneyi bildiğimi söyleyemezdim, onlar hakkında bildiklerimi söyleyemezdim. Elimdeki bütün verileri isterlerdi ve ben onlara daha güvenmiyordum.
Toprak küfür eder gibi nefes verdi. Çok hafifti ama duydum. Ilgaz'ın gözleri ilk defa yere kaydı. Karan ise hâlâ bana bakıyordu. Ve o bakış ilk defa sert değildi. Daha çok hazırlıksız yakalanmış gibiydi. Bir yaranın üstüne aniden basılmış gibi. "Bu çocuğu tanıyor musunuz?" diye sordum sonunda. "Sungur'un adamı olabilir mi?" Toprak hemen cevap vermedi. Ilgaz yine aynı noktaya döndü. "Sen bu bilgilere tam olarak nasıl ulaştın?" dedi. İşte o an gerçekten sinirlendim.
Kaşlarımı çatıp ona doğru bir adım attım. "Ciddi misin?" dedim. "Beni takip eden adamı, Sungur bağlantısını, Emre Emin'in neden peşimde olduğunu konuşmak yerine hâlâ sisteme nasıl girdiğimi mi sorguluyorsunuz?" Ilgaz'ın yüzü değişmedi. "Çünkü bu önemli." dedi sakin ama sert bir tonla. "Hayır." dedim bu kez daha keskin bir sesle. "Önemli olan biri beni izliyor olması. Bu adam beni takip ediyorsa tehlikeli olabilir. Planlarımız, emeklerimiz çöpe gider. Ve en önemlisi siz Emre Emin ismini duyduğunuz anda verdiğiniz tepki. " dediğimde Toprak başını çevirdi. Tam isabet. İçimdeki şüphe artık daha net bir şekil alıyordu. "Bu adamı tanıyorsunuz." dedim yavaşça. "Hem de düşündüğümden fazla." dedim. Sessizlik.
Yağmur sesi. Uzaktan gelen uğultular. Ve dört kişinin arasında giderek ağırlaşan görünmez bir gerilim. Karan sonunda hareket etti. Çok hafif ama yeterince. Başını bana doğru çevirip düşük bir sesle konuştu. "Bazı şeyleri bilmeden kurcalıyorsun Gece." dediğinde o cümle içimdeki siniri direkt tetikledi. Gözlerimi kısmadan ona baktım. "O zaman anlat." dedim sertçe. "Çünkü biri beni arıyor, biri beni takip ediyor ve siz bir isim duyduğunuz anda sanki hayalet görmüş gibi davranıyorsunuz." sesimi hafif yükseltmiştim. Karan'ın çenesi kasıldı. "Bu çocuk Sungur için mi çalışıyor?" diye sordum bu kez daha net. Toprak gözlerini kapatıp kısa bir nefes verdi. Ilgaz hiçbir şey demedi. Ve bu sessizlik... cevaptan daha tehlikeliydi.
Bir adım daha yaklaştım. "Bakın." dedim daha alçak ama daha sert bir sesle. "Ben sizin ne sakladığınızı bilmiyorum. Ama şunu biliyorum; dün gece biri beni test etti. Korkutmaya çalışmadı. Ölçmeye çalıştı. Ve Emre Emin tesadüfen karşıma çıkmadı." dedim. Karan'ın bakışları gözlerimin içine sabitlendi. İlk defa o da tamamen ciddi görünüyordu artık. "Sen bu kadar bilgiyi nasıl öğrenebiliyorsun?" diye sordu tekrar. Bu kez sesi daha düşüktü. Daha dikkatli. "Kamera sistemleri veya diğer yaptıklarım... Bunlara ulaşmak kolay değil." İçimdeki sabır ip gibi gerildi. "Senelerce emek verdim ve eski bir savcının kızıyım." dedim sonunda. "Elim biraz uzundur. Bazı kapılar sizin düşündüğünüz kadar kilitli değil." dedim. Bu cümleden sonra üçünün bakışı aynı anda değişti. Toprak'ın yüzündeki ifade tamamen silindi. Ilgaz'ın gözleri keskinleşti.
Karan ise ilk defa kaşlarını hafifçe çattı. "Savcı mı?" dedi Toprak. Başımı salladım. Ilgaz birkaç saniye boyunca yüzüme baktı. Sanki beynindeki bütün parçaları yeniden yerleştiriyordu. "Sen..." dedi yavaşça. "Sen eski bir savcının kızısın ve bizimle ortak çalışıyorsun?" Sesindeki şüphe açıktı artık. "Bizi yakalatma peşinde misin?" dedi Toprak bu kez daha sert bir tonla. "Çünkü bu hiç mantıklı değil." dedi sinirle. İçimdeki bütün yorgunluk bir anda öfkeye dönüştü. Gözlerimdeki sıcaklık sertleşti. "Gerçekten kendinizi dünyanın merkezi sanıyorsunuz." dedim soğukça. "Her savcının amacı sizi yakalatmak mı sanıyorsunuz?" dedim. Toprak tam cevap verecekken devam ettim. "Babam yaşasaydı belki beni ilk o durdururdu zaten." Cümle ağzımdan çıktığı anda içimde bir şey sızladı. Çünkü o ihtimal artık hiçbir zaman yaşanmayacaktı. Yağmur damlaları yüzüme çarparken birkaç saniye sustum. Sonra daha sessiz ama çok daha ağır bir sesle devam ettim. "Ama babam yaşamıyor." dedim zorla yutkunup.
O an gerçekten sessizlik oldu. Toprak'ın yüzündeki sertlik bir anda dağıldı. Ilgaz'ın bakışları ilk defa tamamen dikkatli hale geldi. Karan ise kıpırdamadan bana bakıyordu. Ve nedense onun bakışı diğerlerinden daha ağır geliyordu. Çünkü o bakışta sadece şüphe yoktu artık. Başka bir şey vardı. Henüz adını koyamadığım bir şey.
Yağmur artık ince ince değil, daha sert yağıyordu. Damlalar saçlarımdan boynuma süzülüyor, kabanımın kumaşı ağırlaşıyordu ama hiçbirini gerçekten hissetmiyordum. Çünkü içimdeki gerginlik dışarıdaki soğuktan daha baskındı. "Ama babam yaşamıyor." cümlesi havada kaldıktan sonra oluşan sessizlik normal bir sessizlik değildi; insanların ne söylemesi gerektiğini bilemediği anlardan biriydi. Toprak'ın yüzündeki o savunmacı sertlik ilk defa kırılmıştı. Gözlerini benden kaçırdı. Ilgaz hâlâ dikkatlice beni izliyordu ama sorgulayan bakışlarının altında başka bir şey oluşmuştu artık. Dikkat. Belki anlayış. Belki de parçaları yerine oturtmaya çalışmanın verdiği huzursuzluk. Ama en çok Karan'ın bakışını hissediyordum. Çünkü o diğerleri gibi sadece söylediklerimi duymuyordu; sanki söylediklerimin altında sakladığım şeyleri de anlamaya çalışıyordu.
Burnumdan yavaş bir nefes verdim. İçimdeki öfke hâlâ canlıydı. Çünkü onlar beni sorgularken, ben dün gece gerçekten korkmuştum. Bunu kendime itiraf etmek istemesem bile korkmuştum. Birinin beni izlediğini bilmek başka bir şeydi, o kişinin sana yaklaşabilecek kadar yakın olduğunu hissetmek başka bir şey. Ve şu an karşımdaki üç kişi Emre Emin ismini duydukları anda verdikleri tepkiyle bana bir şeyi doğrulamıştı: bu iş düşündüğümden daha derindi.
Toprak sonunda boğazını temizledi. "Biz..." dedi ama cümlenin devamını getiremedi. İlk defa kelime seçmeye çalışıyordu. Bu onun için alışılmadık bir durumdu. Normalde ağzına geleni söylerdi. Şimdi ise yanlış bir şey demekten çekiniyor gibiydi. "Biz öyle demek istemedik." dedi sonunda daha düşük bir sesle. Kaşımı kaldırdım. "Gayet öyle dediniz." sesim sertti. Çünkü içimdeki kırgınlık hâlâ geçmemişti. İnsanların bana şüpheyle yaklaşmasına alışkındım ama bu başka bir şeydi. Sanki ben karşılarında duran bir insan değil de potansiyel tehditmişim gibi bakmışlardı.
Ilgaz kollarını göğsünde birleştirip bana baktı. "Şüphelenmek zorundayız." dedi sakin bir sesle. "Bu işte hata yaparsak sonucu kötü olur." dediğinde dudaklarımın kenarı çok hafif kıvrıldı ama bu bir gülümseme değildi. "Ben de hata yaparsam benim içinde sonuç iyi olmaz Ilgaz." dedim dümdüz. "Hepiniz gibi." Bu cümleden sonra Toprak'ın yüzü tekrar gerildi. Çünkü ilk defa olayı kendi taraflarından değil, benim tarafımdan düşünmek zorunda kalmışlardı.
Karan hâlâ sessizdi. Ve bu beni gittikçe daha çok geriyordu. Başımı ona çevirdim. "Bir şey söylemeyecek misin?" dedim sonunda. Yağmur damlaları kirpiklerime çarpıyordu. Gözümü bile kırpmadan ona baktım. Karan birkaç saniye sustu. Sonra çok yavaş bir şekilde konuştu. "Emre Emin Sungur'un adamı değil." dedi. O cümle içimde yankılandı. Toprak ve Ilgaz aynı anda ona baktı ama Karan gözlerini benden ayırmadı. Kalbim istemsizce biraz hızlandı. "O zaman neden beni takip ediyor?" diye sordum anında. Karan'ın çenesi kasıldı. Sorunun cevabını biliyor gibiydi ama söylemek istemiyordu. İşte bu beni delirtiyordu. İnsanların benden bir şey saklaması. Hele ki benimle ilgili bir şeyi. "Çünkü seni araştırıyor." dedi sonunda. Kaşlarım çatıldı. "Neden?" Sesim düşündüğümden daha sert çıktı. Toprak huzursuzca yer değiştirdi. Ilgaz'ın bakışları yine dikkatliydi ama sessizdi. Ve o an fark ettim. Konuşmak istemeyen kişi sadece Karan değildi. Üçü de aynı şeyi yapıyordu. Bir şey biliyorlardı. Büyük bir şey.
Bir adım daha yaklaştım. "Bakın." dedim dişlerimi sıkarak. "Dün gece biri beni arıyor, biri beni takip ediyor, sonra sizin yüzünüz düşüyor ve şimdi de bana yarım yamalak cevaplar veriyorsunuz. Ben çocuk değilim. Eğer bu işin içindeysem gerçeği bilmeye hakkım var." Sesim yükselmemişti ama öfkem kelimelerin arasından taşıyordu artık. Toprak başını iki yana salladı. "Sorun da bu zaten." dedi aniden. "Bu işin içine giriyorsun." Kaşlarım daha da çatıldı. "Ve?" "Ve sen neyin içine girdiğini bilmiyorsun." dedi bu kez daha ciddi bir sesle. O cümle birkaç saniye havada asılı kaldı. Sonra istemsizce güldüm. Kısa, soğuk bir gülüştü.
"Komik." dedim tekrar, bu kez daha sessiz ama daha keskin bir tonla. "Gerçekten komik." Gözlerimi tek tek üzerlerinde gezdirdim. "Sanki bu işin içine dün girmişim gibi davranıyorsunuz. Sanki ben sadece yanlış zamanda yanlış yere denk gelmiş bir kızmışım gibi." Dudaklarımı birbirine bastırdım. İçimdeki öfke göğsümün altında sıcak bir şey gibi büyüyordu. "Ben bu işin içinde büyüdüm." dedim.
O cümleden sonra Toprak'ın yüzündeki ifade değişti. Çok hafifti ama gördüm. Ilgaz'ın bakışları daha dikkatli hale geldi. Karan ise hâlâ tek kelime etmeden bana bakıyordu. Ve o sessizlik... beni en çok onun sessizliği yoruyordu. Çünkü Karan konuşmadığında insan onun ne düşündüğünü anlayamıyordu. Ama hissediyordu. Şu an da hissediyordum. İçimde bir yere baskı yapan ağır, dikkatli bir şey vardı. Toprak sonunda dayanamadı. "Ne demek bu?" diye sordu. Sesi artık önceki gibi sert değildi. Daha çok anlamaya çalışıyor gibiydi. "Bu işin içinde büyüdüm derken neyi kastediyorsun?" dedi. Burnumdan yavaş bir nefes verdim. Yağmur damlaları çenemin altından boynuma süzülüyordu. Soğuktu. Ama içimde dolaşan şey soğuktan daha keskindi. "Şunu kastediyorum..." dedim yavaşça. "Ben çocukluğumdan beri insanların yalan söylediğini izledim." Gözlerim istemsizce yere kaydı. Islak taş zeminde biriken suya. "Takım elbiseli adamların birbirini sattığını gördüm. Dosyaların kapatıldığını gördüm. Kanıtların kaybolduğunu gördüm. Bir insanın suçlu olduğunu herkes bilirken nasıl elini kolunu sallayarak dolaştığını gördüm." Sesim fark etmeden sertleşmişti. "O yüzden bana 'Bu iş tehlikeli.' demeniz biraz geç kalmış bir cümle oluyor." dedim. Ilgaz dikkatlice bana bakıyordu. Sanki söylediğim her kelimeyi zihninde ayrı ayrı yerleştiriyordu. "Baban savcıydı." dedi sonunda. "Ve sen bütün bunları onun yüzünden gördün." dedi.
Başımı kaldırıp ona baktım. "Babam yüzünden değil." dedim sessizce. "Babam sayesinde." Bu cümle ağzımdan çıktığında içimde bir şey hafifçe sızladı. Çünkü o farkı hâlâ çok net hissediyordum. İnsanlar babamı sert biri sanırdı. Mesafeli. Soğuk. Çünkü işini fazla ciddiye alırdı. Ama ben onun başka halini biliyordum. Geceleri dosya okurken yorulup gözlüğünü çıkarışını. Kahvesi soğusa bile fark etmeyişini. Eve geldiğinde kravatını gevşetip bana "Bugün ne öğrendin bakalım?" diye sormasını. Boğazım düğümlendiği için birkaç saniye sustum. Nefesimi toparlamaya çalıştım ama geçmiş bazen insanın boğazına oturuyordu.
Toprak bu kez daha dikkatli konuştu. "Sen kaç yaşındaydın?" diye sordu. Gözlerimi ondan kaçırdım. "Babam öldüğünde mi?" diye sorduğumda Toprak'ın yüzü gerildi. "Özür dilerim ben..." "On yaşındaydım." dedim onun cümlesini keserek.
Yağmur sesi tekrar aramıza doldu. Uzaktan bir ambulans sesi geçti. Kampüsün diğer tarafında birkaç kişi gülüyordu. Dünyanın devam ediyor olması bazen insana hakaret gibi geliyordu. Çünkü bazı anlarda zamanın durması gerektiğini düşünürdün. Ama durmazdı. İnsan acı çekse bile hayat devam ederdi. Kollarımı göğsümde biraz daha sıkılaştırdım. Üşüdüğüm için değil. Kendimi bir arada tutmak için.
"Üzgünüm." dedi Toprak mahçup sesiyle. "10 yaşındaysan 8 sene önce yani 2018 yılında." Karan'ın konuşmasıyla ona baktım. "Neyin hesabını yapıyorsun Karan?" dediğimde "Tam tarih verebilir misin?" dedi. "25 Mayıs 2018." dedim. İçim daralmıştı. Gözlerimin önünden o gün gördüklerim film şerit gibi geçmişti. Annem ve babamın öldürüldüğü, can çekişleri, bağışları... Gözüm hafifçe dolduğunu hissedebiliyordum. Karan'ın bakışları yumuşamıştı ama hala kaşları çatıktı. "Gece Hera Karadağ." Karan ismimi sessizce söylediğinde bana seslenmek için değilde kendine hatırlatır gibi söylemişti.
"Gece babanın ismi neydi?" diye sordu. Suratı gerilmişti ve nefesini içinde tutuyordu. Vereceğim cevabı tedirginlikle bekliyor gibiydi.
"Babamın adı Asaf Karadağ."
İsmi söylediğim anda dünya bir saniyeliğine durmuş gibi hissettirdi. Bunu gerçekten hissettim. Yağmur hâlâ yağıyordu, kampüs hâlâ kalabalıktı, insanlar yanımızdan geçmeye devam ediyordu ama bulunduğumuz yerde hava değişmişti. Sanki az önce söylediğim isim, görünmeyen bir yere çarpıp her şeyi sessizliğe boğmuştu. İlk fark ettiğim şey Toprak oldu. Elindeki karton kahve bardağını istemsizce biraz fazla sıkmıştı. Parmağının altında bardak hafifçe çöktü. Gözleri büyümüştü ama bunu saklamaya çalışıyordu. Başarısız oluyordu. Ilgaz'ın bakışları ise direkt benden kayıp Karan'a döndü. İşte o hareket içimde kötü bir şeyin kıpırdamasına neden oldu. Çünkü insanlar birbirine böyle bakmazdı. Bir isim duyup birbirine dönen insanlar, o ismi zaten biliyordur. Hem de çok iyi biliyordur.
Nefesim istemsizce yavaşladı. Gözlerim direkt Karan'a kaydı. Ve o an içimdeki huzursuzluk büyüdü. Çünkü Karan'ın yüzü neredeyse hiç değişmemişti. İlk defa onu gerçekten hazırlıksız yakalanmış gördüm. Bu his o kadar garipti ki birkaç saniye boyunca konuşamadım. Çünkü Karan her zaman kontrolü elinde tutan taraftı. Her zaman ne söyleyeceğini bilen, herkesten birkaç adım önde duran kişiydi. Şimdi ise sanki zihnindeki bütün düzen bir anda bozulmuş gibiydi.
Kaşlarımı çattım. İçimdeki huzursuzluk artık yavaş yavaş öfkeye dönüşüyordu. "Neden öyle bakıyorsunuz?" diye sordum sonunda. Sesim düşündüğümden daha kısık çıkmıştı. Toprak başını hafifçe iki yana salladı, gözlerini kısa bir an kapattı. "Yok artık..." diye mırıldandı nefesinin altından. O kadar sessiz söylemişti ki duymamam gerekiyordu belki ama duydum. Çünkü o an herkesin nefes alışını bile duyabilecek kadar gerilmiş durumdaydım.
"Biriniz konuşabilir mi?" dedim bu kez daha sert bir tonla. Yağmur damlaları kirpiklerime çarpıyordu. Islanan saçlarım boynuma yapışmıştı ama hiçbirini umursamıyordum. Kalbim hızlanmıştı. Çünkü ilk kez babamın adını söylediğimde insanlar sadece üzülerek bakmamıştı bana. Şaşırmışlardı. Hem de kötü şekilde.
Ilgaz yavaşça bana döndü. Yüzü her zamanki gibi kontrollüydü ama gözlerinin içindeki dikkat artık bambaşka bir şeye dönüşmüştü. "Asaf Karadağ..." dedi yavaşça. Sanki ismi kendi içinde tartıyordu. Sonra tekrar Karan'a baktı. O küçücük hareket bile içimdeki düğümü daha çok sıktı. Çünkü bu sessizlik normal değildi. Bir şey biliyorlardı. Hem de benim bilmediğim çok büyük bir şey.
Karan sonunda hareket etti. Çok hafifti. Ama ben gördüm. Nefes aldıktan sonra çenesini sıktı. Gözleri bir anlığına yere kaydı sonra tekrar bana döndü. Ve ilk defa... gerçekten ilk defa onun bakışlarında korkuya benzeyen bir şey gördüm. Bu tam korku değildi belki ama insanın geçmişte gömdüğünü sandığı bir şeyin aniden karşısına çıkması gibi bir histi. Sanki yıllardır kapalı duran bir dosya biri tarafından zorla önüne bırakılmıştı.
"Sen..." dedi sonunda Karan. Sesi normalden daha düşüktü. Daha yavaştı. "Sen Asaf Karadağ'ın kızı mısın?" İçimde bir şey sertçe gerildi. Kaşlarım daha çok çatıldı. "Evet." dedim direkt. "Neden? Babamı tanıyor muydunuz?" Bu soruyu sorarken sesimdeki gerginliği ben bile duyuyordum. Çünkü artık mesele sadece onların verdiği tepki değildi. Babamın ölümünden sonra yıllarca herkes bana aynı bakmıştı; üzülerek, dikkat ederek, acıyarak... Ama hiç kimse böyle donup kalmamıştı.
Toprak elini ensesine attı. Gözlerini bir an kapatıp küfür eder gibi nefes verdi. "Bu çok saçma..." dedi kendi kendine konuşur gibi. "Gerçekten çok saçma." Ilgaz hâlâ sessizdi ama yüzündeki ifade sertleşmişti. Daha çok zihninde bir şeyleri birleştiriyor gibiydi. Ve ben onların bu halini izledikçe içimdeki huzursuzluk büyüyordu. Çünkü artık sadece merak etmiyordum. Korkmaya başlıyordum.
"Biri bana ne olduğunu anlatacak mı?" dedim bu kez daha yüksek sesle. Karan'ın zümrüt gözleri tekrar gözlerime sabitlendi. Uzun süre hiçbir şey söylemedi. O kadar uzun sustu ki bir an cevap vermeyeceğini düşündüm. Sonra çok yavaş bir şekilde konuştu.
"Babanı tanıyoruz." dedi sertçe yutkunup.
O cümle içime soğuk bir şey gibi oturdu.
O an anladım. Bu sadece benim geçmişim değildi. Onların da geçmişiydi.
——————————GK—————————
🌙 GEÇMİŞİN GÖLGESİ
Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı isimlerse bütün dengeleri değiştirir... 🖤
-Emre Emin'in de Güneşli Yetimhanesi'nden çıkması sizi şaşırttı mı?
-Sizce Emre, Gece'yi neden takip ediyor? 👀
-Karan, Ilgaz ve Toprak'ın Emre'nin adını duyunca verdiği tepkiyi nasıl yorumladınız?
-Asaf Karadağ'ın adını duyduklarında neden bu kadar sarsıldılar?
-Sizce Karan ve ekibi, Gece'nin babası hakkında hangi büyük sırrı saklıyor?
Teorilerinizi bekliyorum. Bakalım geçmişin parçalarını kim birleştirecek? 🌙🖤
Bölüm etkileşimi
