Bölümler 15Şu an: 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~
- 1 GİRİŞ455 kelime
- 2 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~5.288 kelime
- 3 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~2.453 kelime · Okuduğun bölüm
- 4 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~4.990 kelime
- 5 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~5.537 kelime
- 6 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~5.054 kelime
- 7 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~4.481 kelime
- 8 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~4.478 kelime
- 9 8.Bölüm ~ KİMSİN ~3.143 kelime
- 10 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~7.410 kelime
- 11 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~8.016 kelime
- 12 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~4.943 kelime
- 13 12. Bölüm ~DÖVME~5.214 kelime
- 14 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~11.639 kelime
- 15 Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~11.186 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Medya: Gece ve Belinay
Ertesi sabah uyandığımda, odama sızan gün ışığı sonbaharın o karakteristik altın sarısı rengindeydi. Bugün o gri havayı biraz dağıtmak istiyordum. Dolabımdan krem rengi, dökümlü ve ince triko bir kazak, altına ise acı kahve tonlarında, yüksek bel kaşe bir mini etek seçtim. Üzerime dizlerime kadar uzanan acı kahve tonlarında bir kaban alıp, kombinimi yine acı kahverengi deri çizmelerimle tamamladım. Saçlarımı dağınık bir topuz yapıp birkaç tutamı serbest bıraktım. Aynadaki yansımam, hem ağırbaşlı hem de sonbaharın o yumuşak dokusuna uyumluydu.
Evden çıkarken zihnim dün tanıştığım o beş adamı birer dosya gibi önüne dizdi. Karan. O zümrüt bakışlarındaki keskinlik, sanki her şeyi saniyeler içinde analiz eden bir algoritma gibiydi. Tehlikeli bir zekası vardı. Ilgaz? Hiç konuşmadan sadece izleyişi... Onların sıradan birer üst dönem öğrencisi olmadıkları ortadaydı. Ender'in o fazla mantıklı ve kibar hali, Toprak'ın yaramazlığı ve tabii ki Hakan. Belinay'ın o flörtöz akınlarına rağmen başını telefondan kaldırmayan o asosyal gamer. Hava, tam da o ince atkıları takmaya başladığımız, insanın içini tatlı bir serinlikle titreten cinstendi.
Kafenin kapısını ittiğim an, dışarıdaki serin hava yerini kavrulmuş kahve çekirdeklerinin o huzurlu kokusuna bıraktı. "The Station" tam hayal ettiğim gibiydi; duvarlar ham tuğla ve koyu kahve ahşap panellerle kaplıydı. Loş ışıklar, masaların üzerine süzülen sonbahar güneşiyle birleşince ortaya tam bir sonbahar tablosu çıkmıştı. Mekanın o ağırbaşlı, toprak tonlarındaki dekorasyonu zihnimi anında yatıştırdı.
Gözlerim cam kenarındaki masaya takıldı. Belinay çoktan gelmiş, beyaz rengi büstiyeri ve toprak tonlarındaki ceketiyle o kahverengi atmosferin içinde bir yıldız gibi parlıyordu. Beni görünce neşeyle elini kaldırdı. "Gece! Burdayım." diye el salladığında bende el sallayıp yanına gittim. Yanına gittiğimde "Şıklığına bayıldım, resmen bir sonbahar perisi gibi olmuşsun." dedi. "Seninde ceketini beğendim." dedim gülerek. Sandalyeye oturduğumuz sırada yanımıza beyaz önlüklü genç bir garson yaklaştı. "Hoş geldiniz, ne alırdınız?" diye sordu nezaketle. "Bize iki büyük boy latte lütfen, biri bol köpüklü olsun." dedi Belinay garsona göz kırparak. Garson yanımızdan ayrılır ayrılmaz Belinay masaya doğru iyice eğildi. "Garson yakışıklıymış." dediğinde güldüm. "Hakan'dan sonra akıllanmayacaksın." dedim. "Akıllanmak? O bizim kitabımızda yok." dedi gülerek. "Bu arada Gece, biz Masal ile dün o kadar kaynatıp dertleştik ama kızın numarasını almayı unuttuk." "Instagram'dan okul hesabından bulabilirsin aslında. Adı." dediğimde Belinay hemen telefonuna sarıldı. "Hah! Buldum. Hemen ekliyorum. Ama Gece, asıl mesele şu; dün gece çocukları düşündün mü? Ben dürüst olacağım, şu Hakan meselesini kafamdan atamadım. O ne biçim bir soğukluk? Adam resmen bir buz dağı. Çok beğendim çocuğu Gece, tam benim kalemim. Ama o telefonun içinde ne buluyor anlamıyorum." "Hakan tam gamer. Bir gamer'ın zihnini oyun dışı bir şeye odaklamak zordur." dedim kahvemden bir yudum alarak. "Dönsün şekerim, ben çarpa çarpa o duvarları aşındırırım. Peki ya şu Ilgaz? Gece, o çocuktan biraz çekindim ben. Biz konuşurken bizi dinlemiyor gibiydi ama sanki her nefes alışımızı not ediyordu. O sessizliği beni ürkütüyor." "Ilgaz analizci bir tip." dedim camdan dökülen yaprakları izleyerek. "Sessiz insanlar tehlikelidir çünkü ne bildiklerini asla bilemezsin." "Peki ya Karan?" dedi Belinay gözlerini kısarak. "Adamın bakışları resmen 'ben buradayım' diye bağırıyor. Ama seninle konuştuğu o 'sistem hatası' mevzusunda sanki aranızda gizli bir dil vardı. Adamın o otoriter duruşu sence de biraz fazla baskın değil mi?" "Zeki olduğu kesin." dedim ağırbaşlı bir sesle. "Aaa! Bak, Masal anında döndü. 'Kızlar, anayasa profesörü bugün resmen bizi kağıtlarla dövdü, acilen bir doz dedikoduya ihtiyacım var.' yazmış. Bir de şu derslere bak Gece. Ben sanıyordum ki hemen dünyayı kurtaracağız. Adam daha ilk dersten AND-OR kapısı anlatıyor. Ay vallahi beyin devrelerim şimdiden 'NOT' vermeye başladı. Mühendislik Matematiği, Lineer Cebir... Biz bilgisayar başında oturmayacak mıydık? Güz dönemi dedikleri bu mu? Resmen hayatta kalma mücadelesi." diye derslere isyan ettiğinde gülümseyerek onu dinledim. Belinay'ın bu neşeli isyanı, kafedeki o ağır atmosferi dağıtmaya yetmişti. "İlk haftadan isyana başladın. Mühendislik bu daha en kolay kısmındayız." dediğimde Belinay "Hayır." dedi ağlamalı ton sesiyle. "Hadi." dedim saate bakarak. "Matrislerin ve kanun maddelerinin arasında kaybolmadan kampüse geçelim." dediğimde hesabı ödeyip kafeden ayrıldık.
Fakülteye vardığımızda, kalabalığın arasından Hakan belirdi. Hakan, üzerinde siyah bir bomber ceket ve boynunda büyük bir kulaklıkla, sanki etrafındaki her şeyi sessize almış gibi yürüyordu. Bakışları yine elindeki telefondaydı. "Şansa bak koskoca kampüste karşılaşıyoruz." dediğinde Belinay "Haklısın." dedim onu onaylayıp. Belinay omuzlarını dikleştirdi ve tam yanımızdan geçeceği o saniyede, dudaklarına en sıcak gülümsemesini kondurarak seslendi.
"Selam Hakan! Yine mi kendi kapalı devre dünyana hapsoldun?" Hakan, adımlarını bir milim bile yavaşlatmadı. Gözlerini o hipnotize edici ekrandan ayırması tam bir saniye sürdü. Bakışları, Belinay'ın heyecan dolu yüzünde bir an bile konaklamadan, sanki önemsiz bir bildirimi okuyormuşçasına boş ve derin bir anlamsızlıkla üzerinden geçip gitti. "Selam." dedi sadece. Sesi, metalin soğukluğu ve bir kod satırının kuruluğuyla yoğrulmuştu. Hiç durmadı, bakışlarını tekrar o sonsuz ekrana kilitledi ve Belinay'ı o koridorun ortasında, elinde sadece yankılanan kendi sesiyle bırakarak uzaklaştı. Belinay elindeki çantasının askısını hırsla sıktı. "Gördün mü? Resmen sadece 'Selam.' dedi ve gitti. İnsan bir 'Nasılsın?' diye hal hatır sorar." dedi sinirle. "Sana demiştim Belinay." dedim koluna girip onu amfiye doğru yönlendirirken. "Hakan'ın dünyasında şu an sadece bir görev var ve biz o görevde henüz bir değişken bile değiliz." dedim.
Tam amfinin kapısından içeri girecekken, karşıdan gelen Karan ile burun buruna geldik. Üzerinde vizon rengi kabanı ve içinde beyaz boğazlı kazağıyla duraksadı. O keskin bakışları bir benim üzerimde bir Belinay'ın bozulmuş yüzünde gezindi. Aramızdaki o tuhaf gerilim, sonbahar rüzgarından daha sert bir şekilde koridorda asılı kaldı. "Selam. Yine karşılaştık." dediğinde "Selam." dedim sadece.
Karan, sanki zihnimizin içindeki o karmaşayı okumak ister gibi bir adım yaklaştı. Tam o sırada arkasından iki siluet daha belirdi. Ender. Üzerinde gri, jilet gibi duran bir kaşe kaban vardı; düzenli, sakin ve güven verici görünüyordu. Yanındaki Toprak ise, siyah renginde oversize hırkası ve kumral dağınık saçlarıyla grubun tüm ciddiyetini tek başına sabote ediyor gibiydi.
"Merhaba kızlar." dedi Ender sesindeki o yumuşak ve beyefendi tınıyla. Bakışları, Belinay'ın Hakan yüzünden hala düşmek üzere olan yüzünde konakladı. "Hakan ile karşılaştın galiba. Hakan yine dijital dünyasında kayboldu. Onun adına ben özür dilerim, bazen gerçek dünyayla bağlantısı tamamen kopuyor." Belinay, Ender'in bu nazik çıkışıyla biraz toparlanır gibi oldu ama Toprak araya girmekte gecikmedi. "Selam hanımlar!" dedi, gözlerini kısarak ve muzip bir gülümsemeyle Karan'ın omzuna yaslanarak. "Karan, yine mi kapı eşiklerinde insanları donduruyorsun? Bak, kızcağızların rengi atmış. Hakan zaten low battery modunda geziyor, bir de sen statik elektrik çarpma şunlara." dediğinde Karan, Toprak'ın bu şakasını duymamış gibi yaptı ama bakışlarını bir an bile üzerimden çekmedi. "Dersiniz başlamak üzere değil mi?" diye sordu Karan, sesi koridordaki uğultunun arasından sıyrılıp sadece bana ulaşan bir frekans gibiydi. "Evet, birazdan hoca gelir." dedim tok sesimle. Toprak, Belinay'a göz kırptı. "Merak etme sarı fırtına. Hakan'ın ana kartı bazen yanıyor, tamire götürürüz biz onu. Ama siz dikkat edin, bu fakültenin havası adamı çarpar. Özellikle de bu ikisi yanınızdayken." diyerek Karan ve Ender'i işaret etti. Ender, Toprak'ın kolundan hafifçe tutup onu yana çekti. "Bizimde bu amfide dersimiz vardı. Şimdi bitti sizle karşılaştık. Güzel bir karşılaşma oldu. Hadi, biz de geç kalmayalım. İyi dersler kızlar." dedi nezaketle.
Onlar yanımızdan geçip giderken, Karan'ın vizon kabanının ucu hafifçe kazağıma süründü. O kısa anlık temas bile koridorun soğuğunu unutturmaya yetmişti. Belinay, onlar uzaklaşır uzaklaşmaz derin bir nefes verdi. "Toprak resmen ruhumu kurtardı Gece. Ama Ender... O ne kadar kibar bir çocuk öyle? Hakan'ın odunluğunun yanında resmen bir beyefendi heykeli gibi duruyor." gülümsedim. "Sana demiştim, her birinin algoritması farklı çalışıyor." dedim ve onu amfinin içine, o yoğun ders programının ortasına çektim.
Amfideki ders boyunca profesörün anlattığı algoritmalar zihnimin kıyısından geçip gidiyordu. Parmaklarım defterimin kenarına anlamsız şekiller çizerken, aklımda tek bir isim yankılanıyordu: Elçin Sungur. Babamın hayatını bir gecede söndüren o adamın kızı tam burada, bu okulda, Siyaset bölümü kampüsündeydi. Benim bu okula gelme sebebim mühendislik diploması değildi; ben babamın yarım kalan hesabını tamamlamaya gelmiştim. Elçin benim anahtarımdı. O katilin kızana yaklaşmalı, o lüks malikanenin kapalı kapılarından içeri sızmalıydım. Telefonumun masada peş peşe titremesiyle düşüncelerim bölümdü. Belinay, profesörün anlattığı sıkıcı konuya inat, dijital dünyada kendi kaosunu başlatmıştı.
Belinay bir grup oluşturdu: "Buzdağına Çarpan Titanikler"
Belinay: Kızlaaar! Bu grubun amacı mühendislikte ki buzdolaplarını eritmek veya üzerinde donarak ölmektir!
Belinay: Masal, acil durum! Mühendislikte sistem çöktü, Gece'nin işlemcisi Karan yüzünden kilitlendi, ben ise bir robot tarafından reddedildim!
Masal: Buzdağı mı? Belinay ne diyorsun, iyi misiniz?
Belinay: Gece'nin nabzı şu an 180 ama çaktırmıyor! Masal, ders biter bitmez hemen buluşalım. Kaçırırsan bu dedikoduyu bir daha hiçbir veri tabanında bulamazsın!
Gece: Grubun adı... Gerçekten mi Belinay?
Gece: Masalın kampüsünün orda sakin kafe var oraya gidelim.
Masal: Tamam bir saate hoca bırakır. Orda buluşalım.
Telefonu masaya koyup arkama yaslandım. Siyaset bilimi ve hukuk fakültesi yan yanaydı. Gideceğimiz kafede Elçin'i görme ihtimalim vardı. Yaptığım dışardan ne kadar kötü görünse de amacım babasımı öldüren kişileri bulup hapse atmaktı.
"Ders bitti." dediğinde hoca "Biraz daha devam etseydi bileklerimi kesip intihar edecektim." dedi Belinay eşyalarını toplarken. "İlk dersler diye mi bu kadar sıkıcı anlamadım ki." dedim onun isyanına katılıp. "Gece, beynim resmen yandı. Acilen Masal'ın yanına gidip hukukçuların o sıkıcı dünyasına biraz neşe katmamız lazım." dedi Belinay ve heyecanla amfiden çıktı.
Hukuk fakültesinin önüne vardığımızda, ortamın havası mühendislikten çok daha farklıydı. Takım elbiseli öğrenciler, ellerinde kalın anayasa kitaplarıyla ciddi ciddi tartışan gruplar... Masal, fakültenin önündeki o büyük meşe ağacının altındaki bankta bizi bekliyordu. Bizi görünce yerinden fırlayıp kollarını açtı. "Kurtarıcılarım geldi!" dedi Masal, Belinay'a sarılırken. "Bu bölüm beni şimdiden beni bitirmek üzereydi. Siz ne yaptınız? Mühendislikte havalar nasıl?" dediğinde Belinay hemen söze girdi ve "Kafeye geçelimde anlatacaklarım var." dedi ve hızlı adımlarla kafeye yürümeye başladı. "Sen nasılsın Gece?" diye sorduğunda Masal "Dünden beri şu yaramazla uğraşıyorum. Sen nasılsın?" dedim Belinay'ı işaret edip. Masal dediğime gülüp "Birkaç arkadaş edindim hepsi tatlı insanlar. Sadece derslerin ilk haftadan böyle üstümüze binmesi kötü oldu." dedi kafeden içeri girerken. "Daha yeni başlıyoruz." dedim gülerek.
Sipariş ettiğimiz kahveler masaya geldiğinde, "Hadi anlatın. Meraktan çatlayacağım." dedi sabırsızlıkla Masal. Belinay masaya doğru iyice eğildi. Sanki devlet sırrı verecekmiş gibi kısık ama heyecan dolu bir sesle başladı anlatmaya. "Bak şimdi Masal, her şey sen bizi öğle yemeğinde bırakıp o tozlu kanun kitaplarına gittiğin an başladı! Biz Gece ile kampüste şöyle bir dolanalım dedik, demez olaydık. Karşımızda bir grup! Sanırsın Silikon Vadisi'nin podyum versiyonu. Ben tabi durur muyum? Durmam! Gece sürükledim çocukların yanına gittik." "Oha! Cidden görür görmez yanlarına mı gittiniz." dedi Masal şaşkınlıkla. "Oraya en son takıl. Biz çocukların yanına gittik. Çoçuklarla sohbet çalışıyorum. Hakan... O çocuk beni etkiledi ama asla kafasını telefondan ayırmıyor. Oyun bağımlısı resmen." "Oyun bağımlısından olmaz. İnsanlarla sohbet edemeyen bir insandan ilişki hiç olmaz. Muhabbet olmadan ilişki olmaz." dediğinde Masal "Ben onu adam edeceğim." diye diretti Belinay.
"Bugün derse girmeden öncede gördük onları. Masal, bak yemin ediyorum çocukta duygu yok, sadece donanım var. Yanından geçerken en şık halimle, şöyle saçımı savurup 'Selam Hakan.' dedim; çocuk ne yaptı biliyor musun? Gözünü telefondan sadece bir milisaniye ayırdı, 'Selam.' dedi ve geçti! Bak robot süpürgeye çarpsam 'Engel algılandı.' diye ses çıkarır, bu çocukta o bile yok. Resmen duvara çarpmış gibi kaldım ortada." Masal kahkahayı patlattı. "Belinay, çocuk seni resmen spam klasörüne atmış! Hukukta biz buna 'cevap hakkının feragatı' deriz." "Ya sorma!" diye devam etti Belinay, muzipçe beni dürterek. "Asıl bomba Karan. O kabanı, o beyaz boğazlı kazağıyla resmen bir final boss gibi takılıyor. Gece ile dünden beri aralarında bir sistem hatası muhabbeti var. Bugün tam amfi kapısında burun buruna geldiler, sanırsın koridorda trafo patladı! Karan buna bir eğildi, nabzına falan baktı resmen. 'Nefesin neden bu kadar düzensiz?' dedi ya! Ben orada olsam 'Senin o devasa egon oksijeni bitirdi beyefendi.' derdim ama bizim Gece tutuldu kaldı." diye abarta abarta anlattığında gülümseyerek arkama yaslandım. "Abartıyor Masal. Sadece fazla baskındı, koridor da kalabalıktı. Ama Ender ve Toprak olmasa durum cidden garipleşebilirdi. Ender çok nazik, Hakan'ın kabalığını toparlamaya çalıştı. Ilgaz'ı bugün görmedim. Ama çocuk sadece izliyor. Dediğimiz herşeyi belleğe atıyor gibi. Toprak ise tam bir fırlama, grubun bütün o ağır havasını dalgaya alıyor. Hakan'ın ana kartı yanmış, tamire götürürüz falan diye takıldı bize." "Vay be." dedi Masal, grubun adını tekrar hatırlayarak. "Demek Titanikler ve Buzdağları ha? Mühendisliğin dâhileri ama sosyal becerileri tam bir error 404 desene?" gülerek söylediği şeyle Belinay'ın dediği şeyle yüzünü buruşturdu. "Onlarla kahve içmeye davet etsek." dediğinde "Abartma bence. Varlıklarıyla insanları rahatsız ediyor gibiler. Hakan senle muhabbete girse yine dayanırım o gruba ama Hakan'ın dünya umurunda değil." dedim "Gece haklı." diye onayladı Masal beni. "Görürsünüz, Hakan'ı kendime aşık edecem!" dedi Belinay iddiayla.
Belinay'ın "Hakan'ı kendime aşık edeceğim!" çıkışı masada bir kahkaha tufanı koparmış, Masal'ın neşesi kafenin o ağır kahve kokulu havasına karışmıştı. Ama benim zihnim hala o binanın, Siyaset Bilimi fakültesinin o aşılmaz duvarlarının ardındaydı. Gözlerimi bir an bile camdan ayırmamış, her açılan kapıda o ismin, Elçin Sungur'un izini aramıştım. Bugün o kapıdan çıkmamıştı. Ne giydiğini, nasıl yürüdüğünü, sesinin tonunu bile bilmiyordum. Zihnimde sadece babamın davasındaki dosyalardan kalma, flu bir yüz silüeti vardı. Ama o siluet, şu an bu kampüsteki her şeyden daha gerçekti benim için.
"Hadi bakalım Belinay Hanım." dedi Masal çantasını toparlayarak. "Eğer o robotu hacklemeyi başarırsan hukuk fakültesinin bahçesine senin heykelini dikeriz. Ama dikkat et, üst dönem birini tavlamak, hele de asosyal birini, imkansız görev gibi bir şey." "Görürsünüz siz, o buzlar nasıl eriyor!" dedi Belinay, gururlu bir tavırla ayağa kalkarken. "Üst dönem olması fark etmez, her yazılımın bir açığı vardır!" diye devam etti.
Hesabı ödeyip kafeden çıktığımızda, öğle güneşinin yerini akşamüstünün o çiğ serinliğine bıraktığını fark ettim. Masal'ı kendi fakültesine uğurladıktan sonra Belinay ile kampüsün o geniş, devasa meydanına doğru yürümeye başladık. Belinay hala Hakan'ın telefon bağımlılığından ve üst dönem olduğu için ona ulaşmanın yollarından bahsediyordu ama sesler zihnimde sadece anlamsız bir uğultuya dönüşüyordu.
Hemen yanımızdan geçtiğimiz Siyaset Bilimi binasının o devasa, soğuk kapısına bir kez daha baktım. Babamın hayatını bir gecede harabeye çeviren o adamın kanını taşıyan kişi, belki de tam şu an o kapıların ardında bir yerlerdeydi. Karan'ın zümrüt bakışlarındaki o keskin analiz, Hakan'ın dünyadan kopuk hali ya da Toprak'ın bitmek bilmeyen enerjisi... Bunlar benim için sadece birer dekordu. Sahnenin asıl sahibi Elçin'di ve o henüz perdesini açmamıştı.
"Gece, duymuyor musun beni?" diye dürttü Belinay. "Diyorum ki, yarın kütüphaneye mi gitsek? Belki Hakan oralarda takılıyordur." dediğinde "Zamana bırak Belinay." dedim bakışlarımı binadan zorlukla çekip ona dönerken. Sesimdeki o ani ciddiyet ve buz gibi kararlılık Belinay'ı bir an duraksattı. "Bazı sistemlere girmek için kapıyı çalmazsın. Sadece doğru açığı bulur ve sessizce sızarsın." "Sen bugün bir garipsin Gece." dedi Belinay şüpheyle kaşlarını kaldırarak. "Karan mı çarptı seni anlamadım ki, bakışların iyice derinleşti." "Hayır." dedim dudaklarımda beliren ama gözlerime ulaşmayan o ince tebessümle. "Sadece akışına bırakmak bazen daha iyidir." dedim.
Binadan uzaklaşırken, adımlarımın yere her zamankinden daha sert vurduğunu hissediyordum. Elçin Sungur bir hayalet olabilirdi ama ben o hayaleti ete kemiğe büründürecek, sonra da o lüks dünyasını başına yıkacak olan kişiydim. Onlar için bu sadece sıradan bir sonbahar akşamıydı; benim içinse satranç tahtasında piyonların feda edildiği, şahın ise köşeye sıkıştırılmaya başlandığı o ilk hamleydi.
——————————GK—————————
🌙 ANALİZ MODU: KAPALI!
İkinci bölümün de sonuna geldik!
~Gece'nin Elçin Sungur'a yaklaşma planı sizce işe yarayacak mı?
~Belinay, Hakan'ın o aşılmaz duvarlarını yıkabilecek mi? 🤭
~Karan ve Gece arasındaki o tuhaf gerilimi nasıl yorumluyorsunuz?
~Üçüncü bölüm için teorileriniz neler?
Yorumlarda buluşalım! Özellikle karakterler hakkındaki düşüncelerinizi ve teorilerinizi çok merak ediyorum. 🌙
Bölüm etkileşimi
