GECE KODLARI kitap kapağı

13. bölüm / 15

12. Bölüm ~DÖVME~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 15Şu an: 12. Bölüm ~DÖVME~

Medya: Karan ve Ender

Arabanın içindeki sessizlik uzadıkça şehir de başka bir şeye dönüşüyordu sanki. Az önce insanların kahve taşıdığı, sokak müzisyenlerinin çaldığı, normal hayatın aktığı caddeler şimdi camın ardından daha sert görünüyordu. Gökyüzü ağırlaşmıştı, akşam tam çökmemişti ama günün sıcak tonları çekilmeye başlamış, yerini kurşuni bir renge bırakmıştı. Karan tek eliyle direksiyonu tutarken diğer eli vitesin yanında duruyordu. Yüzü her zamanki gibi kontrollüydü ama ben artık onu yeterince tanıyordum. Sessizliğinin tonundan bile gergin olup olmadığını anlayabiliyordum. Şu an dikkat kesilmişti. Bu da içimdeki huzursuzluğu büyütüyordu.

Camdan dışarı baktım. İnsan bazen hayatının iki farklı yüzünü aynı gün içinde yaşayınca hangisinin gerçek olduğunu unutuyordu. Hâlâ kafede kalmış bir yanım vardı. Bir saat önce Mert'le kahve içiyordum. Mert'in gülerken başını hafif geriye atışı, taksinin kapısını tutuşu, "Dikkatli ol." derken yüzündeki o gerçek ifade... Bunların hepsi birkaç dakika önce olmuştu ama şimdi başka bir hayatın anısı gibi geliyordu. Çünkü Karan'ın yanındaki sessizlik bile insanın içine yaklaşan tehlikeyi hissettirebiliyordu. İçimdeki o hafiflik tamamen kaybolmamıştı ama üstüne başka bir şey çökmüştü artık. Eski bir yaranın yaklaşan sızısı gibi. Çünkü Temizleyici ismini ilk duyduğum andan beri bedenim bunu mantığımdan önce hatırlamıştı. Bazı korkular düşünülmezdi. Kasların içine yerleşirdi.

"Şimdi anlatacak mısın?" dedim sonunda. "Tam olarak ne oldu?" dedim. Gözlerini yoldan ayırmadan cevap verdi. "Plan aynı." dedi kısa şekilde. Kaşlarım çatıldı. "O zaman niye beni apar topar çağırdın?" dediğimde Karan derin bir nefes verdi. "Çünkü içeride yalnız olmayacağız." dedi. O cümle omuzlarıma görünmez bir ağırlık gibi oturdu. "Bakım ekibi girecek şirkete." diye devam etti. "Biz de onların şirkette girmesini engelleyeceğiz. Biz gireceğiz. Sahte kayıtlar hazır. Kimlikler hazır. Giriş saatleri hazır." dedi. Bir an durdu. "Ama Emre bugün yine aynı ismi yakaladı." dedi. "Temizleyici." dedim direkt. Bu kez bana kısa bir bakış attı. "Aynen. Adam işini temiz yapıyor." dediğinde "Hakkında hiçbir şey bulamadınız mı?" diye sordum. "Adamın dijital ayak izi yok olmuş gibi. Sanki dünya da var olmamış gibi. O yüzden onu bulmak zor olacak." dediğinde aklıma Sungur'un bilgisayarından aldığım bilgiler geldi. Hiç dikkat etmemiştim ama belki orada Temizleyici'den bahsediyordur.

"Ne oldu daldın?" Karan gözünü saniyelik gözüme kitleyip geri yola döndü. Yutkunup "Yok bir şey." dedim. "Emin misin?" sesi şüpheli çıkmıştı. "Karşımızda ki adamı tanımıyoruz. Nasıl plan yapıyor, yetkisi nereye kadar bilmiyoruz. Bu sıkıntılı bir durum." dediğimde "Haklısın ama bulacağız. Başka şansımız yok." dedi kendinden emin bir şekilde. Camdan dışarı baktım. Sokak lambaları arabanın camında kayıp gidiyordu. İçimdeki his değişmeye başlamıştı. Birkaç dakika önce yalnızca operasyon stresi vardı. Şimdi ise başka bir şey vardı. Daha kişisel. Daha karanlık. Çünkü yıllardır yalnızca bir gölge olan kadın ilk kez gerçek bir yere, gerçek bir ana yaklaşmış gibi hissediliyordu.

Karan stresli olduğumu anlamış olacak ki sesi biraz daha dikkatli çıktı. "Bu gece yalnızca veri çekip çıkmayacağız. Bir şey ters giderse öncelik içeriden canlı çıkmak olacak." Dudaklarımı birbirine bastım. "Korkuyor musun?" dedim ona bakmadan. Karan kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi. "Senin için mi?" dedi. Bu kez ona döndüm. Gözleri yoldaydı ama sesi tamamen ciddiydi. "Evet." dedi. Kalbim istemsizce sıkıştı ama bunu belli etmedim. "Ben korkmuyorum." dedim. "Bu problem zaten." diye mırıldandı.

Araba Noctra Security şirketinin otoparkına girince Karan'a baktım. "Şirkette mi planı yapacağız?" dedim şaşkınlıkla. "Evet." dedi sakince. "Çalışanların bu işin içinde mi?" diye sorduğumda kaşlarını çattı. "Kişisel problemlerimiz için başkasının canını tehlikeye atmayız. Onlar bir şey bilmiyor. Toplantı odamız var. Sıkça yaptığımız bir şey ve dikkat çekmiyor. En güvenli yer burası." diye açıkladığında kafamı sallamakla yetindim. Karan, arabayı otoparka park ettiğinde kapıyı açıp indim. Derin nefes aldım. Daha işin en temel kısmında olmama rağmen içim daralıyordu. Kolumu bir el tutmasıyla başımı sola çevirip Karan'a baktım. "İyi misin?" diye sorduğunda "Bir saat önceye kadar iyiydim." dedim buyrukça. "Keyifli bir gün geçirmeni isterdim ama bu işe kendin girdin." "Pişmanda değilim." dedim emin bir şekilde. "Öykü nerde? Ona haber verdiniz mi?" diye sorduğumda "Ilgaz onu alacaktı. Çoktan şirkete varmışlardır." dediğinde başımı olumlu anlamda sallayıp şirketin girişine doğru yürüdüm.

Güvenlik "Hoşgeldiniz." deyince ikimizde "Kolay gelsin." deyip asansöre bindik. "Emre ile bugün tanışcak mıyız?" dediğimde "Hayır." dedi. "Tamam." diye cevapladığımda hafif güldü. "Emre'yi baya merak ediyor gibisin." dediğinde tek kaşımı kaldırıp ona baktım. "Dizilerde ki son çıkan karakter gibi. Merak etmem normal bence." dedim. "Haklısın." dedi gülümseyip ve asansöre ineceğimiz kata geldiğinde asansörden indik. Etrafıma bakınmaya başladım. Binanın içinde bir şirketti. Büyük değildi ama yeterli çalışma yeri vardı. Herkes önündeki bilgisayarla işlemler yapıyordu bazıları telefonda konuşuyordu. Karan da çalışanlara selam veriyordu bende gülümsemekle yetindim. Karan çalışanların koridorundan çıkıp dümdüz yürüdükten sonra sağ tarafta kalan kapının önünde durdu. Kapının sağ tarafında toplantı odası yazıyordu. Karan kapıyı açıp girdiğinde zaman ilerledikçe ağırlaşıyordu. Basit görünen oda artık başka bir şeye dönüşmüştü yaklaşan bir fırtınadan hemen önce denizin aldığı o gergin sessizlik gibi.

Herkes konuşuyordu ama kimse rahat değildi. Bilgisayar fanlarının sürekli çalışan uğultusu, klavyelerden yükselen hızlı tıkırtılar ve arada bir masaya bırakılan kahve bardaklarının çıkardığı tok sesler birbirine karışıyordu. Tavandaki beyaz ışıklar sertti ama odanın köşeleri loş bırakıldığı için herkesin yüzünde keskin gölgeler oluşuyordu. Bu da ortamı olduğundan daha gergin gösteriyordu. Ya da gerçekten gergindik. Öykü ayağa kalkıp bana sarıldı. "Nasılsın?" dediğimde "İyiyim. Seni sormama gerek yok bence. Date nasıl geçti?" diye sorunca "Date mi?" diye sordu Toprak. "Sonra konuşuruz." dedim Öykü'ye bakıp ve bir tane sandalyeye oturdum. Öykü de sırıtarak yanıma oturduğunda hafif omzuna vurup güldüm. "Ya merak ettim." dediğinde Toprak, Karan "Dedikodunuzu sonra yapın." dedi. Toprak, Karan'a dil çıkartıp önündeki işe geri döndü. Ilgaz pür dikkatle klavyede bir şeyler yazıyordu.

"Planı anlatın." dedim. Karan başını çok hafif salladı, sanki tam da bu cümleyi bekliyormuş gibi masanın ucuna geçti ve odadaki herkesin bakışı aynı anda ona döndü. O an onun neden lider gibi durduğunu bir kez daha anladım; sesi yükselmiyordu, kimseye emir yağdırmıyordu, ama konuşmaya başladığında odanın içindeki bütün dağınıklık toparlanıyordu. "Bu gece içeri bakım ekibi olarak giriyoruz." dedi, beyaz tahtadaki bina krokisinin yanına geçip kalemi eline alırken. "Şirketin gerçek arızası var. Bu bizim çıkardığımız bir şey değil. Sunucu katındaki yedekleme sistemi hata veriyor ve kendi ekipleri çözemedikleri için dışarıdan destek çağırdılar. Biz de o destek ekibinin içinde görüneceğiz. Plan basit gibi görünüyor ama içeride her adım kayıt altında olacak. O yüzden kimse kahramanlık yapmayacak, kimse doğaçlama hareket etmeyecek ve en önemlisi kimse tek başına karar vermeyecek." son cümleyi söylerken gözleri bir an bana kaydı. Kaşımı kaldırdım. "Niye bana bakıyorsun?" dedim. Toprak hemen araya girdi. "Çünkü senin doğaçlama kelimesiyle toksik bir ilişkin var." dediğinde Öykü gülmemek için dudağını ısırıp "Doğru." dedi fısıltıyla. Gözlerimi ikisine de çevirip "Çok yardımcı oluyorsunuz." dedim. Karan'ın dudaklarının kenarı belli belirsiz kıpırdadı ama hemen ciddiyetine döndü.

"Şaka bir yana, içeride doğaçlama yaparsak çıkarız ama geride iz bırakırız. İz bırakırsak sadece operasyon yanmaz, bizim bütün ağımız risk altına girer." dedi. Bu cümleyle içimdeki hafif sinir yerini yeniden o soğuk dikkate bıraktı. Çünkü söylediği şey doğruydu. Bilgisayar başında yaptığın hatayı geri almak bazen mümkündü; gerçek bir binanın içinde, gerçek güvenlik görevlilerinin, gerçek kameraların, gerçek insanların arasında yapılan hata ise insanın üzerine kapı gibi kapanırdı.

Karan tahtadaki giriş kapısını işaret etti. "İlk aşama giriş. Gerçek bakım ekibimi Emre arayacak. Şirkette ki çalışanmış gibi davranıp sorun çözüldüğü ve gelmelerine gerek olmadığını söyleyecek." dedi. Ender kollarını göğsünde bağlayıp ekledi. "Karan böyle anlatınca basit geliyor olabilir ama değil. Giriş, kimlik kontrolü, yönlendirme, asansör, server katına iniş, terminale erişim ve çıkış derken nefes alacak zaman kalmayacak." dedi. Hakan elindeki kartları masaya yaydı. "Kimlikleriniz bunlar. İçeride kendi isimlerinizi kullanmıyorsunuz. Kartınızda ne yazıyorsa adınız o. Birisi adınızı sorarsa düşünmeden cevap vereceksiniz. Bir saniyelik tereddüt bile dikkat çeker." dedi ciddiyetle. Kartımı tekrar elime aldım. Nisa Yalın. Sahte isim gözümün önünde garip şekilde gerçek duruyordu. Birkaç saat önce Mert bana kendi hayatımdan bahsedip bahsetmeyeceğimi sorarken şimdi başka bir isme dönüşmeye hazırlanıyordum. İnsan kaç farklı hayatı aynı gün içinde taşıyabilirdi bilmiyordum ama benim içimde hepsi birbirine çarpmaya başlamıştı.

Karan devam etti. "İkinci aşama içeri yerleşme. Hakan ve Ender içerdeki kamera ve bilgisayarda ki verileri kontrol edecek. Personel bilgisayarların da önemli bilgiler olabilir. Ender kamera odasına gidip orda sıkıntı varmış gibi gözüktüreceksin. Öykü kameraları hacklerken fark etmesinler. Görevleri güvenlik ekibini meşgul etmek, gerektiğinde bakım sürecinin uzadığını söylemek ve bize zaman kazandırmak." dedi. Hakan başını salladı. "Ben konuşacağım, Ender korkutucu duracak." Ender göz ucuyla ona baktı. "Benim görevim korkutucu durmak mı?" "Sen konuşunca insanlar daha çok geriliyor, o yüzden evet." dedi Hakan ciddi bir yüzle. Öykü kahkaha atacak gibi oldu ama kendini tuttu. Ender homurdanıp. "Bir gün hepinizin fişini çekeceğim." dedi. Toprak hiç başını kaldırmadan, "Siber güvenlik şirketinde söylenebilecek en tehditkâr cümle." dedi. Odanın içinde kısa, yorgun ama gerçek bir gülüş dolaştı. Bu küçük gülüşler beni şaşırtıyordu. Çünkü tehlikenin ortasında bile birbirlerine böyle takılabilmeleri, onların yıllardır aynı fırtınanın içinde hayatta kalmayı öğrenmiş insanlar olduğunu gösteriyordu. Belki de insan cehennemi birlikte gördüğü insanlarla böyle konuşabiliyordu; şakayla, laf sokarak, gerçeğin ağırlığını birkaç saniyeliğine taşıyabilir hâle getirerek.

Karan elindeki kalemle server katını işaret etti. "Üçüncü aşama asıl bölüm. Ben ve Gece alt kata ineceğiz." Öykü hemen başını kaldırdı. "Bensiz mi?" dedi. Sesindeki hafif itirazı tanıyordum. Öykü hareketin içinde olmayı severdi; kenardan izlemek ona göre değildi. Karan ona döndü. "Sen dışarıda değilsin. Sen içeride bizim gözümüz olacaksın." Ilgaz ekranı ona doğru çevirdi. "Az öncede de Karan söyledi. Kamera akışlarını sen yöneteceksin. Ben sistem kayıtlarını temizleyeceğim. Aynı anda ikisini tek kişi yaparsa açık kalır. Sen kamera döngüsünü iki dakikalık aralıklarla yenileyeceksin. Gece ve Karan server katında göründüğü anda görüntüyü bakım kaydındaki eski döngüyle değiştireceksin. Güvenlik canlı izliyorsa bile onları normal iş yapıyormuş gibi görecek. Yani sen benlesin." Öykü'nün yüzündeki itiraz yavaş yavaş odağa dönüştü. "Yani ben hata yaparsam siz kamerada yakalanırsınız." dediğinde, Ilgaz sakince başını salladı ve "Evet." dedi. Öykü bardağını masaya bıraktı, sandalyesinde dikleşti. "Tamam. O zaman hata yapmam." dedi. Sesinde öyle net bir kendinden eminlik vardı ki içim istemsizce rahatladı. Çünkü Öykü'nün bir şeye böyle bakması, o şeyin gerçekten onun kontrolüne geçtiği anlamına gelirdi. En önemlisi Öykü ilk defa kamera kayıtlarıyla oynamayacaktı. Bu konuda ne kadar iyi olduğunu bildiğim için içim rahattı.

Karan bana döndü. "Senin görevin terminale fiziksel erişim sağlamak. Sistem dışarıdan kapalı. Uzaktan giremiyoruz. İçerideki ana makineye bağlanman gerekiyor. Ilgaz sana temiz bir arayüz verecek. Kodla boğuşmayacaksın, çünkü zamanımız yok. Sen yalnızca doğru dizini bulup şifreli klasörü çekeceksin." dediğinde kaşlarım hafifçe çatıldı. "Yani bana çocuk kilidi koyuyorsunuz." Ilgaz ilk kez hafifçe gülümsedi. "Hayır. Sana hız kazandırıyoruz." dedi. "Normalde sen kendi yolunu açarsın ama bu kez kendi yolunu açacak zaman yok. Biz kapıyı hazırlıyoruz, sen içeri girip dosyayı alıyorsun." dedi Ilgaz. Bu açıklama içimdeki itirazı biraz bastırdı. Çünkü mantıklıydı.

Karan, "Aradığımız şey üç parça." diye devam etti. "Birincisi transfer kayıtları. İkincisi şirketler arası yetki belgeleri. Üçüncüsü son üç ayda kimliği gizlenmiş özel erişim logları." O son kısmı söylerken odadaki hava yeniden değişti. Kimse "Temizleyici" demedi ama kelime söylenmeden de aramızda dolaştı. Ben bunu hissettim. Omuzlarım istemsizce gerildi. Karan bunu fark etti ama bu kez herkesin içinde bir şey sormadı. Sadece bakışı bir saniye üzerimde kaldı, sonra tahtaya döndü. Hakan masanın kenarına yaslandı. "İçeride ekstra güvenlik olabilir." dedi. "Bu bilgi kesin değil ama son dakika eklenen kayıtlar var. Kim olduklarını bilmiyoruz. Normal güvenlik şirketinden görünmüyorlar. Bu da Sungur'un özel adamları olabilecekleri anlamına geliyor." dedi. Mideme hafif, tatsız bir ağırlık oturdu. "Yani bakım yapmaya gidiyoruz ama içeride kimle karşılaşacağımızı bilmiyoruz." dedim. Hakan başını salladı. "Aynen öyle." dedi. Toprak laptopundan başını kaldırdı. "O yüzden ben dış bağlantı hattında kalacağım." dedi. "Eğer içeride bir terslik olursa binanın yangın alarmını, kapı kilitlerini ya da asansör yönlendirmesini manipüle edeceğim. Tabi tercihen yangın alarmını kullanmayız çünkü çok gürültülü, çok dikkat çeker ve saçlarımı stresten döker." dediğinde Öykü gözlerini devirdi. "Senin önceliğin saçların mı?" "Operasyonel moral de önemli." dedi Toprak. Hakan burnundan gülüp "Bunu rapora yazalım." dedi.

Ben onları dinlerken bir yanım gülmek istiyordu, diğer yanım ise içimdeki o belirsiz korkuyu bastırmaya çalışıyordu. Çünkü plan ne kadar temiz anlatılırsa anlatılsın, içindeki boşluklar hâlâ fazlaydı. Kim olduklarını bilmediğimiz adamlar. Kimliği olmayan özel erişim kayıtları. Sungur'un çevresinde dolaşan ama dijital iz bırakmayan biri. Ve benim içimde, nedenini bilmediğim hâlde kaburgalarımın altına yerleşen o eski soğukluk. Karan masanın üzerindeki küçük kulaklıkları işaret etti. "Herkes bağlantıda olacak. Konuşmalar kısa ve net. Gereksiz yorum yok." dedi. Toprak ağzını açtı. Karan ona bakmadan, "Özellikle sen." dedi. Toprak elini kalbine götürdü. "Beni daha başlamadan susturmanız kırıcı." "Hayatta kalırsak üzülürsün." dedi Karan. Bu kez ben istemsizce güldüm. Karan'ın gözleri kısa süreliğine bana kaydı. O bakışta az önce arabada söylediği cümlenin gölgesi vardı. Senin için korkuyorum. Bunu sesli söylememişti şimdi, ama bakışında duruyordu. Ben de ona aynı sessizlikle cevap verdim sanki. Korkma. Ya da belki de kork ama belli etme. Çünkü benim bildiğim tek hayatta kalma yöntemi buydu.

Ender bu kez daha ciddi bir sesle, "Bir şey daha var." dedi. Herkes sustu. Ender bakışlarını sırayla hepimizin üzerinde gezdirdi. "Bu operasyonun amacı çatışma değil. İçeri girip çıkıyoruz. Kimseyle yüz yüze gelmek istemiyoruz. Eğer özel güvenlik ekibiyle karşılaşırsanız tartışmayacaksınız, merak uyandırmayacaksınız, rolünüzden çıkmayacaksınız. Siz teknik ekipsiniz. Sorulan soruya teknik cevap verirsiniz. Fazlasını söylemezsiniz. Birileri sizi durdurursa önce Hakan konuşacak. Hakan yetmezse ben devreye gireceğim. Gece ve Karan server katındayken üst katta olay çıkmayacak." dedi. Başımı hafifçe salladım. "Peki server katında biri olursa?" diye sordum. Karan cevap verdi. "Serverlar arızalı bunun için gidiyoruz. Sen klasörleri alırken ben de serverları çalışır durumuna getireceğim ki şüphelenme olmasın. Şirketin arızasını cidden çözeceğiz. Ve kimseye dikleşmek yok." "Sen bunu kendine de söylüyor musun?" dedim istemsizce. Karan'ın kaşı hafifçe kalktı. Odada birkaç kişi gülmemek için yüzünü çevirdi. Karan bana birkaç saniye baktı. "Evet." dedi sonunda. "Çünkü benim de başıma buyruk hareket etme potansiyelim var." Bu cevap beni şaşırttı. Karan genelde açık vermez gibi duruyordu. Kendini böyle cümlelerin içine koymaz gibiydi. Ama şimdi koymuştu. Belki bu yüzden ona baktığımda içimdeki gerginlik bir anlığına başka bir şeye dönüştü; daha yumuşak, daha tehlikeli, adını koymak istemediğim bir şeye. Hemen gözlerimi kaçırdım.

Öykü tabii ki bunu kaçırmadı. Yanımda hafifçe eğilip fısıldadı. "Date'ten sonra bir de operasyon flörtü mü?" dirseğimle ona hafifçe vurdum. "Sus." "Susmam gereken çok şey var, farkındayım." dedi sırıtarak. "Ama söylemeden ölmek istemiyorum." dedi gülerek. Gözlerimi devirdim ama dudaklarımın kenarı istemsizce kıvrıldı. Bazen Öykü'nün varlığı, bir bombanın üzerindeki son kabloyu kesmeden önce insanın elini sabit tutan şey gibiydi. Saçma konuşurdu, zamanlama felaketti, ama beni hayata bağlayan tarafı da buydu.

Karan son kez tahtaya döndü. "Zaman çizelgesi." dedi. "Dokuz kırk beşte burada hazırlanıyoruz. On buçukta şirket aracına biniyoruz. On bire on kala hedef binaya varıyoruz. On birde giriş. On ikide çıkış. Her şey yolunda giderse bir saat içinde dışarıdayız." dedi. Hakan alçak sesle, "Her şey yolunda giderse cümlesinden nefret ediyorum." dedi. Ender, "Çünkü hiçbir şey yolunda gitmez." diye ekledi. Toprak sandalyesinde geriye yaslandı. "Pozitif ekip ruhunuz beni duygulandırıyor." dedi. Ilgaz gözünü ekrandan kaldırmadan "Gerçekçilik hayat kurtarır." dedi. Odanın içinde yeniden kısa bir gülüş dolaştı ama bu kez gülüşün altında herkesin bildiği gerçek vardı. Bu plan profesyoneldi. Mantıklıydı. Dikkatli kurulmuştu. Ama yine de eksik olan tek şey, içeride bizi neyin beklediğiydi. Ve bazen bilinmeyen tek bir şey, bütün planı yutmaya yeterdi. Ben kartı parmaklarımın arasında çevirdim. Nisa Yalın. Sahte bir isim. Sahte bir rol. Gerçek bir tehlike. Kendi içimde sessizce nefes aldım. Bu gece yalnızca Sungur'a biraz daha yaklaşmayacaktık. Bu gece karanlığın içinde adı olmayan birine de yaklaşacaktık. Ve benim bilmediğim şey şuydu. Bazı karanlıklar, sen onları aramaya başladığında onlar da seni bulmaya başlardı.

Toplantı bittiğinde odanın içindeki hava tamamen değişmedi ama yön değiştirdi. Az önce yalnızca plan konuşan insanlar artık harekete geçmeye başlamıştı. Bu küçük fark bile ortamın ritmini değiştiriyordu. Ilgaz önündeki ekranları başka bir masaya taşırken Toprak kulaklıkları kontrol ediyor, Hakan sahte kimlik kartlarını kontrol ediyor, Ender ise telefonundan birileriyle kısa kısa konuşup bakım ekibinin giriş saatlerini teyit ediyordu. Herkes aynı anda farklı şeylerle uğraşıyordu ama ortada kaos yoktu. Sanki bunu defalarca yapmışlardı. Belki de gerçekten yapmışlardı. Ben sandalyeye yaslanıp birkaç saniye onları izledim. Bu insanların her biri kendi alanında başka bir şeye dönüşüyordu. Kampüste gördüğümüz hâlleriyle burada oldukları kişi arasında keskin bir fark vardı. Ender sakin ve kibar birisiyken burada ise hırçınlaşıyordu. Hakan okulda rahat, umursamaz ve gevşek görünürdü ama burada ise ses tonundan bile profesyonellik akıyordu. Toprak saçma şakalar yapmaya devam ediyordu ama elleri klavyede durduğu anda bütün dikkati değişiyordu. Ilgaz zaten başlı başına başka bir evrendi. İnsan mıydı yoksa doğrudan sistemle birleşmiş bir varlık mıydı bazen emin olamıyordum. Karan ise... Karan burada daha sert görünüyordu. Daha ait. Sanki bütün bu oda onun zihninin uzantısıydı.

"Gece." Sesini duyunca başımı kaldırdım. Karan masanın diğer ucunda durmuş bana bakıyordu. "Gel." dedi kısa şekilde. Ayağa kalkıp onun yanına yürüdüm. Masanın üzerinde siyah bir çanta vardı. Fermuarını açıp içinden koyu lacivert bir ceket çıkardı. Üzerinde bakım şirketinin logosu vardı. "Bunu giyeceksin." dedi. Kumaşı elime aldım. Gerçekti. Yalnızca yüzeysel hazırlanmış sahte bir kostüm gibi durmuyordu. İç etiketi bile vardı. "Bu kadarını ne ara hazırlıyorsunuz siz?" dedim istemsizce. Karan omuz silkti. "Hazırlamazsak yaşayamıyoruz." dedi sakin şekilde. Bu cümle basitti ama altında yılların yorgunluğu vardı. Ceketi üzerime geçirirken Öykü yanıma yanaştı. "Sana aşırı yakıştı." dedi ciddi bir yüzle. "Şık olmuşsun. Bir teknisyen anca bu kadar güzel olabilir." dediğinde gözlerimi devirdim. "Şu an moda yorumu yapmanın sırası mı?" "Stresle başa çıkma yöntemim bu." dedi. Sonra sesi hafifçe alçaldı. "İyi misin gerçekten?" Bu kez şaka yoktu. Ona baktım. Çocukluğumdan beri beni en iyi tanıyan insan oydu. Gözlerimin altındaki en küçük değişimi bile fark ederdi. Yalan söylemek anlamsızdı. "Bilmiyorum." dedim dürüstçe. "İçimde kötü bir his var." dedim. Öykü birkaç saniye yüzüme baktı. Sonra omzuma hafifçe dokundu. "Kötü hislerin genelde doğru çıkıyor." dediğinde suratına baktım. "Moral vermen gerekiyordu." "Gerçekçi davranıyorum. Ama yalnız değilsin." Son cümleyi daha sakin söyledi. İşte o cümle içime dokundu. Çünkü bazen insanın ihtiyacı olan şey korkunun geçmesi değil, korkarken tek başına olmadığını bilmekti.

Karan bize doğru yaklaştığında Öykü geri çekildi. "Kulaklığı dene." dedi bana küçük cihazı uzatırken. Kulağıma yerleştirdim. Hafif bir cızırtı geldi. Sonra Ilgaz'ın sesi duyuldu. "Ses kontrol." "Duyuyorum." dedim. Toprak hemen araya girdi. "Ben de duyuyorum. Bu teknoloji harikası cihazlarla devlet düşürülür." Ender sıkılmış bir sesle "Bir gün gerçekten seni susturacağım." dedi. "Beni öldürürseniz ekibin mizah seviyesi çöker." diye karşılık verdi Toprak. İstemeden güldüm. Karan bunu fark etti. Gözleri bir saniyeliğine yüzümde durdu. "Gülmeye devam et." dedi aniden. Kaşlarım hafifçe çatıldı. "Ne?" "Birazdan uzun süre fırsatın olmayabilir." dedi. Kalbim istemsizce yavaşladı sanki. Çünkü bunu tehdit gibi değil, koruma içgüdüsüyle söylemişti. Ve ben onun bana karşı bu hâline alıştıkça daha çok zorlanıyordum.

Saat ilerledikçe oda daha sessizleşmeye başladı. Hazırlık tamamlandıkça şakalar azaldı. Gerçeklik yaklaşınca herkes kendi içine dönüyordu. Hakan son kez giriş belgelerini kontrol ederken Ender silah taşımayacağımızı tekrar hatırlattı. "Doğal davranmazsak bakım ekibi olduğumuza kimse inanmaz. O yüzden kendiniz olun ve fiziksel çatışma son seçenek bile değil." dedi. Karan başını sallayıp "Temiz giriyoruz, temiz çıkıyoruz." dedi. O kelimeyi duyunca içim yine tuhaf şekilde kasıldı. Temiz. Temizleyici. Beynim istemsiz bağlantılar kuruyordu artık.

Bir süre sonra şirketin alt katındaki otoparka indik. Gece tamamen çökmüştü. Otoparkın floresan ışıkları beton zemine sert şekilde vuruyor, gölgeleri daha koyu hâle getiriyordu. Siyah şirket aracı köşede hazır bekliyordu. Üzerinde bakım firmasının logosu vardı. Gerçek bir teknik servis aracı gibi görünüyordu. Toprak bagajı açıp ekipman çantalarını yerleştirirken, "Şu an dışarıdan bakınca aşırı sıkıcı insanlar gibi duruyoruz." dedi. "Bence bu iyi." dedi Hakan. "Dikkat çekmemenin temel şartı sıkıcı görünmek." dedi. Ben aracın yanında durup binaya baktım. Noctra'nın tabelası gecenin içinde sakin görünüyordu. Normal çalışanlar çoktan çıkmıştı büyük ihtimalle. Birkaç saat önce burada insanlar kahve içip mail cevaplıyordu. Şimdi ise patronları aynı binanın altında yasa dışı bir operasyon için hazırlanıyordu. İnsan hayatının iki yüzü gerçekten birbirine ne kadar yakındı?

"Gece." Başımı çevirince Karan'ın bana baktığını gördüm. Elinde siyah bir şapka vardı. "Saçlarını topla." dedi. Şapkayı alıp saçlarımı içine yerleştirdim. Bana birkaç saniye baktıktan sonra başını hafifçe salladı. O bakışı gereğinden uzun hissettim. Hemen gözlerimi kaçırdım. Çünkü son zamanlarda onun bana bakışlarını fazla fark etmeye başlamıştım ve bu, başka hiçbir şeye benzemeyen bir problem yaratıyordu içimde. Araca bindiğimizde herkes yerleşti. Ben ve Karan orta sıradaydık. Öykü ile Ilgaz arkada laptoplarını açmış bağlantıları son kez kontrol ediyordu. Toprak da onların yanına oturmuş hâlâ konuşuyordu. "Bakın diyorum ki, bu işten sağ çıkarsak gerçekten tatile gidelim." dedi. Ender direksiyondaydı ve "Nereye?" dedi. "Sessiz bir yere. İnternetsiz." Toprak birkaç saniye durdu. "Yok tamam internet olsun." dedi. Hakan ön koltuğa oturup başını koltuğa yasladı. "Sen üç saat internetsiz kalsan ölürsün." "Bu bir yaşam biçimi." dedi Toprak ciddiyetle. Araç hareket ettiğinde konuşmalar yavaş yavaş azaldı. Şehir gece hâline dönmüştü artık. Neon tabelalar camlardan kayıyor, kırmızı fren ışıkları asfaltı boyuyor, İstanbul her zamanki gibi milyonlarca sır saklıyormuş gibi görünüyordu.

Ben camdan dışarı bakarken kalbimin ritminin değiştiğini hissediyordum. Operasyon başlamadan hemen önce hep aynı şey olurdu; dünya biraz daha sessizleşirdi sanki. Sesler uzaklaşır, nefes alışını daha net duymaya başlardın. Çünkü beden yaklaşan tehlikeyi zihinden önce anlardı. Parmaklarımı istemsizce birbirine bastırdım. Karan bunu fark etmiş olacak ki sesi alçak çıktı. "Hâlâ vazgeçebilirsin." Başımı hemen ona çevirdim. "Ciddi misin?" "Hayır." dedi. "Sadece sinirini ölçüyordum." dediğinde gözlerimi kıstım. "Komik değil." "Zaten güldürmek için söylemedim." dedi. Sonra birkaç saniye sustu. "Ama bir şey olursa önce sen çıkacaksın." Bu kez ben güldüm ama içinde mizah yoktu. "Sen bana emir vermeyi seviyorsun." "Birinin bunu yapması gerekiyor." dedi. "Çünkü sen bazen kendini durdurmuyorsun." dedi. Bu cümle canımı sıkacak kadar doğruydu. Cevap vermedim.

Araç sonunda Sungur'un şirketin arka girişine yaklaştığında herkes tamamen sustu. Binanın camları geceyi yansıtıyordu. Güvenlik kulübesinin ışığı yanıyordu. İçeride iki görevli görünüyordu. Büyük metal kapının yanında bakım giriş tabelası vardı. Ender aracı yavaşlattı. Hakan kimlik kartını boynuna taktı. Ilgaz bize bakıp "Bağlantı stabil." dedi. "Kamera döngüsü hazır." Öykü derin nefes aldı. "Tamam." dedi Karan. Toprak kulaklığını düzeltti. "Hadi çocuklar. Yasadışı ama profesyonel şekilde suç işlemeye gidiyoruz." dediğinde, Ender direksiyonda başını iki yana salladı. "Buradan sağ salim kurtulalım sana ne yapacağımı biliyorum ben." dedi hafif sinirle. Araç kapının önünde durduğunda kalbim göğsüme sertçe vurdu. Çünkü artık plan bitmişti. Şimdi sıra gerçekten içeri girmekteydi.

Güvenlik kulübesine doğru yürürken Hakan öne geçti. Ender hemen yanında duruyordu. Boynundaki kartları düzelttiler. Ben ekipman çantasını omzuma aldım. Karan bana bakıp elindeki dosyayı bana verip çantayı benden aldı. "Sağol centilmen." dediğimde hafif güldü. Güvenlik görevlisi camı açıp bizi süzdü. Orta yaşlı bir adamdı. Gözleri tek tek hepimizin üzerinde dolaştı. O birkaç saniye inanılmaz uzun geldi bana. Çünkü bazen bütün plan bir insanın iki saniyelik şüphesine bağlı olabiliyordu. "Bakım ekibi." dedi Hakan sakin bir sesle. Adam kaşlarını çattı. "Hoş geldiniz. Sadece siz mi içeriye gireceksiniz? Arabadaki arkadaşlarını içeriye girmeyecek mi?" diye sorduğunda, Hakan hiç duraksamadan "Herhangi bir sıkıntı olursa onlar dışardan müdahale edecekler." dedi. Adam Hakan'a baktı. Sessizlik uzadı. Kulaklığımın içinde Toprak'ın nefesini duyabiliyordum. Öykü konuşmuyordu. Ilgaz konuşmuyordu. Karan hiç hareket etmiyordu. Sonunda adam başını kaldırdı. "Kolay gelsin. Sunucu katı üçüncü bodrum." dediğinde güvenlik, Hakan gülümsedi. "Teşekkür ederiz. Size de kolay gelsin." dedi. Büyük kapılar açıldı. Binanın içine girdiğimiz anda hava değişti. Dışarıdaki gece geride kalmıştı ama içerisi daha sıcak değildi. Mermer zeminler ayakkabı seslerimizi yankılıyordu. Tavan lambaları çok parlaktı. Uzakta unutulmuş bir kahve bardağı duruyordu. Bilgisayarlar kapanmış, masalar boşalmış, sandalyeler geri çekilmişti. İnsanların birkaç saat önce çalıştığı yerler şimdi terk edilmiş gibi görünüyordu.

Karan çok hafif konuştu. "Plana sadık kalın." dediğinde, Ender başını salladı. Binanın içinde bir kaç tane çalışan ve güvenlik vardı. "Server için gelmiştiniz değil mi? Hoş geldiniz. Server katı 3. bodrum katta ben size eşlik edeceğim." dedi güvenlik. Otuzun başların güler yüzlü birisiydi. "Dışardaki güvenlik bize kat bilgisini verdi. Lakin serverlarda sıkıntı varsa personel bilgisayarlarına bakarsak daha iyi olur. Kurtarmamız gereken dosyalar olabilir aynı şekilde kamera odasındaki dosyaları da incelememiz gerekiyor. Silinmişse kurtarmamız gerekiyor." Ender açıklama yaptıkça şaşkınlıktan kaşlarım yavaş yavaş yukarı kalktı. Bu kadar inandırıcı olmasını beklemiyordum. Güvenlik ilk Ender'e baktı biraz "Tabi. Yolu diğer arkadaşlarım size gösterir." dedi. Ender'in konuşmasından hiçbir şey anlamadığı belliydi. Bu yüzden Ender'e inanmıştı ve kabul etmişti. Hafif gülümsedim bu duruma.

Diğer güvenlik gelince Hakan ve Ender sağ koridora yöneldi. Karan bana baktı. "Gidelim." dedi. Güvenlik yürümeye başladığında arkasından takip ettik. Asansöre doğru yürürken kulaklıktan Toprak'ın sesi geldi. "Arkadaşlar çok cenazeye gidiyormuşuz gibi yürüyorsunuz." Hakan hemen cevap verdi. "Sus." Toprak iç çekti. "Ben yalnızca moral vermeye çalışıyorum." Öykü hafifçe güldü. Ben de istemsizce gülümsedim. Belki de insan en çok korktuğu anda yanında hâlâ şaka yapabilen insanlara ihtiyaç duyuyordu. Asansör aşağı inmeye başladığında sessizlik geri geldi. Kat numaraları değişiyordu. Birinci bodrum. İkinci bodrum. Sonunda üçüncü bodrum. Kapılar açıldı. Burası üst katlardan tamamen farklıydı. Gri duvarlar, tavandan geçen kalın kablolar, havalandırma sisteminin sürekli uğultusu ve koridor boyunca yanan kırmızı acil durum lambaları. Uzakta metal kapının üzerinde 'SERVER ROOM' yazıyordu.

Tam yürümeye başlayacaktık ki Ender'in sesi geldi. "Kamera odasına giriyorum." dedi. Hakan konuştu. "Personel odasına gidiyorum." dediğinde Karan "Durumunuz?" diye sorduğunda Ender cevap verdi. "Odadakilere kamera kayıtlarının da sistem arızasından etkilenmiş olabileceğini söyledim. Onlarda kahve molasına çıktılar." dedi. Öykü hemen araya girdi. "Eğer içeri girerse sisteme daha rahat bağlanabilirim." dedi. Hakan bu kez konuştu. "Personel terminallerini kontrol edeceğim. Sunucu arızasının kullanıcılara yansıyıp yansımadığını söyleyeceğim." Ilgaz sakin bir sesle konuştu. "Gece terminale fiziksel bağlantı kurduğu anda bana haber verin." dedi.

Güvenlik kapıyı kart ile açtı. "Siz içeri girin ben kapıda bekleyeceğim." dediğinde Karan'la içeriye girdik. Ve ilk problem tam o anda ortaya çıktı. İçeride bir adam vardı. Yaklaşık elli yaşlarında, gözlüklü, elinde tablet tutan biri. Bize döndü. Kaşları çatıldı. "Siz kimsiniz?" Kalbim bir anda hızlandı. Karan hiç duraksamadı. "Bakım ekibi." dedi. Adam birkaç saniye bizi süzdü. "Ben sistem yöneticisiyim." İçimdeki bütün alarm zilleri aynı anda çalmaya başladı. Çünkü burada olmaması gerekiyordu. Karan hiç bozulmadı. "Ana düğüm hâlâ hata veriyor." Adam başını salladı. "Evet ama çıkmak üzereydim." Sessizlik uzadı. Sonra Karan konuştu. "O zaman bize sistemi göstermeniz iyi olur." Adam birkaç saniye düşündü ve sonunda arkasını dönüp içeri doğru yürüdü. Ben Karan'a baktım. O bana bakmadı bile. Sadece çok hafif başını eğdi. Mesajı anladım. Rolünden çıkma. Server odası tahmin ettiğimden çok daha büyüktü. Tavana kadar uzanan siyah kabinetler sıralanmıştı. Mavi ve yeşil ışıklar karanlıkta yanıp sönüyordu. Soğutma sistemleri sürekli çalışıyordu. Hava oldukça soğuktu. Sanki odanın içinde görünmeyen bir rüzgâr dolaşıyordu.

Adam ekranları açtı. "Yedekleme düğümü hata veriyor." Karan hemen sistemle ilgili sorular sormaya başladı. Ben arka taraftaki terminale doğru ilerledim. Ilgaz'ın sesi geldi. "Sağ taraftaki üçüncü kabinet." Yavaşça yürüdüm. Karan adamı oyalarken bende kendi görevimi hallediyordum. Kalbim göğsüme vuruyordu. Ellerim hafifçe titriyordu. Terminale ulaştım. Bağlantı kablosunu çıkardım. Takmaya çalışırken Öykü'nün sesi geldi. "Panik yok." Ilgaz konuştu. "Bağlantıyı kur." Tam o anda adam arkasını döndü. Bana baktı. "Neyi kontrol ediyorsunuz?" "Port gecikmesi. Düğüm çökmüşse terminal tarafında da gecikme oluşabilir." dediğimde adam başını salladı ve tekrar Karan döndü. Kabloyu taktım. Ilgaz'ın sesi geldi. "Bağlandım." dedi. "Benlik işiniz bittiyse size kolay gelsin." dedi ve odadan çıkınca rahatladım. Karan ile baş başa kalınca "Hiç gitmeyecek sandım." dedim ona. "Ben de." dedi hafif gülüp. Tam o sırada Öykü'nün sesi kulaklığımda patladı. "Kötü haber." Herkes sustu. Öykü "Döngü kırıldı." dediğinde Ilgaz küfretti.

Karan başını kaldırdı. "Ne kadar da halledersin Öykü?" "Bir dakika." Sadece bir dakika. Ama bazen bir dakika bir insanın hayatını değiştirebilirdi. Ender'in sesi geldi. "Şuan burada kimse yokken hızla hallet." dediğinde, Öykü hemen konuştu. "Tamam." dedi. "Hızlı ol Öykü." dedi Ilgaz. "On beş saniye." dedi Öykü.

Ben terminal ekranına baktım. Dosyalar açılıyordu. Transfer kayıtları. Log dosyaları. Şifreli klasörler. Tam o anda bütün oda karardı. Ledler söndü. Klima sustu. Kulaklıkta cızırtı oluştu. Kırmızı acil durum lambaları yanmaya başladı. Server odası kan kırmızısı bir karanlığa gömüldü. Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı. Sonra Toprak'ın sesi geldi. "Birisi bana bunun planın parçası olduğunu söylesin." dediğinde, Ilgaz "Sistem yeniden başlıyor." dedi. Hakan'ın sesi geldi. "Personel katında ışıklar gitti." dedi. Ender "Güvenlik odasına doğru geliyorlar duyuyorum seslerini." dediğinde, Öykü'nün sesi titriyordu. "Kameralar kapandı." dedi. Ben Karan'a baktım. Kırmızı ışık yüzünün yarısını aydınlatıyordu. İlk defa onun da gerildiğini gördüm. Kulaklıkta cızırtılar artıyordu. Bağlantılar gidip geliyordu. Karan çok hafif başını bana çevirdi. "Sakin ol." dedi. "Alarmları hallediyorum. Yanlışlıkla acil durumu alınmış olabilir." dedi Toprak ve sorunu çözdüğünde etraf tekrardan eski haline geldiğinde içimde tuttuğum nefesi dışarıya verdim.

Kapının bulunduğu taraftan gelen çok hafif metal sesi önce gerçekten duyup duymadığımdan emin olamadım. Çünkü server odasının içindeki uğultu insanın kulaklarını zamanla uyuşturuyordu. Fanlar çalışıyor, işlemcilerin soğutma sistemleri düzenli aralıklarla ses çıkarıyor, tavandaki beyaz ışıklar insanın gözlerini yavaş yavaş yoruyordu. Karan önümde eğilmiş, açık duran panelin içindeki bağlantıları kontrol ediyordu. Bir eli kabloların üzerinde dolaşıyor, diğer eli elindeki cihazda değerleri inceliyordu. Ben ise önümüzdeki terminalde Ilgaz'ın açtığı erişim ekranına bakıyordum ama dikkatim çoktan dağılmıştı. Çünkü insan bazen henüz hiçbir şey olmadan da bir şeylerin değiştiğini hissederdi. Odanın içindeki hava birkaç saniye önceki gibi değildi artık. Göğsümün tam ortasına oturan o huzursuzluk yavaş yavaş büyüyordu. Kulaklığın içinden Toprak'ın sesi geliyordu. "Ender, koridor temiz mi?" Hakan bir şeyler söylüyordu. Öykü kameraların döngüsünü değiştiriyordu. Ilgaz sistem değerlerini kontrol ediyordu. Herkes konuşuyordu ama sesler sanki çok uzaktan geliyordu. Çünkü benim dikkatim yavaş yavaş arkamdaki kapıya kayıyordu. Kapının altından süzülen ışık değişmişti. Birisi dışarıdaydı. Bunu neden anladığımı bilmiyordum. Belki gölgeden. Belki sessizlikten. Belki de sadece içimdeki o anlamsız his yüzünden. Parmaklarım klavyenin üzerinde durdu. Nefesimi yavaşça içime çektim. Karan hâlâ fark etmemişti. Gözlerini swichten ayırmıyordu. Ben başımı çevirmedim. Sadece kapıya bakmaya başladım. Kapı birkaç saniye boyunca hiç hareket etmedi. Sonra metal kol çok yavaş bir şekilde aşağı indi. O kadar yavaştı ki sanki biri içerideki insanları ürkütmek istemiyor, aksine korkutmadan içeri girmek istiyordu. Bu daha kötüydü. Çünkü acele eden insanlar telaşlı olurdu. Kendinden emin insanlar ise yavaş hareket ederdi. Kapı milim milim açılmaya başladı. Soğuk koridor ışığı önce yere düştü. Sonra kapının kenarı biraz daha aralandı. İçerideki beyaz ışıkla dışarıdaki sarı ışık birbirine karıştı. Kalbim bir anda göğsümün içinde sertçe vurdu. Elimi istemsizce masanın kenarına koydum. Neden böyle hissediyordum bilmiyordum. Sadece kötü bir şey olacakmış gibi hissediyordum.

Kapı biraz daha açıldı. Bir gölge önce zemine düştü. Uzun bir gölge. Sonra bir ayakkabı göründü. Siyah. Temiz. Ardından pantolon paçası. Adam içeri çok yavaş girdi. Hiç konuşmadı. Elinde telefon yoktu. Evrak yoktu. Araç çantası yoktu. Bir bakım çalışanına benzemiyordu. Bir güvenlik görevlisine de benzemiyordu. Sadece yürüyordu.

Ben istemsizce Karan'ın kolunu tuttum. Parmaklarım onun ceketinin üzerine sıkıca kapandı. Karan hafifçe bana döndü ama ben gözlerimi adamdan ayıramıyordum. Adam birkaç adım attıktan sonra ışığın tam altına geldi. O an yüzünü daha net görebildim. Çok genç değildi. Çok yaşlı da değildi. Saçları koyuydu. Çenesi sertti. Yüzünde hiçbir duygu yoktu. Ne şaşkınlık vardı ne öfke ne merak. Sanki yalnızca bakıyordu. Ama benim dikkatimi çeken yüzü olmadı. Kollarıydı. Gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıyrılmıştı.

Tavandaki beyaz ışık tenine vurduğu anda siyah çizgiler ortaya çıktı. Önce parmaklarında gördüm. Parmaklarının üzerinden geçen ince dövmeler vardı. Sonra elinin üstüne uzanıyordu. Oradan bileğine. Sonra kolunun içine doğru devam ediyordu. Birbirine geçen şekiller. İnce çizgiler. Kırık semboller. Sanki tek bir dövme değil de onlarca parçanın birleşmesiyle oluşmuş bir şeydi. Ve ben nefes almayı unuttum. Çünkü onu tanıyordum. Hayır. Adamı değil. O dövmeyi. O çizgileri. O şekilleri. Gözlerim istemsizce büyüdü. Kalbim göğsüme öyle sert vurdu ki odadaki herkes duyacak sandım.

Nerede görmüştüm bunu? Sungur'un dosyalarında mı? Yetimhane kayıtlarında mı? Eski fotoğraflarda mı? Hayır. Hiçbiri değildi. İçimde çok daha eski bir yere dokunmuştu bu görüntü. Midemin içinde soğuk bir ağırlık oluştu.

Parmaklarım Karan'ın kolunu daha sıkı tuttu. Karan bu kez tamamen bana döndü. Muhtemelen yüzümün renginin değiştiğini görmüştü ama ben ona bakamıyordum. Sadece adama bakıyordum. Adam da birkaç saniye boyunca hiçbir şey yapmadan durdu.

Odanın içindeki fan sesleri daha yüksek gelmeye başladı. Kulaklığımdaki sesler kayboldu. Sanki dünya yavaşlamıştı. Işıklar daha parlak olmuştu. Soğuk hava daha keskinleşmişti. Ben yalnızca o dövmelere bakıyordum. Çünkü içimde bir yer onları tanıyordu. Ve bunu kabul etmek istemiyordum. İnsan bazen hiç tanımadığı birine bakarken neden korktuğunu anlayamazdı. Ama bedeni anlardı. Benim bedenim de anlamıştı.

Hayır... Bu imkânsızdı. Çünkü bu dövmeyi daha önce görmüştüm. Ama nerede gördüğümü hatırlamıyordum. Hafızamın en karanlık köşesinde, yıllardır ulaşamadığım bir anı, o siyah çizgileri görür görmez yerinden kıpırdamıştı. Nefesim daraldı. Kalbim göğsüme sığmıyordu. O anda ilk kez korkumun sebebinin adam olmadığını anladım. Korktuğum şey, onu tanıyor olma ihtimaliydi.

——————————GK—————————

🌙 KAYIP HATIRALAR

Bazı şeyleri unutursun. Ama onları yeniden gördüğünde, neden unuttuğunu sorgulamaya başlarsın... 🖤

-Gece o dövmeyi daha önce nerede gördü?👀

-Sizce Gece'nin yerinde olsaydınız o anda ne yapardınız?

-Bu bölümün sonunda aklınızda kalan tek soru neydi?

Bazen küçücük bir ayrıntı, bütün hikâyenin yönünü değiştirebilir...

Tahminlerinizi bekliyorum. 🌙🖤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…