Bölümler 15Şu an: 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~
- 1 GİRİŞ455 kelime
- 2 1.Bölüm ~ İLK GÜN ~5.288 kelime
- 3 2.Bölüm ~ ANALİZ MODU: AÇIK ~2.453 kelime
- 4 3. Bölüm ~ KARANLIKTA KALAN KODLAR ~4.990 kelime
- 5 4.Bölüm ~ SİLİNMİŞ GEÇMİŞLER ~5.537 kelime
- 6 5.Bölüm ~ KARANLIK ZÜMRÜT ~5.054 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 6. Bölüm ~ KÖR NOKTA ~4.481 kelime
- 8 7.Bölüm ~ ANLAŞMA ~4.478 kelime
- 9 8.Bölüm ~ KİMSİN ~3.143 kelime
- 10 9.Bölüm ~ TESADÜF DEĞİLDİ ~7.410 kelime
- 11 10. Bölüm ~ GERÇEĞİN MİRASI ~8.016 kelime
- 12 11. Bölüm ~ SESSİZLİKTEN ÖNCEKİ HUZUR ~4.943 kelime
- 13 12. Bölüm ~DÖVME~5.214 kelime
- 14 13.Bölüm ~ SESSİZ İTİRAF ~11.639 kelime
- 15 Bölüm 14 ~ KIRIK GÜVEN ~11.186 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Medya: Gece ve Öykü
Stüdyonun kapısını kapattığımız an, dış dünyadaki tüm o karmaşa, Karan'ın tekinsiz fısıltısı ve sistemimize sızan o yabancı kodlar kapının ardında kaldı. Burası bizim kalemizdi. Beş yaşımızda, o küçük aynalı bale salonunda ilk bale pabuçlarımızı giyip birbirimizin elini tuttuğumuzdan beri, Öykü ile tek sığınağımız burasıydı. Bale barının önünde dizlerimiz titreyerek geçirdiğimiz o yıllar, bize sadece estetiği değil; acıya, yorgunluğa ve belirsizliğe karşı dimdik durmayı öğretmişti.
Müzik setine yaklaştım. Basları ağır, melodisi hırçın bir parça seçtim. Bale disiplini ruhumuzun iskeletiydi ama bugün bize o iskeleti sarsacak, kemiklerimizi yerinden oynatacak bir şey lazımdı: Sokak dansının hırçınlığı.
Öykü ile aynanın karşısında yan yana durduk. Müzik patladığı an, o bale barındaki zarif kızlar bir anda yok oldu. Başımı sertçe sağa kırıp omuzlarımı ritme göre düşürdüm. Öykü ile senkronize başladık ama bir süre sonra müziğin içindeki o gizli frekansı sadece ben duyuyormuşum gibi, hareketlerim kontrolden çıktı. Vücudumun her bir parçasını sanki birbirinden bağımsızmış gibi hareket ettiriyordum. Bir popping hamlesiyle kaslarımı aniden kasıp bıraktım; her bir vuruş zihnimdeki bir soru işaretine verilen sert bir cevaptı. Ardından hızla yere kapaklandım. Avuçlarımı zemine vurduğumda çıkan o tok ses, müziğin basıyla birleşti. Bacaklarımı geniş bir kavisle havada savururken baleden gelen o kusursuz formum, sokak dansının sertliğiyle birleşince ortaya ürkütücü bir hız çıktı.
Öykü yanımda elinden geleni yapıyordu; o her zamanki neşesi ve akışkanlığıyla dans ediyordu ama ben... Ben bir savaştaydım. Hareketlerim o kadar keskin ve o kadar hatasızdı ki, bir noktadan sonra Öykü'nün yansımamdaki gölgesi yavaş yavaş geri çekilmeye başladı. O, ritmi takip ediyordu; ben ise ritmi dövüyordum. Tek kolumun üzerinde tüm vücudumu havada kilitlediğim o an, yerçekimini bir saniyeliğine devre dışı bırakmışım gibi hissettim.
Saatler süren bu bedensel yorgunluğun sonunda müzik yavaşça soldu. Sırtımı aynaya yaslayıp yere çöktüm. Göğüs kafesim hızla inip kalkıyordu, saçlarım yüzüme yapışmıştı. Öykü, soluk soluğa yanıma gelip matarasını uzattı. "Gece sen cidden insafsızsın." dedi gülerek. "Liseden beri sana yetişemiyorum. Şu son taklada sanki fizik kurallarını hackledin." dediğinde hafifçe gülümsedim. "Sadece kafamı boşaltmam lazımdı Öykü." dedim.
Öykü, çantasının kenarından tabletini çıkardı. "Bak!" dedi heyecanla."Dün gece kurduğumuz tarama protokolü sonuçlanmış. Yani sistem, internetin ulaşılması zor köşelerindeki tüm verileri süzüp önümüze getirdi. Dosyalar yavaş yavaş iniyor." dediğinde gözlerimi ekrana diktim. Şifreli veri blokları ekranda akıyordu ama Vedat Sungur ismi hiçbir yerde görünmüyordu. Karşımıza çıkan tek şey, G.S.V. rumuzlu bir dizi gizli bağış hesabı ve paravan şirketlerdi. "G.S.V. mi?" diye fısıldadım. "Bu ne demek? Hiçbir gerçek isim yok. Sanki biri burayı dijital bir asitle yıkamış gibi. Tek bir harf bile bırakmamışlar." dedim kaşlarımı çatarak. Öykü dosyaları aşağı kaydırdı. "Gece, bu adam her kimse güçlü biri olmalı. Baksana, bağışların yapıldığı banka hesapları bile artık var olmayan bankalara ait. Bu kadar profesyonel bir wipe işlemi, yani verileri geri dönülemeyecek şekilde silme işini ancak çok güçlü birileri yapabilir." "Ya da bizzat o suçun ortağı olan kişi." dedim terimi havluyla silerek. "Karan ve ekibi bu yüzden bu kadar temkinli. Karşılarındaki düşman sadece bir iş adamı değil, sistemin kendisi tarafından korunan bir hayalet." dedim. "Karan ve diğerlerinin ne sıkıntısı var Sungur'la merak ediyorum." dediğinde Öykü "Bende ediyorum." dedim ve aynadaki yansımama baktım. Az önceki dansın verdiği o geçici huzur yerini soğuk bir kararlılığa bırakmıştı. "Elimizde hala bir isim yok Öykü. Vedat Sungur'un ismi bu dosyalarda geçmiyor. Karan ile Sungur arasındaki bağlantıyı bu şekil bulamayız." dedim. Öykü tableti kapatıp çantasına koydu. "Şimdi ne yapacağız? Elçin ile buluşacak mısın? Daha yakın mı olacaksın?" dediğinde ayağa kalktım, kemiklerim sızlıyordu ama zihnim hiç olmadığı kadar berraktı. "Evet. Elçin bizim tek kapımız. Babası Vedat Sungur, bu 'G.S.V.' rumuzunun arkasındaki kişi mi değil mi, bunu sadece o malikaneye girerek öğrenebiliriz. Karanlar dışarıdan kuşatıyor olabilir ama ben... Ben içeri sızacağım." dedim kararlı sesiyle.
Dans stüdyosundan çıktığımızda İstanbul o en güzel en hüzünlü rengine bürünmüştü. Gökyüzü, yanık turuncuyla gece mavisinin birbirine karıştığı o mavi saatlerdeydi. Üsküdar sahiline doğru yürürken, Boğaz'ın hırçın ama bir o kadar da tazeleyici rüzgarı terli ensemizden girip tüm yorgunluğumuzu alıp götürüyordu. "Şuraya bak." dedi Öykü, Kız Kulesi'ne doğru bakarak. "Dünya yansa, bu kule şu denizin ortasında her şeye inat dimdik durmaya devam edecek." dedi.
Denizin üzerindeki o gümüşi pırıltıları izleyerek sahil boyu yürüdük. Boğaz, o akşam dev bir akvaryum gibiydi. Vapurların köpükleri kıyıya vurdukça iyot kokusu burnumuzun direğini sızlatıyordu. Kız Kulesi'nin tam karşısında, kalabalıktan biraz uzak, boyası hafifçe soyulmuş ahşap bir banka kendimizi bıraktık. Ayaklarımı ileri uzatıp derin bir nefes aldım. Bacaklarımdaki kaslar hala dansın ritmiyle seğiriyordu.
"Bazen her şeyi bırakıp şu denize dalasım geliyor Öykü." dedim gözlerimi kısıp karşı kıyıdaki Dolmabahçe'nin ışıklarına bakarak. "Ne kod, ne Vedat Sungur, ne de Karan... Sadece su ve sessizlik." dedim iç çekerek. Öykü yanıma iyice yanaşıp kafasını omzuma yaslandı. "Biliyorum. Ama biz seninle anaokulundan beri hiç durmadık ki Gece. Bale barında titreyen dizlerimizi hatırlasana? O zaman da durmamıştık. Şimdi bu kadar yaklaşmışken, hele o GSV rumuzunu görmüşken duramayız." "Durmak yok, biliyorum." diye onayladım onu. "Sadece... İnsan bazen sadece 'Gece' olmak istiyor. Birinin hedefi ya da birinin koruyucusu değil. Bazen..." dedim sesim rüzgarda dağılırken, "Şu denizin altına inşa edilmiş devasa bir sunucu odasında yaşıyormuşuz gibi hissediyorum Öykü. Herkes birbirine kablolarla bağlı ama kimse kimsenin gerçek frekansını duymuyor." dediğimde Öykü, siyah gözlerini Kız Kulesi'nden ayırıp bana döndü. Siyah saçları yüzünün yarısını kapatmıştı ama o keskin bakışlarını saklamaya yetmiyordu. "Çünkü insanlar sadece arayüzü görüyor Gece. Arka plandaki o karmaşık kod yığınlarını, hata raporlarını ve o sistemi ayakta tutmak için dökülen teri kimse bilmek istemiyor." deyip elini omzuma koydu, parmakları dansın yorgunluğuyla hafifçe titriyordu. "Sen liseden beri o sistemi tek başına sırtlanmaya çalışıyorsun. Ama bak, bugün dans ettik. Bugün biraz hata ayıklama modundan çıkıp sadece yaşasak mı?" sevecen sesle söylediği teklife gülümsedim. "Sadece yaşamak... Kulağa imkansız bir algoritma gibi geliyor ama deneyeceğim." dediğim sırada telefonum titredi.
Buzdağına Çarpan Titanikler
Masal: Beynim artık sadece itiraz ediyorum diye bağırıyor. Acil glikoz, acil kahve! Neredesiniz?"
Belinay: Ben evdeyim Masal, sabahtan beri şu veri güvenliği ödevine gömüldüm. Gece'den de hiç ses çıkmadı bugün, kesin yine bir kodun içinde kayboldu.
Gece: Sahildeyim kızlar, Üsküdar'da. Yanımda çocukluk arkadaşım Öykü var.
Masal: "Oha! Gece'nin çocukluk arkadaşı mı? Öykü rahatsız olmazsa yanınıza gelelim mi? Öykü'yü çapraz sorguya almam lazım, Gece'nin ilkokulda kime aşık olduğunu öğrenmezsem ölürüm!"
Masal'ın teklifine karşılık Öykü'ye baktım. Oda telefonumun ekranına mesajlara bakıyordu. Öykü gözünü bana sabitleyip "Gelsinler. Bende merak ediyorum onları." dedi gülümseyerek. Öykü'nüm onayını aldıktan sonra kızlara yazdım.
Gece: Bekliyoruz sizi.
Belinay: On beş dakikaya oradayız Gece! Öykü'ye şimdiden sabır diliyorum, Masal geliyorsa sessizlik bitmiş demektir.
Öykü "Sahi, hiç anlatmadın bu kızları. Sadece Karan ile dönen olayları anlattın. Nasıl kişilikleri var? Nasıl tipler?" "Masal tam bir enerji bombası." dedim, rüzgarın uçurduğu kumral saçlarımı arkaya atarak. "Hukuk okuyor ama sanırsın bütün dünyayı o savunacak. Haksızlığa hiç gelemez, sesi de her zaman her yerden duyulur. Belinay ise benim gibi, bilgisayar mühendisi. Ama benden daha normal bir yazılımcı. Yani sadece kodlarla değil, insanlarla da arası iyi." dedim. Öykü, siyah gözlerini denize dikip gülümsedi. "Nasıl hissediyorsun yanlarında?" "Onlar varken sadece Gece olduğumu hissediyorum. İntikam, gerginlik, kodlar yok. Sadece sıradan arkadaşlık var." dedim. "Peki ya Elçin?" diye sordu Öykü, sesi bu kez daha ciddiydi. "Ondan bahsederken sesin değişiyor." dedi. "Elçin..." dedim iç çekerek. "O, pırıltılı bir hapishanede yaşayan bir kurban gibi. Vedat Sungur'un kızı olmak, dışarıdan bir lütuf gibi görünse de aslında boynuna dolanmış altın bir zincir. Onu sevmeli miyim yoksa ondan şüphe mi etmeliyim, hala çözemedim." dediğimde "Adam karanlık birisi. Onun kızı olmak insana yüktür." dedi Öykü kafasını olumsuz anlamda sallayıp.
Masal'ın sesi Üsküdar vapur iskelesinden bile duyulacak kadar gür bir şekilde yankılandığında muhabbeti kesip Masal'ın sesinin geldiği yöne baktık. "Gece! Ne yapıyorsunuz kızım, bu karanlıkta? Kız Kulesi'nin ruhuyla mı konuşuyorsunuz?" dedi Masal ve Belinay soluk soluğa yanımıza ulaştı. Masal'ın üzerinde devasa bir atkı, Belinay'ın üstünde ise siyah uzun kaban vardı. "Hoşgeldiniz." dedim kızlara sarılarak. "Hoşbulduk." dedi Belinay gülümseyip. "Benim çocukluk arkadaşım, Öykü." diye tanıttığımda Masal, Öykü'nün siyah saçlarına ve keskin bakışlarına bakıp ıslık çaldı. "Vay, Gece! Arkadaşın tam bir femme fatale havasında. Memnun oldum Öykü, ben Masal. Gece'nin üniversitedeki baş belasıyım." "Ben de Belinay. Gece'nin bilgisayar başındaki dert ortağıyım." "Bende Öykü. Tanıştığıma memnun oldum." dedi Öykü samimi dille. "Bizde memnun olduk. Hadi!" dedi Masal, titreyerek. "Bildiğim kafeye var. Oraya girelim de taşları tokuşturmaya başlayalım. Bugün okey oynamak istiyorum. Soğuktan çenem titriyor, hasta olacağım!" dedi Masal ve hızlıca yürümeye başladığında hepimiz onu takip ettik.
Kafeye girdiğimizde, okey taşlarının şak şak sesi bizi karşıladı. Köşedeki ahşap masaya kurulduk. Taşları dizerken Masal hemen başladı. "Şimdi kuralları koyalım. Hile yapmak yasak, okeyi yere atmak yasak, Belinay'ın masum yüzüne kanıp ona taş vermek kesinlikle yasak!" "Masal, daha oyun başlamadı, neyin tribindesin?" dedim taşlarımı dizerken. "Gece, sus! Bugün derste hocanın anlattığı kusursuz sorumluluk ilkesini senin üzerinde uygulayacağım. Eğer okey bitersem hesabı sen ödersin." dedi. Öykü, taşlarını dizmiş, arkasına yaslanmış bize bakıyordu.
Okey masasında kahkahalar havada uçuşuyordu. Masal, eline gelen her okey taşında sanki piyangoyu tutturmuş gibi koltuğunda zıplıyordu. "Bakın, bu elimde sizi bitireceğim! Öykü, sen Gece'yi koruma, o kendi başının çaresine bakabilir." "Gece'yi kimse koruyamaz Masal." dedi Öykü, bana göz kırparak. "O, korunmaya ihtiyacı olan değil, koruyan taraftır her zaman." diye devam ettiğinde gülümsedim.
Çaylar tazelendi, taşlar el değiştirdi. O an kafenin o buğulu camının ardında, Üsküdar'ın ışıkları altında sadece dört genç kızdık. Ne yetimhane kayıtları ne Vedat Sungur'un kirli geçmişi ne de Karan'ın o buz gibi bakışları vardı. Sadece Masal'ın bitmek bilmeyen feryatları ve taşların masaya vuruş sesi...
Oyunun en heyecanlı yerinde, Masal tam "Okey!" diye bağıracakken Belinay sordu "Sahi, Elçin nerede?" dediğinde masanın neşesi bir anlığına asılı kaldı. Taşımı yavaşça masaya bıraktım. "Babasıyla bir davete katılması gerekiyormuş." dedi Masal. "Yazık o kıza. Aile baskısı var. Bunu Elçin'in yanındayken tavırlarıyla anlıyorum." dedi Belinay ciddileşerek. "Bazen diyorum ki, acaba biz mi ona gitsek? Yani sadece takılmak için değil, sadece orada olduğumuzu hissetmesi için." dediğinde Masal, Öykü'nün siyah gözleri benim mavi gözlerime kilitlendi.
Öykü ile birbirimize attığımız o saniyelik bakış, okey masasının tüm neşesini bir anlığına dondurmuş gibiydi. Masal ve Belinay fark etmemişti ama o an bizim için zaman bir kod hatası vermiş gibi durmuştu. Öykü'nün siyah gözlerinde dikkatli ol uyarısı, benim mavi gözlerimde ise farkındayım kabullenişi vardı. Elçin ismi geçtiğinde havada asılı kalan o gerilim, okey taşlarının sert plastiğinden bile daha ağırdı. Masal, elindeki okey taşını bir kez daha masaya vurdu ama bu kez sesi o kadar neşeli çıkmıyordu. "Sahi." dedi Masal, sesi biraz kısılarak. "Elçin bugün gerçekten çok durgundu. Kızın babası Vedat Sungur herhalde sadece eve değil, kızın ruhuna da parmaklık takmış. Bazen ona gerçekten çok üzülüyorum. O kadar lüksün içinde bizim şu salaş kafedeki huzurumuzun zerresine sahip değil." dedi Masal dudağını büzüp. Belinay, bardağındaki çay kaşığını yavaşça çevirirken Masal'a katıldı. "Masal, sen onunla daha çok vakit geçiriyorsun ya onla konuş bu fikri." dediğinde Belinay mavi gözlerimi Belinay'a diktim. Kalbim hızla çarpmaya başlamıştı ama dışarıya sadece sakin bir arkadaş profili çiziyordum. "Haklısınız kızlar." dedim, kumral saçlarımı kulağımın arkasına iterek. "Elçin zor bir süreçten geçiyor, babasının siyasi baskıları onu çok yoruyor. Ama merak etmeyin, biz yanındayız. Onu bu kasvetten çıkaracağız." dedim. Öykü, benim bu normal öğrenci tavrıma hemen uyum sağladı. O da siyah gözlerindeki o delici bakışı sildi ve yerine lise yıllarındaki o muzip arkadaş maskesini taktı. "E hadi o zaman!" dedi Öykü, masadaki havayı bir anda dağıtarak. "Elçin'e üzülmekten oyunu unuttunuz. Masal, demin bitiyorum diye bağırıyordun. Ne oldu o büyük iddialarına? Yoksa taşların mı karıştı?" Masal, sanki bir düğmeye basılmış gibi anında eski enerjisine döndü. "Asla! Ben de tam 'Gece bu eli nasıl kaybedecek?' diye plan yapıyordum. Taşlar karışmadı şekerim, sadece strateji değiştiriyorum!" dedi. Masadaki o ağır hava, Masal'ın ıstakasını masaya vurmasıyla bir anda dağıldı. Taşların o ritmik tık tık sesi tekrar kafenin neşesine karıştı. "Bak Öykü." dedi Masal, elinden bir taşı sertçe fırlatırken. "Gece bilgisayar başında profesyonel olabilir ama bu masada tam bir acemi. Az önce bana okey attı, farkında bile değil!" "Ben mi okey attım?" güldüm, bu kez gerçekten samimiydi. "Masal, o attığım taş okey değil, senin oyununu bozacak olan truva atıydı. Bekle ve gör." dedim. Öykü, siyah saçlarını savurarak Belinay'a döndü. "Belinay, sen bakma bunların didişmesine. Gece lisedeyken de böyleydi. Bir yandan dahi gibi görünür ama okey masasında bazen kendi taşlarını unutur. Bir keresinde okey takımı getirmiştik okula. Kantinde okey oynarken müdür yardımcısı içeri girmişti, Gece o kadar kaptırmıştı ki 'Hocam bekleyin, çifte gidiyorum' demişti adama!" dediğinde Öykü, kafede devasa bir kahkaha koptu. Belinay kahvesini püskürtmemek için ağzını kapatırken, Masal masayı yumrukluyordu. "Gece cidden bunu mu dedin? Müdür yardımcısına mı?" "Ne yapayım!" dedim omuz silkerek. "Elim gerçekten çok iyiydi, bozmak istemedim." dedim gülerek.
Okey masası tam bir makara masasına dönüşmüştü. Masal, her taş attığında sanki bir mahkemede son savunmasını yapıyormuş gibi nutuk çekiyordu. "Bu yedi numara, adaletin temsilcisidir! Gece, bu taş senin tüm umutlarını yıkacak!" "Göreceğiz Masal." dedi Öykü, elindeki taşları yavaşça masaya açarken. "Çünkü ben... BİTTİM!" dediğinde Masal'ın yüzündeki o şok ifadesi görülmeye değerdi. "Hayır ya! Öykü sen de mi? Gece yetmiyormuş gibi bir de seninle mi uğraşacağız? Belinay, kalk gidiyoruz, bu dahi çetesi bizi burada bitirecek!" dedi mızmızlanıp.
Çaylar tekrardan tazelendi, okey taşları tekrar dağıtıldı. Dışarıda Üsküdar'ın o eşsiz mavi saati yerini tam bir gece karanlığına bırakmıştı. Kız Kulesi'nin ışıkları camdan içeri süzülürken, kızlarla ilk defa bu kadar kalabalıktık ve ilk defa bu kadar eğlenceliydi. Masal ve Belinay, benim o karanlık, hacker dünyamdan tamamen habersiz; sadece bir okey masasının, dostluğun ve İstanbul'un tadını çıkarıyorlardı.
Tam o sırada kafenin hoparlöründen İstanbul şarkısı çalmaya başladı. Masal şarkıya eşlik ederken, Öykü siyah gözleriyle bana bakıp içten gülümsedi. O an anladım; dünya ne kadar karışık, sistem ne kadar kirli olursa olsun, bu masadaki o saf kahkaha benim en büyük güvenlik duvarımdı.
Belinay "Elçin ve Öykü'de gruba ekleyecem." deyip telefonunu eline aldı. "Ay çok güzel dedikodular dönecek." dedi Masal heyecanla. "Ekledim. Dedikodular başlasın." dedi Belinay telefonunu masanın üzerine bırakıp. Belinay telefonu masaya bıraktığı anda telefonuna bildirim geldi. Tekrar telefonunu alıp bildirime baktığında yüzündeki ifade tam bir şaşkınlık ve hafif bir korku karışımıydı. "Sıkıntı mı var?" diye sorduğumda kızlarda oyunu bırakıp Belinay'a döndü. "Yabancı numara 'Müsaitsen bugün buluşup konuşalım mı?' diye yazmış." dediğinde kaşlarımı çattım. "Bu sapıklar ne zaman bizi rahat bırakacak." dedi Masal başımı olumsuz anlamda sallayıp. "Kimsin sen diye sorsana?" dediğinde Öykü "Şuan yazıyor. Yazması bitsin soracağım." Belinay gerilmişti. Gerilmesi normal, bu dönemde biz kadınların işi kolay değildi. "Kızlar, şaka mı bu?" diye sordu, sesi titreyerek. "Mesajı okuyorum hemen. 'O gün için özür dileyip telafi etmek istiyorum. Bu arada ben Hakan.' yazmış. Kim olduğunu sormama gerek kalmadı." bu sefer yüzünde hafif gülümseme vardı. "Gece aslında ağzının payını vermişti o gün." dediğinde Masal "Demek ki akıllanmamış." dedim gülerek. "Ders çıkışında Belinay yanımıza geldi. Senin Hakan'a söylediklerini anlattı. Altıma işeyecektim." dedi Masal gülerek. Öykü'ye baktığımda bizi gülerek dinliyordu. Olayların hepsine dışardan hakimdi.
"Numaramı nerden buldu?" Belinay'ın sorusuyla mavi gözlerimi Belinay'a çevirdim, içimdeki o 'Hacker bunlar, saniyede sızarlar.' çığlığını bastırıp en mantıklı, en öğrenci usulü maskemi taktım. Kumral saçlarımı kulağımın arkasına itip sakin bir sesle, "Şaşırma Belinay. Onlar üst dönemden sonuçta. Bölüm grupları, kulüpler falan derken herhalde bir yerden bir sınıf arkadaşına sormuştur. Üst dönemlerin çevresi geniştir, bir şekilde ulaşmıştır yani. Garipsenecek bir şey yok." "Gece haklı." dedi Öykü, benim bu normalleştirme çabama hemen destek vererek. Siyah gözlerini Belinay'a dikip gülümsedi. "Üniversitede numara bulmak, ilkokulda silgi istemek kadar kolay artık. Ama asıl mesele, çocuk samimi mi? Gece bahsetmişti bu çocuklardan ama sanki biraz tekinsizler mi demiştin Gece?" dediğinde Masal hemen söze atıldı, elindeki okey taşını bir iddia makamı gibi havada sallayarak. "Ay ne tekinsizi Öykü! Çocuklar resmen biz buradayız diye bağırıyorlar. Yani ben daha görmedim onları ama kızların anlattıkları kadarıyla böyle." dedi gülerek. "Ama yakışıklılar şimdi, yiğidi öldür hakkını yemeyin." Belinay, telefonuna gelen mesajı okurken. "Hakan ısrar ediyor. 'Lütfen telafi etmek istiyorum.' diyor." "Yaz o zaman Belinay." dedim, okeye dönerken. "De ki; 'Üsküdar'da sahildeyiz, kızlarla okey oynuyoruz. Gelmek istiyorsan gel.' diye yaz. Bakalım bu ısrarı neymiş." dediğimde Belinay hızlıca parmaklarını ekranda gezdirdi. "Gönderdim. Ay kızlar, şimdi hepsi birden gelirse ne yapacağız? Okey masası mı kuracağız onlara da?" "Aman gelsinler!" dedi Masal, neşeyle taşları karıştırırken. "Biraz erkek dırdırı dinleriz, fena mı? Hem tanımış olurum onları." "Bende merak ediyorum." diye ekledi Öykü, heyecanla. "Ilgaz diye bir çocuk var yanında, sürekli o tabletle yaşıyor. Onu da anlamadım, sanki hayatı kodlardan ibaret. O çocuktan biraz tırsıyorum." dediğinde Belinay, Öykü çayından bir yudum alıp bana baktı. İkimiz de biliyorduk o kodlardan ibaret dediği hayatlar, aslında bizim en büyük gerçeğimizdi. Ama susmak zorundaydık.
Kızlar aralarında çocukların kimin eli kimin cebinde analizini yaparken, kafenin kapısı yavaşça açıldı. Önce Hakan girdi içeri, yüzünde o her zamanki ukala ama çekici gülümsemesiyle. Hemen arkasından diğerleri girdi. Gözüm Karan'a kaydı. Üzerindeki siyah deri ceketi ve o hiç değişmeyen, mesafeli bakışlarıyla masamıza doğru yürümeye başladılar.
Hakan, doğrudan bizim masaya yanaştı. "Tek başına gelmemişsin Hakan." dedi Masal, Hakan ile dalga geçip. "Güzel kızlar var dedi Hakan. Bizde son nefesi burada bulduk." deyince Toprak, Masal şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. Ender, Toprak'ın ensesine vurdu. Bu vuruş uyarıştı. Hakan, Masal'a cevap vermeyip Belinay'a döndü. "Reddetmediğin için teşekkürler Belinay. Üsküdar akşamları güzel ama sizin okey masanız kadar değil." Belinay utangaç bir şekilde ayağa kalktı. "Hoş geldiniz." dedi Belinay. Hakan, Belinay'a dönüp sesini biraz alçalttı. "Burası konuşmak için uygun masa değil gibi. Başka masaya geçelim mi, okey taşlarının sesi arasında kendimi duyamıyorum." diye sorduğunda, Belinay "Olur." dedi. Hakan ile birlikte kafenin cam kenarındaki o sakin iki kişilik masaya geçti. Bizim masada ise bir anda ağır bir sessizlik hakim oldu. Belinay'ın kalktığı sandalyede, oluşan boşluğu devasa bir gölge doldurdu.
Karan, sanki o sandalye ezelden beri onu bekliyormuş gibi yanıma sağ tarafıma geçerek Belinay'ın boşalttığı yere oturdu ve bakışlarını gözlerime dikti. Bende mavi gözlerimi Karan'ın orman yeşili bakışlarına diktim. Aramızdaki mesafe o kadar azaldı ki, ceketinden yayılan o soğuk hava ve hafif odunsu koku burnuma doldu.
Masal'ın sol tarafına Toprak, sağ tarafına Ender oturdu. Ilgaz ise Öykü'nün sol tarafına oturdu. Masanın neşeli havası, bir anda sisli hava atmosferiyle yer değiştirdi. "Eee?" dedi Toprak, taşları hırçın bir şekilde karıştırmaya başlayarak. "Bakalım bu güzellik masası bizim Karan ile diş geçirebilecek mi?" "Toprak!" dedi Ender, sesindeki o her zamanki nezaketle. "Kelimelerine dikkat et. Hanımefendilerin yanında biraz daha beyefendi olabilirsin." dedi ve bize dönüp hafifçe başıyla selam verdi. "Kusura bakmayın, bizimkinin dili bazen ayar tutmaz. Ben Ender, tanıştığımıza memnun oldum." dedi. Masal, Ender'in bu centilmen tavrına karşılık kaşlarını kaldırdı. "Nihayet masada bir medeniyet belirtisi! Ben de Masal. Ama peşin söyleyeyim Ender, senin bu beyefendiliğin okeyde işe yaramaz. Biz burada taş yeriz!" dedi. Ender "Onu görüceğiz." dedi gülerek.
Herkes birbiriyle tanıştı ve taşlar dağıtıldı. Karan ile Masal, benle Öykü takım olmuştuk. Diğerleri bizi izliyordu. Karan, ıstakasına tek bir el hamlesiyle taşları dizdi. O kadar hızlıydı ki, parmaklarının hızı benim kod yazarken ki hızımla yarışabilirdi. Mavi gözlerimi onun taşlarına diktim ama o çoktan bana bakmaya başlamıştı. "Dizdin mi Gece?" dedi Karan, sesi alaycı bir fısıltı gibiydi. "Yoksa hala olasılıkları mı hesaplıyorsun?" "Hesapladım bile Karan." dedim, en baştaki taşı masaya sertçe vurarak. "Senin elindeki okeyin gelme ihtimali, şu an bu masadan sağ salim kalkma ihtimalinden daha düşük." dediğimde masada bir "Ooo!" sesi yükseldi. Karan gülümseyip arkasına yaslandı ve taşı yana attı. Öykü ortadan taş çekecekken Ilgaz'ın, Öykü'nün kolunu tutmasıyla kaşlarımı yukarıya kaldırdım. Öykü gözlerini hafif pörtletip Ilgaz'a baktığında Ilgaz elini Öykü'nün kolundan çekti. "Karan'ın attığı taşa bak. Sonra ortadan çek. Yana atılan taş işine yarayabilir." diye açıklama yaptığında "Anladım." dedi Öykü sadece ve Karan'ın attığı taşa baktı. "Cidden de işe yarıyor. Teşekkür ederim." dedi Öykü ve Karan'ın attığı taşı aldı. "Ilgaz sen kimin tarafındasın birader?" dediğinde Karan masadaki herkes güldü. "Cezayı yazıyorum." dedim ve önümdeki kağıda ceza yazdım. "Yaz yaz." dedi Karan sinsice gülüp.
Toprak, Öykü'ye sormadan ıstakadaki taşı alıp havada çevirip Masal'ın önüne attı. "Al bakalım avukat hanım! Bak bu taş tam senin kalemine göre. Ama dikkat et, fazla hırslı oynayanın eli yanar." "Ben oynuyorum şuan!" dedi Öykü sinirle. "Sen bana güven." dedi Toprak göz kırpıp. "Elin bir daha bu ıstakaya değerse elini kırarım." diye Ilgaz'dan Toprak'a uyarı geldiğinde kaşlarım yine şaşkınlıkla havaya kalktı. Öykü de şaşkınlıkla Ilgaz'a bakıp "Güzel fikir bende yardım ederim." dedi sakince ve sonra siyah gözlerini bana dikti. Ilgaz'ı az çok anlattığım kadarıyla karakterini biliyordu. Ilgaz'ın bu hareketine şaşırmıştı.
Masal taşı kapıp hırsla ıstakasına yerleştirdi. "Başkasının oyununa karışma!" "Al işte ceza yedik!" dedim sinirle ve Toprak'a baktım. "Ne bileyim taşı alacağını. İnsan üç gibi küçük sayıya niye ihtiyaç duysun." diye kendini savunurken Masal gülerek elini açıyordu. "Teşekkürler." dedi Masal, Toprak'a göz kırpıp. Öykü'ye döndüğümde Ilgaz'a bakıyordu. Ilgaz ise bazen tabletine bakıp bazen masaya bakıyordu. "Sen neden hiç konuşmuyorsun Ilgaz?" diye sordu. "Sadece izlemek yetiyor mu?" Ilgaz, siyah gözlerini Öykü'ye çevirdi. "Gürültü, veriyi bozar Öykü." dedi kısa ve öz bir şekilde. "Konuşmak zaman kaybıdır. Taşlar zaten her şeyi anlatıyor." Öykü, bu mantıklı ama ruhsuz cevap karşısında yutkundu. İkimiz de biliyorduk; bu çocukların her biri, o yetimhane duvarları arasında duygularını öldürüp yerine mantık ve hız koymuştu. Öykü ile bakıştık. O hüzün, o kimsesizlik hissi bir anlığına ikimizi de sardı ama dışarıya sadece hırslı birer oyuncu gibi göründük.
Oyun kızıştıkça Karan'ın baskısı arttı. "Taş at Gece!" dedi Karan, ıstakasına yaslanarak. "Düşünmek seni kurtarmaz. Sistem kilitlendiğinde, tek yol restart atmaktır." "Restart atmayı çok seversin sen Karan!" dedim gözlerinin içine bakarak. "Ama bazen sistem öyle bir çöker ki, geri döndürecek bir yedeğin bile kalmaz." dediğimde Karan'ın dudak kenarı hafifçe yukarı kıvrıldı. "Yedeğim yok Gece. Ben her şeyi canlı yaşarım. Hata payım sıfır." "Öyle mi?" dedim ve elimdeki okey taşını masanın ortasına pat diye vurdum. "O zaman bu hata payına ne diyeceksin? Bittim!" dediğimde Masal ve Öykü çığlık atarak birbirine sarılırken, Toprak "Hadi be!" diye bağırdı. Ender, "Gece, gerçekten etkileyici bir hamleydi." gülerek. Ilgaz, tableti eline alıp ekrana bir şeyler yazdı. "Olasılık dışı bir hamleydi. Ama şans, bazen en iyi koddan bile daha güçlüdür." dedi Ilgaz. "Hayır o benim arkadaşımın yeteneği." diye beni övdüğünde Öykü, Ilgaz tek kaşını kaldırıp Öykü'ye baktı. "Emin misin?" diye sorduğunda "Eminim!" dedi Öykü geri adım atmadan. "Sizin bu mühendis konuşmalarınızdan bıktım. Hiçbir şey anlamıyorum. Yeni kanun getiriyorum. Kodca konuşmak yasak." dediğinde Masal hepimiz güldük. "Emredersiniz avukat hanım." dedi Toprak göz kırpıp.
Karan ise hiç istifini bozmadı. Sandalyesinde biraz daha bana doğru eğildi, aramızda sadece birkaç santim kalmıştı. Diğerlerinin kahkahaları ve Toprak'ın söylenmeleri arasında sadece benim duyabileceğim o sesle konuştu. "Şansın bugün yaver gitti Gece. Ama unutma, okey masasında taşlar biter. Gerçek hayatta ise oyun, sen bitti dediğin an başlar." dediğinde neyden bahsettiğini bildiğim için gerilmiştim. "Bazı oyunlarda, kazandığın an en çok kaybettiğin andır Gece. Umarım bunu öğrenmek zorunda kalmazsın." diye devam etti. "Sadece ben kaybetmem oyunda!" diye karşılık verdiğimde kaşlarını çattı. Onu üstü kapalı tehdit ettiğimi anlamıştı. Onların kim olduğunu, ne yapmaya çalıştıklarını az çok biliyordum. Onlar benim yoluma çıkarsa ben de o onları çıkmaz yola yönlendirirdim.
Bir kaç yan masada Hakan ve Belinay'ın sohbeti devam ederken, bizim masada okey taşlarının tıkırtısı yerini yaklaşan bir fırtınanın sessizliğine bırakmıştı. Hepimiz hepimiz yaralıydık ama şimdi bu masada birbirimize düşman gibi bakıyorduk.
Okeyin son elini Gece olarak ben bitirmiştim ama masada zaferden çok, bir ateşkes havası vardı. Karan, yenilmesine rağmen bir milim bile sarsılmamış, o buz gibi sükunetini koruyordu. Ben elimdeki son taşı masaya bıraktığımda, Belinay ve Hakan da kendi dünyalarından kopup masamıza doğru yaklaştılar. Belinay'ın yüzünde o tatlı, hafif çekingen gülümseme hala duruyordu. Hakan ise sanki Belinay'dan çok önemli bir sır almış gibi kendinden emin bir tavırla sandalyenin arkasına yaslandı.
"Eee, kim kazandı?" diye sordu Belinay, yanıma gelip elimi hafifçe sıkarak. "Sorma Belinay!" dedi Masal, ıstakasındaki taşları büyük bir gürültüyle ortaya boşaltırken. "Gece ve Öykü resmen ittifak kurup bizi sahadan sildi. Ama Toprak sağ olsun, her taş attığımda bana Avukat Hanım diyerek dikkatimi dağıtmasaydı skor farklı olurdu!" dedi. Toprak, oturduğu yerden yaramaz bir çocuk gibi sırıttı. "Ben sadece hukuki bir terim kullandım Masal, neden bu kadar dikkat sorunu yaşadın ki? Ama kabul edelim, Gece'nin o son hamlesini beklemiyorduk." dedi. Ender, yavaşça ayağa kalktı ve üzerindeki ceketi düzeltti. Masadaki her birimize tek tek, o beyefendi tavrıyla baktı. "Gerçekten çok keyifli bir akşamdı. Kaybetmek bile bu kadar zarif bir masada zevkliymiş." Ardından garsona hafifçe el etti. "Hesabı bize bırakın lütfen, misafirimizsiniz." "Asla!" diye atıldı Masal. "Bizde hesap alman usulü olur ya da kaybeden ısmarlar!" dediğinde Masal, Karan o derin ve mesafeli ses tonuyla araya girdi. Sandalyesinden ağır ağır kalktı, boyu hepimizin üzerinde bir gölge gibi yükseldi. "Bizim olduğumuz masada kadınlar hesap ödemez Masal. Bu bir kural değil, bu olması gereken." dedi. Mavi gözlerimi Karan'a diktim. Bu otoriter tavrı beni hem sinirlendiriyor hem de içten içe garip bir şekilde etkiliyordu. "Kendi kurallarını kendi dünyanda uygula Karan!" dedim sesimi net tutarak. "Biz kendi hesabımızı ödeyebiliriz." dediğimde Karan bana doğru bir adım attı, aramızdaki o görünmez elektrik hattı bir kez daha gerildi. "Bugünlük benim dünyamdasın Gece. Tadını çıkar." dedi göz kırpıp. Bu hareketine yutkunup ona baktım. Bütün dünyasını merak ediyordum.
Ender çoktan kasanın yanına gitmiş, hesabı sessizce halletmişti bile. Geri geldiğinde, Toprak ve Ilgaz da ayaklanmıştı. Ilgaz, hala ekranındaki o akan kodlara bakıyordu; sanki kafenin içinde değil de dijital bir evrenin tam ortasındaydı. "Gidiyoruz o zaman?" dedi Belinay, biraz mahcup bir sesle. "Gidiyoruz." dedi Hakan, Belinay'a göz kırparak. İkisinin arasında bir kıvılcım oluyordu bu belliydi.
Kafenin o buğulu ve sıcak havasından çıkıp Üsküdar'ın keskin, tuzlu akşam serinliğine adım attığımızda, Boğaz'ın rüzgarı yüzümüze bir tokat gibi çarptı. Kız Kulesi, karanlığın içinde altın bir mücevher gibi parlıyordu. Kaldırımda bir an duraksadık. İki grup, iki farklı geçmiş ama aynı kimsesizlikten gelen onca insan, sahilin ışıkları altında birbirine bakıyordu.
Ender "Sizi bırakmamızı ister misiniz?" diye sordu. "Benim arabam var." dedi Masal, çantasını omzuna asarak. "Belinay'la birlikte geldik. Belinay'ı da ben bırakırım. Gece, senle Öykü'yü bırakayım mı?" dediğinde "Gece'yi ben bırakırım." diyen Karan'a döndük. Öykü yanıma geçip koluma girdi. "Gece bu gece bende kalıyor. Biz beraberiz." dedi, siyah gözlerini Karan'ın üzerine dikerek. Öykü'nün bu korumacı tavrı, anaokulun ilk günümüzden beri hiç değişmemişti. Karan, ellerini cebine soktu. Bakışlarını benden bir saniye bile ayırmıyordu. "Konuşmamız gerek." dediğinde sözlerin altındaki önemli meseleyi anlamıştım. Öykü de yavaşça kolumdan çıkıp bana baktı. "Dikkatli ol." dedi sadece benim duyabileceğim sesle. "Tamam konuşalım." dedim Karan'a bakıp. "Öykü o zaman senide bırakıyorum." dediğinde Masal, "Olur." dedi Öykü gülümseyerek. "Herkes anlaştığına göre iyi akşamlar. Dikkatli olun." dedi Ender kızlara bakıp. "Görüşürüz cadolozlar." dediğinde Toprak, Masal "Cadoloz sensin." deyip Toprak'ın omzuna yumruk atıp arabasına doğru yürüdü. Toprak omzunu tutup "Oha bu nasıl el lan? Seni dava edeceğim avukat hanım!" diye bağırdı. Masal, Toprak'ı duymamazlıktan gelip yürümeye devam etti. "Görüşürüz. Telefonun konumunu açık bırak." dedi Öykü bana sarılıp. "Görüşürüz." dedim bende. Kızlar arabaya binip gidince Karan'a döndüm. "Araba gidelim." dedi ve yürümeye başladı. Ilgaz'a baktığımda oda beni izliyordu. Kafasını olumlu anlamda sallayarak kötü bir şey olmayacağını söyler gibiydi. Derin nefes alıp Karan'ın peşimden gittim.
Arabanın kapısı benim için açıldığında, içeriye yayılan o deri ve hafif erkeksi parfüm kokusu genzimi yaktı. Koltuğa gömüldüğümde, dış dünyadaki tüm sesler bir anda kesildi. Bu araç bir araba değil, dış dünyadan izole edilmiş dijital bir sığınak gibiydi. Karan direksiyona geçti, motorun o boğuk ama güçlü sesi kulaklarımda yankılandı. Üsküdar'dan sahil boyu Beylerbeyi'ne doğru süzülürken uzun bir sessizlik oldu. İstanbul'un ışıkları camlardan birer film şeridi gibi akıp gidiyordu.
Karan arabayı sürerken ön konsoldaki ince şeritler halindeki elektrik mavisi ışıklar yavaşça uyandı. O loş ışık, Karan'ın keskin yüz hatlarını aydınlatırken, gözlerimdeki yansımasını aynadan görebiliyordum. Arabanın içindeki mutlak sessizlik, bir süre sonra kulaklarımda uğuldamaya başladı. Öyle ki, kendi hızlı nefeslerimi ve göğüs kafesimi döven kalp atışlarımı sanki hoparlörden veriliyormuş gibi net duyabiliyordum.
Sol dirseğini cama yaslamıştı. Sağ eli ise direksiyondaydı. Ön konsoldaki dijital ekranın mavi ışığı, Karan'ın parmak boğumlarında oynaşırken sanki o da bu sistemin bir parçasıymış gibi kusursuz duruyordu.
"Yakışıklı gözüküyorum değil mi?" dedi kırmızı ışıkta durup bana baktı. Yakalanmanın verdiğiyle utandım ama belli etmeden "Konuşmanı bekliyorum." dedim. "Eve bırakıyorum sadece." dediğinde "Üst dönem birinin bir alt dönemi evine bırakma teklifi... Biraz fazla centilmence değil mi senin için?" Karan, direksiyonu tutan elini bir an bile gevşetmeden yola bakmaya devam etti. "Centilmenlik mi? Hayır. Sadece bugün okey masasında o kadar hırslıydın ki, merak ettim. Bir insan bir oyun için neden bu kadar çok enerji harcar?" "Bu bir enerji harcamak değil, bir karakter meselesi Karan." dedim, bakışlarımı dışarıdaki denize çevirerek. "Herkesin kendini ifade etme yolu farklıdır. Kimisi konuşur, kimisi..." "Kimisi de okey masasında olasılık hesaplar?" diye tamamladı cümleyi, sesinde çok hafif bir alay vardı. "Oyun boyunca taşları dizme şeklin, attığın her taşı saniyelerce süzmen... Sanki karşında taşlar değil de çözmen gereken karmaşık bir denklem varmış gibi bakıyordun. Bilgisayar mühendisliğinin yan etkisi mi bu?" dediğinde yutkundum. Demek ki o kadar belli etmiştim. "Analitik bir zihnim var diyelim. Kodlarla uğraşmak insanı her şeye çıktı odaklı bakmaya zorluyor, unuttun mu?" "Unutmadım. Ama analitik zeka ile takıntı arasında ince bir çizgi vardır Gece. Sen o çizgide çok rahat yürüyorsun gibi geldi bana." dedi.
Araba bir kez daha kırmızı ışıkta durduğunda, Karan tamamen bana döndü. Karanlıkta parlayan zümrüt gözleri, benimkilerle buluştu. Aramızda ne bir sır, ne de bir ortak geçmiş vardı. Sadece bugünün yarattığı o garip çekim ve rekabet hissi.
"Hakan'ın Belinay'a yazdığını görünce şaşırmadın değil mi?" dedi Karan, bir tespitte bulunur gibi. "Üst dönemlerin her yere kolunun uzandığını biliyorum Karan. Bölüm grupları, okul listeleri... Bir numaraya ulaşmak atomu parçalamak değil ya. Sizden birileri bir şekilde bir yerden almıştır işte." dediğimde Karan hafifçe gülümsedi ama bu bir neşeden çok, bir anladım gülüşüydü. "Doğru. Atomu parçalamak değil. Ama o numaraya ulaştıktan sonra ne yapılacağını bilmek asıl mesele." dedi.
Yolun geri kalanı daha sakin geçti. Ben ailemden, o kendi hayatından bahsetmedi. O benim henüz kim olduğumu bilmiyordu. Bense onun ve ekibinin sadece farklı ve biraz fazla hızlı hareket eden üst dönemler olduğunu düşünmek istiyordum. Ama ikimiz de o sessizliğin içinde birbirimizi tartıyorduk.
Araba kapılarını kilitleyen o mekanik ses yankılandığında, elim kapı kolunda asılı kaldı. Karan motoru durdurmadı ama bakışlarını yoldan ayırıp tamamen bana çevirdi. Gizemli gözleri, bu kez okey masasındaki gibi alaycı değil; bir bilgisayar ekranındaki uyarı kodu kadar net ve ciddiydi.
"İyi geceler Gece. Umarım pazartesi günü derste okey masasındaki kadar dikkatli olursun. Zira algoritmalar okey taşları kadar merhametli değildir." "Merak etme Karan, ben hataları ayıklamayı iyi bilirim." dedim. Kapıyı açtım ve inerken "Amacın ne bilmiyorum ama yardım istersen ederim Gece." dediğinde donup kalmıştım. Yardım teklifi ediyordu ama neden? Çıkarı neydi? Söylediğine cevap vermeden arabadan indim ve kapıyı kapattım. Ayaklarımın altındaki asfaltın soğukluğu, Karan'ın teklifinin yarattığı o sıcak karmaşayla tezat oluşturuyordu.
Karan'ın zümrüt bakışlarını hala sırtımda bir nişangah gibi hissediyordum; o yardım teklifi zihnime sızan bir virüs gibi durmadan yankılanıyordu. Anahtarı kilide sokarken parmaklarımın ucundaki titreme korkudan değil, kontrolün ilk kez ellerimden kayışının verdiği o tekinsiz heyecandandı. Karan gitmişti ama arkasında bıraktığı o belirsizlik, evdeki sessizliğin içine çoktan sızmıştı bile. Kapıyı arkamdan kilitlerken karanlığa doğru fısıldadım.
"Ormanın en karanlık gecesi misin Karan, yoksa çözmem gereken en büyük sistem hatası mı?"
——————————GK—————————
🌙 BEŞİNCİ BÖLÜMÜN SONUNA GELDİK!
~Peki, sizce her şey göründüğü gibi mi? 👀🖤
~Gece'nin attığı adımlar hakkında ne düşünüyorsunuz? Sizce doğru yolda mı?
~Karan hakkındaki düşünceleriniz değişti mi, yoksa hâlâ ona güvenmiyor musunuz?
~Sizce karakterlerimizden hangisi göründüğünden çok daha fazlasını saklıyor?
~Şu ana kadar en çok hangi karakteri sevdiniz? Neden?
~Altıncı bölümde neler olacağını düşünüyorsunuz? Teorilerinizi alalım! 🤭
Unutmayın, bazen en büyük sırlar gözümüzün önünde saklanır.🌙
Yorumlarda buluşalım! 🖤
Bölüm etkileşimi
